หลังจากผ่านพ้นเหตุการณ์โกลาหลในวันนั้นมาได้ชีวิตน้อย ๆ ของแฮมสเตอร์สีทองอย่างหลินถังถังก็ราวกับพลิกจากหลังมือเป็หน้ามือ
ภายในเรือนพักรับรองอันอบอุ่นของเผ่าหมาป่าสีเงินเธอนอนตีพุงอย่างสบายใจเฉิบชนิดที่แทบไม่ต้องขยับอุ้งเท้าไปไหนเพราะมีทั้งจักรพรรดิัทองคำและหัวหน้าเผ่าหมาป่าสีเงินคอยทำหน้าที่เป็ผู้คุ้มกันระดับมหาเทพแถมยังเปิดศึกแข่งขันกันออกไปสรรหาอาหารเลิศรสและสมุนไพรวิเศษชั้นยอดมาประเคนบำรุงครรภ์ให้นางทุกเช้าเย็น...ปลอดภัย อยู่ดีกินดี และสุขสบายยิ่งกว่าอยู่บ้านตัวเองเสียอีก!
สิบสามวันที่ผ่านมาราวกับพริบตา ภายในเรือนพักของเผ่าหมาป่าสีเงินหลินถังถังแทบไม่ต้องกังวลเื่ใดอีก
จนกระทั่งก่อนวันกำหนดคลอด1 วัน เสียงอิเล็กทรอนิกส์ที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นในหัว
【ตึ่ง!แจ้งเตือนโฮสต์: ครรภ์ทายาทัโบราณเติบโตเต็มที่แล้ว เหลือเวลาอีก 24 ชั่วโมงก่อนเข้าสู่กระบวนการคลอดขอให้โฮสต์เตรียมความพร้อม】
เมื่อรู้กำหนดเวลาที่แน่นอนถังถังในร่างมนุษย์จึงหันไปบอกข่าวกับหลงอวี้ที่กำลังนั่งเฝ้าอยู่ข้าง ๆ ทันทีทันทีที่ได้ยิน ัหนุ่มก็เบิกตากว้างลุกพรวดขึ้นด้วยความตื่นตระหนก
“เหลือเวลาอีกแค่วันเดียวงั้นหรือ?! ไม่ได้การข้าจะรีบกลับไปรับตัวหมอหลวงที่เก่งที่สุดของเผ่าัมาทำคลอดให้เ้า!”
“ไม่ต้องหรอกท่านัข้าคลอดเองได้!” ถังถังรีบโบกมือปฏิเสธพัลวันเพราะระบบแอบกระซิบระบุไว้ก่อนแล้วว่า 【ระบบมีฟังก์ชันผู้ช่วยทำคลอดอัจฉริยะปลอดภัยไร้กังวล 100% ขอรับ】ขืนให้หมอัมาทำคลอด ความลับเื่มิติกับระบบได้แตกโพละพอดีสิ
ทว่าในขณะเดียวกันนั้นเองไป๋หลางที่พึ่งเดินเข้ามาและได้ยินกำหนดคลอดก็ไม่ยอมน้อยหน้าเขาไม่ฟังคำทัดทานของหญิงสาวด้วยความหวังดีและลนลาน รีบสั่งการทหารยามให้ไปตามหมอประจำเผ่าหมาป่าสีเงินมาสแตนด์บายรอทันที
แต่เมื่อหมอประจำเผ่าเดินเข้ามาในห้องถังถังก็ต้องชะงักกึก ั์ตาสมาร์ตโฟนสแกนความผิดปกติทันทีเพราะหญิงสาวอสูรตรงหน้าไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็เสวี่ยหลินดาราสาว เอ้ย!หญิงสาวเผ่าหมาป่าที่เคยจับเธอไปทิ้งในป่า เสวี่ยหลินก้มหน้าหลบสายตาพลางเอ่ยเสียงอ้อมแอ้ม“ข้ามาทำหน้าที่แทนท่านพ่อ... พอดีท่านพ่อป่วยกะทันหันเ้าค่ะ”
‘มีพิรุธสุดๆ!’ เซนส์ตัวแม่ของถังถังร้องเตือนภัยกึกก้อง เธอระแวงยัยหมอคนนี้เต็มประตูจึงยืนกรานเสียงแข็งสะบัดหน้าหนีทันที
“ไม่เอา! ยังไงข้าก็ไม่ให้ยัย...เอ้ย! ไม่ให้นางทำคลอดให้เด็ดขาด บอกแล้วไงว่าข้าสามารถคลอดเองได้!”
ไป๋หลางขมวดคิ้วแน่นพยายามช่วยเกลี้ยกล่อม
“ถังถังอย่าดื้อรั้น ดินแดนน้ำแข็งคลอดบุตรลำบากนัก มีหมอคอยช่วยย่อมดีกว่า”แต่ไม่ว่าอย่างไรก้อนขนจิ๋วในร่างมนุษย์ก็กอดอก ส่ายหัวดุ๊กดิ๊กท่าเดียวจนหัวชนฝา
ปฏิกิริยาต่อต้านอย่างรุนแรงของถังถังประกอบกับท่าทางมีพิรุธลุกลี้ลุกลนของเสวี่ยหลินที่คอยเอาแต่เหลือบมองหน้าท้องของถังถังตาเป็มันเริ่มจุดชนวนความสงสัยให้หัวหน้าเผ่าหมาป่าผู้ฉลาดเป็กรดไป๋หลางหรี่ั์ตาสีทองลงอย่างจับผิด ก่อนจะแสร้งทำเป็เดินนำเสวี่ยหลินให้ออกไปรอข้างนอก
ทันทีที่พ้นประตูเรือนพักไป๋หลางก็ปัดมือเรียกองรักษ์เงาประจำตัวให้ปรากฏกายขึ้นในความมืดก่อนจะกระซิบสั่งการด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ
“จับตาดูเสวี่ยหลินไว้ให้ดีหากนางมีความเคลื่อนไหวที่ผิดปกติ หรือคิดจะส่งข่าวให้ใคร... ฆ่าได้ทันทีไม่ต้องรายงานข้า”
---
เวลาผ่านไปจนกระทั่งเหลือชั่วโมงสุดท้าย...
【ตึ่ง!แจ้งเตือน: เหลือเวลาอีก 1 ชั่วโมงก่อนการให้กำเนิด กรุณาเตรียมตัว】
ทันใดนั้นความเ็ปแล่นริ้วขึ้นมาที่ท้องน้อยทันที!ถังถังหน้าซีดเผือด ล้มตัวลงนอนบนเตียงหนานุ่ม ความเ็ปหน่วงราวกำลังจะฉีกร่างออกเป็ชิ้นๆ ทำเอาร่างบางดิ้นพล่านและเริ่มส่งเสียงร้องครางด้วยความทรมาน
“อ๊าาา! เจ็บ!เจ็บจะตายอยู่แล้ว! ไอ้ระบบบ้า! ไหนบอกมีฟังก์ชันทำคลอดไง ทำไมมันเจ็บขนาดนี้ฮะ!”ถังถังแผดเสียงด่าระบบทั้งน้ำตา มือบางกำผ้าปูเตียงจนยับยู่ยี่
【โฮสต์โปรดใจเย็นการคลอดตามธรรมชาติของสายเืระดับมหาเทพต้องใช้พลังงานสูงขอโฮสต์ช่วยเบ่งตามจังหวะสัญญาณด้วยขอรับ! เบ่งระลอกที่หนึ่ง... อึ๊ด!】
“อึ๊ยยยยย!ไอ้ระบบเฮงซวย! ถ้าฉันรอดไปได้ฉันจะทุบแก! อ๊ากกกกก!”
เสียงร้องโหยหวนด้วยความเ็ปของถังถังดังลอดออกไปนอกห้องยาวนานติดต่อกันเกือบหนึ่งชั่วโมงเต็มจนเสียงของเธอเริ่มแหบแห้งแทบไม่มีลมหายใจสองหนุ่มตัวพ่อภายนอกห้องอย่างหลงอวี้และไป๋หลางเดินจงกรมกลับไปกลับมาหน้าตาซีดเผือด หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มทุกครั้งที่ได้ยินเสียงร้องหลงอวี้แทบจะทุบประตูพังเข้าไป ส่วนไป๋หลางก็กำหมัดแน่นจนเล็บจมลงไปในเนื้อ
จนกระทั่ง...จังหวะสุดท้ายที่ถังถังรวบรวมพลังเฮือกสุดท้ายเบ่งสุดแรงเกิด!
“ฮึ่มมมมมม... ช่วยออกไปซะที!!!”
บล็อบ!
มีความรู้สึกเหมือนมีก้อนกลมๆ ก้อนหนึ่งหลุดพรวดออกมาจากช่องทางคลอด ชั่วพริบตานั้น ความเ็ปทั้งหมดก็มลายหายไปเป็ปลิดทิ้งราวกับยกูเาออกจากอก ถังถังนอนหอบหายใจรวยริน เหงื่อกาฬไหลชุ่มท่วมตัว
【ตึ่ง!ยินดีด้วยกับโฮสต์! ทำการสำเร็จภารกิจแรก: เอาชีวิตรอดในป่าอสูรและกำเนิดทายาทคนแรกสำเร็จ!】
【มอบรางวัลภารกิจแรก:ปลดล็อกมิติเก็บของ (ระดับเริ่มต้น), มอบยาชำระไขกระดูกขจัดกลิ่นอายธรรมดา1 เม็ด, และ 500 แต้มระบบ】
【ยินดีที่โฮสต์!คลอดทายาทคนแรกสำเร็จ!】
【ตรวจสอบสถานะทายาท:เผ่าพันธุ์: ัทองา (สายเืเทวะ) / เพศ: ผู้ / พร์กำเนิด:ระดับเทวะ (Divine Rank) /ธาตุประจำตัว: ธาตุทองคำศักดิ์สิทธิ์ และ ธาตุสายฟ้าทำลายล้าง】
【มอบรางวัลการคลอด:ได้รับแต้มโบนัส : 1,000,000 แต้มระบบ (ยอดรวมสะสมคงเหลือปัจจุบัน: 1,002,200 แต้ม), มอบถุงของขวัญต้อนรับทายาท 1 ชุด และ ตำราโบราณมหาเวทธาตุไม้ 1 เล่ม】
ยังไม่ทันที่ถังถังจะได้หายใเสียงระบบก็รัวกลองรบดังก้องขึ้นมาอีกระลอกใหญ่!
【ตึ่ง! ตรวจพบว่าหลังจากคลอดบุตรทำให้‘ผลึกที่ปิดกั้นสายเื’ แตกสลายลง จึงปลดล็อกสถานะพร์ที่แท้จริงของโฮสต์!】
【ชื่อ:หลินถังถัง / อายุ: 7 เดือน (วัยเจริญพันธุ์โตเต็มวัยของเผ่าพันธุ์แฮมสเตอร์ซีเรียน) / พร์: ระดับ SSS (ปฏิวัติโลก) / ธาตุประจำตัว: ยังไม่มี】
【มอบรางวัลพิเศษเนื่องจากการคลอดทายาทระดับเทวะคนแรก:ปลดล็อกพร์สายเื: แสงศักดิ์สิทธิ์】
ถังถังนอนอ้าปากค้างตาโตเบิกกว้างด้วยความช็อก‘ฉันเนี่ยนะ... พร์ระดับ SSS?! แล้วแสงศักดิ์สิทธิ์คืออะไรล่ะ!’
【เป็พลังรักษาสายแสงศักดิ์สิทธิ์ระดับตำนาน สามารถฟื้นฟูาแ รักษาพิษ ชำระล้าง และเพิ่มพลังชีวิตให้สิ่งมีชีวิตได้】
---
ทว่าภายนอกห้อง... หลังจากที่เสียงร้องอันแหบแห้งของถังถังเงียบกริบไปและไม่มีเสียงเคลื่อนไหวใด ๆ เล็ดลอดออกมาอีกเลยเป็เวลานาน
หลงอวี้และไป๋หลางหน้าถอดสีซีดเผือดราวกับคนไร้เืหัวใจของทั้งคู่กระตุกวูบด้วยความกลัวขั้นสุด ะโเสียงดังพร้อมกัน
“ถังถัง!”
สองาาอสูรไม่สนใจกฎเกณฑ์ใดๆ อีกต่อไป ทั้งคู่พุ่งพรวดผลักประตูเปิดออกแล้ววิ่งหน้าตื่นเข้าไปในห้องคลอดทันที!ทว่า ภาพตรงหน้าที่ปรากฏสู่สายตากลับทำเอาสองบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ถึงกับยืนทื่อกลายเป็ก้อนหิน
บนเบาะขนสัตว์หนานุ่มข้าง ๆ ร่างของหญิงสาวที่นอนหมดแรงอยู่... ไม่มีทารกน้อย ไม่มีลูกหนูตัวจิ๋ว
มีเพียงไข่ฟองั์ใบหนึ่งที่ขนาดใหญ่โตสีทองอร่ามเปลือกไข่สลักด้วยลวดลายมนตราละอองแสงศักดิ์สิทธิ์ทอประกายระยิบระยับส่งกลิ่นอายกดข่มระดับเทวะออกมาจางๆ
ทั้งหลงอวี้และไป๋หลางจ้องมองนิ่งค้างไปที่ไข่ใบนั้นตาไม่กะพริบบรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงฝีเท้าัหนุ่มอ้าปากค้างสมองประมวลผลไม่ทันส่วนหัวหน้าเผ่าหมาป่าก็ยืนนิ่งงันทำอะไรไม่ถูก ไม่มีใครพูดอะไรออกมาได้แม้แต่คำเดียว...
จนกระทั่งเสียงหวานปนแหบกวนประสาทของคนที่นอนอยู่บนเตียงดังทำลายความเงียบขึ้นมา
“นี่...จะยืนบื้อจ้องไข่กันอีกนานไหมคะพวกท่านน่ะ? มาช่วยอุ้มข้าหน่อยสิ ขาของข้าไม่มีแรงที่จะเดินแล้วเนี่ย!”
