เมื่อแน่ใจอะไรบางอย่างร่างของมันก็หดเล็กลงอีกครั้งหางพวงใหญ่ส่ายไปมาเช่นเดิม ส่วนเหยาเยี่ยชิงนั้นร่างกายเปียกปอนเหมือนโดนสาดด้วยน้ำถังใหญ่ก็ไม่ปานแถมน้ำที่ว่ายังเป็น้ำลายของสัตว์ปีศาจหายากเสียด้วย
“เ้าจำไม่ได้ก็ไม่เป็ไร” หลิวหยางพูดพลางเดินวน ๆ ไปรอบตัวของเหยาเยี่ยชิง
เขาคิดจะอ้าปากพูดต่อแต่เมื่อนึกถึงสภาพร่างจริงของสัตว์ตัวนี้เมื่อครู่ก็หุบปากกลับไปดังเดิม
“เ้าจำเื่ราวอะไรได้บ้างหรือ” สัตว์ปีศาจหยุดเดินวนรอบตัวเขา ไม่นานก็มานอนตรงหน้าของเหยาเยี่ยชิงและยังไม่ลืมที่จะเอาอุ้งเท้ามาวางไว้บนตักเขาอีกด้วย
“ข้า..” เหยาเยี่ยชิงมองตาหมาน้อยขนสีดำตรงหน้าก่อนหยุดคำพูดลง
“อาจเป็ผลข้างเคียงจากพิษแต่แค่เ้าฟื้นข้าก็พอใจมากแล้ว” ข้างต้นฮุ่ยหลินหลิวหยางเฝ้ามองไปยังร่างในโลงแก้วทุกวัน มองจนเหนื่อยก็หลับไปตื่นขึ้นก็นั่งอยู่ที่เดิม ั้แ่ฝูซูเหวินหลับไปไม่มีวันไหนที่มันไม่อยู่ข้างกาย
เหยาเยี่ยชิงกลืนไม่เข้าคายไม่ออก หากเขาบอกว่าแท้จริงเ้าสำนักฝูไม่มีชีวิตอยู่อีกต่อไปแล้วเขาคงได้ตายอีกรอบเป็แน่ สาเหตุที่เขาเข้ามาอยู่ในร่างนี้ยังยากจะเข้าใจนัก
“ซูเหวิน?” หลิวหยางมองไปตามทิศสายตาของคนข้างกายก็พบกับร่างไร้ิญญา “ข้าผิดไปแล้ว ข้าแค่้าเล่นกับเ้าหนูนั่นจึงพามาที่นี่”
เหยาเยี่ยชิงได้ยินถึงกับคิ้วกระตุกเมื่อนึกย้อนกลับไป ความบังเอิญที่แปลกประหลาดก็ผุดขึ้นมาดั่งดอกเห็ด ข่ายอาคมที่ผ่านมาได้อย่างง่ายดาย? ประตูเปิดออกกะทันหัน? ลมแรงที่พัดจนร่างปลิว? เสาหินที่หักเฉพาะตรงที่เขาเกาะ? แถมยังมีหินขนาดใหญ่ลอยอัดเข้ากลางลำตัว
หลิวหยางเมื่อเห็นสีหน้าแปลกไปของคนตรงหน้าก็รีบพูดต่อ “ข้าไม่ได้ฆ่าเ้าหนูนั่นนะ เ้านั่นจับโลงเข้าเอง”
“...”
“ปกติถ้าพลังปราณมากอาจจะไม่ถึงตายแต่เด็กนั่นมีแก่นิญญาไม่มากดังนั้นจึง..”
แก่นิญญาเป็หัวใจสำคัญในการฝึกพลังปราณ ไม่ว่าสัตว์ มนุษย์ ปีศาจและมารล้วนมีมาแต่กำเนิดทั้งสิ้น หากมีแก่นิญญาที่แข็งแกร่งจะฝึกพลังสำเร็จได้ง่ายกว่าผู้อื่น
หลิวหยางกล่าวต่อว่า “โลงนี้ใช้พลังของข้าหลอมขึ้น ร่างที่อยู่ในนี้จะไม่เน่าเปื่อย หากมีสิ่งใดไปโดนจะถูกพลังของข้าโจมตี”
เหยาเยี่ยชิงคิดถึงตอนที่มือกำลังเอื้อมไปหยิบกิ่งไม้แต่ปลายนิ้วกระทบกับโลง คิดอย่างนั้นก็เอามือทึ้งผมตนเอง
ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นล้วนมีสาเหตุจากหมาตัวนี้ทั้งสิ้น!!
“เ้าเป็สัตว์ปีศาจอะไร” เขากัดฟันระงับอารมณ์ก่อนเอ่ยถามเสียงเข้ม
“ผู้คนมักเรียกข้าว่าตัวเจินเต่าเหมย [2] ”
“แต่ท่านตั้งชื่อข้าว่าหลิวหยาง ข้าชอบมาก” พูดจบก็วิ่งไปมาอย่างร่าเริง
“หลิวหยางเ้าทำสัญญากับ…ข้าแล้วใช่หรือไม่”
การทำสัญญาระหว่างสัตว์ปีศาจและผู้บำเพ็ญเป็สิ่งที่ยืนยันว่าทั้งสองเป็ดั่งสายใยที่ตัดไม่ขาด สัตว์ปีศาจที่ทำสัญญาจะเชื่อฟังและเลือกผู้เป็นายของมัน
เหยาเยี่ยชิงเมื่อแน่ใจว่าสุนัขตัวนี้ไม่ทำร้ายร่างกายของเ้าสำนักฝูก็ยื่นมือไปที่หัวของมัน หลิวหยางคิดว่ากำลังจะถูกลูบหัวก็ส่ายก้นใหญ่
เขาเอื้อมมือเลยจากหัวไปหยุดที่ใบหูของมัน “โอ๊ยยยย ข้าผิดไปแล้ว ข้าผิดไปแล้ว”
เหยาเยี่ยชิงไม่สนใจมันอีก เดินไปยังร่างของตนเอง ค้นหาของบางอย่างออกมา เป็ถุงปักลายดอกเหลียนฮวา [3] ใบหนึ่ง
“ท่านเอาของชายผู้นี้ไปทำไมหรือ”
“ตามหาญาติ เ้าเป็ต้นตอให้เขาหมดลมไม่ใช่หรือ” เหยาเยี่ยชิงโป้ปดคำโตได้เก่งยิ่งขึ้นแล้ว เมื่อก่อนเขาอยู่ในกรอบเสมอ หลังจากนี้คงได้ฝึกปรือยิ่งขึ้น เป็เื่ไม่น่ายินดีเื่หนึ่ง
หลิวหยางได้ยินคนตรงหน้าโทษตัวเองหางมันก็ตกอีกครั้ง
“ข้าจะนำร่างเก็บไว้ในโลงจนกว่าจะหาคนรู้จักเจอ หากเ้าดูแลร่างเขาให้ดีข้าจะไม่โทษเ้าอีก” เหยาเยี่ยชิงหวังว่าจะออกคำสั่งให้สัตว์ตนนี้ดูแลร่างกายของตนแต่ไม่คาดคิดกับสิ่งที่เกิดขึ้น
หลิวหยางเดินส่ายหางไปที่ร่างไร้ลม ปากใหญ่ ๆ ของมันงับไปที่คอเสื้อและทำเื่ที่เหนือความคาดหมายโดยการเหวี่ยงเข้าไปในโลงอย่างพอดิบพอดี จากนั้นก็เอาหลังเท้าเตะฝาโลงครอบปิดอย่างมิดชิด เมื่อทำภารกิจเสร็จก็มานั่งยืดหน้าชูอกชูคอให้ดู
เหยาเยี่ยชิงโกรธจนตัวสั่น เขาหยิบกิ่งของต้นฮุ่ยหลินที่เคยทำให้เขาตายไล่ตีหลิวหยางั้แ่ชั้นใต้ดินจนไปถึงประตูใหญ่
ั้แ่หินก้อนใหญ่ไปถึงเสาทั้งสามต้นล้วนโดนหัวของสุนัขทำลายจนหมด มันวิ่งออกมาจนถึงประตู เหยาเยี่ยชิงก็ไล่ตามมันมาเช่นกันอยู่ ๆ มันก็นึกอะไรขึ้นได้วิ่งกลับไปทางเดิมอีกครั้ง ทิ้งให้เขายืนหอบอยู่หน้าประตู
ครู่เดียวก็กลับมาพร้อมกับกระบี่ยาวเปื้อนน้ำลายเล่มหนึ่ง “กระบี่เสียงเหลียงของท่าน ท่านลืมไว้” พูดจบก็โยนกระบี่ให้กับเหยาเยี่ยชิง
เขารับมาโดยอัตโนมัติเมื่อมือััโดนลำดาบพลังภายในกระบี่แผ่กระจายเข้าสู่ร่างกายอย่างรวดเร็ว ความทรงจำบางอย่างแล่นไปมาดั่งคลื่นถาโถมตัว เหยาเยี่ยชิงได้สลบไปอีกครั้งเป็รอบที่สามของวัน ก่อนดวงตาจะปิดลงยังกัดฟันกรอดเรียกชื่อของสุนัขตนนั้น
“หลิวหยางงง!” สิ้นเสียงร่างของเ้าสำนักฝูก็ล้มลง
[1] เสียงอวิ๋นเป็ลวดลายก้อนเมฆมงคลที่มีส่วนหัวคล้ายเห็ดหลิงจือ
[2] เจินเต่าเหมยแปลได้ว่าโชคร้ายจริง ๆ
[3] ดอกเหลียนฮวาหมายถึงดอกบัว
934
![[นิยายแปล] สืบคดีวุ่นลุ้นรักกับคุณสารวัตรสี่ขา](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1761813215_42470788.webp)
