ชั่วน้ำเดือดแก่นพลังปราณจำนวนมหาศาลที่อยู่ในบ่อทั้งหมดก็พุ่งเข้ามาในแหวนสีดำของเนี่ยฟง เนี่ยฟงถึงกับตื่นใจ้องมองลุ่ยกงด้วยความสงสัยไม่นานแก่นพลังปราณจำนวนมหาศาลที่อยู่ในบ่อก็หายไปเหลือเพียงบ่อที่เหลือแต่โครงกระดูก
“ ข้ายกทั้งหมดให้เ้าเด็กน้อย ”
เนี่ยฟงถึงกับยืนนิ่งพูดอะไรไม่ออกจ้องมองแหวนสีดำในมือด้วยความใ ลุ่ยกงกล่าวกับเนี่ยฟงอีกครั้ง
“ เด็กน้อยเ้าเดินทางขึ้นไปบนเขาลูกนั้น จะมีถ้ำอยู่ตรงหน้าผา ข้าจะสั่งสอนวิธีการปรุงยาและอักขระศักดิ์สิทธิ์ให้แก่เ้า เมื่อเ้าฝึกถึงระดับผลิดอกเมื่อไหร่ ข้าถึงจะวางใจให้เ้ากลับออกไปจากป่าแห่งนี้ นั้นเพราะเส้นทางที่เ้าจะต้องเดินลำบากกว่าผู้อื่นมากนัก”
เมื่อกล่าวสิ้นเสียงลุ่ยกงก็กลายเป็แสงสีฟ้าพุ่งเข้าไปทางด้านหลังของเนี่ยฟง เนี่ยฟงะโไปมาขึ้นไปจากบ่อ เนี่ยฟงมุ่งหน้าขึ้นเหนือไปตามทิศทางที่ลุ่ยกงชี้ ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วยามเนี่ยฟงก็มาถึงเขาลูกใหญ่ มองจากด้านล่างขึ้นไปเป็เขาขนาดใหญ่สูงเสียดฟ้า เนี่ยฟงจึงเอ่ยถามลุ่ยกงด้วยความสงสัย
“ ท่านลุ่ยกงขอรับ ข้ามองไม่เห็นหน้าผาที่ท่านกล่าวเลย ”
“ เ้าต้องเดินขึ้นเขาไป ระหว่างทางก็หาเก็บสมุนไพรไปด้วยก็แล้วกัน ”
เมื่อเป็ทางเดียวที่จะขึ้นเขาไปได้ เด็กหนุ่มจึงค่อยๆเดินขึ้นเขาไป ระหว่างทางลุ่ยกงก็สอนเด็กหนุ่มเกี่ยวกับการเก็บสมุนไพร ผ่านไปสองวันเด็กหนุ่มก็เดินขึ้นเขามาจนพบกับหน้าผาที่ลุ่ยกงกล่าวเด็กหนุ่มเดินสำรวจพบถ้ำขนาดไม่ใหญ่มาก แต่เมื่อพยายามที่จะเดินเข้าไปในถ้ำแห่งนั้น กลับมีอะไรบางอย่างขวางกันอยู่
“ ท่านลุ่ยกง เหตุใดข้าถึงเข้าไปในถ้ำแห่งนี้ไม่ได้ขอรับ ”
“ นั้นเพราะมีอักขระศักดิ์สิทธิ์ที่ข้าได้วางไว้ เ้าเพียงแก้ไขอักขระศักดิ์สิทธิ์ด้านหน้าทางเข้าให้ได้ก็พอ”
เนี่ยฟงโบกสะบัดมือขวาไปมาพร้อมกับส่งพลังปราณออกไป เป็ประกายสายฟ้าขนาดเล็กออกมาจากมือขวาของเนี่ยฟง ไม่นานก็มีรูปร่างของอักขระศักดิ์สิทธิ์วงกลมสีแดงปรากฏออกมามีตัวอักษรแปลกๆอยู่เต็มไปหมด
“ รูปแบบที่เ้าเห็นเป็รูปแบบอักขระศักดิ์สิทธิ์ประเภทเขตแดนและปิดกั้นวิธีสร้างและแก้ไขล้วนอยู่ในคัมภีร์ที่เ้าได้รับมา เ้าทดลองแก้ไขมันดูก็แล้วกัน”
เนี่ยฟงจ้องมองอักขระศักดิ์สิทธิ์ด้านหน้าอยู่นานเมื่อจำได้ขึ้นใจแล้ว หลังจากนั้นก็นั่งลงทำสมาธิผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วยามเนี่ยฟงก็ลืมตาขึ้นมา เนี่ยฟงลุกขึ้นเดินไปด้านหน้าของถ้ำโบกสะบัดมือขวาอีกครั้งส่งพลังปราณที่เป็สายฟ้าเข้าไปที่อักขระศักดิ์สิทธิ์สีแดงที่อยู่ด้านหน้า เนี่ยฟงใช้สมาธิบังคับอักษรที่อยู่ด้านในวงกลมสีแดงสลับกันไปมา ไม่นานจากอักขระศักดิ์สิทธิ์สีแดงก็ค่อยๆเปลี่ยนเป็สีฟ้า ทันทีที่เปลี่ยนเป็สีฟ้าทั้งหมด เนี่ยฟงก็ไร้ซึ่งสติลงไปนอนกับพื้นด้วยความอ่อนแรง
รุ่งเช้าเนี่ยฟงตื่นขึ้นมาพบว่าตนเองยังคงนอนอยู่ด้านหน้าถ้ำเช่นเดิม เนี่ยฟงเดินเข้าไปในถ้ำเมื่อเดินเข้าไปได้ในนานก็รู้สึกแปลกใจไม่น้อย สภาพด้านในถ้ำแปลกประหลาดเพราะมีขนาดกว้างกว่าปกติมากนัก รอบด้านมีสวนสมุนไพร มีบ่อน้ำขนาดใหญ่อยู่ตรงกลางมองเข้าไปด้านในพบกระท่อมไม้ไผ่มีแคร่ไม้ไผ่วางอยู่ด้านหน้ากระท่อม เมื่อมองขึ้นไป้าพบว่ามีแสงแดดส่องลงมา ไม่นานลุ่ยกงปรากฏกายอยู่ด้านหน้าของเนี่ยฟงพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้า
“ เอาละในเมื่อเ้าเข้ามาด้านในถ้ำได้แล้ว ข้าจะเริ่มสอนเ้าเกี่ยวกับวิธีการเลือกสมุนไพรและวิธีการปรุงยาก็แล้วกัน ส่วนพวกอักขระศักดิ์สิทธิ์ข้าจะสอนเ้าวันพรุ่งนี้สลับกันไป”
“ ขอรับท่านลุ่ยกง ”
“ เช่นนั้นเ้าก็ติดตามข้ามาที่สวนสมุนไพรด้านนี้ก็แล้วกัน ”
เมื่อกล่าวจบลุ่ยกงก็พาเนี่ยฟงเดินมาที่ส่วนสมุนไพรด้านซ้าย มากกว่าพันชนิดทั้งหมดล้วนแล้วแต่ปลูกในกระถาง ไม่นานลุ่ยกงก็สอนเนี่ยฟงรู้จักกับสมุนไพรต้นแรกลำต้นมีขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่สูงเพียงหนึ่งศอกถูกดัดกิ่งก้านเป็ทรงสวยงาม ใบมีขนาดเป็ฝ่ามือมีรอยหยักเจ็ดแฉกรอบใบ ้าแต่ละกิ่งเป็ดอกช่อขนาดใหญ่มีสีส้มส่งกลิ่นหอม
“ ฝั่งนี้จะเป็สมุนไพรในเขตเมืองร้อนทั้งหมด ต้นสมุนไพรด้านหน้าเ้าเรียกว่า เล็บมือัแดง ช่อและดอกสามารถนำมาสกัดเป็น้ำมันสำหรับเป็ส่วนผสมปรุงยาข้ามระดับสีส้มขึ้นไป ”
87
