“ผมนิกรผู้ก่อตั้งบริษัท VN CEMENT จำกัด (มหาชน) ขอขอบคุณลูกค้าทุกท่านที่เชื่อใจทำการซื้อขายกับเรามาตลอด และขอบคุณพนักงานที่ทุ่มเทเพื่อบริษัทของเราให้ไปได้ไกลขนาดนี้และผมขอประกาศข่าวดีสำหรับผมและลูกชายคนโตอย่างฟอคซ์ ลูกชายของผมจะมีงานมงคลเร็วๆนี้ขอเรียนเชิญทุกท่าน และนักข่าว มา ณ ที่นี่ด้วย และการ์ดเรียนเชิญจะตามไปอีกทีขอให้ลูกชายของผมกล่าวอะไรกับทุกท่านหน่อยนะครับ”
“ผม ฟอคซ์วิชญากร วัฒนาพานิชกุล ประธานบริษัท VN CEMENT จำกัด (มหาชน) ก่อนอื่นขอขอบคุณทุกๆท่านที่ทั้งมาร่วมงานและไม่ได้มาร่วมงานในวันนี้ ขอขอบคุณพนักงานที่อุทิศตนเพื่อบริษัทแห่งนี้ขอบคุณจากใจครับ และผมจะแต่งงานเร็วๆนี้ ขอเรียนเชิญนะครับ” หลังจากที่ผมกล่าวกับแขกที่มาร่วมงานนักข่าวต่างสำนักก็รัวเสียงแฟรชกระทบกับผมและป๊ามาอย่างไม่ขาดสายพรุ่งนี้ข่าวคงออกไปต่างๆนานา
งานแต่งระหว่างผมกับเทอร์ก็มาถึงเราจัดงานแต่งในโรงแรมของ‘ไอฟร๊อง’ งานจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ภายในงานประดับด้วยดอกไม้สดนานาชนิดแทบจะแสกพื้นที่ให้เป็สวนดอกไม้เลยก็ได้ บรรยากาศในงาน งานเช้าจะเป็เลี้ยงพระและสวมแหวนแต่งงานงานเย็นจะเป็ฉลองมงคลสมรส ซึ่งตามจริงมันควรเป็งานยกน้ำชา แต่เทอร์บอกไม่ชอบอยากใส่ชุดไทย ทำยังไงได้ผมก็ต้องตามใจว่าที่เ้าสาวอยู่แล้วแต่วันนี้ผมหัวหมอมีนายอำเภอมาจดทะเบียนสมรสด้วยละครับถึงแม้ว่าจะเป็การแต่งงานจอมปลอมแต่ผมก็อยากให้เกียรติเทอร์แต่เป็เ้าสาวที่มีทะเบียนสมรส
เพื่อนๆสมัยมาวิทยาลัยของเราแปลกใจกับงานแต่งสายฟ้าแลบของเรามากแต่ก็ไม่ได้ถามอะไรมาก เนื่องจากเราสองคนสนิทกันมาแต่ไหนแต่ไรแล้วยกเว้นลดาที่เป็ทั้งเพื่อนสมัยมหาวิทยาลัย และเป็เพื่อนร่วมงานของเทอร์มันมาซักไซร้ผมอยู่คนเดียว แน่นอนเพราะมันไม่กล้าถามเทอร์ชัวแต่ผมก็บ่ายเบี่ยงไม่ตอบ
พิธีเช้าเริ่มต้นขึ้นเทอร์สวมใส่ชุดไทยจักรพรรดิสีครีมทองชุดไทยขับผมของทอร์ดูขาวผ่องมาก ผมของเทอร์เกล้าขึ้นแล้วปักด้วยเครื่องประดับสัทองส่วนตัวผมทำได้แค่ใส่สูทสีครีมเท่านั้น เทอร์ดูสวยสะกดตาทุกคนมาก ผมทุ่มกับชุดแต่งงานของเทอร์มากแต่เทอร์บอกว่าอยากใส่แค่สองชุด แค่ชุดไทยกับชุดฉลองมงคลสมรสสินสอดที่ผมมาขอเทอร์คือ ทองและเงินสดรวม 22 ล้านบาทซึ่งเป็เลขวันเกิดเทอร์นั่นเองผมบอกเทอร์ไปแล้วว่าเงินนี้ผมขอให้เทอร์ไปเลยสำหรับเป็ค่าจ้างงานแต่งของเรา ผมสวมแหวนเพชรที่นิ้วเทอร์กว่า8 กะรัต จดทะเบียนสมรส หลังจากนั้นเราก็มาทำพิธีหลั่งน้ำพระพุทธมนต์และประสาทพรป๊าได้อวยพรให้เป็คนแรก
“อย่าคิดว่าตัวเองถูกเสมอนะฟอคซ์จงสื่อสัตย์กับตัวเองและคนที่ตัวเองรัก เคารพซึ่งกันและกันป๊าฝากมันด้วยนะหนูเทอร์ ถ้ามันดื้อก็จัดการมันได้เลยถ้ามันทำอะไรไม่ดีมาฟ้องป๊าได้ เดี๋ยวป๊าจัดการให้”สรุปเทอร์ลูกป๊าหรือผมลูกป๊ากันแน่ครับเนี่ย มีการให้ท้ายกันด้วย
“พี่ฝากน้องสาวตัวแสบด้วยนะดูแลน้องพี่ให้ดีดี มีอะไรจับมือกันประคับประคอง ผิดถูกก็ให้อภัยกัน และที่สำคัญมีหลานตัวน้อยๆให้พี่ด้วยนะ” ผมแปลกใจกับการอวยพรปลอมๆงานแต่งของเรามากผมไม่รู้ว่าเทอร์พูดอะไรกับพี่เปสเื่การแต่งงานของเรา แต่ผมแอบเห็นเทอร์ส่งสายตาพิฆาตไปมีลูกเนี่ยนะ เราแต่งานกันปลอมๆนะพี่เปส ให้มีลูกเลยหรอ
“มีคนมาคุมพฤติกรรมเฮียก็ดีนะครับ ฝากซ้อด้วยเฮียผมปากไม่ดี อย่าไปถือสามากนะครับ”ผมได้ยินไอฟร๊องพูดแล้วอยากจะแยกเขี้ยวใส่มันจัง อยากจะเขกกบาลมันซักที
“มีความสุขมากๆกับชีวิตคู่นะครับผมฝากเฮียฟอคซ์ด้วยนะครับซ้อใหญ่”ไอฟรังมันมันเป็คนเรียบร้อยน่ารักว่าไอฟร๊องเยอะ ผมก็แปลกใจนะที่มันดูแลงานด้านผับสถานบันเทิงจำพวกนี้ได้
“กูแอบแปลกใจนะที่แต่งงานกันแต่ขอให้มีความสุขมากๆ ดูแลกันดีดี” ลดาที่อวยพรให้กับเราและบรรรดาแขกที่มาร่วมงานกับเราทั้งหมด แต่ผมกลับแปลกใจที่ไม่มีเพื่อนที่ทำงานเทอร์เลย
หลังจากที่จบพิธีประสาทพร เ้าสาวของผมก็มาในชุดสีขาวเกาะอกที่ประดับด้วยด้วยคริสตัลและลูกไม้จากฝรั่งเศสทั้งหมดชุดมาในรูปแบบทรงฟักทองทำให้หุ่นรูปทรงนาฬิกาทราย และคว้านคอทำให้เห็นเนินอกรางเท้าส้นสูงแบรนด์ดังที่สวมใส่เครื่องประดับที่สวมใส่คือเครื่องประดับที่เคยให้เทอร์ใส่ตอนงานเลี้ยงบริษัทเกล้าผมขึ้นพร้อมปักมงกุฏประดับศีรษะอันเล็กราวกับเ้าหญิงที่ออกมาจากนิยาย เ้าชายอย่างผมแค่ใส่ชุดสูทสีดำก็พอ
“ของขวัญงานแต่งนะมึง ชุดนอนไม่ได้นอน” เจมส์ หนึ่งในเพื่อนสมัยมหาวิทยาลัยได้ยื่นของขวัญใส่กล่อง เป็ชุดแบรนด์ดังที่ราคาราวสี่หมื่นบาท
“ขอบใจ หวังว่าคงจะได้ใส่นะ” เทอร์พูดออกไปอย่างกวนๆ
ถ้าผมเห็นเทอร์ใส่คงจะเป็บุญตานะ ผมได้รับของขวัญงานแล้ววางไว้กับโต๊ะสีขาวของขวัญทั้งหมดนี้ ส่วนใหญ่เป็เพื่อนๆที่ให้มา ก็มีแต่ของจำพวกนี้แหละครับ
บรรดาแขกทั้งหมดต่างทยอยเข้ามาในหน้างาน ถึงเวลาที่ผมต้องกล่าวขอบคุณแขกในงานแต่งผมที่ยืนข้างเ้าสาวของผมเรารัก ผมไม่เคยวาดฝันขนาดนี้มาก่อนว่าครั้งนึงจะได้แต่งงาน ผมคิดว่า 1ปี ผมจะทำทุกอย่าง หน้าที่หัวหน้าครอบครัวสามีที่ดี อย่างเต็มที่ที่สุด ให้ไม่เสียดาย หลังจากที่ผ่าน 1ปีไปอะไรมันจะเกิดก็ให้มันเกิด จวบจนจนพิธีกรได้ถามว่า
“คุณเทอร์กับคุณฟอคซ์เจอกันครั้งแรกที่ไหนคะ”
“มหาวิทยาลัยค่ะ”เทอร์ได้ตอบพิธีกรในงานไป สีหน้าเทอร์ก็ไม่ได้บ่งบอกว่าอึดอัดเกือบจะมีความสุขตลอดทั้งงานด้วยซ้ำไป
“เจอกันครั้งที่ปิ๊งกันเลยไหมคะคุณฟอคซ์”
“เค้าน่ารักครับ นิสัยดี ใครๆหลายคนคงจะชอบ” ผมตอบไปจากใจของผมจริงๆ
“อยากรู้ว่าทำไมถึงตัดสินใจเลือกคนนี้เป็คู่ชีวิตคะคุณฟอกซ์”
“เค้าเป็ทุกอย่างในชีวิต เป็เพื่อนเป็น้อง เป็คู่ชีวิต ที่สำคัญเป็ผู้ฟังและผู้ให้คำปรึกษาที่ดีตลอดมาครับ”
“เ้าสาวมีอะไรอยากจะบอกเ้าบ่าวไหมคะ”
“อยากขอบคุณค่ะ ขอบคุณสำหรับทุกอย่างขอบคุณที่เข้ามาเติมเต็มจิ๊กซอว์อีกตัวของชีวิต ถึงจะไม่ใช่จิ๊กซอว์ตัวสุดท้ายแต่มันมีความหมายสำหรับเทอร์มากทำให้มันสวยงามยิ่งขึ้น”
“คุณเ้าบ่าวละคะมีอะไรอยากจะบอกคุณเ้าสาวไหม”
“ผมจะรักและปรารถนาดีกับเค้าครับ”
จนถึงเวลาที่เข้าห้องหอ ภายในห้องสำหรับงานแต่งงาน ก็คือห้องนอนของผม ชั้น 3 ทั้งชั้น ของ คฤหาสน์วัฒนาพานิชกุล นั่นเองชั้นทั้งชั้นผมทำห้องให้เชื่อมกันทั้งหมด มันมีทั้งห้องนอน ห้องแต่งตัว ห้องน้ำและห้องทำงาน ชั้น2ฝั่งขวาจะเป็ของไอฟร๊อง และฝั่งซ้ายจะเป็ของไอฟรังส่วนป๊าจะอยู่ชั้น4 ซึ่งก็มาอยู่มั่ง ไม่มาอยู่มั่งตามอารมณ์
“สัญญาเื่งานแต่งของเราละ มึงเล่นแง่กับกูป่ะเนี่ย”
“ใครจะเล่นละ อยู่ต่อหน้าคนอื่นอย่าลืมนะว่าเราเรียนกันนว่าอะไร พูดจาให้เพราะๆนะคะ”ผมยื่นเอกสารสัญญางานแต่งงานระหว่างเรา ผมเห็นเทอร์เซ็นเอกสารโดยที่ไม่อ่าน
“เอามาสิ” เทอร์รับเอกสารไปเซ็น
“มึงไม่คิดจะอ่านสัญญาหน่อยหรอ” ผมถามเทอร์ด้วยความสงสัยไม่กลัวบ้างเลยหรอมาจะเป็สัญญายกมรดกของเทอร์ให้ผมอย่างงี้
“ไม่อะ กูไว้ใจมึง เื่สินสอด ทอง มึงเก็บไปได้เลยนะ ส่วนเื่แหวนแต่งงานก็เอาคืนไปด้วย”
“สินสอดก็ค่าแรงแต่งงานไง ส่วนแหวนใส่ไปเถอะเดี๋ยวแหวนงานแต่งอีกวง ใส่ประจำวันอีกวง ไม่เอาอ่ะ กูอยากให้คนอื่นตาค้างกันเดี๋ยวคนอื่นจะว่าได้แต่งงานกับกูไม่สมฐานะ” แต่ละอย่างแพงชิบหายแต่งงานปลอมยังไงให้ดูเวอร์สุด
“นึกว่าจะให้เกียรติกู ป่าวแต่งเวอร์ไว้อวดชาวบ้านไม่กลัวเขานินทาตอนรู้ว่าเลิกกันไง”
“มันยังไม่ถึงเวลานั้นไว้ก่อน” ใครจะอยากเลิกละ
“แล้วให้กูนอนไหนอะ”
“ก็เตียงเดียวกับกูไง ให้ไปนอนไหนอะ”ผมตอบไปพร้อมทำหน้าเ้าเล่ห์
“เออ พรุ่งนี้มึงไปทำงานป่าว”
“ไม่อะ กูหยุด มึงไปหรอ”
“ป่าวอ่ะ พรุ่งนี้กูว่าจะกลับไปนอนบ้าน”
“ไม่!!” ใครจะยอมให้ไปนอนที่อื่นล่ะ
“เสียงดังเพื่อ ทำไมใครถามก็บอกว่า กูไปเข้าเวรทำงานแค่นั้น”
“ถ้าป๊าถามละ มึงคิดว่าเื่แค่นี้ป๊าไม่รู้หรอ”
“เดี๋ยวค่อยว่ากัน”
“เทอร์ไม่ได้ รู้หรือเปล่า”
“อืม”เทอร์ตอบผมแบบส่งๆแล้วหนีไปอาบน้ำก่อนเฉย
957
![[จบ] ย้อนยุคมาเป็นแม่สามีสุดโหด](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1763706439_11816429.webp)
