คุณบอดี้การ์ดที่รักเล่ม(1)-(จบแล้ว)

        นิวและทุกคนใช้เวลาไม่นานพวกเขาทั้งหมดก็ขนของขึ้นรถตู้เสร็จ จากนั้นคนขับรถก็พาพวกเขายกขบวนกันกลับมาที่บ้านของเตชินเหมือนเดิม และพอรถเข้าไปจอดเทียบประตูบ้าน แม่บ้านรวมทั้งคนงานทุกคนในบ้านก็ต่างออกมายืนต้อนรับนิวกันเป็นแถวด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส

        เช่นเดียวกับพ่อและแม่ของเตชินที่ทั้งคู่นั้นเดินออกมาต้อนรับนิวถึงประตูรถเลย ก่อนที่คุณหญิงมาลีจะเดินเข้าไปสวมกอดนิวด้วยท่าทางเอ็นดู

        "ยินดีต้อนรับเข้าสู่คฤหาสน์อัครภูมินะลูก"

        "ขอบคุณครับ"

        นิวผละออกจากอ้อมกอดของคุณหญิงมาลีเล็กน้อย ก่อนจะรีบยกมือไหว้ขอบคุณอย่างนอบน้อม จากนั้นพ่อของเตชินก็เดินเข้ามาสวมกอดนิวต่อจากคุณหญิงของบ้าน

        หมับ!

        นิวตกใจมากกับท่าทีที่เปลี่ยนไปราวฟ้ากับเหวของคุณท่านเอกพล เพราะก่อนหน้านี้เตชินเคยเล่าให้นิวฟังเสมอว่า ตั้งแต่จำความได้พ่อของเขาไม่เคยกอดเขาเลยสักครั้ง ทว่าตอนนี้พ่อของเตชินกลับกำลังสวมกอดนิวอยู่อย่างไม่ถือเนื้อถือตัวเลยแม้แต่น้อย และยังใช้มือลูบแผ่นหลังของนิวขึ้นลงเบา ๆ ด้วยท่าทางเอ็นดู

        "ยินดีต้อนรับเข้าสู่คฤหาสน์อัครภูมินะลูก"

        “เอ่อ!”

        นิวจะค่อนข้างตกใจมากถึงมากที่สุดจนพูดอะไรไม่ออก เมื่อนิวได้ยินท่านเอกพลเรียกตัวเองว่าลูก เพราะเท่าที่นิวจำได้ เมื่อก่อนตอนนิวยังอยู่ในวัยเด็กอายุประมาณ 10 ขวบ พ่อของเตชินดูจะเกลียดนิวมากด้วยซ้ำ เวลานิวและนายจะมาเล่นกันเตชินทีไรเป็นต้องแอบปืนรั้วบ้านเข้ามาทุกทีไป เนื่องจากกลัวว่าจะโดนท่านเอกพลดุเอา

        "ค ...ครับ ขอบคุณครับคุณผู้ชาย"

        นิวพยายามบังคับเสียงของตัวเองไม่ให้สั่น และพยายามฉีกยิ้มให้กับท่านเอกพลให้กว้างที่สุดเท่าที่จะทำได้

        "เรียกอะไรอย่างนั้นล่ะ? ตาชินไม่สอนเหรอว่าต้องเรียกพ่อ?"

        "เอ่อ! ผมไม่บังอาจเรียกแบบนั้นหรอกครับ"

        นิวบอกปัดพร้อมกับรีบก้มหน้างุดด้วยความประหม่า ทว่าเอกพลกลับยื่นคำขาดเพื่อเป็นการบีบบังคับให้นิวเรียกว่าพ่อไปในตัว

        "ไม่ได้! จะเป็นลูกสะใภ้บ้านอัครภูมิทั้งทีก็ต้องเรียกฉันว่าพ่อให้ได้ก่อน  ไม่อย่างนั้นฉันก็คงยอมรับมาเป็นสะใภ้ไม่ได้หรอกนะ"

        "เอ่อ...ค ...ครับ พ ...พ่อ"

        นิวยอมเอ่ยปากเรียกเอกพลว่าพ่อออกมาเสียงสั่น

        "ดี! มันต้องอย่างนี้สิถึงจะสมกับนามสกุลอัครภูมิของพ่อหน่อย!"

        “ค ...ครับ”

        เอกพลคว้านิวเข้ามาโอบกอด พร้อมกับตบหลังนิวเบา ๆ อีกครั้งสองสามทีด้วยท่าทางสนิทสนมและเอ็นดู ก่อนที่เอกพลจะผละออกจากนิว และหันหลังเดินไปชวนทุกคนเข้าบ้าน เพื่อเปิดโอกาสให้เตชินและนิวได้คุยกันอยู่หน้าบ้านตามลำพัง ซึ่งพอคล้อยหลังทุกคนไป เตชินและนิวก็ต่างโผเข้ากอดกันโดยมิได้นัดหมายตามประสาคนรู้ใจกัน

        พรึบ!

        เตชินก้มลงไปจูบหัวไหล่มนของนิวเบา ๆ อย่างเอาใจ ก่อนที่เขาจะยื่นริมฝีปากเข้าไปกระซิบนิวอยู่ข้างหู

        "พรุ่งนี้เช้าเราไปเดทกันนะ"

        “ทำไมจู่ ๆ พี่ชินถึงชวนผมไปเดทอีกล่ะครับ?”

        นิวถามพร้อมกับดันไหล่ของเตชินออกไปเล็กน้อย และจ้องมองเตชินด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยคำถามมากมาย

        “ก็เดทคราวที่แล้วมันพังไม่เป็นท่านี่หน่า พี่ก็เลยอยากพานิวไปเดทซ่อมกันใหม่น่ะ”

        เตชินส่งสายตาหวานซึ้งไปอ้อนนิวจนกระทั่งนิวเริ่มระบายยิ้มหวานออกมา เตชินจึงรีบกดดันนิวต่อไปโดยไม่ให้เสียเวลาเลยแม้แต่วินาทีเดียว

        “ตกลงเราไปเดทซ่อมกันใหม่นะครับ”

        "ที่ไหนเหรอครับ? "

        นิวเลิกคิ้วถามเตชินด้วยความสงสัย และเตชินก็เลิกคิ้วตอบนิวกลับไปในทันทีทันใดว่า

        "ก็ไปที่เดิมที่เราไปครั้งแรกไงครับ"

        "ทำไมเราต้องไปที่เดิม พี่ไม่อยากเปลี่ยนบรรยากาศบ้างเหรอ? ที่นั่นเป็นบ้านของเราอยู่แล้ว เราจะไปตอนไหนก็ได้นี่ครับ"

        "เพราะที่นั่นเป็นเดทครั้งแรกของเรา แล้วถ้าหากครั้งนี้ต้องเป็นเดทครั้งสุดท้ายของเรา พี่อยากจะให้เป็นที่นั่นเท่านั้นครับ"

        "เอ๋...ทำไมพี่พูดแบบนั้นครับ ทำไมพี่เรียกว่า...เดทสุดท้ายเหรอครับ? ผมไม่เข้าใจมันหมายถึงอะไรเหรอครับ? พี่จะไปไหน? คงไม่ใช่ว่าเดทครั้งสุดท้ายแล้วพี่จะทิ้งผมไปอีกเหมือนเดทครั้งแรกใช่ไหมครับ? "

        นิวตัดพ้อเตชินยืดยาว ก่อนจะทำแก้มป่องพองลมเหมือนเด็กกำลังงอน เตชินจึงยื่นริมฝีปากของเขาเข้าไปจูบแก้มป่องพองลมนั้นเบา ๆ แล้วเตชินก็ถามนิวด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ

        "เดทครั้งแรกทำไมเหรอ? "

        "ก็เดทครั้งแรกยังไม่พ้นวันพี่ก็ทิ้งผมหนีไปหมั้นกับแอนนี่ไม่ใช่เหรอครับ? นั่นแหละเขาเรียกว่าทิ้ง แล้วครั้งนี้ที่บอกว่า...อาจจะเป็นเดทครั้งสุดท้าย แปลว่าพี่จะทิ้งผมไปหมั้นกับใครอีกรึเปล่า? ถ้าเป็นอย่างนั้นเขาก็เรียกว่าทิ้งครับ "

        นิวห่อปากจู๋ พร้อมกับเชิดหน้าขึ้นก่อนจะสะบัดไปด้านข้าง เพื่อประกาศให้เตชินรู้ว่า...ถ้ากล้าทิ้งกันอีกละน่าดู

        "โถ...คุณนาย ทำไมขี้ใจน้อยจังละครับ"

        "ไม่รู้...ใจมันสั่งมา ก็เลยพูดไปตามนั้นแหละ"

        "ไม่หรอก...เดทครั้งสุดท้ายแล้วพี่ก็จะรักนิวคนเดียวและตลอดไปไง"

        เตชินบอกนิวเสียงออดอ้อน ก่อนจะเอื้อมมือไปเกลี่ยไรผมที่ไล่ลงมาตามหางคิ้วให้กลับขึ้นไปเหมือนเดิมอย่างทะนุถนอมเอาใจ

        "จะรักผมคนเดียวจริงเหรอครับ?"

        "แน่นอนครับ...ผมจะรักคุณคนเดียวและตลอดไปจนวันตายเลยละครับ"

        เตชินชูสามนิ้วขึ้นตั้งฉากในระดับสายตาของนิวเพื่อยืนยันคำมั่นสัญญาของเขา

        "ดีมากคร้าบ คำตอบเป็นที่น่าพอใจ งั้นไปกันคืนนี้เลยดีไหมครับ?"

        นิวบอกเตชินอย่างไม่จริงจังนัก ก่อนจะยิ้มกว้างจนตาหยีด้วยท่าทางมีความสุข ทว่าเตชินกลับจริงจังมากกับเดทครั้งนี้ของเขา เขาจึงรีบฉุดมือของนิวให้เดินตามเข้าบ้านทันที

        หมับ!

        “งั้นไปกัน”

        “เฮ้ย! ไปจริงเหรอครับ?”

        นิวเอ่ยถามเตชินเสียงสูง พร้อมกับวิ่งตามเตชินเข้าบ้านด้วยสีหน้าที่ยังไม่ค่อยจะเคลียร์สักเท่าไหร่ แต่นิวก็ไม่ได้ซักถามอะไรเตชินอีกจนกระทั่งเตชินพานิวเข้ามาถึงภายในห้องรับแขกขนาดใหญ่ของคฤหาสน์

        “ทุกคนครับ? ผมจะมาบอกทุกคนว่า ผมกับนิวกำลังจะไปเดทกันครับ”

        เตชินบอกทุกคน ก่อนจะหันไปมองสบตาพ่อและแม่ของเขาอย่างขอความเห็น และพร้อมกันนั้นเตชินยังกระชับกอบกุมมือของนิวเอาไว้แน่นอย่างหวงแหนอีกด้วย  ซึ่งทุกคนก็ต่างพยักหน้าเห็นด้วยและยินดีกับพวกเขาทั้งคู่ ยกเว้นแต่นายเพียงคนเดียวเท่านั้นที่เห็นต่าง

        “นายสองคนจะไปเดทตอนค่ำ ๆ มืด ๆ แบบนี้เนี่ยนะ”

        นายเลิกคิ้วถามทั้งคู่เสียงสูงอย่างคนกำลังสงสัย ซึ่งทั้งเตชินและนิวก็ต่างพยักหน้าแทนคำตอบให้กับนายพร้อมกัน จากนั้นพวกเขาทั้งคู่ก็ไม่พูดอะไรอีก และหันหลังเดินควงกันออกจากบ้านไปทันที ก่อนที่เสียงเครื่องยนต์จากรถคันหรูของเตชินจะดังกระหึ่มขึ้นเพียงชั่วคราวแล้วก็เงียบหายไปพร้อมกับเตชินและนิว...

        [บ้านริมทะเล-เที่ยงคืน]

        เตชินพานิวขับรถหรูกินลมเล่นมาเรื่อย ๆ อย่างไม่รีบร้อนจนกระทั่งพวกเขาทั้งคู่มาถึงหน้าบ้านหรูริมทะเลในเวลาเที่ยงคืนนิดหน่อย จากนั้นทั้งคู่ก็ลงจากรถและควงกันเข้าบ้าน

        “ขับรถมาเหนื่อย ๆ แบบนี้ ผมว่าพี่ชินรีบไปอาบน้ำก่อนเถอะครับ เดี๋ยวผมจะไปเตรียมมาม่ามื้อดึกรอ”

        นิวบอกเตชิน พร้อมกับดันหลังเตชินไปส่งจนถึงประตูห้องน้ำ เตชินจึงจำใจต้องทำตามที่นิวบอกอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้แม้ตอนนี้เขาจะขี้เกียจอาบน้ำมากก็ตาม

        “ครับ”

        เตชินปิดประตูห้องน้ำลง ก่อนที่เขาจะใช้เวลาอาบน้ำนานเกือบสองชั่วโมง ซึ่งเมื่อเขาเสร็จธุระแล้ว เขาก็ใส่ชุดคลุมเดินออกจากห้องน้ำ และเดินไปในครัวเพื่อไปหานิว ทว่า...เตชินกลับไม่เห็นเจ้าตัวอยู่ในนี้เลย นอกจากถ้วยมาม่าที่มีฝาปิดอยู่อย่างมิดชิดกลางโต๊ะอาหาร เตชินจึงเดินเข้าไปเปิดฝาถ้วยมาม่าออก

        “หึ! ขึ้นอืดขนาดนี้จะทานได้ไหมเนี่ย?”

        เตชินยิ้มกว้างพร้อมกับส่ายหน้าไปมาเมื่อเขาเห็นมาม่าทั้งสองถ้วยเริ่มอืดจนเกือบจะล้นถ้วยแล้ว จากนั้นเตชินก็เริ่มสอดส่องสายตาคมมองหาเด็กดื้อของเขาต่อ

        “หายไปไหนของเขานะ?”

        เตชินบ่นพึมพำเมื่อเขาไม่เห็นนิวอยู่ในห้องครัวเลย แล้วเตชินก็เดินตามหานิวไปทั่งทั้งบ้าน แต่ก็ยังไม่เห็นนิวอยู่ดี เตชินจึงเดินออกมาที่ห้องโถงทางเข้าบ้านเพื่อที่จะออกไปตามหานิวนอกบ้าน แต่จังหวะนั้นสายตาของเตชินก็สะดุดเข้ากับร่างบางของนิวที่กำลังยืนมองวิวทะเลยามค่ำคืนอยู่ริมหน้าต่างบานเดิมที่พวกเขาเคยยืนกอดกันชมวิวทะเลเมื่อครั้งก่อน

        จากนั้นเตชินยืนแอบมองนิวอยู่สักพัก ก่อนที่เตชินจะเดินเข้าไปยืนซ้อนหลังของนิว พร้อมกับวาดวงแขนเข้าไปสวมกอดอีกฝ่ายอย่างเต็มรัก

        หมับ!

        "คิดอะไรอยู่ครับคนดีของพี่?"

        เตชินถามนิวเสียงอู้อี้อยู่ในลำคอคล้ายกำลังอ้อนไปในตัว ก่อนที่นิวจะยกมือของเขาขึ้นมากุมมือของเตชินไว้อย่างรักใคร่ และตอบกลับมาอย่างที่ใจคิด

        "ผมกำลังคิดว่า...ถ้าเรามีลูกสักคนวิ่งไปมาอยู่ในบ้านหลังนี้ด้วยก็คงดีนะครับ"

        "งั้นเราควรจะปิดไฟแล้วก็ขึ้นเตียงนอนเลยดีไหมครับ?"

        เตชินกระซิบถามนิวเสียงแหบพร่าบ่งบอกได้ดีว่าเขากำลังหื่นขั้นรุนแรง ทว่า...นิวกลับเลือกที่จะแกล้งเตชินด้วยการเล่นแง่ไม่คล้อยตามเหมือนทุกครั้ง

        "ยังไม่ควรครับ...เพราะพี่ชินต้องพักผ่อนให้เพียงพอก่อนครับ"

        "อ้าว...แปลว่าคืนนี้พี่ก็อดสิ"

        เตชินทำปากคว่ำเหมือนเด็กกำลังงอน แต่นิวก็ยังทำทีเป็นไม่สนใจอีกฝ่ายอยู่ดี เพราะนิวยังยืนยันคำเดิมไม่เปลี่ยน

        “อดครับ”

        "อดอาหารยังพอว่า แต่ถ้าให้อดเรื่องอย่างว่า...พี่คงไม่ไหวหรอกครับ"

        เตชินกอดกระชับวงแขนแน่นขึ้น พร้อมกับก้มลงไปหอมแก้มของนิวสลับไปมาเพื่อกลั่นแกล้งนิวคืนบ้าง

        ฟอด ฟอด ฟอด

        "อย่านะ...ผมสู้นะ”

        นิวดิ้นขลุกขลักในอ้อมกอดของเตชิน พร้อมกับประกาศจุดยืนของตัวเองออกไป

        “ผมน่ะ...Newนิวนะ ไม่ใช่Oldนิว ผมสู้ตายนะครับ"

        “จะNew or Old พี่ก็ไม่กลัวหรอก”

        เตชินจับนิวพลิกตัวกลับมาตัวเอง พร้อมกับเคลื่อนริมฝีปากหยักเข้าไปแตะแก้มทั้งสองข้างและริมฝีปากบางอย่างหยอกล้อต่อไปอย่างมีความสุข

        จุ๊บ จุ๊บ จุ๊บ

        ซึ่งหลังจากที่ทั้งคู่หยอกล้อกันไปมาจนพอใจแล้ว เตชินก็อุ้มนิวไปส่งจนถึงบนเตียงนอนนุ่มขนาดคิงไซส์ ก่อนที่พวกเขาจะหยอกล้อกันต่อบนเตียงนอนจนเกือบรุ่งสาง...

---------------------------------

ซันด๊อก