ห้าคนต่างก็มีความคิดในใจวุ่นวายทั้งหมดจ้องร่างบอบบางที่ยืนตัวสั่นเทาอย่างน่าสงสาร แม่พลอยเอาแต่หลุบตามองพื้นกระทั่งกล่าวว่าตนเองมีคนรักอยู่แล้วก็ยังไม่แม้แต่จะมองสบตากับทั้งหมดได้อย่างกล้าหาญ
เสียงหนึ่งเอ่ยขึ้นท่ามกลางความอึ้งงันนั้น
" อุ้ยต๊าย นี่พี่แอบคบผู้ชายเหรอจ้ะ "
เป็บุษบาที่ส่งเสียงถามขึ้นมา
พลอยไพลินพลันตอบขึ้นภายในใจ ไม่ตายหรอกจ้ะ แต่ก่อนเคยคบพร้อมกันเป็สิบจนคนเขาเรียกว่ามืออาชีพไปแล้วแค่อ้างคนเดียวเอง ทำเป็ตกอกใเกินจริงไปได้
เสียงมาก่อนตัวขนาดนี้ จะแอบหน้าประตูเพื่ออะไรยะ!
" พี่.. "
พลอยยังคงก้มหน้าไม่กล้าสู้คนการที่บอกเล่าออกไปถึงเื่ว่ามีคนรัก จึงยังก้มมองต่ำคล้ายตัวเองทำผิดเป็อันมาก
แม่สื่อปลอมๆ ส่งเสียงแหลมขึ้น " ได้อย่างไร เรือนนี้กลับคำไปมาราวกับเด็กเล่นขายของเช่นนี้สมควรอยู่หรือ? "
เห็นท่าทางเอาเื่ของทั้งสามป้าสะใภ้ก็คิดว่า ไม่น่าจะเป็ไปตามที่คิดง่าย ๆ จึงออกปากเพื่อไกล่เกลี่ย
" แม่พลอย แต่ป้ารับปากแต่งเ้าให้คุณชายแล้ว เงินสินสอดก็รับมา.."
รับมาแล้วยึดไว้เองนะนั่นน่ะ พลอยไพลินนับถือการกระทำที่แสนหน้าหนาของนางอุษาจริงๆ แต่สิ่งที่แสดงออกไปหญิงสาวกลับทำหน้าราวกับ์กำลังถล่มลงตรงหน้าเอ่ยย้ำด้วยน้ำเสียงอันสั่นเทา
" แต่ฉันมีคนรักแล้วนะจ้ะป้า "
นางอุษารีบกล่าวแย้งขึ้นโดยพลัน" มีได้ก็เลิกได้! "
ยัยป้าแกจะบ้าเรอะ คนรักนะไม่ใช่เสื้อผ้าอะไรจะเปลี่ยนง่ายดายขนาดนั้นพลอยไพลินก้มต่ำมองพื้น ทำท่าทางกล้า ๆ กลัว ๆ
" นะ..น้องบุษบาเล่า เลิกกับลูกชายผู้นำหมู่บ้านได้รึ? "
บุตรสาวเพียงตกตะลึงคาดไม่ถึงว่าจะถูกคนโง่งมถามกลับมาเช่นนั้นแต่มารดากลับลงมือฉับไวยิ่งกว่า ฝ่ามือที่แสดงถึงความเกรี้ยวกราดเพราะโทสะเคลื่อนไหวฟาดรุนแรงจนใบหน้าคมหวานสะบัดหัน
" ยอกย้อน "
เพี๊ยะ!
..จิ๊ หน้าชาไปเลยทีเดียว ลงทุนเกินไปไหมเนี่ยฉัน เจ็บ ๆอย่างนี้ต้องขูดรีด ขูดรีดให้หนัก ๆ
ขูดรีด!
บน์: เทพพยากรณ์รู้สึกขนลุกแปลก ๆ
พลอยไพลินบีบน้ำตาจนไหลหยดลงข้างแก้มั์ตากลมโตเคลือบประกายแวววาวโศกเศร้า เม้มปากแน่นเพราะได้รับความไม่เป็ธรรมจากนั้นจึงกลั้นใจเอ่ยออกไปเพื่อเรียกร้อง
" ท่านป้า..ตบข้า ฮึก ๆ " ก็รับบทโศกไปเลยสิคะเพราะบิดาดันมาถึงพอดี ยังกับเตรียมนัดไว้แหนะ มองไปทางเด็กแฝดแอบขยิบตาให้ทีหนึ่ง เยี่ยมมากหนู ๆ
จากนั้นทั้งหมดพลันต้องสะดุ้งโหยงเพราะเสียงด่ากราด
" อกตัญญู! นังสารเลว แกต้องแต่งกับคุณชายเพราะบ้านเรารับสินสอดมาแล้วแกจะทำแบบนี้ไม่ได้ "
พลอยไพลินจับจ้องคนบังเกิดโทสะจนใบหน้ายับย่นอยากจะให้ป้าอุษาด่ากราดต่อไปอีกสักพัก แต่เผอิญบทหมด..
เสียงคุ้นเคยทว่าปะปนไปด้วยความกรุ่นโกรธไม่แพ้กันเดินเข้ามาพร้อมกับท่าทีน่าเกรงขาม
" ข้าเป็บิดา ไม่เคยได้รับสินสอดสักสลึง เ้าเป็คนรับก็ยกบุตรสาวของตนไปเสียสิ " เสียงกัมปนาทของนายชิดแทรกขึ้นกลางปล้องเล่นเอาคนที่กำลังรับบทเกรี้ยวกราดปรับโหมดแทบไม่ทัน
อุษาได้แต่ตกตะลึงไม่ใช่ว่าน้องชายสามีไปล่าสัตว์รึ
..เหตุใด
" ทำอะไร? " สามีของแม่อุษาโพล่งขึ้นเดินเข้าไล่หลังกับผู้เป็น้องชาย
นายเพิ่มกวาดตามองทุกคนด้วยท่าทีคาดคั้น
ผู้เป็เมียจากที่แสดงท่าทางก้าวร้าวอ้าปากด่าผู้อื่นเมื่อเห็นว่าเป็ใครที่เดินเข้า กลับมีท่าทีอ่อนลงเป็อันมาก
" เปล่านะ " ปฏิเสธเสียงแข็ง " แต่แม่พลอยนะสิไปตกลงรับปากหมั้นหมายไว้กับคุณชายท่านนี้ พอเขามาขอจริง ๆ ดันปฏิเสธ "
ป้า...ไม่ใช่หน้าที่จะไปแย่งงานคนเขียนบทไม่ได้!
" ไม่ใช่นะจ้ะ ฉันไม่เคยเจอคุณชายท่านนี้ " หญิงสาวกล่าวปฏิเสธยกปลายผ้าคลุมไหล่ขึ้นมาซับหางตา ที่แทบจะไม่มีอะไรให้เช็ด
..แต่ บีบน้ำตาต่อดีไหมนะ?
ส่วนบุษบาก็ไม่ทำให้ผิดหวังเมื่อเห็นว่าแม่จนมุมจึงได้เอ่ยเปลี่ยนเื่ " พี่สาวแอบคบผู้ชายจึงยกเลิกการสู่ขอจ้ะ "
ทุกสายตาหันมาที่แม่พลอยอย่างพร้อมเพรียงหน้าตาแม่ลูกอสรพิษก็ไม่ได้จะเก็บอาการแต่อย่างใด
" ..ฮึก " สะอื้นก่อน
เพราะยังคิดหาทางแถไม่ออก..
พยายามเรียกน้ำตาที่แห้งไปแล้วขึ้นมาอีกครั้งเอ่ยแก้ตัวด้วยท่าทีการกลัวเกรงทั้งหมดเป็อย่างยิ่ง
" ฉันเพียงคบหาบุรุษด้วยความบริสุทธิ์ใจเพียงแต่เราพึ่งจะพูดคุยกันได้ไม่นาน อีกทั้งเขาต้องไปทำงานในเมือง ยังไม่สามารถพามาทำความรู้จักได้จ้ะ"
ส่วนไอ้หมอนี่ใครก็ไม่รู้...เข้าใจนะป้า!
บุษบาแย้งขึ้น
" โกหก! " พลันน้องสาวผู้อ่อนโยนก็เกรี้ยวกราด "คนที่อยู่แต่ในบ้านเหตุใดจึงไปรู้จักคนข้างนอกได้ "
..อ้าว ทีหล่อนยังไปได้เลย แต่คนอื่นกลับทำไม่ได้
ช่างขี้หวงจริงๆ
" แล้วเหตุใด ฉันต้องตกลงหมั้นกับคุณชายด้วยเล่า? " หญิงสาวแกล้งถามกลับบ้างเล่นเอาอึ้งกันทั้งสองแม่ลูก..
ไม่เคยพบสักครั้ง
เจอกันแบบนั่งทางในหรือไงร้ายกาจเสียจริง..
อุษากลัวสูญเสียเงินในถุงตนเองออกไปด้วยความไม่ยินยอม จึงเพิ่มการแสดงที่รุนแรงขึ้น..
โอ้..สู้ๆ นะ
" แพศยา ให้ท่าผู้ชายไปทั่วเหมือนแม่มันไม่มีผิด "
แต่คนที่ตอบกลับไม่ใช่ลูกสาว" อุษา..อย่าล่วงเกินผู้อื่นโดยไม่คิด ..เพราะข้า ไม่ได้มีความอดทนมากนัก"
เ้าของชื่อมองหน้าชายที่เป็บิดาของลูกนังแพศยา
..เกลียด
ขนาดแม่มันตายไปแล้วยังต้องมาทนเห็นหน้าลูกมันอีก
เพิ่มมองภรรยาของตนเองแล้วส่ายหน้าเหตุใดคนที่เคยดีในกาลก่อน ถึงเป็คนบ้าคลั่งในตอนหลังได้เช่นนี้
ถึงอย่างไรก็เป็ภรรยาแม้จะรู้ว่าภรรยาผิดแต่ก็ไม่อาจจัดการต่อหน้าผู้อื่นให้เป็ที่อับอายของครอบครัวได้
..อีกทั้งเสียงที่เอะอะโวยวายนั่น ทำให้เรียกชาวบ้านในละแวกโดยรอบมาออกันที่หน้าประตูรั้วทางเข้าเรือนจำนวนหนึ่ง
177
