ตอนที่ 4 สืบหาด้วยตัวเอง
ถึงแม้ว่าเมื่อคืนผมจะไม่ได้เห็นหลักฐานแบบเต็มตาว่าสวยเข้าไปช่วยตัวเองในห้องน้ำหลังจากที่เธอคิดว่าผมหลับไปแล้วก็ตามแต่ผมก็ค่อนข้างจะแน่ใจว่าเธอเข้าไปช่วยตัวเองอย่างแน่นอน
แต่ถึงอย่างนั้นพอเมื่อเช้าตอนที่เรานั่งกินข้าวด้วยกัน สวยก็ยังคงยิ้มแย้มแจ่มใสทั้งยังหยอกล้อกับผมอยู่เหมือนเดิมไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
ส่วนผมที่ถึงแม้ว่าจะยิ้มรับพร้อมตอบกลับไป แต่ความสงสัยที่ว่าทำไมสวยถึงต้องเข้าไปช่วยตัวเองหลังจากที่เรามีอะไรกันนั้นมันก็ยังคงติดตรึงอยู่ในใจจนกระทั่งแม้ว่าในขณะนี้ที่ผมเพิ่งจะกินข้าวเที่ยงที่ผมใช้ให้ลูกน้องไปซื้อมาให้กินที่ห้องทำงานเสร็จก็ตาม
ผมพยายามควานหาสาเหตุถึงสิ่งที่ทำให้สวยไม่พอใจในรสรักของเรา แล้วก็ถ้าสวยมีความ้ามากถึงขั้นนั้นแล้วผมควรจะสนองเธออย่างไรดีแต่ผมที่ก็ไม่ได้เก่งเื่เซ็กซ์ขนาดนั้นคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก
แล้วทันใดนั้นผมก็นึกถึงไอ้คนเย็ดอึดเย็ดทนอย่างจ่าดำขึ้นมาได้ผมไม่รู้ว่าเื่ที่แกเล่าให้ฟังก่อนหน้ามันจริงเท็จแค่ไหน แต่ผมก็ต้องลองไปสอบถามดูก่อนพอคิดได้อย่างนั้นผมก็เดินตรงไปหาแกทันที
แต่ทว่าพอผมเดินตรงไปที่โต๊ะทำงานของแก ผมก็ไม่เห็นแกนั่งอยู่ที่นั่นแล้วผมจึงหันไปถามลูกน้องที่นั่งทำงานอยู่โต๊ะข้างๆ “จ่าเฉย.....จ่าดำไปไหนหล่ะ”
จ่าเฉยค่อยๆหันมาตอบผม “ออกไปตรวจท้องที่ครับ”
“งั้นเดี๋ยวถ้าจ่าดำกลับมาแล้ว...จ่าเฉยช่วยบอกให้เค้าเข้าไปพบผมที่ห้องด้วยนะ” พอไหว้วานจ่าเฉยไปแล้วผมก็เดินกลับมาที่ห้องทำงานของตัวเองแล้วทำได้แค่รอเวลาว่าเมื่อไหร่จ่าดำจะกลับมาเพื่อให้ผมถามแค่นั้นเอง
เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ผมก็ไม่แน่ใจแต่ในขณะที่ผมกำลังนั่งทำงานอยู่นั่นเอง เสียงเคาะประตูห้องของผมก็ดังขึ้นมา ผมจึงตอบ“เข้ามาได้”
และพอประตูถูกเปิดออก จ่าเฉยที่โผล่หน้าเข้ามาก็พูดบอกผม “สารวัตรครับ ทางเราได้รับแจ้งเหตุว่ามีการจี้ชิงทรัพย์เกิดขึ้นน่ะครับ”
‘แล้วมึงจะมาบอกกูทำไมหล่ะ’ ผมคิดงั้นแต่ก็ตอบไป “พวกจ่าก็ไปจัดการกันซิ จะมาบอกผมทำไม”
แล้วจ่าเฉยก็ตอบผมกลับมา “แต่ว่าพอทางเราเดินทางไปตรวจสอบดูก็พบว่าผู้หญิงที่ถูกคนร้ายจี้ชิงทรัพย์แล้วทำร้ายจนหมดสติก่อนจะชิงรถไปเป็ภรรยาของสารวัตรนะครับ”……………………
ถ้าเหาะได้ผมก็คงจะเหาะมาแล้ว แต่ทว่าพอผมไม่ใช่ Superman ผมจึงทำได้แค่ขับรถตรงมาที่โรงพยาบาลด้วยความเร็วสูงก็เท่านั้น
และพอไปถึงที่นั่นผมก็ได้เห็นเมียผมนอนสลบอยู่บนเตียงผู้ป่วยในสภาพที่สะบักสะบอมเนื้อตัวมีแต่รอยจ้ำฟกช้ำเต็มไปหมดแต่ที่ทำให้ผมโกรธที่สุดก็คงจะเป็ตรงที่ใบหน้าสวยๆของสวยนั้นมีรอยแดงคล้ายกับรอยมือที่น่าจะเกิดจากการตบตีนั่นต่างหาก
‘ไอ้เหี้ยเอ๋ยกูไม่รู้นะว่ามึงเป็ใครหรืออยู่ที่ไหน แต่กูจะตามล่ามึง และพอกูเจอมึง กูจะฆ่ามึงไอ้โจรเหี้ย มึงกล้ามาล้อเล่นกับระบบหรอ’
พอผมได้เห็นแล้วว่าร่างกายของสวยนั้นอาจจะฟกช้ำนิดหน่อยแต่ก็ไม่ได้เป็อันตรายถึงชีวิต ผมจึงปล่อยให้สวยที่นอนสลบไสลอยู่ได้พักต่อไป
ผมรีบออกมาจากโรงพยาบาลแห่งนั้นแล้วตรงไปยังที่เกิดเหตุด้วยความรวดเร็วเพื่อสืบหาคนร้ายด้วยตัวเอง
“สารวัตรชายสวัสดีครับ” ลูกน้องคนนึงยืนตะเบ๊ะพร้อมทักทายเมื่อผมเดินทางมาถึงที่เกิดเหตุ
“ตอนนี้รู้อะไรแล้วบ้าง” ผมตะเบ๊ะตอบพร้อมถามลูกน้องคนนั้นไป แต่เค้ากลับ “ก็...เอ่อ....ก็...”
‘แม่งมัวแต่อ้ำอึ้งอยู่ได้น่ารำคาญชิบหาย’
“มีอะไรก็พูดมาซิผู้กอง” ผมตะคอกถามไปด้วยความโกรธปนร้อนใจ
ผู้กองคนนั้นสะดุ้งในิดหน่อยก่อนจะตอบมา “ที่เราสืบทราบมาได้ตอนนี้....ก็มีแค่ว่าคนร้ายขับมอไซค์ตีคู่มากับรถของคุณสวยตอนที่คุณสวยกำลังขับรถผ่านถนนเส้นนี้แล้วหนึ่งในคนร้ายก็ใช้หินขว้างเข้าใส่กระจกรถจนมันแตก และด้วยความใคุณสวยก็คงจะหักรถเข้าข้างทางจนไปชนกับต้นไม้เข้าน่ะครับแล้วต่อจากนั้นคนร้ายทั้งสามก็กรูกันเข้าไปทำร้ายคุณสวยที่ขัดขืนก่อนที่จะชิงทรัพย์ทั้งหมดที่อยู่ในรถไปพร้อมกับรถแล้วทิ้งคุณสวยไว้ที่ข้างทางนี่แหล่ะครับ”
ตอนรู้คร่าวๆก็โกรธแล้ว พอได้มารู้โดยละเอียดในทุกขั้นตอนก็ยิ่งโกรธหนักเข้าไปใหญ่แล้วผมก็หันไปถามลูกน้องคนนั้นอีกครั้ง “แล้วตอนนี้รู้ตัวคนร้ายหรือยัง”
ผู้กองที่หน้าถอดสีคนนั้นก็ตอบผมกลับมาแบบตะกุกจะกัก “ยะ...ยังเลยครับ”
‘หึ.....ไอ้โง่เอ๋ยแค่คนร้ายสามคน ที่บุกเข้ามาจี้ชิงทรัพย์ประชาชนตอนกลางวันแสกๆพวกมึงก็ยังหาไม่ได้ว่าพวกมันเป็ใครเลี้ยงเสียภาษีประชาชนฉิบหาย’
แล้วผมที่เริ่มจะรำคาญในความเชื่องช้าของลูกน้อง ก็ตัดสินใจจะเดินออกมาจากที่เกิดเหตุเพื่อไปตรวจสอบทุกอย่างด้วยตัวเองต่อ
แต่ยังไม่ทันที่ผมจะได้เดินไปไหน ก็มีสิ่งนึงที่เด้งขึ้นมาในหัวของผมนั่นก็คือถนนเส้นนี้ที่เป็จุดเกิดเหตุนั้นมันค่อนข้างห่างจากบ้านของเราเป็อย่างมากจนผมไม่รู้ว่าสวยมาหาใครหรือมาทำอะไรแถวนี้
ผมพยายามประมวญผลว่าถนนเส้นนี้นั้นพอจะมีคนรู้จักของสวยอยู่หรือไม่แต่ผมก็ได้คำตอบอย่างรวดเร็วว่าไม่น่าจะมี และผมก็คิดไปต่อว่าแล้วสวยจะออกมาทำอะไรแถวนี้ในเวลานี้
ถ้าหากว่าสวยจะไปตลาดเพื่อที่จะซื้อของกลับไปทำกับข้าวที่บ้านที่หน้าปากซอยของหมู่บ้านเราก็มีตลาดสดเปิดอยู่ แล้วเธอจะถ่อมาถึงที่นี่ทำไมนั่นคือสิ่งที่วนเวียนอยู่ในใจผม
และพอผมได้สารตั้งต้นมาแล้ว ผมก็เริ่มคิดจะสืบหาสาเหตุด้วยตัวเองในทันทีเพราะนอกจากภาพจากกล้องวงจรปิดของโรงงานที่ตั้งอยู่ใกล้ๆและปากคำของประชาชนที่เห็นเหตุการณ์ที่ทำให้ลูกน้องของผมมันพอจะรู้ว่าคนร้ายมีกันกี่คนและทำร้ายสวยแบบไหนแล้วพวกมันก็ไม่รู้เื่อะไรกันอีกเลย
แล้วผมก็ปล่อยให้ลูกน้องผมสืบหาตัวคนร้ายต่อไป ส่วนผมนั้นจะไปตามสืบหาสาเหตุที่ทำให้สวยต้องขับรถมาแถวนี้จะดีกว่า
“อ้าว? สารวัตรชาย จะไปแล้วหรอครับ” จ่าดำที่เพิ่งจะมาถึงที่เกิดเหตุเอ่ยถามเมื่อเห็นผมกำลังจะเดินสวนออกมา
‘มึงก็อีกตัวเลี้ยงเสียภาษีกับเหล้าแล้วก็กับแกล้มกูฉิบหาย ตำรวจเค้ามากันจะหมดโรงพักอยู่แล้วมึงเพิ่งจะมาถึงเนี่ยนะ’
“แล้วนี่จ่าไปไหนมาถึงเพิ่งจะมาถึงเนี่ย” ผมถามไป
จ่าดำยิ้มแห้งก่อนจะตอบ “แฮะแฮะ พอดีว่าเมียเก่าผมมันมีปัญหาน่ะครับ ผมเลยไปดูมันหน่อย”
“อื้อ...ถ้ามาแล้วงั้นก็ไปช่วยฝ่ายสอบสวนเค้าสืบพยานก็แล้วกันนะ” ผมตอบไปด้วยความเซ็ง
“เอ่อ....แล้วตอนนี้คุณสวยอาการเป็ไงบ้างครับ” จ่าดำถามพร้อมแสดงสีหน้าเป็ห่วง
ซึ่งผมก็พอจะเข้าใจนะว่าที่จ่าดำแกเป็ห่วงสวยก็เพราะว่าด้วยความที่ผมกับแกไปกินเหล้าจนเมาด้วยกันเลยทำให้จ่าดำต้องขับรถไปส่งผมที่บ้านบ่อยๆก็เลยทำให้แกได้เจอและพูดคุยกับสวยอยู่บ่อยครั้งแกก็เลยอาจจะอยากแสดงอาการเป็ห่วงออกมามั้ง
“ไม่ได้เป็อะไรมากนักหรอก” ผมตอบไปก่อนจะเดินผ่านตัวจ่าดำเพื่อไปยังรถของตัวเอง
“เดี๋ยวๆแล้วนั่นสารวัตรจะไปไหนน่ะครับ” จ่าดำหันมาถามผมอีกครั้ง
“ผมจะกลับไปดูสวยเค้าที่โรงพยาบาล” ผมตอบไปด้วยความรำคาญ ก่อนจะเดินมาขึ้นรถอย่างเร็วไว……………………
851
