(จบบริบูรณ์)ทะลุมิติมาเป็นนางร้าย พร้อมระบบบังคับทำภารกิจ เอาชีวิตรอดจาก Death Flag

บทที่ 35 พระเอกให้เธอกลับมาเร็วๆ 

นิสัยที่ดีเพียงอย่างเดียวของเซี่ยเสี่ยวเล่ยที่พี่ชายของเธอชมก็คือการตื่นเช้ามาวิ่ง 

ไม่ว่าจะนอนดึกแค่ไหน เซี่ยเสี่ยวเล่ยก็จะตื่นนอนตอนหกโมงเช้า ถ้าอากาศดีก็จะออกไปวิ่งข้างนอก ถ้าอากาศไม่ดีก็จะวิ่งบนลู่วิ่งที่บ้าน 

วิ่งเสร็จก็อาบน้ำแล้วนอนต่อ 

ตอนนี้เซี่ยเสี่ยวเล่ยก็ตื่นนอนตอนหกโมงเช้าตามนาฬิกาชีวิต หลังจากเตรียมตัวเปลี่ยนเป็นชุดกีฬาที่ซื้อกับเฉินลั่วลั่ว เธอก็เตรียมตัวออกไปวิ่ง 

แถวบ้านของพระเอกบรรยากาศดีขนาดนี้จะปล่อยให้เสียเปล่าได้ยังไง! 

ห้องของเฉินลั่วลั่วอยู่ตรงข้ามกับห้องของเซี่ยเสี่ยวเล่ย ยัยนี่นอนหลับแถมยังปิดประตูไม่สนิทอีก ช่างเป็นคนไม่ระวังจริงๆ 

เซี่ยเสี่ยวเล่ยเดินไปดูเฉินลั่วลั่ว 

อีกฝ่ายยังคงนอนกอดหมอนข้างห่มผ้าหลับสนิท เธอเลยปิดประตูให้เบาๆ 

"นางเอกต้องไปทำงานพิเศษตอนกลางวันใช่ไหม" เธอถามระบบ 666 จำได้ว่าในนิยายนางเอกมักจะยุ่งมาก ทำงานพิเศษตลอดเวลาในช่วงวันหยุด 

"อืม" ระบบ 666 ตอบ "แปดโมงครึ่งต้องไปสอนพิเศษ" 

เซี่ยเสี่ยวเล่ยดูเวลา ตอนนี้เพิ่งจะหกโมงสิบนาที ถ้าเธอกลับมาจากวิ่งแล้วทำอาหารเช้าก็น่าจะทัน 

“โฮสต์จ๋าาาาา~ คุณจะทำอาหารเช้าให้นางเอกเหรอ" ระบบ 666 ตกใจ 

"ไม่ได้เหรอ?" เซี่ยเสี่ยวเล่ยถามกลับ "จำได้ว่าในนิยายนางเอกแทบจะไม่ได้กินอาหารเช้าเลย" 

จริงๆ แล้วเฉินลั่วลั่วน่าสงสารมาก เป็นผู้หญิงที่ขยันและพยายามมาตลอด ซึ่งเป็นแบบที่เซี่ยเสี่ยวเล่ยซึ่งเป็นคนขี้เกียจชื่นชมนับถือ

เซี่ยเสี่ยวเล่ยเดินลงบันไดอย่างเงียบๆ แต่แล้วก็เห็นว่าไฟในห้องนั่งเล่นถูกเปิดไว้ก่อนแล้ว และเมื่อมอง

ลงไปข้างล่าง แค่เห็นแผ่นหลังก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นใคร 

เหลียงเฉินที่เพิ่งรินน้ำเสร็จหันกลับมา ก็เห็นเซี่ยเสี่ยวเล่ยที่กำลังเดินลงบันไดอย่างระมัดระวัง 

ชุดกีฬาเรียบง่ายทำให้เซี่ยเสี่ยวเล่ยดูสดใสเป็นธรรมชาติ ผมลอนที่ดัดแบบลวกๆทำให้เธอดูเซ็กซี่เข้ากับบุคลิกของเธอมาก 

แตกต่างจากลุคแรกที่เจอกันลิบลับ 

"อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณเหลียง" พระเอกเห็นเธอแล้ว ถ้าไม่ทักทายคงจะเสียมารยาท ยิ่งไปกว่านั้นเธอยังอยู่ในบ้านของเขา แถมตอนนี้เขายังเป็นเจ้านายของเธออีก 

"อืม อรุณสวัสดิ์" เหลียงเฉินตอบเบาๆ แล้วหันกลับไปดื่มน้ำ 

ความเงียบกลับมาปกคลุมห้องนั่งเล่นอีกครั้ง ตอนเช้าแบบนี้มันก็เงียบอยู่แล้ว เจอแบบนี้เข้าไปก็ยิ่งเงียบเข้าไปใหญ่ 

เซี่ยเสี่ยวเล่ยไม่ได้คิดที่จะพูดอะไรต่อ เพราะจริงๆ แล้วเธอไม่ใช่คนที่ชอบเข้าสังคม หรือชอบคุยเล่นกับคนอื่น 

"ไปวิ่งเหรอ?" แต่แล้วในขณะที่เซี่ยเสี่ยวเล่ยกำลังจะเดินออกไป พระเอกก็ถามขึ้น 

"ค่ะ" เซี่ยเสี่ยวเล่ยตอบพลางเดินไปที่ประตู 

"กลับมาเร็วๆด้วยล่ะ" เหลียงเฉินวางแก้วน้ำลง พูดประโยคสองแง่สามง่ามทำให้เซี่ยเสี่ยวเล่ยตกใจ 

พระเอกจ๋า~ นี่นายอ่านบทผิดหรือว่าเพราะเรื่องที่เกิดขึ้นกับจู้ชิงชิงเมื่อวานทำให้นายอกหักแล้วต้องการคนดามใจ? 

"ฉันต้องไปทำงานตอนแปดโมง ช่วยเตรียมอาหารเช้าให้เสร็จภายในเจ็ดโมงครึ่งด้วย" 

“…” เซี่ยเสี่ยวเล่ย 

อ๋อ เรื่องนี้น่ะเอง ว่าแต่ช่วยพูดให้จบในทีเดียวไม่ได้รึไง ทำให้คนเข้าใจผิดหมด! 

"ค่ะ" เซี่ยเสี่ยวเล่ยตอบพร้อมกับเปิดประตูบ้าน "ฉันไปก่อนนะคะคุณเหลียง แล้วเจอกันค่ะ" 

เซี่ยเสี่ยวเล่ยปิดประตู เปิดแอปพลิเคชั่นออกกำลังกาย แล้วเริ่มบันทึกข้อมูลการวิ่ง 

ดูท่ากลับไปต้องทำอาหารเช้าก่อนอาบน้ำแล้ว 

เหลียงเฉินเดินไปนั่งลงบนโซฟา เปิดแล็ปท็อปอ่านข่าวสารล่าสุดจากทั่วทุกมุมโลกที่เลขาส่งมาให้ในอีเมลทุกเช้า 

พอเงยหน้าขึ้น ก็เห็นเซี่ยเสี่ยวเล่ยที่กำลังวิ่งอยู่ข้างนอกผ่านทางหน้าต่าง 

มีอยู่ช่วงหนึ่ง ที่ความรู้สึกแปลกๆได้วูบเข้ามาในใจ มันเป็นความรู้สึกสบายใจ ความรู้สึกหลงใหล 

แต่พอละสายตาลับมาสนใจหน้าจอต่อ ความรู้สึกนั้นก็หายไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น