ทันใดนั้นเองเ้านกน้อยก็ะเิอารมณ์โกรธเกรี้ยวออกมา "อะไรนะ? เ้ากลายเป็สตรีเช่นนี้ได้อย่างไร? โตวเย่ว์เป็สัตว์เทพ! เป็สัตว์เทพ เ้าเข้าใจหรือไม่! จะให้สัตว์เทพทำสัญญาข้ารับใช้กับคนเช่นเ้าอย่างนั้นหรือ?”
หานโม่มองดูท่าทางโกรธขึ้งของเ้านกโง่ แล้วคิดในใจว่ามันช่างตลกยิ่งนัก แต่สีหน้ายังคงสงบราบเรียบ "ในเมื่อเ้าไม่ตกลง งั้นข้าก็คงต้องย่างเ้าเสีย"
ขณะที่พูดก็เริ่มจัดเตรียมฟืนเพื่อก่อกองไฟไปด้วย
ทันใดนั้นเองเ้านกน้อยก็เริ่มวิตกกังวล มันกระพือปีกทั้งสองข้างอย่างรวดเร็วหวังจะดับไฟ "ไม่ๆๆ เ้าอย่าเพิ่งจุดไฟ! ข้าจะทำ ข้าจะทำแล้วยังไม่พอใจอีกหรือ!"
ภายในดวงตาหานโม่ทอประกายแวววาวแฝงไปด้วยความยินดี
ที่โลกแห่งนี้สัญญาเสมอภาคแท้จริงแล้วเป็สัญญาที่ทำขึ้นร่วมกันระหว่างสัตว์อสูรหรือสัตว์ิญญากับมนุษย์ โดยทั้งสองฝ่ายจะไม่มีการแบ่งแยกเ้านายและข้ารับใช้ เป็เพียงการทำสัญญาเพื่อต่อสู้เคียงข้างกันและกันเท่านั้น สัญญาจะถูกยกเลิกทันทีหลังจากที่มีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งตายจากไป
ส่วนสัญญาข้ารับใช้ก็คือ มนุษย์มีศักดิ์เป็เ้านาย ส่วนสัตว์ิญญาหรือสัตว์อสูรมีศักดิ์เป็ข้ารับใช้ ทั้งสองมีความสัมพันธ์แบบพึ่งพาอาศัยกัน หากฝ่ายหนึ่งตายไปอีกฝ่ายก็จะตายไปด้วย และแน่นอนว่าฝ่ายที่มีพลังแข็งแกร่งกว่าอาจจะไม่ตาย แต่ก็ได้รับาเ็สาหัสได้เช่นกัน
ั้แ่ได้พบเ้านกน้อยที่ไม่ธรรมดาตัวนี้ ภายในใจของหานโม่ก็คิดอยากจะได้มาเป็ของตนเองแล้วแต่เ้านกโง่ตัวนี้ช่างเ็านัก ดังนั้นหานโม่จึงต้องใช้กลอุบายเล็กน้อย
“ข้าโตวโตวในนามของสัตว์เทพขอปฏิญาณสาบานต่อสรวง์ ว่าจะรับ...เฮ้ เ้าชื่ออะไร?” เ้านกน้อยโตวโตวที่กำลังเอ่ยคำพูดเพื่อทำสัญญาอยู่ จู่ๆ ก็หันมามองหานโม่ด้วยแววตาวาววับ
หานโม่ “...หานโม่”
โตวโตวพยักหน้าและเริ่มทำการปฏิญาณสาบานต่อ...
“ข้าโตวโตวในนามของสัตว์เทพขอปฏิญาณสาบานต่อ์ ว่าจะรับหานโม่เป็เ้านายของข้า จะคอยปกป้องเ้านายของข้าอย่างสุดกำลังที่มี และจะร่วมเป็ร่วมตายไปด้วยกันนับั้แ่บัดนี้เป็ต้นไป!”
หลังจากที่โตวโตวพูดจบ ก็เกิดประกายสีแดงเล็กๆ ปรากฏขึ้นที่กลางหน้าผาก เืหยดหนึ่งไหลออกมาจากหน้าผากของสัตว์เทพลอยหายเข้าไปในหว่างคิ้วของหานโม่
ทันใดนั้นแสงสีทองสองดวงก็สว่างขึ้นปกคลุมร่างของโตวโตวและหานโม่ หานโม่ััได้ถึงความรู้สึกแปลกประหลาดที่ไม่คุ้นเคยบางอย่างขึ้นมาจากก้นบึ้งในใจ หลังจากนั้นไม่นานก็รับรู้ได้ถึงกลิ่นอายของโตวโตวไหลวนอยู่ภายในร่าง
เมื่อสัญญาได้รับการลงนามเสร็จสิ้น จิติญญาของทั้งสองได้เชื่อมโยงประสานกันเรียบร้อย
หานโม่หัวเราะออกมา พลางขว้างฟืนที่อยู่ในมือทั้งหมดทิ้งไป และช่วยโตวโตวปลดเถาวัลย์ที่มัดอยู่ออก
โตวโตวสามารถปรับตัวกับบทบาทที่เปลี่ยนไปได้อย่างรวดเร็ว หลังจากที่ตัวเขาเป็อิสระก็บินตรงไปเกาะอยู่ที่ไหล่ของหานโม่ทันที และพูดกับนางเยี่ยงสุนัขรับใช้ [1] ตัวหนึ่ง “นายท่าน โตวโตวกินผลชื่อหลิงของนายท่านไป โตวโตวนำของสิ่งอื่นมามอบให้ท่านแทนได้หรือไม่?”
“โอ้?” หานโม่มองโตวโตวด้วยความประหลาดใจและเผยรอยยิ้มที่ไม่คล้ายยิ้ม
คิดไม่ถึงเลยว่าสัตว์เทพที่โลกนี้จะฉลาดอะไรเช่นนี้ ทั้งยังสามารถยืดได้หดได้ ปรับตัวตามสถานการณ์ได้ดี อีกด้วย
“เ้ารู้ว่าที่ไหนมีของดีๆ อยู่งั้นหรือ?” หานโม่ถาม
โตวโตวตีปีกเล็กๆ ของตนและขยับหัวไปมาอย่างภาคภูมิใจ “แน่นอน แม้ว่าของสิ่งนั้นจะไม่ดีเท่าผลชื่อหลิงอะไรนั่น แต่ในด้านการรักษาาแนับว่ามีผลดีอย่างยิ่ง นายท่าน ท่านสามารถเก็บไว้ใช้เองหรือจะขายก็ได้ หลังจากนั้นก็นำเบี้ยที่ได้มาซื้อเสื้อผ้าสวยๆ ให้กับตัวท่านเองไง”
หานโม่มองโตวโตว ในดวงตาฉายแววอบอุ่นแวบเข้ามา
สัตว์ิญญาผู้พิทักษ์นี้จริงๆ แล้วได้มาจากการบังคับข่มขู่ของนาง แรกเริ่มเดิมทีหานโม่คิดไว้แล้วว่าโตวโตวนั้นจะสามารถช่วยเหลือนางได้อย่างสุดกำลังในยามวิกฤติ แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะมีความห่วงใยต่อตัวนางด้วย
เพียงแค่นั้น หลังจากนี้ไปนางก็คงจะรู้สึกดีกับโตวโตวมากกว่าเดิมเป็แน่
หานโม่นางก็เป็คนเช่นนี้ หากผู้อื่นปฏิบัติต่อนางอย่างดีหนึ่งเท่า นางก็จะคืนให้อีกสามเท่า
กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ หากมีผู้ใดกล้าทำร้ายนางและคนของนางหนึ่งเท่า นางก็กล้าที่จะจ่ายคืนให้คนผู้นั้นไปสิบเท่าเช่นกัน!
แต่น่าเสียดายที่หานโม่ไม่ได้เห็นดวงตาของโตวโตวที่เป็ประกายอยู่เช่นกัน ด้วยว่าหากหานโม่นำไปขายเป็เงินแล้วก็จะสามารถนำเงินซื้อขนมมาให้โตวโตวได้
แฮ่ๆๆ...
........................................................................
เชิงอรรถ
[1] สุนัขรับใช้ เปรียบกับคนที่ยอมก้มหัวเป็ทาสรับใช้คนเลว เสมือนเป็มือเป็เท้า คอยประจบเอาใจเ้านาย
680
![[จบ]โพรเจกต์ X กาลวิบัติเชื้อไวรัสกลืนโลก](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1733423336_51487422.webp)
