แอบรักพี่สะใภ้

เสียงสายฟ้าฟาดดังเปรี้ยงสนั่นเลื่อนลั่นไปทั่วผืนฟ้ามืดครึ้ม เม็ดฝนกระหน่ำสาดเทลงมาอย่างหนักหน่วงไม่ลืมหูลืมตาปะทะบานกระจกใสของบ้านวรโชติ ภพโดนพิมพ์ด่าทอฉีกหน้าทำลายเกียรติในห้องนั่งเล่นจนโทสะบดบังสติจนหมดสิ้น ชายหนุ่มโกรธจนหน้ามืดตัวสั่นเทา ข้อมือหนาสั่นเกร็งด้วยความเดือดดาล แววตาดุดันฉายแววน่ากลัวเพื่อต้องการเอาชนะคำสบประมาทตราหน้าว่าเขาเสื่อมสมรรถภาพไร้น้ำยาและไม่มีดีอะไรสักอย่างในสายตาของภรรยาหลวงที่เคยมอบความเชื่อใจให้ตลอดเวลาสี่ปีที่ผ่านพ้นมาอย่างร้าวรานใจแสนสาหัส

“คุณมันก็แค่คนอ่อนแอที่ไม่มีน้ำยาตั้งแต่คืนวันครบรอบแต่งงานแล้วภพ! คิดจะมาอ้างเหตุผลอะไรอีกคะ! ทำไมไม่วิ่งกลับไปซบผู้หญิงชู้ของคุณข้างนอกล่ะคะ! พิมพ์เกลียดผู้ชายไร้น้ำยาและนอกใจแบบคุณที่สุดในโลกนี้!” พิมพ์ตะโกนเหน็บแนมเปรียบเทียบตอกย้ำแผลใจหวังให้เขาเจ็บปวดที่สุดขีดในทรวงอกจนเธอเหนื่อยหอบตัวสั่นสะท้านในห้องนั่งเล่นหรูหรา

พิมพ์หยิบใบเสร็จชำระเงินเพนต์เฮาส์หรูที่เธอขยำแน่นจนยับยู่ยี่ในฝ่ามือปาเข้าใส่ใบหน้าของภพอย่างเดือดดาล ก่อนจะคว้าถ้วยเซรามิกขนาดเล็กที่วางตกแต่งบนโต๊ะขว้างเข้าใส่แผงอกของภพเต็มแรงจนแตกกระจายเปียกเปรอะตัวของเขาเปียกชื้นเปื้อนน้ำชาส่งกลิ่นหอมกรุ่น ชายหนุ่มสะดุ้งตัวสั่นเทาด้วยความเจ็บปวดแต่ความโกรธจัดมีมากกว่าหลายร้อยเท่าตัว ชายหนุ่มเอื้อมมือหนากระชากแขนเรียวบางของพิมพ์ดึงเข้ามาหาตัวอย่างไร้ความปราณี พิมพ์สะดุ้งตกใจดิ้นรนทุบตีแผงอกกว้างของภพอย่างสุดชีวิต พยายามผลักและจิกตี ปลายนิ้วเรียวจิกเล็บยาวๆ ลงบนแผลข่วนเก่าที่ลาดไหล่แผ่นหลังของเขาอย่างรุนแรงจนแผลเก่าที่ได้จากสาวชู้ข้างนอกปริแยก มีเลือดซึมไหลออกมาเปื้อนเสื้อเชิ้ตขาวของภพแดงฉานเป็นทาง กกลิ่นคาวเลือดโชยจางๆ ผสมผสานกลิ่นฝนและกลิ่นน้ำหอมฉุนกึกของผู้หญิงคนอื่นที่ติดตัวเขามาอย่างเด่นชัดเจน

ทว่าแรงของพิมพ์ไม่อาจสู้แรงบ้าคลั่งของภพได้ ชายหนุ่มลากตัวภรรยาสาวฉุดกระชากขึ้นบันไดเวียนของบ้าน พิมพ์พยายามใช้มืออีกข้างเกาะราวบันไดไม้สักทองไว้แน่น ร้องกรีดลั่นลนลานตัวสั่นสะท้าน ข้อมือบางกระแทกเข้ากับขอบราวเหล็กดัดจนขึ้นรอยเขียวช้ำปวดร้าว แขนเรียวปัดข้าวของกรอบรูปแก้วเล็กๆ และโทรศัพท์บ้านตั้งโต๊ะที่ประดับทางขึ้นบันไดตกร่วงแตกละเอียดกระจายเกลื่อนพื้นบันไดเสียงดังกริ๊กสนั่นแตกละเอียดไม่มีชิ้นดี แต่ภพแกะนิ้วมือของเธอออกทีละนิ้วอย่างป่าเถื่อนไร้ความปราณี ก้าวสลับเดินขึ้นสู่ชั้นสองอย่างเร่งรีบ ทิ้งหยดเลือดและคราบน้ำฝนเปียกชื้นบนพรมปูพื้นบันได ภพผลักประตูห้องนอนใหญ่เหวี่ยงร่างระหงของพิมพ์ลงบนที่นอนฟูกหนานุ่มปูผ้าไหมสีครีมทองอย่างรุนแรงจนร่างบางสะท้านกระเทือน ตัวสั่นหอบหายใจถี่ระรัวด้วยความตื่นตระหนกและหวาดกลัวเป็นที่สุดบนเตียงสมรสของคนทั้งสองคนที่เคยมีความหวานชื่นปรกติสุขและรักใคร่กันดีมาสี่ปีเต็ม

“ภพ! คุณจะทำบ้าอะไร! ปล่อยฉันนะ! คนสกปรก! อย่ามาทำตัวป่าเถื่อนต่ำช้าในห้องนอนนี้! ฉันเกลียดสัมผัสของคุณที่สุดและไม่ต้องการคุณอีกต่อไปแล้ว!” พิมพ์กรีดร้องขยับตัวพยายามตะเกียกตะกายหนีไปทางขอบเตียงสลัดผ้าห่มทิ้ง ทว่าภพโถมตัวขึ้นทาบทับดั่งพายุคลั่งคร่อมร่างเธอไว้ทันท่วงที สองมือกดตรึงข้อมือทั้งสองข้างของเมียไว้กับเตียงแน่นหนา แววตาของภพมืดทะมึนไร้ความยั้งคิดความถูกต้องใดๆ ทั้งสิ้นในจิตใต้สำนึกของเขาที่สั่งสมมานานแสนนานชั่วร้ายและบิดเบี้ยว

“พี่จะพิสูจน์ให้พิมพ์เห็นในคืนนี้... ว่าพี่ไม่ได้เสื่อม! พี่ไม่ได้ไร้น้ำยาอย่างที่พิมพ์ตราหน้าหยามหยันพี่! พี่จะทำหน้าที่สามีของพิมพ์ในคืนนี้ให้พิมพ์ดูว่าพี่แข็งแกร่งขนาดไหนและพี่สามารถทำให้พิมพ์มีความสุขได้ดีกว่าชู้รักคนอื่นนอกบ้านที่พิมพ์แอบคิดถึงและเปรียบเทียบ!” ภพคำรามเสียงพร่าต่ำด้วยความโกรธจัดและเดือดดาล ชายหนุ่มก้มลงไซ้ซอกคอขาวผ่องบดจูบเรียวปากของพิมพ์อย่างป่าเถื่อนรุนแรงเพื่อเอาชนะคำถากถางดูถูกของเธอและกอบกู้สถานการณ์ชีวิตสมรสคืนกลับมาให้เป็นปกติสุขดังเดิมเหมือนเมื่อครั้งอดีต

พิมพ์พยายามส่ายหน้าหลบเลี่ยงสะอื้นไห้เนื้อตัวสั่นเทิ้มด้วยความโกรธแค้นระคนขยะแขยงสัมผัสสามีที่เปื้อนน้ำหอมผู้หญิงอื่นข้างนอก ภพไม่ฟังเสียงทัดทานใดๆ จัดการฉีกทึ้งเสื้อผ้าและชุดนอนผ้าไหมของพิมพ์จนขาดวิ่นเปะปะหลุดลุ่ยเกลื่อนเตียง เผยเรือนร่างขาวผ่องโชว์แสงไฟสลัวสีเหลืองนวลจากโคมไฟหัวเตียงที่สั่นสะท้าน ชายหนุ่มลูบไล้บีบเค้นเนื้อตัวเอวสะโพกของพิมพ์อย่างบ้าคลั่งเพื่อกระตุ้นอารมณ์ใคร่ของตัวเองและมุ่งเอาชนะ ร่างกายส่วนล่างตื่นตัวตอบสนองแข็งขึงขึ้นมาเล็กน้อยจากแรงโมโหและการดิ้นรนของกล้ามเนื้อ ชายหนุ่มแยกเรียวขาเนียนของพิมพ์ออกกว้าง ขยับสะโพกสอบสอดแทรกแกนกายที่แข็งตึงเข้าไปจ่อที่ปากร่องรักเปียกชื้นของเธอ หวังจะกระแทกทะลวงเพื่อลบล้างคำตราหน้าทั้งสิ้นคาเตียงสมรสนี้ให้หมดจดราบคาบคาเตียงให้สาสมใจจริงแท้แน่นอน

ทว่า... ในเสี้ยววินาทีสำคัญของความปรารถนาและการพิสูจน์ศักดิ์ศรีนั้นเอง

ปมปิศาจในความทรงจำกลับแล่นริ้วเข้ามาโจมตีหัวสมองของภพทันทีอย่างโหดร้ายและกระทันหัน ภาพที่พิมพ์นอนครางหวานกระเส่าหยัดสะโพกแอ่นรับแรงกระแทกกระทั้นอย่างสุขสมอยู่ใต้ร่างหนาของภัทร์น้องชายแท้ๆ ของเขากลางเตียงสมรสเตียงนี้ในอดีต ภาพชู้รักลักลอบสัมพันธ์ใต้เงามืดและเสียงครางที่เคยแอบมองผ่านช่องประตูแล่นวาบปะทะหัวสมองของภพจนชาวูบไปทั้งแผ่นอก ลมหายใจสะดุดกึก ร่างกายเกร็งสั่นระริกสะท้านจนหมดเรี่ยวแรงต้านทานไปดื้อๆ ร่างกายปฏิเสธกะทันหันจนเหี่ยวแห้งไปทันทีไร้เรี่ยวแรงตื่นตัวสู้หน้าเมีย

ในพริบตาเดียว แกนกายที่เคยแข็งขึงร้อนระอูกลับหดเฉาเหี่ยว ห่อตัวอ่อนยวบปวกเปียกหมดแรงกระตุ้นและไร้สิ้นเรี่ยวแรงตื่นตัวไปทันทีคาตาอย่างน่าอับอายขายหน้าที่สุด ร่างกายส่วนล่างของภพด้านชาอ่อนระทวยลงทันควันต่อหน้าต่อตาอย่างไร้ทางควบคุมและไร้พลังขับเคลื่อนใดๆ เหลือเลยในแก่นกายตัวตนของชายหนุ่มที่หดเหี่ยวลงไปทันทีอย่างไร้น้ำยาและอัปยศเกียรติยศชายชาตรีจมดิน

ภพนิ่งอึ้ง ค้างเติ่งอยู่เหนือร่างพิมพ์ ใบหน้าหล่อเหลาถอดสีจนขาวซีดเหงื่อไคลผุดพรายไหลโซมท่วมตัวด้วยความสลดอับอายและตระหนก ชายหนุ่มพยายามขยับสะโพกบดเบียดนวดเฟ้นปลุกเร้าอารมณ์อีกครั้ง ทว่าตัวตนของเขากลับนอนสงบนิ่งอ่อนปวกเปียกไม่มีท่าทีจะตื่นตัวขึ้นมาได้เลยแม้แต่นิดเดียว ล้มเหลวไม่แข็งตัวถาวรยามเผชิญหน้ากับพิมพ์ภรรยาของเขาเองในความเงียบสงบอันน่ากลัวและเสียเชิงชายหมดท่าอย่างน่าอนาถสะเทือนขวัญสั่นสะท้าน

แพรพิมพ์ที่นอนหลับตาเตรียมรับชะตากรรมค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองความผิดปกติที่เงียบสงบลง และเมื่อสายตาคมสวยกวาดมองเห็นแกนกายที่เหี่ยวเฉาอ่อนยวบคาตาของสามี หญิงสาวก็หยุดร้องไห้ทันที ใบหน้าสวยงามเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและแววตาสมเพชเวทนาอย่างถึงที่สุด เธอจ้องมองสามีที่อยู่เหนือร่างด้วยสายตาดูถูกหยามหยันอย่างสะใจ บาดลึกเข้าไปถึงก้นบึ้งของจิตวิญญาณคนล้มเหลวที่หมดสิ้นเรี่ยวแรงแสนสมเพชกระดองใจจนไม่เหลืออะไรเลยไร้ราคาสามี

“หึ... สุดท้ายคุณก็ไม่มีน้ำยาเหมือนเดิม...” พิมพ์เอ่ยเสียงเบาเย็นยะเยือกพลางหัวเราะหยันสะใจในลำคอแผ่วเบาด้วยความสมเพชสูงสุด “สกปรก นอกใจ ซุกชู้ข้างนอกจนหมดตัวแล้วยังคิดจะมาใช้กำลังป่าเถื่อนพิสูจน์ตัวเองอีกเหรอคะ น่าสมเพชที่สุดเลยค่ะภพ ยอมรับความจริงเถอะค่ะว่าคุณเสื่อมสมรรถภาพทางเพศไปแล้วถาวรกับฉัน ไม่มีวันเยียวยาได้หรอกนะคะชั่วชีวิตนี้ของคุณและครอบครัวของเราสองคนที่จะต้องพังทลายลงไปอย่างไร้ร่องรอยคราบความรักในอดีตที่เคยหวานชื่น”

คำพูดเสียดแทงและแววตาสมเพชของภรรยาหลวง เปรียบเสมือนมีดคมกริบกรีดลงบนศักดิ์ศรีเกียรติตนเองจนขาดสะบั้นไม่มีชิ้นดีหลงเหลือ ภพหมดสิ้นทางสู้ เสียหน้าและอัปยศอดสูขีดสุด ชายหนุ่มทรุดตัวลงข้างร่างพิมพ์ก่อนจะก้าวขาลงจากเตียง สวมกางเกงและเสื้อเชิ้ตที่กระดุมหลุดกระเจิงอย่างลนลานด้วยมือสั่นระริกทนสบตากับพิมพ์ไม่ได้อีกต่อไป ชายหนุ่มรีบก้าวเท้าหนีออกจากห้องนอนและวิ่งเตลิดฝ่าพายุฝนออกจากคฤหาสน์หรูด้วยขาสั่นระรัว วิ่งไปลานจอดรถไขกุญแจสตาร์ตรถสปอร์ตด้วยใจที่แตกสลายยับเยิน ขับรถสปอร์ตพุ่งแล่นหายเข้าไปในม่านฝนและความมืดมิดอย่างไร้จุดหมายปลายทางโดยไม่หันหลังกลับมามองคฤหาสน์นี้อีกเลยตลอดชีวิตที่แสนเจ็บปวดลึกและหนีหายไปในตรอกซอกซอยที่มืดดำชั่วนิรันดร์โดยปราศจากคนเหลียวแลใส่ใจปล่อยให้รักล่มสลาย

ทิ้งให้แพรพิมพ์นอนกอดอกร้องไห้สะอื้นเดียวดายบนเตียงสมรสที่ขาดยับเยิน ท่ามกลางเสียงหยาดฝนปะทะหน้าต่างกระจกและพายุพัดกระโชกโถมสะท้อนความเหงาและเปล่าเปลี่ยวในบ้านที่เย็นยะเยือกดั่งสุสาน ชีวิตแต่งงานสี่ปีล่มสลายลงโดยสิ้นเชิงอย่างไร้ทางเยียวยากลับคืนมาเป็นดังเดิม ปล่อยให้ความลับมืดดำกลืนกินทุกสิ่งอย่างน่ากลัวในเงามืดค่ำคืนนี้และตอกย้ำรอยร้าวที่ปิดกั้นโดยไม่มีวันหวนคืนดีกลับมาดีดังเดิมได้อีกชั่วชีวิตสมรสนี้ ในคฤหาสน์หรูหราอันกว้างใหญ่ที่ไม่มีวันกลับมามีเสียงหัวเราะและไออุ่นรักดังเดิม

(จบตอนที่ 40)