[จบ]Death System จอมเวทย์ท้าความตาย

“บังเอิญจังนะว่าไหม ที่ฉันวิ่งวกกลับมายังจุดที่ทิ้งแขนซ้ายไปแบบนี้”

นักเวทย์ 800 ปีย่นคิ้วแล้วรีบหันมองไปรอบตัว ก่อนจะพบว่าตำแหน่งนี้อยู่ใกล้กับตำแหน่งที่แอนเดอร์สันใช้ชิ้นส่วนร่างกายตัวเองโจมตีมันเป็นจุดแรก รอยเผาไหม้รอบๆมันจำได้ดี จากคำพูดของแอนเดอร์สันที่เอ่ยเตือนมันก่อนหน้านี้ ส่งผลให้มันชี้ดาบไปยังแอนเดอร์สัน

“ก็แค่บังเอิญกลับมาจุดแรก แกจะดีใจไปทำไมกัน”

แอนเดอร์สันมองไปยังดาบที่ชี้มายังกลางหน้าผาก ขาทั้งสองข้างที่ขาดหายทำให้เขาไม่สามารถไปไหนได้ แต่ตอนนี้มันกลับคุ้มที่เขาพยายามวิ่งมานาน เนื่องจากตอนนี้เวทย์คำสาปที่ใช้ความพยายามทำให้มันน่ากลัวมากยิ่งขึ้นสำเร็จแล้ว แอนเดอร์สันจึงพูดประโยคหนึ่งส่งผลให้มันตื่นตัวในทันที

“ลานประหารมือปีศาจ”

บู้ม!

ลำแสงสีแดงอมดำพุ่งขึ้นไปจากผืนป่าทำให้เห็นเสาลำแสงถึง 6 ต้นด้วยกัน นักเวทย์ 800 ปีที่นับเสาสีแดงที่เกิดรอบตัวนั้นมันถึงขั้นเบิกตากว้างเพราะถ้าจำไม่ผิด นิ้วทั้ง 5 ที่แอนเดอร์สันใช้โจมตีมันรวมไปถึงแขนอีกหนึ่งข้างที่หล่นอยู่ใกล้ๆนั้น มีจำนวนเท่ากับเสาลำแสงเหล่านี้

วิ๊ง!

วงเวทย์สีดำปรากฎบนยอดเสาแสงกระจายมานาสีดำอันน่าสะพรึงออกมารอบข้าง ทันทีที่มานากระจายตัวออกมาจากวงเวทย์ทั้ง 6 ที่สร้างมาจากคำสาปใช้ชิ้นส่วนมือข้างซ้ายเป็นเครื่องสังเวย  ม่านพลังงานสีดำก็ได้ปกคลุมทั่วบริเวณตำแหน่งที่แอนเดอร์สันนั่งอยู่

“แก!”

“ยินดีต้อนรับเข้าสู่เวทย์ระดับ 8 หนึ่งในรูปแบบค่ายกลเวทย์ชิ้นแรกที่ฉันได้รับจากพื้นที่ต้องสาป”

ตู้ม!

ร่างแอนเดอร์สันถูกเตะจนกระดูกหักไปทั้งร่าง เขากลับยังคงยิ้มเช่นเดิมเพราะตอนนี้คำสาประดับ 8 ของเขาเริ่มต้นไปแล้ว การจะทำลายคำสาปได้จำเป็นต้องทำลายวงเวทย์ทั้ง 6 ที่เขาวางเอาไว้รอบๆพร้อมกัน นักเวทย์ 800 ปีที่ตกอยู่ภายใต้คำสาปของแอนเดอร์สันมันจึงพยายามใช้ดาบในมือฟันร่างจนชิ้นส่วนร่างกายของแอนเดอร์สันกระจัดกระจาย แต่แล้วมันกลับหยุดที่จะใช้เวทย์ไฟหลังจากหัวของแอนเดอร์สันที่ขาดออกไปได้เตือนบางอย่างกับมัน

“แกคิดดีแล้วเหรอว่าจะใช้มานาสุดท้ายฆ่าฉัน คำสาปน่ะต่อให้ผู้ใช้จะตายมันจะยังคงอยู่ต่อไป สำหรับคำสาปที่ฉันร่ายจะอยู่ไปอีก 1 วัน ทำไมแกไม่เก็บพลังเอาไว้ทำลายม่านพลังล่ะ โอกาสรอดของแกมีมากกว่านำมาฆ่าฉันนะ ว่าไหม”

นักเวทย์ 800 ปีมองไปยังทิศเหนือ ตำแหน่งนั้นอยู่ใกล้สุดมันจึงพุ่งตัวไปหวังจะทำลายม่านพลังออกไปจากที่แห่งนี้ อย่างไรก็ตามแอนเดอร์สันกลับกางแขนขวาออกหลังจากชิ้นส่วนร่างกายของเขาที่ถูกตัดไปเมื่อครู่นี้เคลื่อนเข้ามาต่อกัน ทันใดนั้นเวทย์สายลมก็ได้ตัดแขนขวาของเขาจนขาด แอนเดอร์สันจึงใช้งานมันเปิดใช้เวทย์คำสาปวงสุดท้าย จนทำให้ม่านพลังแข็งแกร่งยิ่งขึ้น

“หนี หนีสิ หนีด้วยพลังนักเวทย์ 800 ปีของแก หนีไป ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!”

แอนเดอร์สันหัวเราะด้วยท่าทางชอบใจก่อนจะใช้เวทย์แสงศักดิ์สิทธิ์กับตัวเองอีกครั้งหนึ่งจนทำให้ปากแผลปิดตัวลง ไป เลือดที่ไหลออกมาไม่หยุดก็เริ่มหยุดไหล ภายใต้เสียงทุบทำลายม่านพลังแอนเดอร์สันได้มองจ้องไปยังทิศใต้ ก่อนจะพบว่าลุงของเขาพึ่งมาถึงด้วยสภาพชุดเกราะเต็มไปด้วยรอยแตก

“แอนเดอร์สัน!”

“ลุง ผมไม่เป็นอะไร อีกเดี๋ยวก็จบแล้ว”

ผู้นำตระกูลเฟียร์รออยูด้านนอก ทันใดนั้นนักเวทย์ 800 ปีที่ตามไล่ล่าก็มาถึง เขาจึงทำการต่อสู้อีกครั้งหนึ่งจนทำให้รอบๆม่านพลังของแอนเดอร์สันมีการต่อสู้ของนักเวทย์ 800 ปี

เปล้ง ตู้ม บรึ้ม!

“ปล่อย ปล่อยฉัน ปล่อยฉันออกไปเดี๋ยวนี้ ปล่อย!”

นักเวทย์ 800 ปีที่ติดอยู่ในคำสาปร้องตะโกนลั่น ภายใต้น้ำเสียงของมันเต็มไปด้วยความกลัวตาย ยิ่งมันพยายามทุบทำลายม่านพลังเท่าไหร่แอนเดอร์สันก็ยิ่งรู้สึกสะใจเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาจะได้ฆ่านักเวทย์ 800 ปี

“ฉายาผู้ที่โชคเข้าข้างจะช่วยเราด้วยไหมนะ”

แอนเดอร์สันดีใจมากกับเวทย์คำสาประดับ 8  ที่สร้างขึ้นมาได้สำเร็จ ซึ่งเขารู้สึกว่าตัวเองได้รับความช่วยเหลือจากฉายาผู้ที่โชคเข้าข้างมาไม่น้อย การวิ่งหนีไปเรื่อยๆของเขา ต่อให้จะพยายามวางรูปแบบวงเวทย์มากแค่ไหนสุดท้ายก็มีโอกาสผิดพลาดได้ ดังนั้นเขาจึงคิดว่าวงเวทย์ที่เปิดใช้งานผ่านชิ้นส่วนร่างกาย คงจะได้รับความโชคดีมาจากฉายา จนมันเกิดขึ้นมาได้สำเร็จ 

ตึง!

เกิดการสั่นกระเพื่อมไปทั่วม่านพลังจนนักเวทย์ 800 ปีหยุดชะงักกวาดตามองดูทุกๆอย่างว่ามีใครกำลังทำอะไรกับม่านพลังเวทย์ มันที่กำลังตื่นเต้นคิดว่ามีคนมาช่วยเหลือกลับหวาดกลัวเมื่อจู่ๆม่านพลังเวทย์ที่กำลังสั่นกระเพื่อมกำลังปลดปล่อยแขนสีแดงและสีดำออกมา ไม่เพียงแค่ม่านพลังเท่านั้นที่มีแขนมากมายยื่นออกมา บริเวณพื้นดินรอบๆตัวของนักเวทย์ก็ได้ปรากฎแขนสีแดงและสีดำเต็มไปด้วยกรงเล็บแหลมคมค่อยๆยื่นออกมาจากพื้นดินอย่างน่ากลัว

“เริ่มแล้วสินะ คำสาปลานประหารมือปีศาจ”

แม้ชื่อเวทย์จะคล้ายกันกับเวทย์ลานประหารเลือด รูปแบบการทำงานกลับต่างกันออกไป คำสาปลานประหารเลือดแอนเดอร์สันจะถูกส่งเข้าไปในมิติพิเศษที่เต็มไปด้วยเลือด ภายในพื้นที่แห่งนั้นเขาสามารถควบคุมเลือดได้ตามใจนึก ต้องการให้มันเป็นของเหลวไหลเข้าไปในร่างศัตรูหรือต้องการควบคุมมันให้กลายเป็นของแข็งเพื่อทิ่มแทงเขาก็ทำได้

แต่เวทย์คำสาปลานประหารมือปีศาจกลับไม่ได้ทำงานอย่างนั้น เขาไม่สามารถควบคุมสิ่งที่อยู่ในพื้นที่ที่สร้างขึ้นมาพิเศษได้สักนิด สิ่งที่เขาทำได้มีเพียงมองดูสิ่งที่อยู่ในพื้นที่พิเศษเล่นงานศัตรูเท่านั้น

หมับ!

มือมากมายที่ถูกเปลวไฟจากนักเวทย์ 800 ปีเผาไหม้พุ่งเข้าไปสัมผัสร่างกายชายที่โจมตีพวกมัน ต่อให้มือหลายข้างจะถูกทำลายไปก็ตามมันกลับมีมือข้างใหม่โผล่ออกมาแทนตำแหน่งเดิม ทันทีที่มือมากมายหลายพันข้างจับไปยังร่างกายของนักเวทย์ 800 ปีที่พยายามทำลายทุกอย่างเพื่อหนี ร่างของมันก็ถูกเล็บแหลมคมของมือแต่ละข้างทิ่มแทงเข้าไปจนถึงกระดูกจนมันร้องตะโกนออกมาด้วยความกลัวตาย พริบตาที่มันร้องไห้ มือมากมายก็ค่อยๆฉีกกระชากเนื้อหนังออกมาช้าๆจนทำให้เกิดเสียงกรีดร้องทรมานดังก้องไปทั่ว

ฉัวะ!

นิ้วหัวแม่มือถูกดึงออกจากแขน ก่อนที่แขนจะถูกดึงออกจากร่าง หลังจากแขนของมันหลุดออกไปนั้นมือปีศาจมากมายยังคงฉีกกระชากแขนต่อไปเพื่อไม่ให้นำกลับไปต่อเติมได้อีก หลังจากแขนหลุดหาย ขาของมันก็เป็นส่วนต่อไป ด้วยการดึงของมือปีศาจมากมาย ร่างกายของนักเวทย์ 800 ปีก็ตกตายด้วยความสยองจนแอนเดอร์สันทำสีหน้าขยะแขยง

เปาะ

เสียงดีดนิ้วดังขึ้นเล็กน้อย ส่งผลให้เวทย์คำสาปที่ร่ายค่อยๆสลายหายไป มือมากมายที่ฆ่านักเวทย์ 800 ปีก็เริ่มหายเหลือทิ้งไว้เพียงแค่ร่างกายที่ถูกฉีกกลายเป็นเศษเนื้อ กระดูกแต่ละท่อนถูกหักเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยจนบริเวณที่นักเวทย์ 800 ปีอยู่เมื่อครู่เต็มไปด้วยเศษร่างกาย

ตุบตุบตุบ  พรึ่บ!

 นักเวทย์ตระกูลเฟียร์พุ่งเข้ามาสมทบกับผู้นำตระกูลจนทำให้การถูกรุมเปลี่ยนไปเป็นการตั้งรับ ก่อนจะสวนกลับจนเหล่าคนชุดดำวิ่งหนี ด้วยคำสั่งให้ฆ่าพวกมันทั้งหมดให้ได้นี้เอง ส่งผลให้นักเวทย์ตระกูลเฟียร์เป็นฝ่ายไล่ล่า

“แอนเดอร์สัน หลานยังไหวไหม”

นอธมองดูหลานชาย แขนซ้ายและขวาหายไปเสมอไหล่ ขาทั้งสองข้างถูกตัดเสมอเข่า หากเป็นเมื่อหลายร้อยปีก่อนเขาจะต้องกลายเป็นคนพิการอย่างแน่นอน แต่ด้วยปัจจุบันเหล่านักบวชมีความสามารถในการใช้เวทย์รักษาที่สูงทำให้ร่างกายที่ขาดหายไปกลับมาเป็นปกติได้อีกครั้ง

“ผมยังไหว”

“มีอะไรต้องทำอีกไหม ถ้าไม่ลุงจะพาไปที่โบสถ์”

“มีแค่ฆ่านักฆ่าที่เห็นพลังของผมเท่านั้น ตอนนี้มันยังเปิดเผยไม่ได้”

“ได้ลุงจะสั่งให้คนฆ่าพวกมันทั้งหมดที่เห็นคำสาปเมื่อครู่ งั้นไปกันเถอะ ถ้าอยู่ต่ออาจจะทำให้เกิดอันตรายกว่านี้ได้”

แอนเดอร์สันถูกนำขึ้นหลังผู้นำตระกูลเฟียร์ก่อนจะพุ่งด้วยกำลังของนักเวทย์ 800 ปีออกไปจากเขต 4 มุ่งหน้ากลับสหพันธ์ พวกเขาจำเป็นต้องพาแอนเดอร์สันกลับไปรักษาตัวก่อน แม้ตอนนี้รอบตัวของแอนเดอร์สันจะเต็มไปด้วยเวทย์แสงที่กำลังรักษาอยู่ก็ตาม มันกลับไม่สามารถฟื้นฟูแขนและขาได้

“แอนเดอร์สัน กลุ่มที่ลุงสู้พวกมันใส่เสื้อผ้าสีดำไม่รู้ว่าเป็นคนของใคร” 

ระหว่างวิ่งลุงนอธได้พูดเกี่ยวกับกลุ่มคนชุดดำที่พวกเขาหนีและฆ่าตลอดการตามหาแอนเดอร์สัน จากการปรากฎตัวของพวกมันปกปิดทุกอย่างไม่สามารถสืบหาได้ว่ามาจากตระกูลไหน

“ส่วนพวกที่ไล่ล่าผมเป็นคนของตระกูลเวลเลส ตอนแรกผมนึกว่าจะเป็นตระกูลของพี่ชายสักคน แต่ดูเหมือนว่าพี่ของผมจะใช้ตระกูลอื่นเล่นงานก่อน เพื่อไม่ให้ผมสาวไปถึงตัวได้”

[แจ้งเตือน โฮสต์รอดพ้นจากเรื่องราวที่นำไปสู่ความตายได้สำเร็จ ได้รับตั๋วสุ่มรางวัล 4,900 ใบ]

แอนเดอร์สันพูดกับลุงพร้อมกับถอนหายใจออกมาเบาๆ หลังจากกลุ่มคนที่มองจ้องเขาหายไปแล้ว หายไปจากการตายและหายไปเพราะวิ่งหนี ระหว่างที่ลุงของเขากำลังวิ่งออกจากเขต 4 นี้เองกลุ่มของตระกูลเฟียร์ก็เริ่มใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับมีเสียงแจ้งเตือนใหม่แจ้งเตือนดังให้แอนเดอร์สันได้รับรู้ว่าคนที่ต้องการฆ่าเขานั้นมีมากมาย

เขารู้สึกโชคดีที่วันนี้เดินทางไปปลดล็อกฉายาลูกหลานผู้ต้องสาปมาคัส จากจำนวนนักฆ่าที่มาดักรอนั้น เขาคิดว่าถ้าตัวเองรอครั้งหน้าเพื่อจะกลับมาใหม่ คงจะถูกฆ่าตายตั้งแต่เข้ามาในเขต 4

“ผมขอเงียบสักครู่นะครับ”

“พักผ่อนเถอะ ต่อไปลุงจัดการเอง”

แอนเดอร์สันหลับตาปล่อยให้ลุงของเขาจัดการทุกๆอย่าง กลุ่มคนที่ปรากฎตัวในชุดสีดำพวกมันต่างก็เข้ามาสังเกตการณ์เท่านั้น ด้วยกลุ่มของตระกูลเฟียร์ที่ใหญ่เกินไปกว่าที่พวกมันคิด ทำให้การลงมือสังหารแอนเดอร์สันเปลี่ยนไปเป็นการจ้องมองแทน

“ไหน ขอดูหน่อยว่าสุ่มครั้งก่อนได้อะไรบ้าง”

แอนเดอร์สันเปิดใช้งานระบบแล้วตรวจสอบร่างกายตนเอง เขาอยากรู้ว่าการสุ่มในช่วงที่เข้าไปในถ้ำเพื่อปลดล็อกฉายาลูกหลานผู้ต้องสาปมาคัสเขาได้อะไรบ้าง สำหรับตั๋วที่ได้มาใหม่และตั๋วเก่า 1,500 ใบที่เก็บเอาไว้นั้น แอนเดอร์สันมีตั๋วรวมอยู่ที่   6,400  ใบ มันจะถูกใช้ใหม่ถ้าเขาคิดว่าตัวเองอยากจะสุ่มต่อ

“นี่มัน ไม่แปลกเลยที่ใช้เวทย์ระดับ 8 ไปแล้วไม่รู้สึกเหนื่อยเลย”

แอนเดอร์สันมองข้ามบะหมี่จำนวนมากภายในระบบรอให้เขานำออกมาทาน พลางมองข้ามเวทย์ระดับต่ำกว่า 4 และอุปกรณ์ระดับต่ำกว่านี้เช่นกัน กระทั่งเขาเห็นความจุของแกนพลังเวทย์ที่เพิ่มขึ้นมานั้น บนใบหน้าของเขาถึงขั้นตะลึงเพราะระบบมันทำให้เขาไม่ใช่มนุษย์ไปแล้ว

“พลังเวทย์สะสมยังอยู่ที่ 300 ปีเช่นเดิม แต่แกนพลังเวทย์กลับมีพลังอยู่ที่ 1,758 ปีหากเราใช้เวทย์ระดับ 1 จะต้องใช้เวลากี่เดือนมานาถึงจะหมดกัน”

แอนเดอร์สันพูดติดตลก พลางมองจ้องของมากมายภายในระบบที่ได้มา