ย้อนยุคมาเป็นเถ้าแก่เนี้ยสาวชาวสวน กับ ระบบวิเศษ [แปลจบแล้ว]

        “เพียะ！” ซย่าชุนอวิ๋นถูกเกาซื่อตบหน้าโดยที่นางมิทันได้ตั้งตัว “หากข้ารู้ว่าเจ้าจะใจดำอำมหิตเช่นนี้ ข้าคงวางยาพิษในชามข้าวให้เจ้าตั้งแต่เด็กแล้ว”

        “ท่านคิดว่าข้าหวงแหนชีวิตนี้หรือ？ขนาดในฝัน ข้ายังมิอยากเกิดมาเป็นลูกสาวของท่านเลย” ซย่าชุนอวิ๋นกุมหน้าอก และแผดเสียงออกมาด้วยความทุกข์ทรมาน “นอกจากชีวิตของข้า ท่านให้สิ่งใดกับข้าอีก ตั้งแต่ข้าเกิดมา ท่านพ่อเลี้ยงข้ามาตลอด ในใจของท่านมีเพียงพี่ใหญ่ผู้เดียว”

        เกาซื่อเผชิญหน้ากับคำกล่าวหาของลูกสาว แต่นางยังเฉยเมยได้อีก เกาซื่อชำเลืองมองและหัวเราะด้วยเสียงดุดัน “ข้ารู้ว่าเจ้าเองก็อยากตัดความสัมพันธ์แม่ลูกกับข้า ข้ายังยืนยันคำเดิม ขอเพียงพวกเจ้าให้เงินข้าหนึ่งพันตำลึง ข้าก็จะมิมาวุ่นวายกับพวกเจ้าอีก”

        เกาซื่อไร้ยางอายเกินไปแล้ว ใต้ฟ้ามีมารดาเช่นนี้ได้อย่างไร หากแม่ทุกคนเป็นเช่นนี้หมด มนุษย์คงจบสิ้นแล้ว

        “ต่อให้ข้าจะมิให้ท่านสักเหวินเดียว ท่านก็ทำสิ่งใดมิได้” ซย่าชุนอวิ๋นและจิ่นเซวียนต่างก็โกรธแค้นเกาซื่อเหมือนกัน พวกนางมิเคยพบคนหน้ามิอายเช่นนี้มาก่อน

        “เกาซื่อ เจ้าทำให้พวกเราตระกูลซย่าเสียหน้ายิ่งนัก ข้าจะรับผิดชอบหย่ากับเจ้าแทนน้องอาคุนเอง” ซย่าหลี่เจิ้งมิเคยเห็นคนร้ายกาจเช่นเกาซื่อมาก่อน จิ่นเซวียนมิใช่หลานแท้ๆ ของนาง นางจะรังแกจิ่นเซวียนก็ช่างเถิด แต่ซย่าชุนอวิ๋นคือลูกสาวของนาง！

        มีแม่ใจอำมหิตเช่นนี้ที่ใดกัน หากนางได้เงินหนึ่งพันตำลึงไป จะใช้ได้อย่างสบายใจหรือ？

        “หัวหน้าตระกูล ท่านมิมีอำนาจจัดการข้า” ซย่าหลี่เจิ้งมิชอบเกาซื่อ เกาซื่อก็มิชอบเขาเช่นกัน

        “ท่านลุงหัวหน้าตระกูล หากท่านพ่อยังอยู่ เขาต้องสนับสนุนความคิดของท่านแน่เจ้าค่ะ หญิงชราฝ่าฝืนสามหลักห้าคุณธรรมเช่นนี้ มิคู่ควรเป็นแม่ของผู้ใด และมิคู่ควรเป็นคนด้วยเจ้าค่ะ” ซย่าชุนอวิ๋นเสนอให้ซย่าหลี่เจิ้งใช้ตำแหน่งหัวหน้าตระกูลปลดเกาซื่อออกจากผังตระกูลซย่า

        ทางที่ดีถอนชื่อพี่ชายของนางออกไปด้วยจะดียิ่งนัก เช่นนี้พวกเขาก็มิกล้าสร้างหายนะให้ผู้อื่นในหมู่บ้านแล้ว

        “ชุนอวิ๋น แม้ท่านแม่จะทำผิดต่อเจ้า แต่เจ้ามิอาจทำกับนางเช่นนี้ได้” ซย่าหลี่จวินกังวลว่าเกาซื่อจะถูกถอนชื่อออก ต่อให้นางจะทำผิดอย่างไร นางก็คือแม่ของเขา และหากท่านแม่ถูกถอนชื่อออกไปแล้ว เขาก็มิมีโอกาสตักตวงเงินจากจิ่นเซวียนอีก

        “นั่นคือแม่ของท่านคนเดียว นางมิใช่แม่ของข้า นอกจากความสัมพันธ์ทางสายเลือดของข้ากับนาง ก็มิมีสิ่งใดเกี่ยวข้องกันอีก” ซย่าชุนอวิ๋นหมดหวังกับเกาซื่อไปนานแล้ว ผู้ที่เห็นแก่ประโยชน์ของตนเอง มิสมควรเป็นแม่ของนาง ยิ่งไปกว่านั้นคือเกาซื่อมิเคยรักนางเลย

        นางกับเซวียนเซวียนเป็นเครื่องมือหาเงินของเกาซื่อเหมือนกัน นางปฏิบัติกับเสี่ยวเกาซื่อดีกว่าปฏิบัติกับพวกนางเสียอีก

        “พี่ใหญ่หัวหน้าตระกูล เกาซื่อทำให้พวกเราตระกูลซย่าเสื่อมเสียเกินไปแล้ว ข้าแนะนำให้ท่านถอนชื่อของพวกเขาออกทั้งแม่ทั้งลูกเลยขอรับ” ซย่าเม่าหลินแนะนำให้ซย่าหลี่เจิ้งถอนชื่อของซย่าหลี่จวินออกเป็นอย่างยิ่ง แม้พวกเขาตระกูลซย่าจะมิใช่ตระกูลใหญ่ แต่มิเคยทำเรื่องผิดต่อฟ้าดิน

        “ท่านอาเม่าหลิน ท่านแม่ของข้าแก่แล้ว ย่อมทำเรื่องเลอะเลือนอย่างมิอาจหลีกเลี่ยง พวกท่านอย่าคิดเล็กคิดน้อยกับนางเลยขอรับ” สีหน้าของซย่าหลี่จวินเปลี่ยนไปเล็กน้อย เมื่อครู่เขากลัวแทบตาย หากเขาถูกถอนชื่อออกจากตระกูลจริงๆ จากนี้เขาคงมิอาจเงยหน้าอ้าปากได้

        “หลี่จวิน มิว่าผู้ใดต่างก็รักในทรัพย์สินเงินทอง หากแต่ต้องหามาด้วยความซื่อสัตย์สุจริต พวกเจ้าใช้ภูมิหลังของเซวียนเซวียนทำให้เรื่องราวบานปลายถึงเพียงนี้ และยังขู่เอาเงินจากนางตั้งหนึ่งพันตำลึง พวกเจ้าคิดว่ามันเหมาะสมหรือ？ตามหลักแล้ว หากนางมิให้เงินกับพวกเจ้าสักเหวินเดียว เจ้าก็ทำสิ่งใดมิได้” ซย่าหลี่เจิ้งเกิดความคิดหนึ่งขึ้นมาฉับพลัน เขาตัดสินใจจะใช้ชื่อของหัวหน้าตระกูลปราบเกาซื่อและซย่าหลี่จวิน จิ่นเซวียนจะได้ติดหนี้น้ำใจเขา

        “ท่านลุงหัวหน้าตระกูล ท่านเข้าใจผิดแล้ว เซวียนเซวียนสัญญาว่าจะให้เงินหนึ่งพันตำลึงเอง พวกเรามิได้บังคับนางขอรับ” ซย่าหลี่จวินเหยียดยิ้มและอธิบาย

        เขามิได้กลัวเพียงแค่ถูกลบชื่อ แต่ยังกลัวจะสูญเสียเงินหนึ่งพันตำลึงด้วย

        “ท่านปู่หัวหน้าตระกูล ข้ามิสนใจเงินหนึ่งพันตำลึงนั่น หากจะตัดต้องตัดให้ขาดเจ้าค่ะ” จิ่นเซวียนผิดหวังกับพ่อเฮงซวยและย่าชั่วร้ายยิ่งนัก นางมิอยากเสียเวลากับพวกเขาอีกแล้ว

        จุดประสงค์ของนางนั้นง่ายมาก นั่นก็คือใช้เงินสลัดคนน่ารังเกียจ จากนี้จะได้ใช้ชีวิตของตนเองอย่างสงบสุข

        “เซวียนเซวียนเอ๋ย เงินหนึ่งพันตำลึงมิใช่จำนวนเล็กน้อย” สวี่ติ้งหรงกังวลว่าจิ่นเซวียนจะมิมีเงินใช้ นางจึงเกลี้ยกล่อมจิ่นเซวียนว่าอย่าไปสู้กับพวกซย่าหลี่จวิน

        “ท่านย่าเล็ก การใช้เงินแก้ปัญหามิใช่เรื่องใหญ่ แทนที่จะตกอยู่ในความสัมพันธ์ที่คลุมเครือกับพวกเขาต่อ มิสู้จัดการในคราเดียวเล่าเจ้าคะ และเพื่อหลีกเลี่ยงมิให้พวกเขามารังควานข้าในวันข้างหน้าด้วยเจ้าค่ะ” วันที่นางจะหาเงินได้เป็นกอบเป็นกำยังมามิถึง และเมื่อถึงเวลานั้นคงสลัดพ่อเฮงซวยได้ยากขึ้น

        “เซวียนเซวียนเอ๋ย หากข้ามิต้องเข้าร่วมการสอบคัดเลือกช่วงวสันต์ในปีหน้า ข้าคงมิขอยืมค่าเดินทางจากเจ้าเช่นนี้” ซย่าหลี่จวินพูดจาสวยหรู แต่ต่อให้เขาจะพิสูจน์ความบริสุทธิ์อย่างไร ย่อมมิมีผู้ใดเชื่อเขา

        หากมิเห็นแก่หน้าของท่านปู่ผู้ล่วงลับ นางอยากให้หัวหน้าตระกูลลบชื่อของซย่าหลี่จวินออกจริงๆ

        “ท่านพ่อ ข้าเข้าใจความยากลำบากของท่าน อวิ๋นเอ๋อร์กับเผิงเฟยถือเป็นลูกของท่าน ท่านย่อมคะนึงถึงพวกเขา” ท่าทีของจิ่นเซวียนอ่อนโยนขึ้นเล็กน้อย พ่อเฮงซวยของนางมาไม้ไหน นางก็จะไปไม้นั้น

        “เจ้าเข้าใจข้า ข้าดีใจมากจริงๆ เซวียนเซวียนเอ๋ย เจ้ามิพิจารณาเสียหน่อยหรือ” พิจารณาของซย่าหลี่จวินนั้น หมายถึงการตัดความสัมพันธ์พ่อลูก

        “ท่านพ่อ มิต้องพิจารณาแล้ว ท่านฟังข้าและถอนชื่อของข้าออกเถิดเจ้าค่ะ”

        นางอยากให้พ่อเฮงซวยถอนชื่อของนางออกใจจะขาด จะได้มิต้องย่างกรายเข้ามาในบ้านซย่าอีกตลอดกาล

        “หลี่จวิน ในเมื่อจิ่นเซวียนพูดเช่นนี้แล้ว เจ้าก็ฟังนางเถิด ถอนชื่อของนางออกจากทะเบียนบ้าน ส่วนนางอยากจะใช้แซ่ใด ก็ขึ้นอยู่กับความพอใจของนาง” ซย่าหลี่เจิ้งมิเข้าใจความคิดของจิ่นเซวียนเรื่องถอนชื่อนัก ในแผ่นดินนี้ มิมีสตรีคนใดอยากถูกถอนชื่อหรอก

        “ท่านปู่หัวหน้าตระกูล แม้ท่านย่าของข้าจะรักเงิน แต่ดีร้ายอย่างไร นางก็คือท่านแม่ของท่านอาเล็ก เรื่องถอนชื่อช่างมันเถิดเจ้าค่ะ” จิ่นเซวียนแสร้งขอร้องแทนเกาซื่อ ซย่าหลี่เจิ้งตกใจยิ่งนัก

        “เซวียนเซวียนเอ๋ย ข้ามีแผนสำหรับเรื่องนี้ เจ้ามิต้องกังวล”

        “ข้าฟังท่านปู่หัวหน้าตระกูลเจ้าค่ะ” จิ่นเซวียนพยักหน้าอย่างว่าง่าย

        “ลูกเอ๋ย ในเมื่อหลานนอกคอกมิอยากเป็นลูกสาวของเจ้า เหตุใดต้องฝืนใจนางด้วยเล่า ถอนชื่อของนางออกไปเสีย หลังจากถอนชื่อของนางออกแล้ว พวกเราจะได้ให้อวิ๋นเอ๋อร์เป็นลูกสาวคนโตของเจ้าอย่างถูกต้องเหมาะสม” เกาซื่ออ้าปากที คำว่าลูกนอกคอกก็ออกมาที ช่างหยาบคายเสียจริง

        “แม่เฒ่า ข้าเป็นลูกนอกคอกหรือไม่ มิได้ให้ท่านมาตัดสิน หากท่านด่าข้าว่าลูกนอกคอกอีก อย่าหาว่าข้ามิเกรงใจเล่า” จิ่นเซวียนรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย นางเกลียดบุรุษที่ชิงความบริสุทธิ์ของแม่นางไปยิ่งนัก

        “เจ้าคือลูกที่เกิดจากแม่คบชู้ เจ้ามิใช่ลูกนอกคอกแล้ว.......” เกาซื่อมิแยแส นางด่าประจานจิ่นเซวียนต่อ แต่ยังพูดมิทันจบ นางก็ถูกซ่งจื่อเฉินตบบ้องหูแล้ว

        “ยายแก่ เจ้ามันกวนอารมณ์ยิ่งนัก”

        “......” เกาซื่อมองซ่งจื่อเฉินตาค้าง นางมิคิดว่าซ่งจื่อเฉินจะตบนาง

        “ไอง่อย เจ้ากล้าตีข้า รนหาที่ตายยิ่งนัก”

        เมื่อตั้งสติได้ เกาซื่อก็ตะโกนลั่นวาจาแก้แค้นซ่งจื่อเฉินออกมา

        จิ่นเซวียนโกรธมาก นางจึงขึ้นเสียงใส่เกาซื่อ “ยายแก่ สามีของข้าเป็นคนแข็งแรง มิได้พิการ หากเจ้าด่าเขาอีกแม้แต่คำเดียว ข้าจะตัดลิ้นของเจ้า ให้เจ้ากลายเป็นใบ้ตลอดกาล”

        พวกชาวบ้านลอบมองจิ่นเซวียนและซ่งจื่อเฉินเงียบๆ แล้วคิดในใจว่าสามีภรรยาคู่นี้แข็งแกร่งยิ่งนัก มิควรไปยั่วยุเลย เกาซื่อรนหาที่ตายจริงๆ

        “ท่านหัวหน้าตระกูล ข้ามิอยากยกผลประโยชน์ให้พวกเขาแล้ว ข้ายินดีนำเงินหนึ่งพันตำลึงออกมาแบ่งให้พวกท่านทุกคนเท่าๆ กัน หวังว่าท่านจะให้ความเป็นธรรมแก่ภรรยาของข้าด้วยขอรับ” ซ่งจื่อเฉินเปลี่ยนความคิด เขามิอยากให้เงินกับพวกเกาซื่อแล้ว