บทที่17 สมัคร
เบื้องหน้าของเทวาคือสถานที่ที่เรียกว่าโรงเรียนมันแตกต่างจากที่เขาจินตนาการเอาไว้มากเมื่อตอนที่เขาเห็นมันในครั้งแรกตัวโรงเรียนนั้นมีพื้นที่กว้างขวางมาก จากที่ได้ศึกษาข้อมูลมาโรงเรียนนี้มีพื้นที่มากถึง2พันตารางกิโลเมตรตัวอาคารที่เป็ห้องเรียนต่างๆนั้นไม่ได้ใหญ่โตเลยแต่ที่มันมีพื้นที่กว้างขนาดนั้นเพราะมันเป็โรงเรียนที่ต้องใช้พื้นที่กว้างมากๆนั่นเอง
ที่เทวาแปลกใจคือตัวอาคารมันเป็แนวยุโรปเหมือนกับปราสาทที่งดงามเสียมากกว่า
มันให้มนต์ขลังอย่างมากกับผู้ที่พบเห็น
และโรงเรียนนี้มีชื่อว่าโรงเรียนทหารที่2
เหตุผลที่มันมีชื่อเรียกง่ายดายขนาดนี้ก็เพราะว่ามันไม่จำเป็ต้องตั้งชื่อที่เยิ่นเย้อให้มากความ
เมืองB5มีโรงเรียนทหารทั้งหมดสองแห่งซึ่งก็คือโรงเรียนทหารที่1และโรงเรียนทหารที่2ทั้งสองแห่งนั้นตั้งอยู่คนละด้านของเมืองโดยโรงเรียนทหารที่1นั้นอยู่ทิศตะวันตกขณะที่โรงเรียนทหารที่2อยู่ทิศตะวันออก
โรงเรียนทหารนั้นเป็โรงเรียนของรัฐบาลกลางขณะเดียวกันที่โลกใบนี้ก็ยังมีโรงเรียนเอกชนด้วยโดยโรงเรียนเ่าั้ส่วนใหญ่จะสอนพื้นฐานและวิชาเฉพาะมากกว่า การสอนพื้นฐานก็คือการสอนก่อนเข้าเรียนในโรงเรียนทหารของเด็กส่วนการสอนวิชาเฉพาะก็คือการสอนเมื่อพ้นจากการเรียนพื้นฐาน
โดยส่วนใหญ่แล้วโรงเรียนเอกชนนี้จะเป็โรงเรียนของผู้ที่ไม่ใช่มนุษย์กลายพันธุ์
วันนี้เป็วันเปิดรับสมัครนักเรียนใหม่หน้าโรงเรียนจึงคึกคักและแออัดไปด้วยผู้คน
เทวาเดินไปยังจุดรับสมัครที่แห่งนั้นมีชายวัยกลางคนหน้าตาธรรมดานั่งอยู่ที่โต๊ะรับสมัครเขาเป็เ้าหน้าที่รับสมัครของโรงเรียนทหารที่2ที่นั่นมีแถวของเด็กหนุ่มสาวกำลังต่อแถวอย่างเป็ระเบียบอายุที่สามารถสมัครเข้าเรียนที่นี่ได้นั้นคือั้แ่12-15ปี
เทวารอคอยประมาณครึ่งชั่วโมงก็ถึงคิวของเขา
“ขอใบสมัครพร้อมเอกสารยืนยันตัวตนด้วยครับ”ชายคนนั้นกล่าวกับเทวา
เขายื่นเอกสารและใบสมัครที่ซีโร่กับเขาให้กับเ้าหน้าที่คนนั้น
“หืมชื่อเทวา ไม่มีนามสกุลเหรอ?”
“ไม่มีครับ”
เ้าหน้าที่รับสมัครค่อนข้างแปลกใจเพราะไม่ได้เจอกรณีแบบนี้มานานแล้วแต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรนักเพราะเอกสารระบุตัวตนนั้นครบถ้วนและถูกต้องเขาจึงปล่อยผ่านไป
เขาข้อมูลทุกอย่างเข้าไปในแลปท็อปของเขาแล้วยื่นบางสิ่งมาให้กับเทวา
“เวลาสอบคัดเลือกคือพรุ่งนี้แปดโมงตรงอย่าสายล่ะไม่อย่างนั้นถือว่าเธอสละสิทธิ์นี่คือคริสตัลหมายเลขของเธออย่าทำหายล่ะ”
“ครับ”
เทวาหยับคริสตัลที่มีหมายเลข147แล้วเดินจากไป
เทวาเดินไปยังย่านการค้าที่อยู่ไม่ไกลมากนักจากหน้าโรงเรียนเขาเดินไปยังร้านเครื่องดื่มร้านหนึ่งก่อนจะพบกับซีโร่ที่นั่งสบายอยู่ที่ริมหน้าต่างชั้นสองในมือของเขาถือขวดไวน์ราคาแพงและกระดกอย่างกับน้ำเปล่า นี่คือนิสัยส่วนตัวของซีโร่เขาไม่ชอบดื่มเหล้าแต่ชอบดื่มไวน์และไม่้าแก้ว
ขอแค่เป็ขวดไวน์เขาสามารถดื่มมันได้เลย
เทวาคิดว่ามันเสียของอย่างมากกับดื่มของซีโร่เขาไม่ได้ดมกลิ่นไวน์และเพลิดเพลินแบบผู้ดีเวลาดื่มไวน์เลย
และการกินเล่นอย่างกับน้ำเปล่านั่นหากคนที่พิถีพิถันด้านการดื่มไวน์มาเห็นคงได้ผิดใจกันไปข้าง
เทวานั่งลงแล้วคว้าขนมหวานที่อยู่บนโต๊ะมากิน
แน่นอนว่าขนมหวานนี่ไม่ใช่ของซีโร่ซีโร่นั้นไม่ถูกกับขนมหวานอย่างแรงดังนั้นเขาไม่มีทางที่จะสั่งสิ่งนี้มากินแน่นอนนี่คือขนมของเทวาที่สั่งมันเอาไว้ก่อนที่จะเดินไปสมัครเรียน
ซีโร่ไม่มีทางมาร้านแบบนี้หรอกแต่เป็เทวาที่อยากทานขนมหวานจึงได้ลากเขามากับเขาด้วยและชั้นล่างยังมีกลิ่นของขนมหวานอบอวลมันจึงทำให้ซีโร่ต้องมายังชั้นสองที่เงียบกว่าและสงบกว่า
“เป็ไงบ้าง?”ซีโร่ถาม
“เรียบร้อย”
“ฉันมีข่าวดีจะบอกแกพอดีน้ำยาฟื้นฟูความเหนื่อยล้าของแกได้รับการรับรองแล้วว่าปลอดภัย และมันยังทำให้เ้าพวกนักวิเคราะห์พวกนั้นงงกันเป็ไก่ตาแตกเพราะแกะสูตรยาของแกไม่ได้”
นี่ถือเป็ข่าวดียาของเขาได้รับการตรวจสอบเป็เดือนกว่าจะได้ข้อสรุปในที่สุด
“คริๆแน่นอนว่าพวกเขาไม่มีวันที่จะแกะสูตรยาของผมได้แต่กองทัพนี่เล่นไม่ซื่อจริงๆนะถึงกับกล้าที่จะแอบแกะสูตรยาของผม”เทวายิ้ม
“หึที่ไหนๆมันก็ต้องมีแบบนี้ทั้งนั้นแหละใครบ้างจะไม่อยากเอาสิ่งที่ดีให้กับตัวเองบ้างต่อให้ต้องถูกเรียกว่าขโมยก็ตาม”
“นั่นก็จริงแล้วสัญญายังเหมือนเดิมที่ลุงเคยตกลงกับผมในตอนแรกหรือเปล่า?”
“แน่นอน”
“ผมขอบางสิ่งเพิ่มได้หรือเปล่า?”
“อะไรล่ะ?”
“ผมอยากได้ปืน”
“ปืน?”ซีโร่ค่อนข้างแปลกใจ
“ครับปืนที่ผม้าคือปืนที่มีพลังทำลายไม่มากเอาแค่พอเจาะิัของมอนสเตอร์ชั้นต่ำได้ก็พอแต่ผมอยากได้แบบรัวและเร็ว ยังมีอัตราการยิงต่อนาทีเร็วมากเท่าไหร่ก็ยิ่งดีครับผมอยากได้ปืนพร้อมะุจำนวนมาก”
“เธอจะเอาไปทำอะไรล่ะ?”
“นั่นน่ะ...ความลับ”เทวายิ้มเ้าเล่ห์
แน่นอนว่าปืนนี้เขาเตรียมเอาไว้เพื่อฟาร์มแทนปืนเดิมของเขาที่ไร้ประสิทธิภาพไปแล้ว
“ซีเรียสเื่น้ำหนักหรือขนาดมากมั้ยล่ะ?”
“ขอแค่ถือได้ตัวตัวคนเดียวก็พอครับ”
“ก็ได้กองทัพก็พอมีปืนอย่างที่แกว่า ว่าแต่อยากได้กี่กระบอกล่ะ?”
“แล้วลุงให้ได้เท่าไหร่ล่ะ?”
“สิบกระบอกเป็ไงพร้อมะุหนึ่งหมื่นนัด”
“ผมขอหกกระบอกพอแต่เพิ่มจำนวนะุเป็หนึ่งแสนนัดได้ไหม”
“ได้”
“แล้วถ้าผม้าะุเพิ่มจะทำยังไงครับ”
“ฉันจะให้สิทธิ์แกในการซื้อะุปืนกับทางกองทัพเองแต่ก็ไม่ใช่ไม่จำกัดจำนวนหรอกนะ”
“ก็ได้ครับ”
“ฉันจะไม่ไปดูแกในตอนสอบคัดเลือกหรอกนะ”
“เื่นั้นผมรู้อยู่แล้ว”
ทั้งสองอยู่ในร้านเครื่องดื่มไม่นานนักก่อนจะพากันเดินจากไป
รุ่งเช้า
เทวาเข้าไปในโรงเรียนทหารที่2ด้านในโรงเรียนไม่เปิดให้ผู้ปกครองเข้ามายกเว้นผู้สมัครเรียนดังนั้นพ่อแม่ผู้ปกครองจึงได้แต่มาส่งลูกหลานถึงหน้าประตูดรงเรียนเท่านั้น เทวาเดินตามคนอื่นๆที่เดินตามผู้แนะนำอีกทีไปยังพื้นที่ทดสอบการทอดสอบของแต่ละปีก็ง่ายๆคือการทดสอบจะมีสองแบบคือการทดสอบความเชี่ยวชาญเฉพาะด้านและการทดสอบการต่อสู้
จะอย่างไรนี่ก็คือโรงเรียนทหารการต่อสู้ย่อมต้องมี
แต่ไม่ใช่ว่าจะต้องมีแต่นักสู้ผู้เชี่ยวชาญด้านต่างๆนั้นก็สำคัญ มีมนุษย์กลายพันธุ์ที่ยอดเยี่ยมมากมายที่ไม่ใช่สายต่อสู้ดังนั้นเพื่อไม่ให้พวกคนเหล่านี้เสียเปรียบพลังสายต่อสู้จนเกินไปจึงต้องมีการทดสอบพลังของพวกเขาในด้านการเชี่ยวชาญเฉพาะด้าน
เทวาย่อมไม่มีความสามารถเชี่ยวชาญเฉพาะด้านเขาเป็แต่ต่อสู้เท่านั้น
ดังนั้นแน่นอนว่าเขาจะสอบเข้าโรงเรียนนี้ได้ก็เพราะการต่อสู้เท่านั้น
ผู้สมัครสอบเข้าโรงเรียนเฉพาะด้านไม่ได้มาในวันนี้แต่เป็พรุ่งนี้ดังนั้นคนทั้งหมดในนี้คือผู้ที่สมัครเรียนด้านการต่อสู้
พวกเขามาที่สนามประลองที่สร้างขึ้นพิเศษมันมีขนาดใหญ่เท่ากับสี่สนามฟุตบอลต่อกัน ผู้เข้าสมัครทุกคนไปยืนอยู่ที่ด้านหนึ่งผู้คุมสอบก้าวมาที่ด้านหน้าของผู้สมัครเรียนทุกคน
เขาเป็ชายวัยกลางคนที่แผ่ออร่ากดดันออกมาทางแววตาแววตาของเขาเ็าอย่างมากจนเด็กๆที่ไม่เคยผ่านการนองเืต้องสั่นผวา
“ฉันคือพันเอกมอแกนอีจิสเป็อาจารย์ผู้ฝึกสอนวิชาการต่อสู้ชั้นสูงวันนี้ฉันจะมาเป็ผู้คุมสอบการเข้าเรียนที่โรงเรียนทหารที่2ครั้งนี้”ชายคนนี้กล่าวเสียงเรียบ
ตาลุงคนนี้ให้บรรยากาศคล้ายกับซีโร่
เทวาสามารถััได้อย่างชัดเจน
“การตัดสินไม่ได้ขึ้นอยู่กับการแพ้ชนะแต่ขึ้นกับการประเมินของฉันยิ่งพวกแกสู้ได้ดีก็ยิ่งได้คะแนนเยอะ จำเอาไว้ลงมือให้สุดฝีมือ อ้อมีของรางวัลสำหรับผู้เข้าสอบที่ได้คะแนนอันดับที่1ด้วยนั้นก็คือสิ่งนี้”มอแกนหยิบบางสิ่งออกมา
ในมือของเขาเป็โลหะขรุขระขนาดเท่ากับลูกเทนนิส
เทวาจ้องมองและใช้เกมเมอร์อายเมื่อเห็นข้อมูลเขาถึงกับใเล็กๆ
“สิ่งนี้คือโลหะZที่มีน้ำหนัก5กก.ราคาของมันในตลาดมืดน่าจะสัก10ล้านเหรียญมันจะเป็รางวัลสำหรับใครก็ตามที่ได้อันดับหนึ่งไป”
“ว้าว”
“จริงเหรอเนี่ยโลหะZว่ะ ฉันได้มาว่ามันเป็โลหะที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกหากนำมันมาสร้างเป็อาวุธได้มันจะเป็สุดยอดอาวุธ”
“ยอดเยี่ยมมากฉันจะลอง ฉันอยากได้โลหะZ”
เหล่าผู้สมัครเข้าเรียนต่างก็เผยความ้าออกมา
“ไม่ต้องเสียเวลาอะไรอีกคู่แรกหมายเลข1กับหมายเลข2ออกมาที่กลางสนามและเริ่มสู้กันซะจำเอาไว้แสดงทุกอย่างของพวกแกออกมา”
การต่อสู้นั้นแม้ว่าจะอันตรายแต่ก็ปลอดภัยในระดับหนึ่งทางโรงเรียนเตรียมแพทย์และเครื่องปฐมพยาบาลมาเรียบร้อยสนามประลองยังกางบาเรียเพื่อไม่ให้ผู้ชมได้รับลูกหลงขนาดของสนามประลองคือสองสนามฟุตบอลเพื่อให้ผู้เข้าสอบมีพื้นที่ในการใช้งาน
การประลองเริ่มต้นขึ้นซึ่งเทวาก็มองด้วยความสนใจแต่บ่อยครั้งมันเป็การต่อสู้ที่น่าผิดหวังสำหรับเขา
‘ทำไมพวกนี้มันกากจังอย่างนี้บิดาคนนี้แค่มือเดียวก็ตบพวกนี้คว่ำหมดแล้ว เฮ้อการเกิดมาเก่งเกินไปมันทำให้บิดาผู้นี้ลำบากจริงๆเลยจะมีใครไหมนะที่เก่งพอให้บิดาคนนี้เอาจริงได้’เทวาถอนหายใจและเยินยอตนเองอย่างหน้าไม่อาย
[ดริ้ง...]
[โฮสต์ได้รับภารกิจโดนอัด]
[ระยะเวลาภารกิจก่อนการสอบเข้าเรียนจะสิ้นสุด]
[บทลงโทษเมื่อภารกิจล้มเหลวลบหนึ่งทักษะ(D)แบบสุ่ม]
[รางวัลเมื่อสำเร็จภารกิจการ์ดทักษะ(แบบสุ่ม) ?ใบ]
[รางวัลจะขึ้นอยู่กับจำนวนครั้งที่โดนอัดโดยรางวัลสูงสุดคือการ์ดทักษะ(แบบสุ่ม)B]
[ฉันเห็นว่าโฮสต์แข็งแกร่งจึงได้เลือกภารกิจที่เหมาะกับโฮสต์ที่สุดมาให้ฉันหวังดีมากและสร้างโอกาสให้โฮสต์แข็งแกร่งขึ้นดังนั้นไม่ต้อบขอบคุณฉันจนเกินไปล่ะ]
‘ขอบคุณพ่_ง ให้คนอื่นมาอัดเนี่ยนะ ไอระบบเฮงซวย อ้ากกกกก แม่มเอ้ยคราวนี้หน้าฉันจะไปอยู่ที่ไหนล่ะเนี่ยถ้าไปถูกอัดในสนามต่อสู้ตูอยากสู้แบบเท่ๆให้สาวหลงแต่นี่อะไร ไม่ทำ! ยังไงฉันก็ไม่ทำ! ไม่เด็ดขาดดดด...’เทวากรีดร้องในใจ
.......................................................................................................
![สงครามราชันจักรพรรดิ [จบภาคหลัก]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1773871886_46029122.webp)
1.42M
