เมื่อนายบ่าวทั้งสามคนกินขนมของว่างและนั่งจิบชาจนพอใจจึงออกจากเหล่าเออร์ซีด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
“ของว่างก็อร่อย ทิวทัศน์ก็เจริญหูเจริญตา คราวหน้าต้องมาที่นี่อีกแน่นอน” อี้เฉินที่พูดจบก็หยิบก้อนเงินในถุงยื่นให้เสี่ยวเปล่า แล้วพวกนางทั้งสามคนขึ้นรถม้าแล้วมุ่งหน้าไปทางตัวเมือง ดวงหน้าของเสี่ยวเป่าคนงานหนุ่มน้อยมองพวกนางเดินออกจากร้านไปด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม
เขามองก้อนเงินน้อยๆในอุ้งมืออย่างมีชีวิตชีวา แล้วหยิบมันขึ้นมากัดแต่พบว่ามันแข็งปวดฟันจนเขาต้องลูปแก้มเบาๆ แต่เขากลับยิ้มกว้างขึ้นอีก คุณหนูผู้นั้นช่างดีๆจริงๆให้สินน้ำใจเป็ก้อนเงินหนึ่งก้อนด้วย
“เสี่ยวเป่าเ้ายิ้มอะไรนักหนาของเ้ากัน” เสี่ยวถงที่เดินออกมาหน้าร้านมองเขาด้วยความหงุดหงิด
วันนี้มีลูกค้าแค่เพียงไม่กี่คนเท่านั้น เขาจะดีใจอะไรนักหนา ถ้ายังเป็อย่างนี้ต่อไป ไม่แน่ว่าต้องปิดร้านไปจริงๆนะสิ
หลิวจื่อซีที่มองทั้งสองคนที่ยืนมองหน้ากันเงียบๆหน้าประตูได้แต่สงสัยกับตัวเองในใจ ตอนนี้แม้แต่ปรับปรุงร้านก็ทำแล้ว แต่ทำไมลูกค้าก็ยังไม่ค่อยเข้าร้านอีก ไม่ใช่ว่าก่อนหน้านี้มีลูกค้ามาซื้อขนมไม่น้อยเลยไม่ใช่หรือ
หากเป็เพราะโรงน้ำชาต้าจี้ที่ขายขนมสูตรใหม่ออกมาจนแย่งลูกค้าไปหมด ต่อไปเขาต้องทำเช่นไรกัน
หลิวจื่อซีได้แต่สงสัยแล้วมองผู้คนที่เดินสวนกันไปมาบนท้องถนน… โดยไม่ได้คาดคิดเลยว่าหลายวันต่อจากนี้ที่เหล่าเออร์ซีจะมีลูกค้ามากมายหลั่งไหลมาจนไม่มีโต๊ะว่างเลยทีเดียว
เช้าวันใหม่ท้องฟ้ามีแสงดวงอาทิตย์รำไรเป็สัญญาณว่าอีกไม่นานดวงอาทิตย์ก็จะโผล่พ้นขอบฟ้า อวิ๋นซีกับลู่เซิง สองพี่น้องเดินแบกตระกร้าคนละใบมาขายขนมเช่นเคย ตอนนี้นางจัดการธุระที่บ้านไปเกือบหมดแล้ว เตรียมปรับปรุงบ้านใหม่ ส่วนบิดาลู่เซียวก็ตัดไม้ได้มากจนพอที่จะสร้างรั้วแล้ว เขาจึงไม่ได้ขึ้นเขาไปตัดไม้อีก แต่เริ่มทำรั้วตามที่อวิ๋นซีออกแบบไว้
วันนี้นางวางแผนไว้ว่าขายขนมเสร็จจะเข้าไปดูที่เหล่าเออร์ซีเสียหน่อยว่าเป็อย่างไรบ้าง เมื่อเดินมาถึงจุดตั้งแผงอวิ๋นซีพึ่งวางตระกร้าและกำลังจะจัดของเพื่อเตรียมขาย หลังๆมานี้นางมาขายขนมนับครั้งได้จึงไม่ได้เปลี่ยนชุดเวลามาขายแล้ว
“แม่นางอวิ๋นซี” เสียงหนึ่งเรียกนางจากด้านหน้า
อวิ๋นซีเงยหน้ามองตามเสียงเรียกนั้น เห็นหลิวจื่อซีที่มีหน้าตาประหลาดใจกำลังมองที่นางอยู่ “คุณชายจื่อซี ท่านก็มาเดินตลาดหรือ?” อวิ๋นซีมองเขาด้วยความประหลาดใจ
“อ่อ ใช่ ข้ามาเดินเล่น” หลิวจื่อซีมองขนมในตระกร้า ขนมนี้เป็ของนางเองหรือ ถึงว่าสิ เ้าตัวเล็กลู่เซิงนี่เขาถึงได้ดูคุ้นตาเขานัก มิใช่ว่าเพราะตอนนั้นนางเเต่งชุดบุรุษหรือเขาถึงจำนางไม่ได้ตั้งที่ได้เจอกันครั้งก่อนๆ แล้วทำไมนางถึงจำเขาไม่ได้กัน หรือเพราะตอนนั้นนางไม่ทันได้มองให้ชัดว่าเป็เขาหรือ?
อวิ๋นซีเห็นเขายังเอาแต่มองของในตระกร้าจึงพูดกับเขา “คุณชายความจริงข้าก็มีความคิดว่าอยากจะเอาขนมปลาไปเป็เมนูของว่างที่เหล่าเออร์ซีเหมือนกันแต่ไม่รู้ว่า…ท่านเห็นว่าเป็อย่างไร”
“จริงหรือ?” หลิวจื่อซีไม่คาดคิดว่านางมีความ้าเช่นนี้ เดิมทีเขาเคยกินขนมนี้ครั้งแรกก็รู้สึกว่าอยากเอาไปขายที่ร้าน แต่ตอนนั้นกิจการไม่ดีจนไม่รู้ว่าหากซื้อสูตรไปจะขายได้หรือไม่ ตอนนี้ก็ยังคงเป็เช่นนั้นอยู่ หากเอาไปชายจะได้หรือไม่นะ
“ถ้าอย่างนั้นก็ไปกันเถอะ ขนมทั้งหมดนี้เอาไปขายที่เหล่าเออร์ซี !” เพราะเห็นว่านางลำบากมาตั้งแผงขายอยู่ที่นี่จึงตัดสินใจเอาขนมไปขายที่โรงน้ำชาดีกว่า
เพิ่มเงินส่วนเเบ่งให้นางอีกหน่อย นางจะได้มีเงินเก็บไว้บ้าง
หลิวจื่อซีไม่รอให้อวิ๋นซีตอบกลับ ถือตระกร้าขนมจากลู่เซิงแล้วเดินนำหน้าไปที่เหล่าเออร์ซีทันที
“…….” อวิ๋นซี
ลู่เซิงหันมองตามหลิวจื่อซีที่ถือตระกร้าขนมของเขาไปแล้วหันมามองอวิ๋นซีที่ยังนั่งอยู่ที่เดิม “ท่านพี่..เราไม่ต้องตามคุณชายจื่อซีไปหรือ?”
“อ้อ อือไปสิ” อวิ๋นซีที่พึ่งได้สติ รีบเก็บแผงที่ตั้งยังไม่เสร็จแล้วถือตระกร้าของตนเองขึ้นเดินตามหลิวจื่อซีให้ทัน
นี่…คุณชายหลิวจื่อซีไม่คิดจะรอนางสักหน่อยเลยหรือ?
หลังจากที่ทั้งสามคนเดินตามถนนมาจนถึงหน้าทางเข้าเหล่าเออร์ซี ก็ต้องใกับบรรดาคุณหนูมากมายที่ีเดินเข้าออกประตูจนเกือบจะชนกันอยู่รอมร่อ
“ไว้มาใหม่นะขอรับ” เสี่ยวเป่าโค้งลาลูกค้าที่เดินออกจากร้านด้วยรอยยิ้ม ไม่วายที่จะยกชายเสื้อขึ้นมาปาดเหงื่อ
เหตุใดวันนี้จึงมีลูกค้าแม่นางน้อยมากมายถึงเพียงนี้ ยังดีที่พวกนางไม่เอะอะโวยวายเหมือนลูกค้าหนุ่มๆทั้งหลายเมื่อก่อนที่มานั่งจิบชาแล้วคุยกันเสียงดังเอะอะ ไม่งั้นเขาต้องเอาไม้เก้าอี้ทุบหัวตัวเองแล้ว เมื่อมองเข้าไปข้างในร้าน แม้แต่เสี่ยวถงที่อยู่ประจำโต๊ะคิดเงินยังต้องมาช่วยบริกรรับรายการอาหาร คนงานอีกสองสามคนที่เหลือไม่ต้องบอกก็รู้ว่ายุ่งขนาดไหนวิ่งขึ้นชั้นบน วิ่งลงชั้นล่างขาเกือบสะดุดขั้นบันไดที่ละหลายรอบ
เสิร์ฟอาหาร เก็บจาน เช็ดโต๊ะ วนอยู่อย่างนั้นจนหัวแทบจะหมุน
อวิ๋นซีมองทั่วร้านแล้วแต่แต่ยิ้มแห้ง “คุณชายในครัวงานคงจะยุ่งข้าจะไปดูพวกเขาสักหน่อย”
“ลู่เซิงเ้าไปช่วยพวกเสี่ยวเป่าเก็บโต๊ะสักหน่อยเถอะ” อวิ๋นซีหันมาพูดกับลู่เซิงก่อนจะแบกตระกร้าเข้าไปในครัวทางหลังร้าน
ลู่เซิงพยักหน้ารับรู้แล้วเดินไปช่วยเสี่ยวเป่าอย่างว่าง่าย
จื่อซีมองสองพี่น้องที่เดินไปคนละทาง ก็เดินเข้าไปยืนประจำที่โต๊ะคิดเงินแทนเสี่ยวถง “ออกจากร้านไปแปปเดียว คนมากมายขนาดนี้มาจากไหนกัน”
“คุณชายในที่สุดท่านก็กลับมาเสียที” เสี่ยวถงที่เห็นหลิวจื่อซีกลับมาก็ปลีกตัวมาหาเขา
“ตอนข้าออกไปยังไม่ค่อยมีคนเลยนี่ แล้วนี่เหตุใดคนมากมายเพียงนี้”
เสี่ยวถงเดินเข้ามาใกล้ๆแล้วกระซิบ“คุณชายก็ได้ยินว่าโรงน้ำชาต้าจี้ ที่ขายขนมลดราคาเมื่อวานวันนี้ก็ไม่ได้ลดอีก แถมขนมที่ขายถูกๆรสชาติก็ยังเปลี่ยนจนบางชิ้นก็แทบกินไม่ได้ขอรับ” เสี่ยวถงที่กระซิบมองหน้าคุณชายเห็นเขาตั้งใจฟังก็กระซิบต่อ “แล้วอีกอย่างลูกค้าอันน้อยนิดที่มาเหล่าเออร์ซีกันเมื่อวานก็ช่วยแนะนำโรงน้ำชาของเราให้กับบรรดาเหล่าสหายของพวกนางปากต่อปาก จนวันนี้จนมากันแทบร้านแตกเลยละขอรับ”
“งั้นหรือ? งั้นก็ดีแล้ว”
หลิวจื่อซีมองบรรยากาศในโรงน้ำชา พลางตำหนิตัวเองที่ด่วนใจร้อนตัดสินเกินไป เพียงเปิดร้านใหม่วันแรกก็หมดกำลังใจเมื่อสิ่งที่ได้ไม่เป็ตามที่คาดหวัง พลอยทำให้คนงานในร้านใจเสียไปด้วย เขานี่แย่จริงๆ
หลังจากอวิ๋นซีเข้าไปในครัวก็เป็อย่างที่นางคิดไว้ไม่มีผิดเลย ทั้งห้องครัวขาวไปด้วยแป้ง สภาพพ่อครัวใหญ่เหมือนเอาตัวเองไปคลุกกับแป้งเตรียมลงกระทะทอดอย่างไรอย่างนั้น ยิ่งลูกมือทั้งสองของเขายิ่งไม่ต้องพูดถึง อวิ๋นซีที่ยืนพิงประตูได้แต่หัวเราะ “พวกท่านทำอะไรกันเนี่ย แป้งฟุ้งทั่วครัวขนาดนี้ คิดจะเอาตัวเองลงไปนวดกับแป้งด้วยหรืออย่างไร?”
คนในครัวเมื่อเห็นอวิ๋นซีก็ต่างมีสีหน้ายินดี “์มาโปรด!!”
อวิ๋นซีมองพวกเขาแล้วหัวเราะ เดินเข้าไปดูสิ่งที่พวกเขากำลังทำ “มาแล้วๆๆ ผู้ช่วยในครัวมาเพิ่มแล้ว”
อวิ๋นเดินเข้ามาชะโงกดูหม้อนึ่งเค๊กไข่ เมื่อเห็นว่าได้ที่แล้วจึงยกลงตัดเเบ่งเป็ชิ้นใส่จานแล้วตกแต่งให้สวยงาม เค๊กไข่ 1 ชิ้นแบ่งเป็ชิ้นเล็กได้ 4 ชิ้น จึงทำได้รวดเร็ว เสร็จแล้วยกใส่ถาดเสริฟ เมื่อเมนูครบก็เรียกบริกรข้างนอกมาเอาไปเสริฟ แล้วเข้ามาทำเมนูใหม่ตามคิว
อวิ๋นซีมองลูกมือที่กำลังตกแต่งไข่กระทะอยู่ด้วยความพึงพอใจ เห็นว่าเขาคุ้นเคยกับการทำและทำได้รวดเร็วอีกทั้งหน้าตาสวยงามจึงชมเขา “เ้าทำออกมาดีมากเลยงั้นยกไข่กระทะทั้งหมดให้เ้าทำนะ”
“ขอรับข้าจะตั้งใจทำให้ดี”
พ่อครัวใหญ่ที่กำลังนวดแป้งอยู่อีกด้าน มองอวิ๋นซีแล้วร้องเรียก “อวิ๋นซีช่วยข้าหน่อยเถอะ แขนข้าจะหลุดแล้ว”
อวิ๋นซีหัวเราะแล้วไปช่วยเขาผสมแป้งทำเค้ก
เมื่อมีแรงงานมาเพิ่ม อาหารจึงทำได้เร็วขึ้นมากกว่าเดิม หลังจากวุ่นวายกันอยู่พักใหญ่ก็ทำตามรายการล่าสุดทัน ทั้งสี่คนต่างทรุดลงไปนั่งกันคนละมุมครัวเพราะปวดเมื่อยไปทั้งตัว ต้องบอกให้คุณชายจื่อซีเพิ่มคนงานสักหน่อยแล้วมั้ง
หลังจากนั่งสักพักก็เห็นว่าข้างนอกเริ่มเสริฟอาหารไม่ทันแล้ว อวิ๋นซีจึงช่วยยกถาดออกไปข้างนอก แต่เมื่อเห็นว่าคนงานข้างนอกรวมถึงลู่เซิงต่างก็ยุ่งจนไม่มีใครว่างมารับถาดไปเสริฟจึงมองหมายเลขและรายการอาหารบนถาดเมื่อตรวจสอบว่าาทุกอย่างถูกต้องจึงถือออกไปเสริฟเสียเอง
อวิ๋นซีถือถาดที่มีเค๊กไข่ ไข่กระทะ และทอดมันม่วงเดินขึ้นมาบนชั้นสองที่เป็ห้องส่วนตัวเมื่อมาถึงหน้าห้องที่อยู่สุดทางเดิน หญิงรับใช้ที่ยืนรออยู่หน้าห้องก็เคาะประตูเบาๆ “คุณหนูอาหารมาเสริฟแล้วเ้าค่ะ”
“เข้ามาได้” เสียงแม่นางน้อยดังออกมาจากข้างในห้องคนข้างหน้าก็เปิดประตูให้ อวิ๋นซีที่ถือถาดอาหารเดินเข้าไป แล้วย่อตัววางจานอาหารแต่ละจานลงบนโต๊ะที่พวกนางนั่งอย่างเป็ระเบียบ
เมื่อมองจานของว่างที่อยู่บนโต๊ะ ดวงตาของลี่อินก็เบิกกว้างมองไปที่ไข่กระทะ“ว้าว ดูนี่สิดูน่าอร่อยจริงๆ”
ไข่สามฟองที่อยู่บนกระทะเหล็กเล็กๆพร้อมด้วยเครื่องเคียงหลากหลายทั้งเนื้อหมูสับ ผักชี ต้นหอมสีเขียวที่โรยอยู่ข้างๆกุนเชียงแผ่นหั่นบางๆ เหน็บด้วยขนมปังหั่นเป็สามเหลี่ยมวางไว้อีกมุม ดูน่ากินอย่างมาก เมื่อสูดหายใจเข้าเพียงเล็กน้อยก็ได้กลิ่นหอมๆของไข่ และผักชี ลี่อินอดไม่ไหวอีกต่อไป พลางกลืนน้ำลายลงคอ ก่อนจะหันไปที่จานเค๊กไข่ด้านข้าง
เค้กสีเหลืองทอง้าเป็สีน้ำตาลเข้ม มีกลิ่นหอมหวานอ่อนๆลอยประทะจมูกลี่อินที่ยังตื่นเต้นยื่นมือไปหยิบจานขึ้นมาตักอาหารแต่ละอย่างใส่จานเล็กๆของนางเเล้วเริ่มชิมทีละนิด
“โอ้ เจี่ยลี่ เฉินซีดูสิ เนื้อนุ่มมากเลยถ้ากินเข้าไปต้องละลายในปากแน่” ว่าแล้วลี่อิงก็ส่งขนมชิ้นนั้นเข้าปากพร้อมกับพนักหน้าไม่หยุด
“ข้าบอกแล้วไงว่าที่นี่ต้องเด็ดแน่” เจียลี่กล่าวอย่างภูมิใจ ก็เมื่อวันก่อนนางเห็นจินเยว่เข้ามาโรงน้ำชาแห่งนี่ พอเดินมาดูหน้าประตูนางก็พบว่าที่นี่สวยงามถูกใจนางอย่างยิ่ง อีกทั้งไม่คิดว่าเมนูของว่างจะน่ากินเพียงนี้ แค่จะแอบมาดูว่าพวกนางไปที่ไหนกันแต่กลับได้ที่ปักหมุดแห่งใหม่ ไม่เสียแรงที่ตามมาตั้งหลายซอย
“นั่นสิเ้านี่ช่างรอบรู้จริงๆนะ ที่ไหนมีของดี ของอร่อย เ้ารู้ก่อนทุกทีเลย” เฉินซีที่นั่งมองเพื่อนทั้งสองได้แต่กล่าวเสริม ของว่างที่เหล่าเออร์ซีดูน่ากินมาก อีกทั้งหน้าตาสวยงาม นางหยิบช้อนขึ้นมาบ้าง ตักชิมขนมในจานอย่างเพลิดเพลิน
“เฉินซี ลี่อิน ครั้งหน้าพวกเราก็มาปักผ้ากันที่นี่เถอะ” เจียลี่มองถามสหายที่กำลังชิมขนมอย่างพึงพอใจ
เมื่อได้ยินอย่างนั้นอวิ๋นซีที่เสิรฟอาหารแล้วกำลังจะถอยออกไปจากห้องก็หยุดชะงัก
อวิ๋นซีมองไปที่แม่นางน้อยที่ชื่อเฉินซีคนนั้น นางมีหน้าตาโดดเด่นที่สุดในกลุ่ม ผิวขาว หน้ารูปไข่เรียว คิ้วโก่งสวย ริมฝีปากชมพู อวิ๋นซีจ้องนางอยู่นานแล้วบอกได้คำเดียวเลยว่า .. งามมงลงมาก
แต่ว่า… คงจะไม่ใช่จ้าวเฉินซี นางเอกนิยายคนนั้นหรอกกระมัง !!
1K
![[มี E-book] พลิกชะตานางร้ายกับระบบตัวป่วน ยุค 80](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1752312919_77347771.webp)
