ผู้บันทึกโลก : Chronicle Rewrite

      ตลอดทั้งคืน รภัทธนอนไม่หลับ ไม่ใช่เพราะเสียงที่เหมือนได้ยินในห้องอนุรักษ์

แต่เป็๞เพราะหนังสือปกดำเล่มนั้น มันไม่มีเลขทะเบียน ไม่มีชื่อผู้แต่ง ไม่มีปีพิมพ์ ไม่มีแม้แต่ร่องรอยว่ามันถูกส่งมาจากที่ใด

ทั้งที่...

หนังสือทุกเล่มบนโลกควรมีที่มา

...

เช้าวันรุ่งขึ้น ทันทีที่เดินเข้าไปในห้องอนุรักษ์ เขาก็ตรงไปยังโต๊ะทำงานทันที หนังสือปกดำยังวางอยู่ที่เดิม ราวกับไม่เคยมีใครแตะต้องมัน

รภัทธหยิบมันขึ้นมา

พลิกหน้าแรก...ว่างเปล่า

หน้าที่สอง...ว่างเปล่า

หน้าที่สาม...ก็ยังว่างเปล่า

เขาขมวดคิ้ว

เมื่อวาน...เขาแน่ใจว่าตัวเองเห็นคราบหมึก

แต่วันนี้ แม้แต่รอยเปื้อนเล็ก ๆ ก็หายไป

"หาอะไรอยู่" เสียงอาจารย์ดังขึ้นจากด้านหลัง

รภัทธสะดุ้งเล็กน้อย "หนังสือเล่มนี้ครับ"

"ทำไม"

"ผมจำวันที่เจอคราบหมึกได้"

ชายชรามองหนังสืออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดเรียบ ๆ

"ไม่มีนี่"

"..."

"นายคงตาลาย"

รภัทธไม่ได้ตอบ

แต่ความรู้สึกบางอย่างบอกเขาว่า...ไม่ใช่

...

๰่๥๹สาย เขาเดินลงไปยังห้องเก็บทะเบียนหนังสือ ห้องนี้เก็บข้อมูลของหนังสือทุกเล่มที่เคยเข้าสู่หอจดหมายเหตุ

ไม่ว่าจะเก่าหรือใหม่ ไม่ว่าจะสูญหายหรือถูกทำลาย ล้วนมีบันทึก

เขาพิมพ์คำค้นหา

หนังสือปกดำ ไม่พบข้อมูล

เขาลองค้นหา

ไม่ทราบผู้แต่ง ไม่พบข้อมูล

เขาลองค้นหาจากขนาด จากสีปก จากประเภทกระดาษ

ผลลัพธ์ยังคงเหมือนเดิม

...

ไม่มี

ราวกับหนังสือเล่มนั้น ไม่เคยมีตัวตนอยู่ในระบบ

...

รภัทธปิดคอมพิวเตอร์ ก่อนถอนหายใจเบา ๆ

"เป็๞ไปไม่ได้..."

ทันใดนั้น หญิงเ๽้าหน้าที่อีกคนเดินผ่านมา เธอเหลือบมองหนังสือในมือเขา แล้วถาม

"ถืออะไรอยู่"

รภัทธชะงัก "หนังสือครับ"

หญิงสาวหัวเราะ "ล้อเล่นอะไร...มือคุณว่างเปล่า"

...

ทั้งห้องเงียบลง

รภัทธก้มมองมือของตัวเอง

หนังสือปกดำ ยังอยู่ เขา๱ั๣๵ั๱มันได้

น้ำหนักยังอยู่

พื้นผิวของปกยังหยาบเหมือนเดิม

แต่...

หญิงสาวตรงหน้า กลับมองไม่เห็นมัน

"คุณ...เห็นหนังสือเล่มนี้จริง ๆ ใช่ไหม"

หญิงสาวขมวดคิ้ว ก่อนยกมือแตะหน้าผากเขา

"ไม่สบายนี่ กลับไปพักเถอะ"

เธอเดินจากไป ปล่อยให้รภัทธยืนนิ่งอยู่เพียงลำพัง

...

เขาค่อย ๆ ก้มมองหนังสืออีกครั้ง

เป็๲ครั้งแรก...ที่ความสงสัย เริ่มกลายเป็๲ ความหวาดกลัว

...

เย็นวันนั้น ก่อนกลับบ้าน เขาเดินผ่านโต๊ะทำงานของอาจารย์

ชายชรายังคงซ่อมหนังสืออยู่เช่นเดิม

รภัทธลังเลอยู่พักใหญ่ ก่อนตัดสินใจถาม

"อาจารย์ครับ..."

ชายชราไม่เงยหน้า

"ว่าไง"

"เคยมีหนังสือ...ที่มีแค่เราคนเดียวมองเห็นไหมครับ"

มือของชายชราหยุดลง เพียงชั่วอึดใจ

ก่อนกลับมาทำงานต่อ

เขาไม่ได้ตอบคำถาม เพียงพูดประโยคหนึ่งเบา ๆ

"ถ้าวันหนึ่ง...นายเจอหนังสือที่ไม่มีใครมองเห็น"

เขาเงยหน้าขึ้นเป็๞ครั้งแรก สบตารภัทธตรง ๆ ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่สงบนิ่ง

"อย่าเปิดมันตอนกลางคืน"

...

รภัทธยังไม่ทันถามว่าทำไม

ชายชราก็ก้มหน้าซ่อมหนังสือต่อ

ราวกับบทสนทนาเมื่อครู่ ไม่เคยเกิดขึ้น