ย้อนเวลาไปเป็นคุณแม่ลูกสามผู้แสนดีของคุณทหารคลั่งรักในยุค 70

บทที่ 38 ฉินเซียงทำงานเป็นพนักงานบริการในโรงแรมของรัฐ

เมื่อได้ยินคำพูดของเจียงเยว่ สีหน้าของคุณลุงหลี่และคุณป้าหลี่ก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด

"ฉันได้แจ้งตำรวจไปแล้ว และเจ้าหน้าที่ตำรวจก็มาที่โรงพยาบาลแล้ว พวกเขาจะสืบสวนว่าคนนั้นเป็นใคร"

คุณลุงหลี่อ้าปากกำลังพูด แต่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็กลืนคำพูดที่อยากจะพูดลงไป

เจียงเยว่เห็นสีหน้าของลุงหลี่และป้าหลี่ ก็ยิ่งรู้สึกว่าทั้งสองคนไม่ใช่คนธรรมดา

ขณะที่ทุกคนกำลังเงียบกันอยู่ ก็มีเสียงต่อสู้ดังขึ้นมาจากด้านนอก

"หยุดนะ"

"จับตัวเขาไว้"

เมื่อได้ยินเสียงนั้น เจียงเยว่ก็มีลางสังหรณ์ไม่ดี นี่คือเจ้าหน้าที่ตำรวจสองคนนั้นถูก คน ๆ นั้นพบตัวแล้วหรือ? คน ๆ นั้นพยายามจะหนีหรือ?

เจียงเยว่รีบวิ่งออกจากห้องผู้ป่วยทันที เห็นคนนั้นกำลังวิ่งมาทางตัวเองพอดี

ในขณะที่คนนั้นกำลังจะวิ่งผ่านไป เจียงเยว่ก็ยื่นขาออกไปทันที

"โครม!"

คน ๆ นั้นล้มลงกับพื้นอย่างแรง นอนนิ่งไม่ขยับเป็นเวลาหลายวินาที

เมื่อลุกขึ้นมาอีกครั้ง เจียงเยว่ก็เตะเขาไปหนึ่งที เขางุนงง พอลุกขึ้นมาและกำลังจะวิ่งหนีอีกครั้ง เจ้าหน้าที่ตำรวจสองคนก็วิ่งมาถึง

"อย่าขยับ!"

ทั้งสองคนกระโจนเข้าไปกดตัวเขาไว้ แล้วใส่กุญแจมือทันที

สายตาของชายคนนั้นจ้องมองเจียงเยว่อย่างเกรี้ยวกราด

เป็นเพราะผู้หญิงคนนี้ ทำให้เขาถูกจับ พอเขาออกไปได้ เขาจะไม่ปล่อยผู้หญิงคนนี้ไปแน่

"คุณครับ พวกเราจะพาตัวเขาไปก่อน นอกจากนี้ยังมีเจ้าหน้าที่อีกกลุ่มมาเฝ้าที่นี่ด้วย"

เจ้าหน้าที่ตำรวจที่นำกลุ่มมากล่าวกับเจียงเยว่พร้อมรอยยิ้ม

"ขอบคุณมากที่ช่วยเหลือ ไม่อย่างนั้นเขาคงหนีไปแล้ว"

"ไม่เป็นไรค่ะ"

เจียงเยว่ได้ยินว่าพวกเขายังส่งเจ้าหน้าที่ตำรวจคนอื่นมาเฝ้าที่นี่ด้วย ในใจก็รู้สึกโล่งอก

ฉินอันที่อยู่ข้าง ๆ มองดูการกระทำของเจียงเยว่เมื่อครู่ ในใจเธอเต็มไปด้วยความประหลาดใจ ทำไมเจียงเยว่ที่แต่ก่อนดูอ่อนแอเปราะบางถึงได้กลายเป็นคนเก่งกาจขึ้นมาอย่างกะทันหัน? หรือว่าเป็นเพราะพี่ลู่อวี้สอนมา?

เจียงเยว่กลับเข้าไปในห้อง มองไปที่คุณลุงหลี่และคุณป้าหลี่

"ลุงหลี่ คุณถือสิ่งนี้ไว้ ถ้ามีคนมา ก็ฉีดใส่เขาเลย" เจียงเยว่พูดซ้ำอีกครั้ง

คุณลุงหลี่ได้ยินคำพูดของเจียงเยว่ก็พยักหน้า

"ได้ ลุงเข้าใจแล้ว" คุณลุงหลี่ยิ้มพลางพยักหน้า

"เดี๋ยวเจ้าหน้าที่ตำรวจจะมา พวกเขาจะมาเฝ้าที่นี่ ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น คุณต้องตะโกนเสียงดัง ๆ นะ"

เจียงเยว่ก็คิดว่าเธอจะอยู่เฝ้าที่นี่ แต่ความปลอดภัยของฉินอันก็สำคัญเช่นกัน

เธอไม่กลัวอันตราย แต่ไม่สามารถปล่อยให้ฉินอันตกอยู่ในอันตรายได้

เมื่อเห็นเจ้าหน้าที่จากสถานีตำรวจเดินมา เจียงเยว่ก็ไปซื้ออาหารกลางวันให้คุณลุงหลี่และคุณป้าหลี่อีกครั้ง

เจียงเยว่พาฉินอันไปที่ร้านอาหารของรัฐ

"เจียงเยว่ เธอเรียนวิชาต่อสู้มาจากใครกัน?"

เจียงเยว่ได้ยินคำถามของฉินอัน จึงตอบว่า "จากคนในครอบครัวของฉันเอง"

เมื่อได้ยินเจียงเยว่พูดแบบนั้น ฉินอันก็ไม่สงสัยอะไร

"เธออยากกินอะไร?"

เมื่อได้ยินคำถามของเจียงเยว่ ฉินอันมองดูเมนูอาหารแล้วพูดว่า "วันนี้ฉันเลี้ยงเอง"

เจียงเยว่หัวเราะและตอบรับ

"สหาย"

เมื่อเห็นคนที่มา เจียงเยว่รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ฉินอันก็มองคนตรงหน้าด้วยความสงสัย

ทำไมฉินเซียงถึงมาที่นี่ล่ะ?

เมื่อเห็นสายตาของเจียงเยว่และฉินอัน ฉินเซียงแสดงสีหน้าอึดอัด เธอรู้สึกว่าตัวเองถูกเจียงเยว่และฉินอันเยาะเย้ยอีกแล้ว

"สหาย พวกคุณอยากสั่งอาหารอะไร?"

เจียงเยว่กระแอมเบา ๆ เตือนให้ฉินอันสั่งอาหาร

ฉินอันได้สติกลับมา สั่งอาหารสามอย่าง ซุปหนึ่งอย่าง และข้าวสองชาม

"สหาย รวมทั้งหมดสองหยวนหนึ่งเหมา และคูปองอาหารสองเหลียง"

หลังจากฉินอันจ่ายเงินเสร็จแล้วก็เห็นฉินเซียงเดินจากไป เธอถามด้วยความสงสัย

"ทำไมคน ๆ นั้นถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ?"

ไม่ใช่ว่าฉินเซียงจะไปทำงานที่คณะศิลปะการแสดงหรอกหรือ แล้วทำไมถึงมาเป็นพนักงานบริการที่ร้านอาหารของรัฐล่ะ?

“น่าจะเป็นพี่สะใภ้เซียวที่ช่วยเหลือ” เจียงเยว่คาดเดา

หวงหรูเคยถูกเธอทำให้เสียหน้ามาก่อน คงจะแค้นเคืองอยู่ ไม่เช่นนั้นคงไม่วุ่นวายกับเรื่องของฉินเซียงขนาดนี้ บางทีอาจจะอยากรู้เรื่องของเธอจากฉินเซียงก็ได้

เมื่อได้ยินว่าหวงหรูคือภรรยาของผู้กองเซียว ฉินอันก็ขมวดคิ้ว

ช่วงนี้ หวงหรูก็ปรากฏตัวต่อหน้าเธอหลายครั้ง พูดจาเป็นนัย ๆ ว่าเจียงเยว่ไม่ดี

เจียงเยว่เดาไม่ผิด ฉินเซียงมาทำงานเป็นพนักงานบริการที่นี่เพราะหวงหรูหาเส้นสายให้ เงินเดือนยี่สิบหยวนต่อเดือน แต่ฉินเซียงเป็นแค่พนักงานชั่วคราวเท่านั้น

หวงหรูยังปลอบใจฉินเซียงว่าให้รออีกสักพัก บางทีอีกไม่กี่วันอาจมีโอกาสเข้าไปทำงานเป็นคนงานในคณะศิลปะการแสดงก็ได้

ไม่นาน อาหารก็ถูกยกมา เจียงเยว่รู้สึกว่ารสชาติอาหารไม่เลว แต่ฉินอันกลับคิดว่าอาหารพวกนี้สู้ฝีมือของเจียงเยว่ไม่ได้

ขณะกำลังกินอาหาร สายตาของเจียงเยว่มองไปรอบ ๆ 

จู่ ๆ ก็เห็นผู้ชายสองคนที่เคยเจอในร้านอาหารของรัฐวันนั้นอีกครั้ง

คนสองคนนั้นนั่งห่างกันหลายที่นั่ง แม้จะกำลังกินข้าวอยู่ แต่สายตากลับมองไปที่คนในห้อง

หรือว่าพวกเขาทั้งสองกำลังนัดพบกันที่นี่อีกแล้ว?

พวกเขาเป็นใครกันแน่?

เจียงเยว่นึกถึงผู้หญิงเสื้อโค้ทสีฟ้าวันนั้น เธอถูกสุนัขกัดและถูกส่งไปโรงพยาบาล ไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง

ลูกสุนัขวันนั้นช่างน่ารักจริง ๆ

ถ้าเลี้ยงสุนัขสักหนึ่งหรือสองตัวไว้ในบ้านของเธอ ก็น่าจะช่วยเฝ้าบ้านและปกป้องได้

เจียงเยว่เห็นสายตาของชายสองคนนั้นมองมาทางนี้ เธอรีบก้มหน้าลงทันที

ขณะที่ฉินเซียงเดินผ่านหน้าเจียงเยว่ เธอนึกขึ้นได้ทันใดว่าฉินเซียงหนีออกมาจากหมู่บ้านบนภูเขานั้น ใครกันนะที่ช่วยฉินเซียงไว้?

ทางตำรวจได้คลี่คลายคดีแล้วหรือยัง?

ทำไมยังไม่มาตามหาฉินเซียงอีก?

ฉินเซียงย้ายเข้ามาอยู่ในหมู่บ้านทหาร เธอมาเพราะลู่อวี้หรือเปล่า? หรือว่าได้รับคำสั่งจากคนอื่น หรืออาจจะมาเป็นสายลับ?

คิดถึงตรงนี้ สีหน้าของเจียงเยว่ก็เคร่งขรึมขึ้นมา

หลังจากทานข้าวเสร็จ เจียงเยว่และฉินอันก็ถือข้าวที่เหลือเดินออกมาจากร้านอาหารของรัฐ

เพิ่งออกมาจากร้าน เจียงเยว่ก็เห็นสุนัขตัวเล็กสีดำวิ่งมาทางเธอ

ทำไมสุนัขตัวนี้ดูคุ้นตาจัง?

ฉินอันตกใจถอยหลังไปก้าวหนึ่ง เห็นสุนัขตัวเล็กสีดำวิ่งวนรอบเจียงเยว่ เธอจึงเตือนว่า "เธอระวังมันกัดนะ"

นี่ดูเหมือนจะเป็นหนึ่งในสุนัขที่กัดผู้หญิงเสื้อโค้ทสีฟ้าคราวที่แล้วหรือเปล่า?

เจียงเยว่พิจารณาดูสักครู่ แล้วก็แน่ใจว่าเป็นสุนัขตัวหนึ่งในนั้นจริง ๆ

"มันอาจจะหิวก็ได้"

เจียงเยว่เอากระดูกชิ้นหนึ่งออกมาจากกล่องข้าว สุนัขตัวน้อยก็กัดมันทันที หางของมันส่ายไปมาอย่างรุนแรงยิ่งขึ้น

ฉินอันมองดูท่าทางน่ารักของสุนัขตัวน้อย และไม่รู้สึกกลัวอีกต่อไป เธอยื่นมือออกไปลูบสุนัขตัวน้อยเบา ๆ แล้วก็ดึงมือกลับมาด้วยความกลัวเล็กน้อย

สุนัขตัวน้อยกัดกระดูกไว้ ดวงตาเปียกชื้นมองฉินอัน และวิ่งวนรอบ ๆ ตัวเธอ

"เจียงเยว่ พวกเราพาสุนัขตัวนี้กลับบ้านกันเถอะ?"

เจียงเยว่มองไปรอบ ๆ แล้วพูดว่า "ไม่รู้ว่ามันมีเจ้าของหรือเปล่า พวกเราไปถามดูกันเถอะ"

ถ้ามีเจ้าของ ก็จะซื้อสุนัขตัวนี้มา

เจียงเยว่และฉินอันถามคนมากมาย แต่ทุกคนบอกว่าไม่รู้

ไม่นานนัก เจียงเยว่เดินไปที่สวนสาธารณะใกล้ ๆ บ้าน เมื่อได้ยินคำพูดของเจียงเยว่ คุณป้าและคุณลุงที่นั่งคุยกันอยู่ตรงนั้นก็หัวเราะและพูดว่า "สุนัขตัวนี้เป็นของสวนสาธารณะนี้แหละ"

"ไม่มีเจ้าของหรอก"

"อยู่ตรงมุมนั้นนั่นแหละ เธอไปดูสิ"

เมื่อได้ยินทุกคนพูดเช่นนั้น เจียงเยว่ยิ้มและกล่าวขอบคุณ ก่อนจะพาฉินอันไปที่มุมนั้น

พวกเขาเห็นสุนัขดำตัวใหญ่ที่ปรากฏตัวในวันนั้นกำลังเล่นสนุกอยู่กับลูกสุนัขอีกหลายตัว