“อั๊ก!’’
“อ๊ากกกก!’’
“ทุกคนระวัง!’’
“...’’
พริบตาทหารจํานวนหนึ่งก็ได้ล้มลงกับพื้น บนร่างของพวกมันปรากฏลูกธนูที่เสียบแน่นทะลุหัวใจจนสิ้นลมไปในที่สุด
บรรดาทหารส่วนใหญ่ที่เห็นเหตุการณ์ตรงหน้าก็ตื่นตัวรีบกระชับอาวุธในมือเตรียมรับมือศึกตรงหน้า
อย่างไรก็ตามโจวลั่วหยวนที่เป็หัวหอกสําคัญได้สังเกตเห็นถึงกลุ่มคนที่ปรากฏตัวมายังเบื้องหน้า ก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนไป “พวกเ้าคือ...กลุ่มโจรเฉารุ่ย!’’
เบื้องหน้าของขบวนเดินทางปรากฏชายชายฉกรรจ์ที่น่าสะพรึงกลัวหกคน กลิ่นอายที่เอ่อทะลักออกมาจากพวกมันล้วนเป็กลิ่นอายแห่งชีวิต!
ผู้เชี่ยวแห่งเขตแดนััชีวิต!
โดยเฉพาะชายตาเดียวที่อยู่ตรงกลางกลิ่นอายแห่งชีวิตของมันเข้มข้นเป็อย่างมาก และน่าเกรงขามจนถึงที่สุดทําให้บริเวณโดยรอบมิมีผู้ใดสามารถเทียบเคียงได้แม้แต่น้อย
ถูกต้อง!มันผู้นี้ก็คือ หัวหน้าของกลุ่มโจรเฉารุ่ย!
เสวียนอ้าว!
เสวียนอ้าวนอกจากจะเป็ผู้เชี่ยวชาญระดับััชีวิตที่ห้าแล้วมันยังเป็อาชญากรที่ชั่วร้ายคนหนึ่งที่น่ากลัวมากอีกด้วยบอกได้ว่าทั่วทั้งทวีปเหลียงหยู่แห่งนี้ ไม่มีผู้ใดที่จะไม่รู้จักมันหรือไม่หวาดกลัวมัน!
“กลุ่มโจรเฉารุ่ย?’’เวลาเดียวกัน องค์ชายสองก็ออกมาจากเกี้ยว สีหน้าอ่อนโยนของมันแปรเปลี่ยนไปก่อนเผยให้เห็นถึงความครุ่นคิดบางอย่าง
“น้องสามส่งพวกเ้ามาสินะ?’’องค์ชายสองกล่าวถามด้วยนํ้าเสียงราบเรียบไม่หวาดหวั่นในสถานการณ์ตรงหน้าแม้แต่น้อย
“ถ้าเ้ารู้อยู่แล้วเ้าจะถามไปเพื่ออันใด?’’เสวียนอ้าวแสยะยิ้มอย่างชั่วร้าย ก่อนส่งสัญญาณให้อีกคนที่ซุ่มอยู่เริ่มโจมตีต่อ
“ระวัง!มือธนูกําลังจะโจมตีอีกครั้งแล้ว!’’ โจวลั่วหยวนะโลั่น ระวังถึงขีดสุด
บรรดาทหารเองก็ไม่รอช้าเตรียมมือกับสิ่งที่กําลังจะเกิด
ขณะเดียวกันเปาเฟิงและเฉินเมิ่งิที่อยู่ภายในเกี้ยวก็ได้ออกมาทั้งสองคนมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างระมัดระวัง
“กลุ่มโจรเฉารุ่ย!เป็อาชญากรที่ถูกขับไล่ออกไปจากสามจักรวรรดิใช่หรือไม่?’’ทันทีที่เห็นพวกมัน เปาเฟิงก็หันไปทางเฉินเมิ่งิเพื่อรอคําตอบ เพราะแม้ว่าตัวเขาจะเป็ถึงองค์ชายแห่งนภาครามและเทพาผู้เลื่องลือ แต่ว่าก็มิมีครั้งใดเลย ที่เขาจะเคยพบเจอพวกมัน
“ใช่พวกมันคือ อาชญากรที่ถูกขับไล่ออกไป!’’ สีหน้าของเฉินเมิ่งิเ็าพยักหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยจิตสังหาร และรีบมองหามือธนูที่ซ่อนเร้นอยู่ภายในป่าอย่างรวดเร็ว
พริบตาก่อนทีที่ทุกคนจะได้ทําอะไร เสียงฉีกกระชากของสายลมพลันดังขึ้น ก่อนเผยให้เห็นถึงลูกธนูจํานวนมากที่พุ่งตรงเข้ามา
สังหาร!
ทันใดนั้นทหารเกือบสิบคนก็ได้ถูกลูกธนูแทงทะลุศรีษะด้วยั์ตาที่เบิกกว้าง
พวกมันตายอย่างไม่ทันรู้ตัว!
“แย่แล้ว!มันจะต้องเป็หลุยซิงเกาทัณฑ์ข้ามลี้ไม่ผิดแน่!’’ โจวลั่วหยวนตื่นตะหนกตอนนี้นอกจากพวกมันจะอยู่ในที่แจ้งแล้วศัตรูยังเป็ถึงมือสังหารระยะไกลที่เชี่ยวชาญในธนู และมีความแม่นยําสูงเป็อย่างมาก
บัดซบ!พวกมันกําลังตกอยู่ในอันตราย!
ดุจดั่งเทพสังหารมาเยือนสถานการณ์ที่เคยสงบมาตลอด พลิกผันสู่เหตุการณ์นองเืบรรดาทหารมากมายต่างล้มตายอย่างไม่รู้ตัว
เหตุนี้เองกลุ่มโจรเฉารุ่ยที่เหลือพลันเริ่มเคลื่อนไหว
“เป้าหมายของพวกเ้าอยู่ที่นั่นเพียงสังหารมันได้ภารกิจของเราก็จะจบลง!’’ เสวียนอ้าวหัวเราะอย่างบ้าคลั่งส่งสายตามองเด็กหนุ่มแห่งนภาครามที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล
“เข้าใจแล้ว!’’ บรรดาคนทั้งหกหัวเราะตอบ แล้วพุ่งออกไป
“น้องชายเปา! เป้าหมายของพวกมันเป็เ้า!’’รู้สึกตัวอีกที องค์ชายสองก็อดร้องเตือนไม่ได้ เดิมทีมันไม่ได้หวาดกลัวคนพวกนี้แม้แต่น้อย ทว่าเมื่อเป้าหมายของคนพวกนี้ไม่ใช่มันแต่เป็เด็กหนุ่มแห่งนภาคราม มันก็ใเป็อย่างมาก
ดูเหมือนว่าน้องสามจะมองสิ่งนี้ออกั้แ่แรกแล้ว!
องค์ชายสองกัดฟันกรอดแววตาเผยความเ็าออกมา ก่อนพลิ้วกายออกไป
ทันใดนั้นกลิ่นอายแห่งชีวิตที่เข้มข้มและบริสุทธิ์สุดหยั่งก็เอ่อทะลักออกมาผู้คนนับไม่ถ้วนโดยรอบต่างััได้ถึงมัน และรู้สึกพรั่นพรึงเป็อย่างมาก
“หึระดับห้าขั้นต้น? มาดูกันว่าใครจะเป็ผู้ชนะ!’’ เสวียนอ้าวประหลาดใจเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้หยุดการเคลื่อนไหว กลับกัน มันเร่งความเร็วเพิ่มขึ้นทะยานเข้าหาอีกฝ่ายด้วยกระบี่ในมือ โดยหมายจะสังหาร!
“ประกายอรุณ!’’องค์ชายสองมิกล้าประมาท ชักนําภาวะแฝงออกมาอย่างรวดเร็ว
ปัง ปังปัง
พริบตาร่างของผู้เชี่ยวชาญระดับเขตแดนััชีวิตที่ห้าก็สัประยุทธ์กันครั้งแล้วครั้งเล่าดุเดือดจนไม่อาจประเมินได้กระทั่งทําให้บริเวณโดยรอบได้รับแรงสั่นะเืครั้งใหญ่
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนี้ทําเอาผู้เชี่ยวชาญระดับเขตแดนปลุกกายาต่างลอบสูดหายใจเข้าเฮือกใหญ่พวกมันรู้สึกหวาดกลัวในการต่อสู้ของผู้เชี่ยวชาญระดับนี้เป็อย่างมาก
“ฮี่ๆตาของพวกเ้ามัวมองไปที่ไหนกัน? ตาย!’’ หนึ่งในกลุ่มโจรเฉารุ่ยฟาดฟันดาบในมือออกไปเตรียมตัดสินความเป็ความตายของทหารตรงหน้า
เคร้ง!
“อย่าได้หวัง!’’โจวลั่วหยวนเอ่อทะลักกลิ่นอายแห่งชีวิตออกมา แล้วพุ่งออกไปรับดาบด้วยกระบี่ในมืออาจบอกได้ว่าในตอนนี้ นอกจากมันแล้วก็คงมิมีผู้ใดสามารถรับมือ กับรองหัวหน้าแห่งกลุ่มโจรเฉารุ่ยผู้นี้ได้
รองหัวหน้าแห่งกลุ่มโจรเฉารุ่ย...หลิวเค่อ!
ทางด้านของหลิวเค่อที่เห็นว่าคู่ต่อสู้ของตนอยู่ในระดับสี่ขั้นต้นเหมือนกันมันก็หัวเราะอย่างเ็า
“เ้าคิดดีแล้วรึที่เลือกต่อสู้กับข้าพวกนั้นจะเป็ยังไงก็ช่างอย่างนั้นสินะ?’’
“…’’ องค์ชายสองและโจวลั่วหยวนรู้สึกกังวลในสิ่งที่ได้ยินแต่นอกจากพวกมันแล้วก็มิมีผู้ใดที่สามารถรับมือคนพวกนี้ได้แล้วตอนนี้พวกมันควรทําเช่นไรดี?
ในขณะที่ทุกคนเข้าสู่สถานการณ์กดดัน…
“พวกท่านไม่ต้องเป็ห่วงเื่ของทางนี้และปล่อยให้พวกข้าจัดการเอง!’’ เปาเฟิงกล่าวขึ้นด้วยสีหน้ามั่นใจอย่างน่าแปลก
“...’’ เฉินเมิ่งิหมดคําพูดไปศัตรูของพวกมันเป็ถึงผู้เชี่ยวชาญระดับสี่แห่งเขตแดนััชีวิตเป็อย่างน้อยแล้วนี่พวกมันจะจัดการได้ยังไง?
นั่นเป็ไปไม่ได้!
“โอหังนัก!เดิมทีข้าคิดว่าแค่จะส่งเ้าไปตายด้วยความสบายๆ แต่ดูเหมือนว่านี่ข้าจะคิดผิด!ตายซะ!’’ โจรเฉารุ่ยคนหนึ่งพุ่งออกไปด้วยความโกรธ
ไอ้เด็กนี่มันคิดว่าตัวมันยิ่งใหญ่มาจากไหนกัน!
ก็แค่ผู้เชี่ยวชาญระดับปลุกกายาแท้ๆแล้วมันจะทําอะไรได้?
โจรเฉารุ่ยคนที่เหลือก็ได้แต่หัวเราะเยาะเย้ย
“ไอ้เด็กนั่นทําน้องหกโกรธแล้วมันจะต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย’’
“แน่นอนแม้น้องหกจะไม่ได้แข็งแกร่งมากแต่มันก็เป็ผู้เชี่ยวชาญระดับเขตแดนััชีวิตดังนั้นการตัดสินความเป็ความตายของคนผู้หนึ่งแห่งเขตแดนปลุกกายาย่อมง่ายดาย’’
“ฮ่าๆๆๆๆภารกิจครั้งนี้นอกจากจะง่ายดายเป็อย่างยิ่งแล้วเป็ไปได้อย่างมากว่าเมื่อจัดการพวกมดปลวกพวกนี้ได้เมื่อใดพวกเราย่อมสามารถเด็ดหัวองค์ชายสองและแม่ทัพที่หนึ่งได้อย่างแน่นอนและนั่นจะทําให้พวกเราได้รับรางวัลตอบแทนเป็อย่างมาก’’
อย่างไรก็ตามในพริบตาต่อมาพวกมันก็ต้องตกตะลึง
ร่างของโจรเฉารุ่ยที่ถูกเรียกว่าน้องหกได้ปรากฏตัวขึ้นยังเบื้องหน้าของเด็กหนุ่มแซ่เปา และเอ่อทะลักกลิ่นอายแห่งชีวิตออกมา ทําเอาทหารโดยรอบสั่นสะท้าน
“ตาย?โจรอย่างเ้าไม่มีคุณสมบัติพอในการตัดสินความเป็ความตายขององค์ชายเช่นข้า!’’
ประหนึ่งปรมาจารย์ร่างของเด็กหนุ่มแซ่เปาปลดปล่อยความรู้สึกบางอย่างออกมาและกลายเป็ละเอียดอ่อนยิ่ง ทว่ามันก็สลายหายไปอย่างรวดเร็วและแทนที่ด้วยความรู้สึกธรรมดาจนน่าแปลกใจ
ปัญญาเวทย์...ทํางาน!
ราวกับโลกหยุดนิ่งการเคลื่อนไหวทุกสิ่งโดยรอบเชื่องช้าลง ทําให้เด็กหนุ่มแซ่เปามองเห็นการโจมตีที่พุ่งเข้ามาหาเขาได้อย่างง่ายดายและชัดเจน
เพียงกวาดตามองมุมปากของเด็กหนุ่มแซ่เปาก็แสยะยิ้มอย่างเ็า
“สิบเก้าจุด...นับว่าเลวร้ายนัก!’’
ทว่าก่อนที่เขาจะได้ทําอันใดเสียงสายลมที่ถูกฉีกกระชากจากระยะไกลก็ค่อยๆดังขึ้นเรื่อยๆก่อนปรากฏลูกธนูสามดอกที่พุ่งตรงมาด้วยความเร็วสูง จากระยะหนึ่งลี้ที่ห่างออกไป
กล่าวได้ว่ายามนี้นอกจากตัวเขาแล้ว ก็มิมีผู้ใดเลยที่รับรู้ถึงมัน
โดยทันทีแขนของเขายกขึ้นและยื่นมือออกไป คว้าจับไปที่ความว่างเปล่าตรงหน้าด้วยใบหน้าสงบนิ่ง
เขตแดนััชีวิตอย่างนั้นหรือ?
เขาจะรับมือกับพวกมันให้ดู!
1K
