"ฟ่านเว่ย ฟ่านเว่ยข้าไม่ไหวแล้ว"อี้หลงหลับตาลงตัวเขาตอนนี้ร้อนไปหมด กลืนน้ำลายดังอึกกอดฟ่านเว่ยแน่น เขาสูดดมกลิ่นกายที่แสนคิดถึง บดขยี้ส่วนล่าง
ฟ่านเว่ยหยุดนิ่งหรี่ตาเย็นลง ก่อนเด้งสะโพกขึ้นชนมังกรของอี้หลงอย่างแรง จนอี้หลงล้มลงเก้าอี้ยาวเสียงดัง ฟ่านเว่ยยิ้มอย่างสดใสก่อนตรงปรี่ไปฉีกเสื้อผ้าของอี้หลงอย่างบ้าคลั่ง อี้หลงที่ล้มลงก็โดนฟ่านเว่ยฉีกเสื้อผ้าออก เขาก็ตื่นเต้นมากจนแทบหลั่งความสุขออกมา ตรงกลางของกางเกงมีน้ำปริ่มๆเปื้อนอยู่
อี้หลงกอดฟ่านเว่ยแน่น กัดติ่งหูนั้นของฟ่านเว่ย ตรงกลางของเขาร้อนมาก ดวงตาแดงก้ำ ก่อนที่ทั้งสองจะได้รวมร่างก็มีเสียงดังจากทางประตู
"พี่อี้หลงเจ้าคะ ท่านตื่นหรือยัง ข้าไม่เห็นท่านมาหลายวันแล้วรู้สึกเป็นห่วงเจ้าค่ะ"เจียงฮวานางมาหยุดรอหน้าประตูได้ยินเสียงภายในห้อง ฟ่านเว่ยเหลือบตามองอี้หลงอย่างเย็นชาก่อนกระตุกยิ้ม อี้หลงเห็นก็ใจสั่นมังกรของเขายิ่งใหญ่ขึ้นไปอีก
"ฮวาเออร์ แค่กๆ..ข้าตื่นแล้ว แค่กๆ..เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง แค่กๆ"อี้หลงทำท่าทางไอ พูดเสียงอย่างอ่อนโยนแต่ดวงตากลับเย็นชาหนาวเหน็บ กล้ามาขัดจังหวะช่วงเวลาแห่งความสุขของเขาได้
ฟ่านเว่ยรับรู้ความคิดของอี้หลงเขาก็แสยะยิ้มก่อนลุกขึ้นยกขาเหยียบมังกรนั้น
"อ๊ะ!"อี้หลงร้องออกมา กัดริมฝีปากตาแดง จ้องมองฟ่านเว่ยที่ยิ้มเยาะใส่ตน
"พี่อี้หลงเจ้าค่ะ!"เจียงฮวาได้ยินเสียงร้องของอี้หลงก็สะดุ้งอยากรีบเข้าไปแต่อี้หลงห้ามไว้
"อย่าเข้ามาฮวาเออร์"ฟ่านเว่ยยกยิ้ม หรี่ดวงตา เขาแต่งเป็นภรรยาของอี้หลงแล้วแท้ๆ แต่ว่ากลับเจอสามีกำลังพลอดรักกันต่อหน้าต่อตา ฟ่านเว่ยเหยียบมังกรนั้นบดขยี้ไปมา อี้หลงกำหมัดแน่น ดวงตานั้นแดงอย่างน่ากลัว กัดริมฝีปากแน่น ดั่งคนงามที่น่ามอง อารมณ์ของฟ่านเว่ยที่พึ่งถูกดับก็จุดขึ้นมาอีกครั้ง
"พี่อี้หลงให้ข้าได้เข้าไปหาท่านเถอะ"นางอ้อนวอนหลังไม่ได้พบอี้หลงมาหลายวัน นางร้อนใจนัก ฟ่านเว่ยได้ยินกระตุกยิ้ม ก่อนยิ่งออกแรงบิดมังกรจนน้ำปริ่มเลอะปลายเท้าเขา อี้หลงเผลอร้องออกมา เจียงฮวาเมื่อได้ยินก็รีบจะผลักประตูเข้ามา
ฟ่านเว่ยที่รับรู้รีบยกมือขึ้นคว้าถ้วยชาที่อยู่ใกล้ๆ วินาทีที่เจียงฮวาเปิดเข้ามา ฟ่านเว่ยเขวี้ยงถ้วยจนโดนหน้าผากนางเต็มๆจนนางล้มลงสลบไป
"อาโยว สามี ข้าทำคนรักของท่านเจ็บเสียแล้ว"ฟ่านเว่ยกระตุกยิ่มอย่างอาฆาต ค่อยๆทำท่ากวนประสาทบิดไปมา อี้หลงที่พึ่งปลดปล่อยก็มีความปรารถนาอีกครั้ง ฟ่านเว่ยเห็นเช่นนั้นจึงถีบตรงยอดที่มีน้ำปริ่มไปหนึ่งที อี้หลงร้องอย่างมีความสุขที่ฟ่านเว่ยชอบมังกรน้อยของเขา
ก่อนเดินไปที่เจียงฮวาสลบอยู่ มือสอดเข้าไปในอกเสื้อก่อนดึงมีดสั้นออกมา นั่งลงยองๆ ดึงผมนางขึ้นมาก่อนตัดผมลงข้างหนึ่ง หยิบขวดยาขนาดเล็กออกมาโรยใส่ใบหน้าของนางข้างหนึ่งและลุกยืนกระโดดออกไปจากหน้าต่าง
อี้หลงที่เฝ้ามองแผ่นหลังของฟ่านเว่ยที่จากไป ก็ได้แต่ถอนหายใจ ก่อนเหลือบสายตาเย็นมองหญิงสาวที่สลบเรียกทหารออกมา ว่ามีมือลอบสังหารลอบเข้ามา
ฟ่านเว่ยกลับที่เรือนของพี่ใหญ่ก่อนบอกพ่อบ้านให้จัดการบางสิ่งในอีกสามวัน เขาก็กลับมาเอนหลังหลับตาพักผ่อน
แสงสว่างของอาทิตย์สอดส่องมา ฟ่านเว่ยลืมขึ้นก่อนจะจัดการกับตนเองเขาที่รับสำรับอยู่ก็บอกให้หลงเปาเตรียมตัว
"ฮูหยินท่านให้ข้าเตรียมของ ท่านจะไปที่ใดหรือขอรับ"หลงเปากระพริบตา ของที่เตรียมมีพวกยา สมุนไพร ของบำรุงทั้งนั้น หยางอินที่เดินผ่านมาเห็นคิ้วก็กระตุ้นขึ้น ของพวกนั้นเป็นพวกเกี่ยวกับการปลุกเร้าอารมณ์ ฟ่านเว่ยยิ้มแย้มหัวเราะร่า เดินโบกพัดก่อนเดินออกจวนไป
"จะไหนได้เล่า ก็ไปที่ที่สามีข้าอยู่ยังไงละ"ฟ่านเว่ยยกยิ้มมุมปาก หลงเปาตาโตเบิกกว้างในที่สุดทั้งคู่สามีภรรยาจะได้พบกันแล้ว หลงเปาตื่นเต้น
ในที่สุดทั้งสองก็มาถึงจวนที่อี้หลงอาศัยอยู่ ฟ่านเว่ยจะเดินเข้าไปแต่ถูกยามห้ามไว้ หลงเปาไม่พอใจส่งเสียงดังออกไป
"นี้คือฮูหยินเอกของท่านเสนาบดี พวกเจ้ายังไม่รีบให้พวกเราเข้าไปอีกหรือ"หลงเปาเอยฐานะของฟ่านเว่ย แต่พวกยามก็เพียงมองหน้ากันก่อนหันมาทางพวกเขา ทำหน้าดุร้าย
"ฮาฮา ไสหัวไปซะ ที่นี้ไม่ใช่ใครก็เข้าได้ ฮูหยินเอกของท่านเสนาบดี ฮาฮา พวกข้าอยากหัวเราะให้ตายไปเลย"ยามหนึ่งหัวเราะทำสีหน้าเหยียดหยาม ฟ่านเว่ยเพียงยกยิ้มเบาๆที่มุมปาก
"ฮาฮา งั้นข้าก็เป็นพ่อของท่านเสนาบดีนะสิ ฮาฮา"ยามสองหัวเราะ คนผู้นี้กล้าที่ยกตัวเองเป็นภรรยาของท่านเสนาบดี ใครเขาก็รู้ว่า แม่นางเจียงฮวาจะกลายเป็นฮูหยินเอกของท่านเสนา ฟ่านเว่ยได้ยินก็หัวเราะชี้นิ้วชี้ไม้ส่ายไปมา
"ไสหัวไปซะ อย่าให้ข้าต้องใช้กำลัง"ยามหนึ่งไล่ฟ่านเว่ย หลงเปากระทืบเท้าอย่างแรง แก้มแดงด้วยความโกรธ
ฟ่านเว่ยยังคงนิ่งยกยิ้มมุมปาก ยามเห็นไม่ยอมไปก็มองหน้ากัน ก่อนยกไม้ชี้มาทางฟ่านเว่ย ยามตรงปรี่เข้ามา ชาวบ้านที่พบเห็นต่างพากันมุงดูอย่างเป็นสนุก สะใจในความโชคร้ายของผู้อื่น
ฟ่านเว่ยยังคงยกยิ้มมุมปาก ยืนเท้าสะเอวอย่างสบายๆเมื่อมีผู้คนล้อมเขาและหลงเปาไว้ หลงเปาตัวสั่น ทันใดนั้นก็มีเสียงดังมาจากหน้าประตู
"มีเรื่องอันใดเกินขึ้นกัน"เสียงสตรีนางหนึ่งดังขึ้น น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง สตรีนางนั้นสวมผ้าคลุมปิดทั้งหัว นางเยื้องกายออกมาอย่างเป็นเจ้าของจวน ฟ่านเว่ยเห็นก็หรี่ตาเรียบ
"คนผู้นี้ อ้างว่าเป็นฮูหยินเอกขอรับนายหญิง"ยามหนึ่งฟ้องสตรีนางนั้น อย่างดูถูกเหยียดหยาม สตรีได้ยินก็ทำสีหน้ารังเกียจมองมาทางฟ่านเว่ยก่อนตกใจรีบเปลี่ยนเป็นสงบอย่างรวดเร็ว
"ฮูหยินหรือ ฮูหยินก็อยู่เมืองหลวงคนโง่คนนั้นจะมาทำอะไรที่นี้ เจ้ากลับแอบอ้างเช่นนี้รู้ความผิดหรือไม่"นางเชิดหน้า คนโง่ก็คือคนโง่ ถ่อสังขารมาถึงนี้เชียว โง่เง่าไม่ดูตัวเอง ท่านเสนาบดีไม่คู่ควนกับมัน
"ความผิด ความผิดคืออะไร แล้วข้าทำไรผิด"ฟ่านเว่ยทำท่าตื่นตระหนก ตัวสั่นย่อตัวลงกอดแขนจ้องมองสตรีนางนั้น นางเห็นว่าคนโง่หวาดกลัวนางก็มีรอยยิ้มในใจ ยิ้มอย่างดูถูก
"ในเมื่อไม่รู้ตวาม ก็ต้องสั่งสอนเสียหน่อยจะได้ไม่มีใครมาแอบอ้างอีก"นางทำทีเป็นคนมีใจเป็นคุณธรรม ชาวบ้านต่างเห็นด้วย น่าเสียดายชายคนนี้หน้าตารูปโฉมงดงามแต่กลับเป็นคนโง่ แต่บางคนกลับคิดอีกอย่างเขาว่าจะหลอกคนโง่นี้มาเป็นอนุ
ฟ่านเว่ยยิ้มแย้มในใจ ปิดใบหน้าทำท่าสะอื้น ก่อนที่เขาจะเอามือออก บิดปาก กระพริบตาปริบๆ
"อาโยว ข้าเป็นฮูหยินเอกของท่านเสนาบดีจริงๆ พวกเจ้าทำแบบนี้กับข้าจะดีหรือ"ฟ่านเว่ยเหมือนโดนความอยุติธรรม บิดเนื้อบิดตัวก่อนที่จะหยุดจ้องมองตรงปรี่ไปหานาง นางก็ดูถูกในใจ
ฟ่านเว่ยยิ้มมุมปาก ก่อนที่จะเอนหลังลงสูดลมหายใจเข้า นางก็งงงวยคนโง่จะทำอะไรของมัน ก่อนที่จะรีบเอนกลับมาข้างหน้าปล่อยแรงออกมาอย่างรวดเร็วและแรง
"ฮัดชิ้ววว!!!!"ฟ่านเว่ยจามออกมาอย่างแรงจนผ้าคลุมของสตรีนางนั้นหลุดออกไป
"กรี๊ด!"นางกรี๊ดร้องเพราะฟ่านเว่ยจามใส่นางอย่างแรง ท่ามกลางฝูงชนต่างเงียบลงนางฟึดฟัดใส่ฟ่านเว่ย
ฟ่านเว่ยที่ลืมตาขึ้นเขาก็ตกตะลึง หยุดนิ่งค้าง ตาเบิกกว้างโต ตัวสั่น นิ้วชี้มาที่นางก่อนวิ่ง
"ผ..ผะ..ผี!!! มีผี มีผี ผี"ฟ่านเว่ยตกใจวิ่งพล่านไปทั่ว ชาวบ้านที่ต่างหยุดนิ่งเมื่อมองใบหน้านั้นของเจียงฮวา ก็แตกตื่นตกใจ ฟ่านเว่ยวิ่งไปจับไม้ที่ยามถืออยู่เหวี่ยงไปฟาดลงที่ตัวเจียงฮวา
"กรี๊ด ไอคนโง่เจ้าคิดจะทำอะไร กรี๊ด"เจียงฮวาโดนฟ่านเว่ยทุบตี ตระโกะร้องลั่นอย่างตื่นตระหนก
"มีผี มีผี"หลงเปาเห็นโอกาสฉวยมันไว้ กระโดดโลดเต้นไปมา ตระโกนว่ามีผี ชาวบ้านเองที่ตื่นตระหนกต่างพากันหยิบสิ่งของในตระกร้าปาใส่เจียงฮวา เจียงฮวากรี๊ดร้องอย่างเจ็บปวด ทั้งตัวนางโดนทั้งผัก ไข่ทุบใส่
"กรี๊ดไอคนโง่ พวกเจ้ายังอยู่รอไรเล่า รีบๆจัดการมันใส่ซะ"นางกรี๊ดร้อง เหล่ายามต่างพากันเข้ามารุมตีฟ่านเว่ย
"อ๊าๆ ผี ผี ผีทั้งนั้นเลย"ฟ่านเว่ยหวาดกลัวถือไม้ไล่ตีพวกยาม เขาเหวี่ยงไม้ไปตีที่หัวยาม ยามล้มลงฟ่านเว่ยนั่งลงบนอกก่อนกระหน่ำตี ใบหน้านั้นแสยะยิ้มออกมา เจียงฮวาที่ยังคงเจ็บปวดตามร่างกายเหลือบไปมองคนโง่ก็เครียดแค้น
"เร็ว เร็วเข้ากะอีแค่คนโง่ผู้หนึ่ง"นางกรี๊ดร้องเสียงแหลมชี้มาทางฟ่านเว่ย พวกยามรีบวิ่งเข้าไป
"อา อา ผีเต็มหมด"ฟ่านเว่ยลุกขึ้นก่อนกระโดดถีบยามผู้หนึ่งจนล้มลง เขาหักไม้เป็นสองท่อนก่อนฟาดมันลง รีบวิ่งหายามคนอื่นฟาดมันลงเหมือนตีกลอง เขาตีกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง พื่นที่ตรงนั้นชุลมุนไปหมด พวกชาวบ้านที่เฝ้าดูก็ต่างสนุกสนานในใจ คันปากยิบ อีกฝั่งอยากมาร่วมสนุกด้วยก็ปาสิ่งของมา หลงเปาเองก็หยิบของที่อยู่ตามพื้นขว้างใส่พวกยามอย่างสะใจ หึ ถ้าทำแค่นี้ไม่ได้อย่าเรียกเขาว่าหลงเปา
ฟ่านเว่ยรู้สึกสนุก เขาเลียริมฝีปากก่อนจับยามเขวี้ยงไปทางเจียงฮวา เจียงฮวานางเห็ยก็ตกใจโดนยามทับใส่ นางเจ็บปวดแสนสาหัส
"กรี๊ด!!"เสียงนางแหลมดังไปทั่วเหล่าชาวบ้านที่มุงดูก็หยึดมอง ช่างเป็นหญิงอัปลักษณ์อะไรอย่างนี้ ดูใบหน้าสิเป็นหนองผุทั่วด้านขวา ผมก็สั้นน่าเกลียด
ฟ่านเว่ยได้ยินเช่นนั้น ก็ตัวสั่นมือไม้ที่ถือไม้ปล่อยลงอย่างเร็ว ก่อนก้มลงไปหยิบรองเท้าขึ้นมาวิ่งไปตบหน้านางอย่างแรง กระหน่ำตีใบหน้าจนบวมแดงพร้อมเรียก ผี ตลอดเวลา
"ผี ผี"ฟ่านยกยิ้มมุมปาก ดวงตาหรี่ลงอย่างสดใส ก่อนที่จะมีเสียงดังขึ้นจากด้านหลัง
"เกิดอะไรขึ้ย แค่กๆ "อี้หลงที่อยู่ในชุดสีขาว ใบหน้านั้นซีดเซียว อยู่อย่างกับคนที่สามารถโดนลมพัดปลิวไปได้ตลอดทาง เจียงฮวาได้ยินก็ดีใจ แกตายแน่ ไอคนโง่
"พี่อี้หลง เจ้าคะช่วยข้าน้อยด้วยเจ้าค่ะ"เจียงฮวาเอยน้ำเสียงหวานอย่างโศกเศร้าน่าสงสารเหมือนโดนรังแก เปลี่ยนเป็นดอกบัวขาว ชาวบ้านที่ชมละครต่างสบหน้ากัน ถ้าใบหน้านั้นไม่อัปลักษณ์มันก็ชมอยู่หรอก ฟ่านเว่ยที่ได้ยินก็ค่อยๆหยุดลง ก่อนหันไปมองอี้หลงที่อยู่ในสภาพคนป่วย
"ส..สะ..สามี"ฟ่านเว่ยตาแดงก้ำรีบวิ่งไปหาอี้หลงก่อนหลบหลังอี้หลังกอดแขนแน่น อี้หลงที่ได้ยินก็ตื่นเต้น แล้วยิ่งฟ่านเว่ยวิ่งเข้ามากอดเขายิ่งร้อนผ่าว พยายามรวบรวมสติไว้ และไอต่อไป
"สามี ท่านต้องช่วยข้านะ ข..ข้า"ฟ่านเว่ยกัดริมฝีปากแน่น ตาแดงทำท่าทางน่าสงสาร ชาวบ้านต่างที่เห็นก็ต่างตื่นตระหนก แต่เมื่อกี้นี้ใครที่ทุบตีผู้อื่น แต่เห็นใบหน้าที่งดงามของฟ่านเว่ยและเจียงฮวาต่างพากันพร้อมใจพยักหน้า
"ไม่จริง พี่อี้หลงอย่าไปเชื่อมันนะเจ้าคะ"ดวงตานางเต็มไปด้วยความเกลียดชัง ชี้ที่หน้าของฟ่านเว่ยกัดฟัน ชาวบ้านยิ่งเห็นภาพนั้นก็ยิ่งอัปลักษณ์
"ข..ข้า..ฮา..เปล่า..ฮาฮา"ฟ่านเว่ยตัวสั่นไปด้วยความกลั้นขำ ดวงตาหรี่ลง เขาพยายามกลั้นขำสุดกำลังก่อนปล่อยมันออกมาอย่างบ้าคลั่ง บริเวณนั้นต่างเงียบลงจ้องมองฟ่านเว่ย ฟ่านเว่ยหยุดลงอย่างรวดเร็วใบหน้านั้นนิ่งก่อนชี้หน้านางฟ้องอี้หลง
"นางเป็นคนขับไล่ข้า แถมยังให้พวกบ่าวพวกนี้ทุบตีข้า"ฟ่านเว่ยพยายามสูดลมหายใจเข้า ก่อนกอดแขนอี้หลงอีกครั้งแน่น
"ข..ข้าเปล่า ไม่จริงนะเจ้าคะ พี่อี้หลงข้าเห็นเขาแอบอ้างว่าเป็นฮูหยินเอกท่าน"นางพยายามปัดออก ไม่ยอมรับสิ่งที่ฟ่านเว่ยพูด อี้หลงขมวดคิ้ว
"นางทำ นางทำ นางทำ สามีท่านต้องจัดการนางนะ ถ้าท่านไม่จัดการข้าจะไปฟ้องผู้อื่น"ฟ่านเว่ยขมวดคิ้วอย่างน่าสงสารเต็มไปด้วยกังวลใจ อี้หลงเห็นเช่นนั้นก็แอบเลียริมฝีปาก
เจียงฮวาได้ยินก็ยิ่งอยากหัวเราะคนโง่ คนโง่ใครจะไปเชื่อมันกัน นางยิ้มอย่างดูถูกเหยียดหยาม
"ฮวาเออร์ แค่กๆ..เหตุใดเจ้าถึง แค่กๆ..ไม่ยอมให้ฮูหยินเข้า แค่กๆ ..มา"อี้หลงพูดอย่างหนักใจ เขาไอออกมาอย่างน่าสงสาร ชาวบ้านเห็นก็ต่างเสียดาย ที่คนหนุ่มทั้งเก่งแถมอายุน้อยแต่กลับต้องป่วยหนักเช่นนี้
"ข..ข้าไม่รู้ ว่าเขาเป็นฮูหยินเจ้าค่ะ"เจียงฮวาพยายามบอกให้อี้หลงรู้ แท้จริงแล้วนางรู้ตัวตั้งแต่วิแรกที่เห็นฟ่านเว่ย ใบหน้าที่งดงามเช่นนั้นแถมยังได้ตบแต่งเป็นภรรยาของอี้หลง ตำแหน่งนั้นควรเป็นของนาง ไม่ใช่ของคนชั้นต่ำที่ไหนก็ไม่รู้
นางเหลือบมองชุดที่สวยงามบนร่างฟ่านเว่ยก็ยิ่งเกลียดชัง กัดฟันแน่น กำมือจนเล็บจิกลง มันไปเอาชุดที่หรูหราและงดงามมาจากไหน
"แต่ว่า แค่กๆ..ในวันที่แต่ง แค่กๆ..ฮูหยินเข้ามา เจ้าล้มป่วย..แค่กๆ มาอยู่รอหน้าเรือนหอ แค่กๆ..ของพวกข้า"อี้หลงทำท่างงงวย นึกคิดก่อนพูดออกมา ชาวบ้านที่ได้ยินต่างตาโต สบหน้ากันและกัน ยกยิ้ม
------------เกล็ดความรู้มีคนถามว่า อาโยวคืออะไร มันไม่มีความหมายนะคะ แต่มีไว้เรียกตีน กวนตีนชาวบ้านเฉยๆค่ะ ถ้าดูจากรูปประโยคของที่พี่เว่ยพูดมันจะดูกวนประสาทชาวบ้านดีอะคะ------------ละครหลังฉากอี้หลง:"อีกนิดแท้ เราก็จะได้บะบะโอบะบะกันแล้ว"อี้หลงกัดผ้าเช็ดหน้าฟ่านเว่ย"แต่เจ้าต้องอยู่ล่าง ข้าถึงจะให้"หรี่ตามองอี้หลง:"ได้สิ"จับร่างฟ่านเว่นขึ้นคล่อมบนตักฟ่านเว่ย:".....ไอ สาร เลวววว"เสียงลอดออกมาจากไรฟัน----------ฝากคำเม้นท์กันเยอะด้วยนะจ้า มีเพื่อนแชร์เพื่อน มีพ่อมีแม่แชร์ทั้งพ่อแม่ หลบรองเท้าแปป 555
11K
![คนหวงเมีย [Yaoi]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1616258473_94138667.webp)