“ระบบมือวิเศษกำลังสุ่ม…..ติ๊ดดดดดด เนื่องจากโฮสต์สุ่มของรางวัลเป็ครั้งแรก เพิ่มค่าโชคดีเต็ม 100 เปอร์เซ็นต์ การสุ่มจะเสร็จภายใน 5 วินาที ” อู๋จางหมิ่งลุ้นจนตัวเกร็งพร้อมทำหน้านิ่วคิ้วขมวด
“ภรรยา ทำตัวสบายๆ เดี๋ยวจะเป็ลมเอาได้ ” หลี่ห่าวอี้กล่าวอย่างเป็ห่วง เขาก็รู้สึกตื่นเต้นมากเหมือนกันแต่พยายามทำใจสงบลง
“ 3 2 1 0 โฮสต์ได้รับกระเป๋ามิติ ด้านในมีพื้นที่ขนาด 10 ตาราเมตร ” กลางอากาศปรากฎกระเป๋ามิติ อู๋จางิ่หยิบเอามา รูปลักษณ์ภายนอกเหมือนกระเป๋าผ้าทั่วไปตามแบบชาวชนทบทใช้กัน ภายนอกไม่ได้เด่นแบบน่าประหลาดใจ
“ โฮสต์โปรดหยดเืลงกระเป๋ามิติเพื่อแสดงความเป็เ้าของ ทำให้คนอื่นไม่สามารถเปิดใช้พื้นที่มิติได้ ถ้าโฮสต์ไม่อนุญาต ” อู๋จางิ่ทำตามที่ระบบบอกมา เธอหยดเืลงกระเป๋ามิติ เืค่อยๆซึมและจางหายไป เธอเปิดกระเป๋ามิติเห็นพื้นที่สี่เหลี่ยมว่างเปล่า ว้าว ว้าว! อะไรจะปานนั้น นี่คือสิ่งมหัศจรรย์ที่ไม่เคยมีบนโลกใบนี้
“ คุณลองเปิดกระเป๋าสิ ” อู๋จางิ่ส่งกระเป๋ามิติ หลี่ห่าวอี้ใช้มือเปิดกระเป๋ามิติอย่างงงๆ
“ ไม่เห็นมีอะไรเลย ด้านในมีพื้นที่เก็บของขนาดเล็กเหมือนกระเป๋าทั่วไป ” หลี่ห่าวอี้กล่าวเสียงเบา
“ คุณลองเปิดดูอีกครั้งสิ ” อู๋จางิ่อนุญาตอยู่ในใจ กระเป๋ามิติมีจิติญญาเป็ของตัวเองและมีความรู้สึกนึกคิดและรับรู้ถึงเ้าของได้ หลี่ห่าวอี้เปิดกระเป๋าอีกครั้ง เขาหาคำอธิบายที่เหมาะสมกับสถานการณ์ตรงหน้าไม่ได้
“ อึ้งใช่ไหมล่ะ ” อู๋จางิ่เลิกคิ้วใส่สามี
“ อึ้งสุดๆไปเลย ” หลี่ห่าวอี้กล่าวขึ้นมาอย่างใ
“ สามี พวกเราเก็บส้มใส่กระเป๋ามิติกันเถอะ จากนั้นรีบทำลายหลักฐานซะ ” อู๋จางิ่กับหลี่ห่าวอี้ช่วยกันเด็ดส้มเก็บใส่กระเป๋ามิติ
“ จะทำยังไงกับต้นส้มเขียวหวานดี ” หลี่ห่าวอี้หันหน้ามาถามเธออย่างสงสัย นั่นสิ เธอรีบถามระบบมือวิเศษ ระบบบอกกับเธอว่าแค่ดึงพลังวิเศษกลับคืนมา เมล็ดพันธุ์จะอยู่สภาพเดิมแต่จะทำให้มันเสียหายอย่่างหนักและไม่สามารถใช้รอบสองได้
หลังจากรู้ว่าต้องทำอย่างไร อู๋จางิ่ดึงพลังกลับคืนทันที ต้นส้มเขียวหวานหยุดเจริญเติบโตและค่อยๆคืนรูปร่างเดิมจนกลายเป็เมล็ดพันธฺุ์สีดำแบบไร้ชีวิตชีวาในใต้ดิน
“ ไปกันเถอะ ” อู๋จางิ่กับสามีหันหลังกลับเดินทางกลับบ้านทันที
“ อ้าว! น้องสาม สะใภ้สาม พวกเธอไปไหนมา ” ทันทีที่เดินเข้ามาในบ้าน สองสามีภรรยาโชคร้ายเจอเข้ากับพี่รอง
“ พี่รอง กลับมาจากเข้าห้องน้ำเหรอ ” หลี่ห่าวอี้ถามพร้อมตีหน้าซื่อ
“ ก็ใช่น่ะสิ แกอย่ามาเปลี่ยนเื่ ไปไหนมาถึงกลับมาดึกป่านนี้ ” หลีซิงอีพยายามถามย้ำอีกรอบ
“ ถามบ่อยจัง ผมกับภรรยาแค่ออกไปเดินเล่นด้วยกัน มันเกี่ยวอะไรกับพี่รองเนี่ย ” หลี่ห่าวอี้ขึ้นเสียงใส่พี่รองของเขาอย่างไม่พอใจที่เข้ามายุ่งเื่ส่วนตัว
“ เหอะ คิดว่าฉันจะเชื่อแกหรือไง ” หลี่ซิงอีเดินกลับเข้าไปในห้องนอน เขาปลุกภรรยาของตัวเองอย่างหัวเสีย
“ อะไรของคุณ คนจะหลับจะนอน ปลุกทำไมเนี่ย ” เหอจื่อรั่วอารมณ์เสียและหงุดหงิดใส่สามีไม่ได้เื่ของเธอ
“ ผมกลับมาจากเข้าห้องน้ำแล้วบังเอิญเจอน้องสามกับสะใภ้สามเพิ่งกลับมาจากข้างนอก ” หลี่ซิงอีลูบคางช้าๆ เขากำลังใช้ความคิดร้ายๆอยู่
“ พวกนั้นไปไหนมาดึกๆดึนๆ ” เหอจื่อรั่วหายง่วงนอนทันที
“ บอกว่าไปเดินเล่น แต่ผมไม่เชื่อหรอก มันน่าสงสัยมาก ่นี้คุณจับจ้องสะใภ้สามอย่าให้คาดสายตาเด็ดขาด ส่วนน้องสามผมจะจับตาดูเอง ” หลี่ซิงอีกล่าว เขาเชื่อความรู้สึกของตัวเอง มันต้องมีอะไรสักอย่างอยู่แน่ๆ
“ ได้ ” เหอจื่อรั่วจะจับตาดูทุกฝีก้าว
ห้องนอนของบ้านสาม ทั้งสองคนเข้ามาในห้องนอน พวกเธอนอนลงข้างๆลูกน้อย หลี่ห่าวอี้หันหน้ามาสบตากับภรรยา
“ ่นี้ คุณระวังตัวด้วย ผมรู้จักพี่รองดี พี่รองต้องทำอะไรสักอย่างแน่ๆ ” หลี่ห่าวอี้กล่าวเตือน
“ ฉันอยากย้ายออกจริงๆ บ้านรองเป็บ้าไปแล้ว ” อู๋จางิ่กล่าว เธอเกลียดบ้านรอง แม้แต่ใบหน้าแทบไม่อยากจะมองเลย
“ อดทนเอาไว้ อีกไม่นานพวกเราจะต้องมีบ้านเป็ของตัวเอง ” หลี่ห่าวอี้ก็ไม่อยากอาศัยอยู่ร่วมกับบ้านรอง ทำอะไรไม่ค่อยสะดวก
“ ฉันจะเฝ้ารอวันนั้นมาถึง ” อู๋จางิ่กล่าวเสร็จ เธอหลับตานอนพักผ่อน
2K
