CODE2 : ความทรงจำในวันที่อำลา ตอนที่ 4
เที่ยงวันใหม่ แสงแดดอ่อนส่องลอดม่านเข้ามาในบ้านริมทะเล บรรยากาศในบ้านอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะของบัวบาน
ฝนนั่งอยู่บนโซฟา ข้างเธอคือซีที่แขนยังพันผ้าไว้ ฝนค่อยๆ ป้อนข้าวให้ซีทีละคำ
ด้านหลัง บัวบานกำลังนั่งบนพื้นกับลูกน้อยของฝนทั้งสอง เธอทำหน้าตาตลกๆ พลางพูดเสียงสูงแกล้งเด็กๆ อย่างร่าเริง
บัวบาน "จ๊ะเอ๋~ จ๊ะเอ๋~ จ๊ะเอ๋~"
เสียงหัวเราะของเด็กๆ ดังขึ้นใสบริสุทธิ์ บัวบานหัวเราะตามด้วยรอยยิ้มกว้าง
กลับมาที่โซฟา ซีเบือนหน้าหนีจานข้าว ทำปากเบี้ยว "หนูกินเองได้น่า... หนูไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะคะ"
ฝนถอนหายใจ ยิ้มอย่างใจเย็น "อย่าดื้อสิ แขนเธอยังเจ็บอยู่นะ"
"ก็มันน่าอายนี่คะ บัวบานก็อยู่ด้วย..." ซีบ่นเบาๆ
ฝนเริ่มเสียงเข้ม "อย่าให้ฉันต้องดุอีกนะ อ้าปาก แล้วก็กิน"
ซีทำหน้าบึ้ง "งื้อ...พี่ก็...ก็ได้ค่ะ..." เธออ้าปากงับข้าว
บัวบานที่เห็นภาพนั้นแอบยิ้มกว้าง "ว้า~ ซีให้คุณพี่สาวป้อนข้าวให้เหมือนเด็กเลย~"
ฝนหันไป "เธอก็อย่าล้อซีสิ"
"ขอโทษค่ะ" บัวบานหัวเราะเบาๆ พลางยกมือไหว้แบบขำๆ
ซีหน้าแดงแปร๊ด ก้มหน้างุดแทบมุดหมอนหนี
บัวบานหันกลับไปเล่นกับเด็กๆ เธอคลานเป็สัตว์ประหลาด พร้อมแกล้งทำเสียง "ฮ้าาาา~~ สัตว์ประหลาดมาแล้ววว~"
"แอ๊~~!" เด็กๆ หัวเราะเสียงดัง แสดงความสนุกสุดๆ
ซีขยับตัวเหมือนจะลุก แต่ฝนรีบยื่นมือมากดไว้เบาๆ "จะเอาอะไร เดี๋ยวพี่ไปหยิบให้"
ซีทำหน้าเขินๆ "หนูปวดฉี่ค่ะ..."
ฝนยิ้ม "อ๋อ งั้นเดี๋ยวพี่พาไปเองนะ~" เธอประคองซียืนขึ้นอย่างระมัดระวัง
หลังจากพาซีเข้าห้องน้ำเรียบร้อย
ฝนเอ่ยขึ้นเบาๆ ขณะประคองซีไปที่โซฟา “สภาพแบบนี้ คงไปเป็ CODE2 ไม่ได้อีกสักพักเลยนะ”
ซีฝืนยิ้ม “พรุ่งนี้ก็น่าจะหายแล้วค่ะ...”
ฝนหันมามองทันที “ไม่ได้ พรุ่งนี้ก็ยังไม่หายดีหรอก ถ้าจะออกไปเป็ CODE2 เธอต้องให้พี่อนุญาตก่อน เข้าใจไหม”
“แต่พี่...” ซีทำหน้าใ
ฝนพูดช้าๆ แต่น้ำเสียงแน่วแน่ “พี่รู้...ว่าเธอทำไปเพราะอยากปกป้องพี่ แต่ตอนนี้...ให้พี่ได้ปกป้องเธอบ้างเถอะ ปกป้องเธอ...จากตัวเธอเอง”
ซีทำหน้าบูดนิดๆ “งื้อ~ พี่ชายขา~ หนูโดนภรรยาพี่คุมกำเนิดแล้ว”
ฝนหัวเราะเบาๆ น้ำเสียงอ่อนโยน “ถ้าเป็ปาล์มนะ... พี่คงล่ามโซ่ติดกับตัวพี่ไว้เลยล่ะ”
ซีหลุดหัวเราะเมื่อนึกภาพตาม “ฮึๆ นึกภาพออกเลยค่ะ”
เมื่อทั้งสองกลับมานั่งที่โซฟา ฝนค่อยๆ พาซีเอนตัวลงให้สบาย ก่อนพูดเบาๆ “เธอทำให้ฉันนึกถึงวันเก่าๆ เลย...ตอนที่ปาล์มกับฉันต้องวิ่งหนีจากนักฆ่าลงใต้ตามแนวชายหาด”
ฝนยิ้มจางๆ ขณะเล่า “ตอนนั้นฉันเห็น PALMER46 เป็นักฆ่าที่ขี้โกง เ้าเล่ห์ ไร้ศักดิ์ศรี... ฉันเกลียดเขาเลยด้วยซ้ำ แต่พอเราหนีไปด้วยกันเรื่อยๆ... ฉันก็เริ่มคิดใหม่ ปาล์มเขาไม่ได้ทำแบบนั้น เพราะเขาเป็คนแบบนั้น แต่เขาทำ...เพื่อปกป้องฉัน”
ฝนเสียงเบาลง “เขายอมแม้กระทั่งให้คนที่ตามล่า...เหยียบหัวเขา ทำลายศักดิ์ศรีเขา เขายอมทุกอย่าง...เพื่อฉันคนเดียว วันสุดท้ายของการหนี...เขาสู้กับนักฆ่าหลายร้อยคน เขาาเ็สาหัส... หลับไปสามวันเต็มๆ”
น้ำเสียงฝนเริ่มสั่น “ฉันกลัวมาก... กลัวว่าเขาจะไม่ตื่นขึ้นมาอีก แต่พอเขาลืมตาขึ้น...ฉันดีใจที่สุดในชีวิตเลย”
ซีฟังเงียบๆ ก่อนตอบด้วยรอยยิ้มจางๆ “นั่นแหละค่ะพี่ชายหนู... ไม่มีทางตายง่ายๆ หรอก”
ฝนชะงัก ใบหน้าเธอเศร้าลงทันที ดวงตาเริ่มคลอด้วยน้ำตา “เราแต่งงานกัน... ใช้ชีวิตด้วยกัน ทำอะไรหลายอย่างร่วมกัน...”
เสียงเธอแ่ลง “จนวันนั้น...วันที่พวก Kittitech จับฉันกลับไปยังจุดเริ่มต้น... ปาล์มเขาช่วยฉัน...ด้วยชีวิตของเขาเอง”
ความเงียบกินเวลาไปชั่วขณะ
ซีค่อยๆ เอื้อมมือมากอดฝนอย่างอ่อนโยน เสียงเธออ่อนนุ่มแต่จริงใจ “พี่ไม่ต้องร้องไห้นะคะ... หนูเชื่อว่าพี่ชายต้องดีใจมากแน่ๆ ที่ตอนนี้พี่กับลูกๆ...ยังสบายดี”
ขณะนั้นเอง บัวบานซึ่งยืนเงียบอยู่ใกล้ๆ ก็เข้ามากอดทั้งสองจากด้านหลัง เธอยิ้มอย่างอ่อนโยน แล้วพูดเบาๆ “เพราะแบบนี้เองสินะ... ซีถึงอยากปกป้องคุณ”
วันนี้ เงียบสงบเป็พิเศษ ไม่มีเสียงปืน ไม่มีเื ไม่มีการฆ่า
บ้านริมทะเลหลังนี้ มีเพียงเสียงลมกับเสียงคลื่นน้ำทะเล
เช้าวันใหม่
แสงแดดอ่อนๆ สาดลอดหน้าต่าง ฝนเดินเข้ามาในห้องนอนซีกับบัวบาน ฝนเปิดม่านรับแสงยามเช้า แสงทองอาบไล้บนเตียงที่มีร่างของซีและบัวบานนอนอยู่
ซีพลิกตัวหนีแสง ห่มผ้าปิดหน้า “หนูยังไม่ตื่นน๊า~” เธอบ่นอู้อี้
ข้างๆ บัวบานขยับตัวตามงัวเงีย “งื้ออ~” เสียงงัวเงียเหมือนลูกแมวตัวหนึ่ง
ฝนวางแก้วนมอุ่นๆ ไว้บนโต๊ะหัวเตียง น้ำเสียงเธอนุ่ม “พี่ให้เวลา 20 นาที... ต้องลงไปให้พี่เช็คอาการนะ พี่จะไปทำมื้อเช้ารอ~”
ฝนเดินลงมาชั้นล่าง ในครัว เธอหยิบหมูสับ เต้าหู้ ผัก และเริ่มต้มน้ำซุป กลิ่นหอมของขิงอ่อนเริ่มอบอวลทั่วบ้าน
บัวบานเดินลงมาทีหลังในชุดนอน ผมยังยุ่ง ๆ เธอถือแก้วนมเดินงัวเงียเข้ามาในครัว
ฝนหันมาหัวเราะเบาๆ “ขี้เซากันทั้งคู่เลยนะ... แล้วซีล่ะ”
บัวบาน “ซีบอกว่าตอนเที่ยงค่อยมาปลุกค่ะ”
ฝนยักไหล่ “หื้ม~ งั้นปล่อยให้เธอนอนต่อก็แล้วกัน”
บัวบานมองดูหม้อต้ม “พี่สาวกำลังทำอะไรเหรอคะ กลิ่นหอมมากเลย”
“กำลังทำแกงจืดเต้าหู้หมูสับจ้ะ~” ฝนยิ้ม
บัวบานตาเป็ประกาย “พี่สาวสอนหนูทำอาหารบ้างได้ไหมคะ ฝีมือพี่สาวเมื่อวาน...อร่อยมากเลย”
ฝนหัวเราะเบาๆ ขณะคนซุป “ได้สิจ๊ะ~ แต่สอนทั้งที ต้องสอนซีด้วยนะ” ฝนเธอหันมายิ้ม “งั้นฝากเธอไปปลุกซีมาด้วยนะ~”
บัวบานยกมือขึ้นแบบทำความเคารพ “รับทราบค่า~”
แสงแดดยามสายส่องลอดม่านห้องนอน บัวบานเดินกลับขึ้นห้องพร้อมเรียกซี “ซี~ ตื่นได้แล้ว~”
บนเตียง...
ร่างซียังนอนคุดคู้ งัวเงีย ผมยุ่ง หน้าตาเหมือนลูกแมวยังไม่พร้อมจะลุก “ขออีกห้านาที...”
บัวบานยิ้มเ้าเล่ห์ “ไม่ได้~ ปลุกแบบธรรมดาไม่ได้ผล ต้องใช้มาตรการพิเศษแล้ว”
ซีถูกอุ้มพาไปจนถึงห้องน้ำ จับซีถอดเสื้อผ้า เธอแทบไม่มีแรงขัดขืน ยืนตัวเอียง หัวพิงไหล่บัวบาน
“จะ...จะทำอะไรของเธอเนี่ย บัวบาน...” ซีพึมพำ
บัวบานเองก็ถอดเสื้อผ้าแล้วเปิดฝักบัว น้ำเย็นกระทบผิวทั้งคู่ “ก็ปลุกเธอไง~ แบบสดชื่น”
“อ๊าา เย็นนนนน~” ซีร้องเสียงหลง ตาเบิกโพลงในทันที
บัวบานยืนหัวเราะ “หื้ม... สดชื่น~”
เสียงน้ำและเสียงหัวเราะดังลอดออกมาจนถึงห้องครัว ฝนเดินมาเปิดประตูห้องน้ำ เห็นภาพตรงหน้า สาวๆ สองคนกำลังอาบน้ำใต้ฝักบัวเดียวกันในสภาพเปลือยเปล่า
ฝนยิ้มจางๆ “เล่นกันก็ระวังลื่นหัวฟาดด้วยนะ”
ซีที่กำลังสระผมหันมายิ้มแหย “ค่า~ คุณพี่~”
บัวบานหันไปยิ้มกว้าง “พี่สาวมาอาบน้ำด้วยกันไหม~”
ฝนหัวเราะ “พี่กำลังทำอาหารอยู่นะ แถมอาบแล้วด้วย แค่มาดูว่าเสียงดังอะไรกัน”
ซีส่งเสียงอ้อน “มาเถอะน้า~ หนูถูหลังให้เอง~ อาบน้ำไปเม้าท์มอยไป มันก็สนุกดีออกค่ะ~”
ฝนส่ายหัวเบาๆ แต่ยิ้มออก “หื้ม ก็ได้~ งั้นพี่ขอไปปิดแก๊สก่อนนะ”
ไม่นาน ฝนกลับเข้ามา คราวนี้เธอเดินเข้ามาอย่างสบายใจ ถอดเสื้อผ้า แล้วเข้าร่วมวงอาบน้ำกับสองสาว
กลิ่นสบู่ลอยปะปนกับเสียงหัวเราะและเสียงน้ำไหล
ทั้งสามผลัดกันถูหลัง พูดคุยสลับหยอกเย้า ท่ามกลางสายน้ำ
ฝนยิ้มพลางถูหลังให้ซี “แบบนี้ทำให้พี่นึกถึงวันเก่าๆ เลยล่ะ”
ซีหัวเราะเบาๆ “พี่ปาล์ม... ใช่ไหมคะ”
บัวบานหน้าแดงขึ้นมาทันที “หืมม~” เธออ้อมแอ้มพึมพำอย่างเขิน ๆ
ฝนหันไปมองร่างของซีที่มีแผลจางๆ ทั่วแผ่นหลัง “เธอหายไวจริงๆ เลยนะ”
ซีขยับไหล่ “ก็ยังปวด ๆ อยู่นิดหน่อยค่ะ แต่แค่นี้ไม่เป็ไรหรอก”
หลังอาบน้ำเสร็จ ทั้งสามสาวแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าสบาย ๆ แล้วมานั่งล้อมวงกันที่โต๊ะอาหาร มื้อเช้ากลิ่นหอมกรุ่น ข้าวสวยร้อน ๆ กับแกงจืดเต้าหู้หมูสับ
บัวบานตักชิมคำแรก ดวงตาเป็ประกาย “พี่สาว~ อย่าลืมสอนหนูทำบ้างนะ อร่อยมากเลยค่ะ”
ฝนยิ้มละมุน “จ๊า~”
ซีวางช้อนแล้วเอ่ยเบา ๆ “แต่หนูทำเป็อยู่แล้วนะคะ”
ฝนหันมา “งั้นก็ช่วยพี่สอนบัวบานเขาด้วยล่ะกัน~”
หลังมื้อเช้า ทั้งสามพากันย้ายเข้าไปในครัว ฝนยืนประจำหน้าเตา
เสียงเธอนุ่มนวล “โอเค~ มาทำแกงจืดกันดีกว่า”
บัวบานยืนตัวตรงขึ้นเสียงแบบทหาร “ค่ะ หัวหน้าแม่ครัว”
ซีหลุดขำ “เว่อร์ไปละ ยัยบัว...”
ฝนหัวเราะแล้วหยิบวัตถุดิบขึ้นมาเรียง “ส่วนผสมมี หมูสับ, เต้าหู้ไข่, คนอร์ก้อน, กระเทียม, แครอท, ผักกาดขาว, คื่นฉ่าย, พริกไทยขาว, ซีอิ๊วขาว และน้ำปลา ขั้นแรก... ผสมหมูสับกับพริกไทยป่น ซีอิ๊วขาว น้ำปลา คลุกเคล้าให้เข้ากัน”
บัวบานตั้งใจทำตาม “รับทราบ”
ฝนพยักหน้า “ต่อไปก็ต้มน้ำ ใส่กระเทียมกับคนอร์ก้อน... พอน้ำเดือด ก็ปั้นหมูสับเป็ก้อนกลม ๆ ใส่ลงไป แล้วช้อนฟองออกด้วยนะ”
บัวบานกำลังช้อนฟองออกอย่างจริงจัง “แล้วต้องช้อนฟองไปนานแค่ไหนคะพี่”
ซีที่ยืนพิงเคาน์เตอร์หัวเราะเบา ๆ “ไม่นานหรอก”
ฝนพูดต่อ “ปรุงรสด้วยน้ำปลา คนให้เข้ากัน แล้วใส่ผักกาดขาว เต้าหู้ไข่ สุดท้ายโรยคื่นฉ่าย แล้วตักใส่ชาม โรยพริกไทยนิดหน่อย... แค่นี้ก็เสร็จแล้วจ้า~”
บัวบานยิ้มกว้าง “เย่~ หนูทำแกงจืดเป็แล้ว~”
ซีปรบมือเบา ๆ “ดีใจด้วยนะ~”
ฝนเท้าสะเอวหยอก “ทีนี้บ้านเราก็มีทั้งหม้อแกงของพี่ตอนเช้า และหม้อใหม่ของบัวบานอีกหม้อ... รับผิดชอบกินให้หมดด้วยนะ~”
ซีทำตาโต “วันนี้ทั้งวัน... กับ แกงจืดที่รัก สินะคะ”
บัวบานยกมือขึ้น “รับทราบค่ะ! จะกินให้หมดแบบไม่เหลือแม้แต่น้ำซุป!”
ฝนยิ้มแล้วพูดต่อ “ว่าแต่... พรุ่งนี้พี่กับบัวบานจะไปตลาดกันนะ จะลองซื้อพวกกุ้ง ปลาหมึก มาฝึกทำต้มยำดูดีไหม”
บัวบานตาวาว “จริงเหรอคะ อยากลองทำไว ๆ จังเลย~”
ฝนหันมาหาซี “พรุ่งนี้่เช้า... ฝากซีดูแลเด็ก ๆ แทนพี่ด้วยนะ”
ซีทำหน้าเหวอ “หืออ... หนูต้องตื่นเช้าอีกแล้วเหรอ~ งื้อ~”
ฝนหัวเราะ “สักวันพวกเธอก็ต้องแต่งงานมีสามี~ พี่จะสอนให้เป็ภรรยาที่ดีเอง”
ซีทำหน้ามุ่ย “หนูไม่อยากมีสามีสักหน่อย...”
บัวบานหัวเราะ “น่าสนุกดีออก~”
เมื่อแสงแดดอ่อนลง...
ริมทะเลหลังบ้านกลายเป็ภาพแห่งความสุข สาวๆ ทั้งสามสวมชุดบิกินี่หลากสี เดินเล่น แช่น้ำ และหัวเราะเบาๆ
ซีในชุดบิกินี่สีชมพูนอนอยู่ใต้ร่ม ผ้าปูรองตัวอย่างสบาย เด็กน้อยทั้งสองของฝนคลานเล่นข้างๆ เธอ นำก้อนทรายเล็ก ๆ มาโรยใส่แขนพี่ซีอย่างขำขัน
ฝนยืนแช่น้ำอยู่ไม่ไกล ใส่บิกินี่สีน้ำเงิน เธอขยับชุดไปมาเล็กน้อย “ซีเลือกให้แบบนี้...มันดูโป๊ไปไหมนะ”
บัวบานยืนข้าง ๆ ในน้ำทะเลใสแจ๋ว สวมบิกินี่สีขาว “ของหนูก็รู้สึกโป๊เหมือนกันเลย...”
ซีที่นอนอยู่ใต้ร่มะโมาเสียงใส “ไม่เห็นเป็ไรเลย~ ที่นี่มีแค่พวกเราเองน้า~”
บัวบานหัวเราะแล้ววักน้ำใส่ฝน “ก็จริงเนอะ~”
ฝนยิ้มก่อนจะวักน้ำใส่กลับ แล้ววิ่งไล่บัวบานลงน้ำลึกไปด้วยเสียงหัวเราะ
เมื่ออาทิตย์คล้อยต่ำลง ทั้งสามคนปูผ้านอนเรียงกันริมหาด
แสงพระอาทิตย์ยามเย็นตกกระทบผิวน้ำทะเลเป็ประกายสีส้มทอง เสียงคลื่นซัดเบา ๆ เป็จังหวะที่นิ่ง สงบ และ...อบอุ่น
ฝนนอนหลับอยู่ตรงกลาง ลูก ๆ แฝดของเธอโรยทรายบนหน้าท้องแม่อย่างสนุกสนาน
บัวบานนอนหันหน้ามาทางซี “สงบจังเลย...ว่าไหม ซี”
ซีหันไปมองฝนที่หลับอยู่ “อืม... ที่นี่คือที่ที่พี่ชายฉันอยากมาอยู่กับพี่ฝน”
บัวบานค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง มองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม “น่ารักจังเลยนะ...เด็กๆ สองคนนี้”
ซีพูดเบาๆ “พี่เขาคงรู้สึกปลอดภัยมากเลย... ถึงหลับได้แบบนั้น”
บัวบานพยักหน้า “ฉันเองก็คิดแบบนั้น”
ซียังคงมองฟ้า ลมพัดผ่านปลายผมเธอเบา ๆ “พรุ่งนี้...ฉันจะกลับไปเป็ CODE2 อีกครั้ง”
บัวบานหันมามองทันที น้ำเสียงจริงจัง “เธอคิดใหม่แล้วใช่ไหม... แล้วเธอก็ยังไม่หายดีนะ”
ซีหลับตา สูดลมหายใจลึก “อืม... ฉันจะเลือกฆ่าเฉพาะคนที่ สมควรตาย จริง ๆ ส่วนร่างกาย...ก็ดูเหมือนจะไม่เป็อะไรมากแล้ว”
บัวบานหันกลับไปมองทะเล เสียงเธอแ่เบา “เอาเถอะ... จะทำอะไรก็ทำเถอะ ฉันขออยู่กับพี่สาวสงบ ๆ ดีกว่า”
ซีลืมตาขึ้น มองแสงสีส้มที่ทอดผ่านผิวน้ำ “ฉันจะรักษาความสงบแบบนี้...ให้พวกเธอเอง”
เสียงคลื่นยังคงซัดเข้าฝั่งอย่างแ่เบา แสงอาทิตย์เริ่มลับฟ้า
ณ ใจกลางเมืองภูเก็ต
ชายร่างกำยำ ผิวแทนเข้ม ขึงขัง “ศักดิ์ตามาร” กำลังโหนบาร์ออกกำลังกาย กล้ามเนื้อแน่นเต็มแผ่นหลัง แผ่นยันต์สักทั่วเรือนร่างยามเหงื่อไหล
เสียงประตูเปิดขึ้น ชายในชุดสูทเดินเข้ามาอย่างมีอำนาจ “สจ. ภู” สมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัด “ไอศักดิ์… โทรหาทำไมไม่รับวะ”
ศักดิ์ปล่อยมือจากบาร์ หันมาตอบด้วยเสียงเรียบ “มือถือหายน่ะสิท่าน เมื่อคืนออกตามล่า CODE2 ตามที่ท่านสั่ง มือถือดันหล่นหายระหว่างนั้น”
สจ. ภู หัวเราะเบาๆ “เอาน่า ไม่เป็ไร ไปกินเหล้ากันไหมล่ะ”
ศักดิ์ยิ้มกริ่ม “ไม่พลาดอยู่แล้วครับท่าน”
ในห้อง VIP ของผับหรู
เสียงเพลงเบา ๆ กลบการเจรจาของคนในเงา เหล่าสาวในชุดวาบหวิวคอยรินเหล้า
สจ. ภู ยกแก้วขึ้น “กูมีข้อมูลดีๆ เป็ของขวัญให้มึง เมื่อวานกูไปสุราษฎร์ เจอไอม้าขาว พ่อค้าของเถื่อน กูถามมันว่ารู้อะไรเกี่ยวกับ CODE2… คำตอบแม่งเด็ด มึงต้องชอบแน่ ๆ”
ศักดิ์พ่นควันบุหรี่ ลอบยิ้ม “ขอเดานะครับท่าน... มันโม้ว่ามันเคยอึบกับ CODE2 ใช่ไหม เอาจริงผมก็อยากอึบนางนั้นมากเลยนะ”
เสียงหัวเราะกรุบ “ป่าว…” สจ. ภู วางแก้ว “มันบอกว่า... มันเคยสนิทกับ PALMER46 และรู้ความลับว่า CODE2 คือน้องสาวของ PALMER46”
คำพูดนั้นทำให้ศักดิ์นิ่งไปชั่วขณะ เขากำหมัดแน่นจนเส้นเืปูด “ไอ PALMER46... ไอเวรนั่นฆ่าน้องชายฉัน ฉันยังไม่ได้ล้างแค้นเลยด้วยซ้ำ มันดันมาตายก่อน… แต่น้องสาวมัน… อยู่เมืองนี้… ฮึ… แบบนี้ก็สวยสิครับท่าน… ขอบคุณสำหรับของขวัญดี ๆ นะครับ”
นักการเมืองอีกคนที่นั่งข้าง ๆ ยังมัวลูบไล้สาวข้างกาย
สจ. ภู หรี่ตามองแล้วพูดเสียงเรียบ “พูดถึงของขวัญ… มึงคิดยังกับไอเวรที่ยักยอกเงินล็อตก่อนของกู... รอบแรกกูให้อภัย… รอบสองกูพอทน… แต่รอบสามกูไม่ปล่อยแล้ว”
เสียงขวดกระแทกหัวดังขึ้นในชั่ววินาที ศักดิ์กระแทกขวดเปล่าลงบนหัวนักการเมืองคนนั้นอย่างจัง เสียงกรีดร้องของสาว ๆ ดังลั่น ก่อนพากันวิ่งหนี
เืเปรอะโต๊ะ VIP ศักดิ์ใช้เศษขวดที่แตก แทงคอซ้ำ ๆ อย่างไม่ปรานี จนอีกฝ่ายแน่นิ่ง
สจ. ภู จุดบุหรี่ สูบลึก ก่อนจะยิ้มออกมาเบา ๆ “เพราะมึงทำงานให้กูได้ดีแบบนี้แหละ... กูถึงหาข้อมูลดี ๆ มาเป็ของขวัญตอบแทนมึง”
“ศักดิ์… ตามาร”
480
![[END]ทะลุมิติมาฝึกลมปราณในยุค70s](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1721989266_61640303.webp)
