ส่วนหนึ่งเขาลุกขึ้นอย่างช้า ๆ สายตายังจ้องมองดูจันทร์อยู่ ก่อนจะเดินตามหมอสายน้ำไป
จันทร์เองก็รู้สึกอึดอัดใจมากที่หนึ่งมาในวันนี้ไหนจะสายตาที่เขาจ้องมองมาอีก
“ มา พี่ช่วยลงดี ๆ นะครับ ” ชายประคองร่างของน้อยให้ลงมาจากเตียงนอนของจันทร์
“ แล้วพี่ชายไม่ไปทานข้าวไม่หิวหรือครับ ” น้อยเอ่ยถามคนพี่อย่างเป็ห่วง
“ พี่ก็ทานกับน้องน้อยครับ” ชายบอก
“ พี่จันทร์ทานข้าวเยอะๆ แล้วพักผ่อนมาก ๆ นะครับ ” น้อยยังไม่วายเป็ห่วงพี่เลี้ยงของเขา
“ ค่ะคุณหนูน้อยก็ทานเยอะ ๆ นะคะ ” จันทร์เองก็เป็ห่วงคุณหนูของเธอเป็อันมากเหมือนกันแต่ด้วยความที่เธอมีไข้ จึงไม่อยากไปอยู่ใกล้ ๆ เธอกลัวจะทำให้น้อยติดได้
“ พี่จันทร์ไม่ต้องเป็ห่วงนะครับผมจะดูแลน้องน้อยเองครับ ” ชายพูดขึ้นเพื่อให้จันทร์คลายความกังวลใจลงไป พร้อมประคองพาน้อยไปที่ห้องข้างห้องนี้
ขณะที่กำลังเดินไปที่ห้องอาหารหนึ่งก็เอ่ยถามหมอสายน้ำ
“ จันทร์เขามีไข้ เพราะอะไร ”
“ น่าจะเกิดจากการอักเสบของกล้ามเนื้อนะคะ”
“ คือมาจากรอยพวกนั้น ” หนึ่งถามย้ำให้แน่ใจ
“ น่าจะเป็ไปได้ค่ะ” หมอสายน้ำตอบตามทฤษฎี
“ แล้วมีไข้สูงไหม” หนึ่งยังถามต่อ เพราะเท่าที่เขาสังเกต ปกติแล้วจันทร์มีผิวสองสี ค่อนไปทางเหลือง รอยพวกนั้นก็พอมองเห็นได้ชัดอยู่วันนี้ทั้งผิวทั้งใบหน้า และตามเนื้อตัว มีสีระเรื่อไปทั่ว คนเราท่าจะทำแค่เอาหน้าจะทำอะไรพอให้มีความดีบ้าง จำเป็ต้องลงทุนขนาดนี้เชียวหรือ
“ 38 คะ ก็ถือว่าสูงอยู่ค่ะ"
หนึ่งพยักหน้ารับแล้วเงียบไป
หมอสายน้ำก็ไม่กล้าชวนคุยเท่าที่เธอรู้จักผ่านตามา หนึ่ง ไม่ใช่คนประเภทที่จะยอมให้เข้าใกล้ได้ง่าย ๆทุกครั้งที่เจอกัน เขาก็จะอยู่ในที่ของเขา ทุกคนส่วนมากรวมทั้งเธอด้วย จะรู้สึกว่าเขาเป็คนที่น่ากลัวมาก ด้วยเขาชอบทำหน้าเคร่งขรึมอยู่ตลอดเวลาคนในตระกูลนาวาวณิชก็น่ากลัว มีสมา เพื่อนของน้อยที่ไม่น่ากลัวเด็กคนนั้นก็เหมือนกับคุณหนูน้อยของเธอ คือ น่ารัก นุ่มนิ่ม สมกับเป็ลูกคนกลางผสมผสานความน่ากลัว และความน่ารัก มาจากพี่ชาย และน้องชาย แต่ถ้าให้เธอไปอยู่ใกล้ๆ ด้วย คงไม่เอา ผู้หญิงอะไรก็ไม่รู้ ดุมาก ใครพูดอะไรไม่เข้าหูหน่อยเป็ต้องเดินหนี นุ่มนิ่มไปไหน มาไหนก็จะมีคนคอยตามเป็ขบวน แถมแต่ละคนหน้าตาเอาเื่ทุกคน นุ่มนิ่มแทบจะเหมือนผู้ชายทั่วไป ดื่มเหล้าเก่ง ไม่กลัวใครสู้คนเป็ ไม่ยอมใคร แล้วก็ทั้งดื้อ ทั้งเอาแต่ใจ ไม่ได้มีความเป็ผู้หญิงเลยทุกครั้งที่ไปดื่มเหล้าด้วยกัน ก็จะทักทายกันไปธรรมดาเท่านั้นส่วนมากแทบไม่ได้คุยอะไรกันเลย
-ห้องอาหาร-
“ มากันแล้วหรือจ๊ะมา นั่งทานข้าวกัน ” เสียงคุณสร้อยดังขึ้นเมื่อมองเห็นว่าแขกของบ้านได้เข้ามาแล้ว
ตอนนี้คุณสร้อยนั่งอยู่ที่โต๊ะทางด้านฝั่งซ้ายของเก้าอี้หัวโต๊ะส่วนทางด้านขวาเก้าอี้ทั้งหมดว่างอยู่
“ คุณหนูท่านให้เรียนคุณนายว่า คุณหนูน้อย กับ จันทร์ จะทานในห้องค่ะ ” แม่บ้านหยดกล่าวแจ้งตามที่ชายบอกกล่าวไว้ก่อนหน้านี้
“ ถ้าอย่างนั้นแช่มไปยกอาหารไปให้คุณหนู คุณหนูน้อย กับจันทร์ด้วยนะ ” คุณสร้อยหันไปบอกแม่บ้านอีกคนหนึ่งที่คุณชาญให้มาอยู่ดูแลคุณหนูน้อยกับ จันทร์
“ ค่ะ คุณนาย ”แม่บ้านแช่มรับคำ ก่อนจะเดินออกไปทางด้านหลัง
“ คุณหนึ่งหมอน้ำ เชิญนั่งค่ะ หมอน้ำมานั่งกับป้า มะ ”
“ ครับ ”
“ ค่ะ ”
ทั้งสองรับคำก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ โดยที่หนึ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงกันข้ามกับคุณสร้อย หมอสายน้ำเข้าไปนั่งข้างคุณสร้อย
“ หยดตักทานได้แล้ว ”
“ ค่ะ ”
“ ทานได้เลยนะ ”
“ ขอบคุณครับ ”
“ ขอบคุณค่ะ ”
ทางด้านภายในห้องนอนชั่วคราวของน้อย
ตอนนี้น้อยกับชายนั่งทานข้าวด้วยกันอยู่ที่โต๊ะตรงระเบียง
ส่วนทางด้านภายในห้องนอนของจันทร์จันทร์กำลังนั่งทานข้าวอยู่ที่โต๊ะเพียงลำพัง ภายในห้องไม่มีใครอยู่ด้วย ในตอนแรกแม่บ้านแช่ม จะให้เด็กรับใช้ที่ชื่อ หญิง อยู่เป็เพื่อนเพราะตัวของแม่บ้านแช่มเองต้องไปคอยดูแลรับใช้คุณหนู กับ คุณหนูน้อยแต่จันทร์ก็ยืนกรานที่้าจะอยู่คนเดียว เธอให้เหตุผลว่า เพราะเธอมีไข้ไม่อยากให้ใครต้องมาติดไปจากเธอด้วย
ภายในห้องอาหาร
หลังจากทานอาหารกันเรียบร้อย
“ ป้าต้องขอตัวก่อนนะต้องไปเตรียมตัวรอรับคุณชาญเขา น่าจะใกล้เวลากลับแล้ว ” คุณสร้อยพูดขึ้นเพราะท่าทางคงไม่มีอะไรให้เป็ห่วง ทั้งน้อย ทั้งจันทร์ก็มีคนคอยดูแลอยู่แล้ว
“ สวัสดีครับ ”
“ สวัสดีค่ะ ”
เสียงแขกทั้งสองยกมือขึ้นไหว้ลา
“ ไหว้พระเถอะลูก" คุณสร้อยเอ่ยให้พร ก่อนที่จะเดินกลับตึกไปพร้อมกับแม่บ้านหยด
“ หมอจะขอตัวไปตรวจดูอาการของทั้งสองคนก่อนกลับค่ะคุณหนึ่งจะกลับเลยไหมคะ ” หมอสายน้ำเอ่ยขึ้น
“ ยัง ขอตามไปด้วยจันทร์เป็คนของน้องนุ่มนิ่ม น้องนุ่มนิ่มฝากมา ” หนึ่งตอบพร้อมสาธยายให้ฟัง เพราะเห็นหมอสายน้ำมองเหมือนจะสงสัย ปกติเขาจะไม่ค่อยพูดมากนักจะพูดเท่าที่จำเป็ พ่อของเขา นุ่มนิ่ม ก็นิสัยแบบเดียวกัน มีแต่สมาที่ช่างพูดพูดเก่งอยู่คนเดียว นุ่มนิ่มก็ขี้อ้อนตามประสาน้องสาวทั่วไปมีงอแงบ้างก็เป็ปกติของผู้หญิง
หมอสายน้ำเดินตรงไปยังห้องนอนของจันทร์เลยแต่หญิง เด็กรับใช้ที่ยืนรออยู่หน้าห้องนอนของน้อยเป็คนเรียกบอก
“ คุณหนูน้อยอยู่ห้องนี้ค่ะ”
หมอสายน้ำจึงจะก้าวเท้าเข้าไป
“ จะไปรอที่ห้องจันทร์” หนึ่งบอก ก่อนจะสาวเท้าเข้าไปในห้องข้างกันนั้น
ภายในห้องของน้อย
ตอนนี้ตัวของน้อยอยู่บนเตียงเป็ที่เรียบร้อยแล้วส่วนชายก็นั่งอยู่บนเดียงนอนด้วย
“ ขอพี่หมอตรวจดูหน่อยนะคะ”
“ ครับ ”
“ แล้วพี่หนึ่งล่ะกลับไปแล้ว " ชายถามขึ้น เมื่อไม่เห็นร่างของพี่ชายเพื่อน
“ ไปรออยู่ที่ห้องพี่จันทร์” หมอน้ำตอบ
ชายพนักหน้ารับรู้
“ คืนนี้น่าจะมีไข้นะทานยาแก้ปวดแล้วใช่ไหมคะ ”
“ เรียบร้อยแล้ว” ชายเป็คนตอบแทน
“ ถ้าอย่างนั้นคุณหนูน้อยเตรียมตัวพักผ่อนนะ พรุ่งนี้พี่หมอจะมาตรวจดูอีกรอบนะคะ ”
“ ขอบคุณครับ ”น้อยยกมือขึ้นไหว้
หมอสายน้ำรับไหว้ตอบ
“ พี่จะไปดูพี่จันทร์แล้วจะเลยไปส่งพี่หมอ กับ พี่หนึ่งเลย เดี๋ยวพี่มานะครับ ” ชายยกมือขึ้นลูบหัวคนน้องอย่างเอ็นดู
“ พี่ชายขึ้นตึกเลยก็ได้ครับน้อยใกล้ง่วงแล้วครับ ” น้อยบอก
ชายได้แต่ยิ้มรับแล้วเดินออกมากับหมอสายน้ำ
ภายในห้องของจันทร์
ตอนนี้จันทร์กลับขึ้นมาบนเตียงนอนอีกรอบขดตัวอยู่ใต้ผ้านวมหนานั้น เธอรู้สึกหนาวเป็อันมากเธอทานข้าวไปได้ไม่กี่คำก็รู้สึกว่า ทานไม่ได้แล้ว เธอจึงพอ แล้วก็ขึ้นมานอนเพราะเธอเวียนศีรษะเหลือเกิน หญิง เด็กรับใช้ ได้เข้ามาเก็บถาดอาหารไปแล้วแต่ตอนนี้เธอได้ยินประตูห้องของเธอเปิดออกอีกครั้ง น่าจะเป็หมอสายน้ำแน่ ๆเธอเอาผ้านวมออก ก่อนจะพยายามยันตัวลุกขึ้นนั่งแต่คนที่ยืนตรงหน้าของเธอกลับเป็พี่ชายของเ้านายเธอ
“ นายหนึ่ง ”
จันทร์ใเล็กน้อยด้วยเธอไม่คาดคิดว่าจะเป็เขา เธอคิดว่า หลังจากทานอาหารเย็นเสร็จเขาน่าจะต้องกลับไปแล้วอย่างแน่นอน แต่นี่เขามาทำอะไรตรงนี้ แล้วหมอสายน้ำล่ะไปไหน
2K
