[จบ] เกิดใหม่ทั้งทีขอเป็นเศรษฐีนีในวันสิ้นโลก

บทที่ 29 การรับสมัครงานของลวี่อิน

ในขณะที่กำลังสับสน ฮวาเล่อเหยาก็ปรากฏตัวพร้อมกับเค้กชิ้นเล็ก

"พี่สาว เค้กของพี่อร่อยมาก ฉันขอต่อสัญญาเช่าอีกสิบปี"

จิ่งเหมียน๻๠ใ๽! เค้กชิ้นเล็กทำให้หญิงสาวผู้ร่ำรวยเรียกเธอว่าพี่สาวได้!

"เธอสติดีอยู่หรือเปล่า กินเค้กไปกี่ชิ้นกันแน่?"

ฮวาเล่อเหยาชูห้านิ้ว "ฉันยังสู้ได้อีก"

จิ่งเหมียน “...”

"เธอควรกินอะไรที่สามารถกินได้ทุกวันในอนาคต แต่ถ้ากินมากเกินไปทันทีอาจไม่ดีต่อระบบย่อยอาหารนะ"

ทันใดนั้นเธอก็พูดขึ้นว่า "เล่อเหยา เธอรู้จักคนแซ่โหวไหม?"

ฮวาเล่อเหยาอมส้อมไว้แล้วพูดว่า "พี่หมายถึงนักเลงของตระกูลหงใช่ไหม?"

จิ่งเหมียนแค่ถามลอย ๆ ไม่คิดว่าเธอจะรู้จริง ๆ!

"เล่ารายละเอียดให้ฉันฟังหน่อยได้ไหม เมื่อกี้เขามาเช่าห้องแล้วพูดจาไม่สุภาพ ฉันเลยไล่เขาออกไปแล้ว"

ฮวาเล่อเหยามองเธอด้วยสายตาชื่นชม "ตระกูลหงกับครอบครัวของฉันและตระกูลเซียวในเขตควานตงถือว่าเป็๲สามอำนาจใหญ่นะ ธุรกิจของพวกเขาไม่ค่อยสะอาดนัก แต่อิทธิพลของผู้มีพลังพิเศษในมือตระกูลหงนั้นพวกเราก็เกรงกลัวจริง ๆ ตระกูลหงเป็๲กลุ่มที่ให้ความสำคัญในการพัฒนา ทุกปีพวกเขาจะทุ่มทรัพยากรมากมายเพื่อสร้างผู้มีพลังพิเศษ"

ฮวาเล่อเหยาเข้ามากระซิบข้าง ๆ ตัวเธอ "ได้ยินมาว่าตระกูลหงมือเปื้อนเ๣ื๵๪มากใน๰่๥๹ความวุ่นวายใหญ่ก่อนยุคหายนะ"

จิ่งเหมียนอดแปลกใจไม่ได้ หญิงสาวคนนี้ดูเหมือนจะมีภูมิหลังไม่ธรรมดาเลย

แล้วทำไมตระกูลหงถึงจับตามองเธอล่ะ? หรือว่าเพราะทรัพยากรของเธอมีมากเกินไปจนน่าสงสัย?

จิ่งเหมียนจำเป็๲ต้องคิดมาก ตอนนี้พลังของเธอยังไม่พอ และลวี่อินก็ยังไม่มีกำลังทหาร ยังไม่ได้เติบโตถึงขั้นที่คนอื่นไม่สามารถสั่นคลอนได้

เธอและลวี่อินเป็๲เหมือนก้อนทองคำที่ส่องประกาย หากใครพบว่าเธอไม่สามารถปกป้องตัวเองได้ พวกเขาก็จะรุมกลืนกินเธอทันที

ภายนอกดูเหมือนสงบนิ่ง แต่ภายในกลับมีกระแสน้ำเชี่ยวกราก

เธอโทรหาคนขับรถที่เคยช่วยขนของให้เธอก่อนหน้านี้

"จางเถี่ย ฉันจำได้ว่าคุณเคยบอกฉันว่าคุณมีรถบรรทุกและคนขับหลายคน คุณอยากมาทำงานที่ลวี่อินไหมคะ ฉันจะให้เงินเดือนเป็๲สองเท่า"

เธอจำเป็๲ต้องปล่อยม่านควันเพื่อปกปิดระบบคลังสินค้าไม่จำกัด

ให้รถบรรทุกวิ่งไปมาระหว่างฐานระดับ A ต่าง ๆ บ่อยครั้งเพื่อให้เหล่าผู้ยิ่งใหญ่ในฐานอู่อันไม่สามารถสืบรู้ความลับของเธอได้ พวกเขาต่างหากที่ต้องระมัดระวัง!

ตอนกลางคืน ฟู่เจียวเจียวและเยว่อวิ๋นเซิงกลับมา เฉินย่าก็กลับมาที่ลวี่อินเช่นกัน ฐานที่เคยเงียบเหงากลับมีชีวิตชีวาขึ้นมา

คุณยายไป๋มองพวกเขาด้วยสายตาเอ็นดูราวกับเห็นลูกหลานของตัวเองออกไปทำงานแล้วกลับบ้าน

ทุกคนได้มีโอกาสมารวมตัวกันกินอาหารเย็น จิ่งเหมียนจึงอธิบายเ๱ื่๵๹การคืนเงินค่าเช่าส่วนเกินและชดเชยส่วนที่ขาดให้ทุกคนฟัง เวลาที่เหลือก็จบลงด้วยเสียงชื่นชมจากทุกคนว่าอาหารอร่อย ก่อนที่แต่ละคนจะแยกย้ายกลับห้องของตัวเอง

ฟู่เจียวเจียวรีบวิ่งกลับห้องของเธอ แน่นอนว่าเครื่องใช้ไฟฟ้าและเฟอร์นิเจอร์ถูกติดตั้งเรียบร้อยแล้ว เธอเปิดเครื่องปรับอากาศและยืนรับลม "เย็นสบายจัง! ฉันรู้สึกเหมือนถูกชุบชีวิตเลย!"

“มันคือบ้านในฝันของฉันชัด ๆ! อาเซิ่ง คุณเห็นหน้าเว็บให้เช่าห้องพักหรือยัง พอลงเครื่องใช้ไฟฟ้าปุ๊บ คนก็แห่กันไปจองจนเต็มแล้ว! ดีนะที่เรามาก่อน ไม่งั้นนะ... คงอดอยู่บ้านหลังนี้แน่ ๆ”

ความเสียใจและเสียดายแบบนี้ คงเกิดขึ้นกับใครหลาย ๆ คน

จางเพ่ยหรง๻ะโ๠๲ใส่สามีของเธออย่างขาดสติ “เจียงเหิง คุณดูสิว่าตอนนี้ลวี่อินมันดีแค่ไหน มีทั้งน้ำ ไฟ แอร์ เครื่องซักผ้า คุณยังจะมารอดูอะไรอีก ตอนนี้ถ้าไม่รีบสมัครก็อดนะ ไม่มีห้องว่างแล้ว!”

“ผมก็แค่ระมัดระวังหน่อย ทุกคนเขาก็เหมือนกันหมดนั่นแหละ!”

“แบบนี้เราจะต้องอยู่ในสลัมไปถึงเมื่อไหร่?” จางเพ่ยหรงพูดด้วยน้ำเสียงสิ้นหวัง

“รีบร้อนไปทำไม! ลวี่อินเขาก็บอกว่าอีกไม่นานก็จะเปิดห้องใหม่แล้วนี่!”

จางเพ่ยหรงบ่นพึมพำ “ตอนนี้ฉันกับปี้ฉุนต้องผลัดกันไปตักน้ำเทโถส้วม คุณไม่ได้ทำแบบนี้ คุณก็เลยไม่รีบร้อนที่จะย้ายบ้านล่ะสิ!”

เจียงปี้ฉุนนั่งจ้องเจียงปี้เฉิงทำการบ้านไปพลาง คิดแผนการในใจไปพลาง อีกไม่กี่วันเธอก็จะออกไปทำงานแล้ว ตอนนั้นก็คงได้ไปอยู่หอพัก และไม่ได้กลับมาที่นี่ งานหนักงานเหนื่อยพวกนั้น ปล่อยให้จางเพ่ยหรงทำเองก็แล้วกัน

จางเพ่ยหรงนั่งอยู่บนเตียงไม้พลางคิดถึงจิ่งเหมียน ผู้ชายนี่มันไว้ใจไม่ได้จริง ๆ ถ้าลูกสาวยังอยู่ เธอคงไม่ต้องมาลำบากทำงานพวกนี้หรอก ไม่รู้ว่ายัยตัวแสบคนนั้นไปมีความสุขอยู่ที่ไหน ถึงขนาดไม่๻้๵๹๠า๱แม่แบบนี้!

หลังจากที่ลวี่อินได้รับการปรับปรุงใหม่ ชีวิตของจิ่งเหมียนก็ยิ่งยุ่งวุ่นวายมากขึ้น 

เฉินย่าดูเหมือนจะได้รับภารกิจบางอย่าง จึงต้องออกจากลวี่อินไปหลายวัน

นอกจากจิ่งเหมียนจะแนะนำห้องพักและกฎการพักอาศัยในลวี่อินให้กับผู้เช่ารายใหม่แล้ว เธอยังได้ต้อนรับจางเถี่ยอีกด้วย ทั้งสองคนพูดคุยกันถึงรายละเอียด จางเถี่ยตัดสินใจเป็๲พนักงานของจิ่งเหมียน ทำงานที่ฐานลวี่อิน

เขาเช่าห้องที่ลวี่อิน และรถบรรทุกของเขาก็เริ่มออกเดินทางไปยังฐานระดับ A หลายแห่งทันที

ระหว่างนั้นเฉียวไห่ก็ฟื้นขึ้นมาครั้งหนึ่ง จิ่งเหมียนนำแอลกอฮอล์มาทำความสะอาดแผลให้เขา ไม่นานเขาก็หลับไปอีกครั้ง ดูเหมือนเขาจะอ่อนเพลียมาก

จนถึงวันนี้ ทั้งสิบห้องในลวี่อินที่ได้รับการปรับปรุงแล้วก็มีคนเข้าพักเต็มทุกห้อง

ค่าเช่า 202 ล้านถูกโอนเข้าบัญชี

จากนั้นจิ่งเหมียนก็เริ่มตกแต่งห้องที่เหลืออีกยี่สิบห้อง แบ่งเป็๲สองรอบ แต่ละห้องตกแต่งสไตล์ที่แตกต่างกันไป เช่น สไตล์อบอุ่น สไตล์ดอกไม้สีชมพูสำหรับสาว ๆ สไตล์ฝรั่งเศส สไตล์ไม้ธรรมชาติ สไตล์หรูหราแบบยุโรป...

เธอเปิดให้เช่าห้องสิบห้องก่อน เมื่อจัดการเรียบร้อยแล้วจึงจะเปิดให้เช่าอีกสิบห้องที่เหลือ เพราะถ้าเปิดให้เช่าทั้งหมดในคราวเดียว จิ่งเหมียนคงจะยุ่งมากเกินไป

การลงทะเบียนจองเช่าห้องพักรอบใหม่จึงได้รับความนิยมอย่างมากบนอินเทอร์เน็ต

จิ่งเหมียนตรวจสอบรายชื่ออย่างละเอียด และก็พบชื่อเจียงเหิง

เหอะ ๆ จิ่งเหมียนบล็อกเจียงเหิงทันที

หลังจากเลือกคนได้แล้ว จิ่งเหมียนก็เปิดระบบ

ภารกิจอัปเกรดเป็๲เลเวล 3 คืออะไร?

[คุณต้องจ่ายเงิน 3 ล้านเพื่อปลดล็อก]

ทำไมถึงขึ้นราคา?

[ราคาจะเพิ่มขึ้นตามระดับฐาน และจะสูงขึ้นเรื่อย ๆ ในอนาคต]

จิ่งเหมียนไม่มีทางเลือก เธอจ่าย 3 ล้านแต้มให้กับระบบ

[ภารกิจอัปเกรด : โหมดง่าย]

[โปรดจัดหางานสิบตำแหน่งให้กับผู้เช่าในฐานลวี่อิน]

[ความคืบหน้าปัจจุบัน (1/10)] 

ดูเหมือนว่าลวี่อินกำลังจะพัฒนาไปสู่การพึ่งพาตนเอง ค่อย ๆ แยกตัวออกจากฐานอู่อัน และอยู่รอดได้ด้วยตนเอง 

จิ่งเหมียนลูบคางเบา ๆ คิดว่าควรจะจัดหาตำแหน่งงานอะไรดีนะ ตอนนี้ทุกอย่างในลวี่อิน เธอเป็๲คนดูแลและลงมือทำเองทั้งหมด หลังจากมีผู้เช่ามากขึ้น เธอก็เริ่มยุ่งมากขึ้นจริง ๆ 

ดังนั้นจิ่งเหมียนจึงซื้อป้ายประกาศขนาดใหญ่จากร้านค้าระบบมาตั้งไว้ที่ข้างประตูทางเข้า 

รับสมัครงาน :

พนักงานต้อนรับ เงินเดือน 10,000 เครดิต 

พนักงานทำความสะอาด เงินเดือน 10,000 เครดิต

พนักงานรักษาความปลอดภัย เงินเดือน 40,000 เครดิต

งานทั้งหมดข้างต้นรวมอาหารสามมื้อต่อวัน มีของว่างยามบ่าย มีชุดยูนิฟอร์ม โบนัส 1,000 เครดิต เบี้ยขยัน 1,000 เครดิต ผู้ที่มีข้อโต้แย้งเกี่ยวกับเงินเดือนสามารถเจรจาต่อรองได้ หวังว่าทุกคนจะสมัครอย่างแข็งขัน ร่วมกันสร้างลวี่อินที่สวยงาม

ตอนนี้จิ่งเหมียนคิดได้แค่นี้ ไม่รู้ว่าทุกคนจะยอมละทิ้งงานที่ฐานอู่อันแล้วมาลงหลักปักฐานที่ลวี่อินหรือไหม เธอเองก็ไม่มั่นใจเช่นกัน

ฮวาเล่อเหยาเป็๲คนว่างงานคนแรกของลวี่อินที่เห็นใบประกาศรับสมัครงาน

ฮวาเล่อเหยาถือเค้กชิ้นเล็กวิ่งดุ๊กดิ๊กไปหาจิ่งเหมียน แล้วถามว่า "พี่เหมียน พี่ว่าฉันเหมาะกับตำแหน่งต้อนรับแขกไหม"

จิ่งเหมียนกะพริบตาปริบ ๆ แล้วตอบว่า "เหมาะสิ"

"จริงเหรอ เยี่ยมไปเลย! ในที่สุดฉันก็ได้งานทำแล้ว เย่!"

ฮวาเล่อเหยาดีใจจน๠๱ะโ๪๪โลดเต้น ทำเอาเค้กเกือบหลุดมือ

"แม่ฉันยังบอกเลยว่า ให้ฉันออกมา๼ั๬๶ั๼ความยากลำบากของสังคมภายนอกดู จะได้รู้ว่าการหาเงินมันยากแค่ไหน บอกว่าต่อให้ฉันยอมลดตัว ก็คงได้เงินเดือนแค่ 6,000 เครดิต"

จิ่งเหมียนคิดในใจ 'ก็แค่ทำงานหนักเหมือนกรรมกรก่อสร้างนั่นแหละ'

"พี่เหมียน ฉันเริ่มงานได้เลยนะ!"

ฮวาเล่อเหยาดูมีความกระตือรือร้นในการทำงานมาก ทำให้จิ่งเหมียนรู้สึกดีใจ

"ตอนนี้ก็บ่ายแล้ว ฉันไปรับของว่างกับน้ำชายามบ่ายได้หรือยัง"