หลี่ชิงหมิน : โปรดคืนบทพระรองให้ข้า

บทที่ 144 สะพานแขวน

องค์รัชทายาทที่เหมือนตกใจจนลืมเลือนสิ่งที่เกิดขึ้นก็ถูกทำให้ตื่นขึ้นมาใหม่ เขาเองก็นึกย้อนกลับไป ปรากฏว่าอาการของเขานั้นไม่เหมือนปกติจริงๆ ความร้อนรุ่มในอกนั้นมากมายผิดปกติ นี่สมควรเป็นยาพิษที่ซือซือกล่าวหรือไม่?

เขามองดูหญิงสาวที่ตีหน้านิ่ง ก่อนหน้านี้ร่ำไห้ร้องขอให้เขาเมตตา เมื่อคิดถึงตรงนี้แล้วก็ยิ่งรู้สึกผิดต่อนาง

“แม่นางซือซือ เจ้าจะเปิดเผยเรื่องนี้ได้อย่างไร เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับชื่อเสียงของเจ้า หากว่า...”

“ข้าไม่คิดมากอะไร ในฐานะผู้ที่รู้เรื่องการรักษา ข้าก็เหมือนกับผู้รักษาคนหนึ่งเช่นกัน ถึงจะไม่เต็มใจ แต่ข้าก็ช่วยบรรเทาพิษร้ายนี้แก่องค์รัชทายาทแล้ว โชคดีที่ไม่มีคนอื่นมาพบ หรือองค์รัชทายาทไม่ได้ขืนใจขุนนางคนอื่น เพราะนั่นอาจจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ที่แท้จริง”

“ซือซือ ข้า...” องค์รัชทายาทได้ยินก็นึกอยากจะขอโทษนาง มือของเขาที่กุมจางหลิวอี้เอาไว้ปล่อยออก

ซือซือกำลังพูดเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้อย่างไร เขาเป็นคนทำให้นางเสียหาย นางกลับบอกว่าเป็นแค่การรักษาอย่างนั้นหรือ?

“องค์รัชทายาทไม่ต้องรู้สึกผิดต่อหม่อมฉันเพคะ เมื่อพระองค์เดินทางกลับไป ก็โปรดลืมเลือนเรื่องของหม่อมฉันไปเถิด หม่อมฉันเองก็มีชีวิตอยู่ในแบบของตนเอง ที่ผ่านมามีความสุขดีแล้วเพคะ ไม่มีตระกูลให้ต้องมารู้สึกอับอาย การเป็นอิสระนั้นดีกว่าการที่อยู่กับคนไร้หัวใจเพคะ”

“หม่อมฉันไม่ขอให้พระองค์ต้องรับผิดชอบที่กระทำลงไปเพียงเพราะพิษหรอกเพคะ ต่อให้จะเจ็บปวดทรมานขนาดไหน แต่หม่อมฉันรู้ดีว่าการได้อยู่กับคนที่มองหม่อมฉันไม่มีค่าไปทั้งชีวิต นั่นต่างหากที่เป็นเรื่องน่าเจ็บปวดที่สุด”

ซือซือเผยรอยยิ้มจางๆ ท่าทางของนางเศร้ามาก นางเองก็ไม่ได้ต้องการให้เกิดเรื่องขึ้น ทว่าสู้แรงบุรุษไม่ได้เลย ถึงอย่างนั้น...นางก็เข้มแข็งพอที่จะตัดความเสียใจทั้งหมดทิ้งไป นางนึกถึงความสุขของตนเองมากที่สุด ไม่สนใจชื่อเสียงที่เสียไปแล้วด้วยซ้ำ

องค์รัชทายาทเห็นซือซือเป็นเช่นนี้ก็รู้สึกสงสารนางจับใจ เขารีบเดินเข้ามาแล้วสวมกอดนางอย่างไม่อายใครอีก

“ข้ารักเจ้าซือซือ ถึงแม้ว่านี่จะเป็นเพราะยาพิษ แต่ข้าก็รักเจ้าจริงๆ ไม่อย่างนั้นข้าไม่คิดจะมาหาเจ้าหรอก”

“แต่ว่า....”

“ซือซือ ข้าจะไม่ตรวจสอบอะไรทั้งนั้น ข้าไม่ต้องการให้เรื่องนี้ถูกประกาศออกไป แต่ทันทีที่กลับเมืองหลวง ข้าจะรับเจ้าเข้าเป็นสนมของข้า แม้ว่าข้าจะให้เจ้าอยู่ในตำแหน่งสูงไม่ได้ แต่ข้าสาบานว่าจะดูแลเจ้าอย่างดี...เจ้าเชื่อใจข้าได้หรือไม่ กลับเมืองหลวงกับข้าเถอะนะ”

“อะ องค์ชาย...” ซือซือผู้แข็งแกร่งเมื่อได้ยินถ้อยคำอ่อนโยนก็ร่ำไห้ออกมา อย่างไรเสียนี่ก็เป็นความสูญเสียครั้งใหญ่ของสตรี นางถูกดึงเข้าไปสวมกอด องค์รัชทายาทได้เข้าใจแล้วว่าท่าทางเข้มแข็งของนางก่อนหน้านี้ ทั้งหมดก็แค่การปกป้องตนเองเท่านั้น

เขาไม่ได้รู้เลยว่าสายตาของซือซือยามที่มองไปยังจางหลิวอี้นั้นมีประกายแห่งชัยชนะแฝงอยู่ด้วย แน่นอนว่าการแต่งเข้าจวนฐานะสนมคนหนึ่งนั้นไม่ใช่เรื่องดี แต่ซือซือมั่นใจว่านางจะไม่หยุดอยู่ตำแหน่งนั้นแน่

อีกอย่าง...คุณหนูจางผู้นี้ นางจะไม่ปล่อยเอาไว้ให้อยู่ดีกินดีเช่นกัน!!

แม้ว่าจางหลิวอี้จะไม่พอใจที่ซือซือเรียกร้องความสนใจไปทั้งหมด แต่เป้าหมายของนางถือว่าประสบความสำเร็จแล้ว นางจึงยอมถอยและไม่สร้างปัญหาอีก ยังกลัวว่าถ้าองค์รัชทายาทเอาจริง เกิดตรวจสอบเรื่องยาพิษขึ้นมา คงจะทำให้ตนเองเดือดร้อนเป็นแน่

สถานการณ์ที่เกิดขึ้นในหุบเขานั้นอยู่ในสายตาของหวงซีเฉิงทั้งหมด เขานั่งอยู่ในกระโจม พยักหน้าอย่างพึงพอใจที่ทุกอย่างสำเร็จไปด้วยดี โชคดีที่จางหลิวอี้ฉลาดมาก หาไม่แล้ว...คงจะไม่คิดวิธีการตัดไฟตั้งแต่ต้นลม ทว่ายอมเสียโอกาสให้ซือซือได้กลายเป็นสตรีขององค์รัชทายาทก่อนเช่นนี้

สมแล้วที่นางเติบโตมาในตระกูลใหญ่ นางรู้ว่าแต่งเข้าวังรัชทายาทจะต้องเจอกับอะไร สตรีมากมายหลายร้อยคนอยู่ที่นั่น นางไม่สามารถขัดขวางได้หมดทุกคนหรอก

เช่นนั้น....ขัดขวางไม่ได้ก็มีแต่ต้องทำลายและกดข่มลงไปเท่านั้น เรื่องราวหลังจากนี้...ไม่ว่าใครจะแพ้หรือชนะ หวงซีเฉิงไม่สนใจอีก ขอเพียงซือซือมีที่ให้ไปแล้ว นางก็ไม่สามารถมาวุ่นวายกับเขาหรือชิงหมินได้อีกต่อไป...

หลี่ชิงหมินรับรู้ได้ถึงอารมณ์ที่ดีขึ้นอย่างกะทันหันของแม่ทัพใหญ่ผู้นี้เช่นกัน เขาจะรู้ได้อย่างไรว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้างในนั้น และเขาย่อมไม่มีทางรู้ว่าขวดยาพิษที่คุณหนูจางใช้งาน แท้จริงแล้วเป็นของผู้ใด...ความโหดเหี้ยมในสายตาของชิงหมินต่อหวงซีเฉิงลดลงไปมาก จนหลายครั้งเขาลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่านิสัยที่แท้จริงของอีกฝ่ายเป็นอย่างไร

แต่สำหรับคนอื่นๆที่รู้เรื่อง พวกเขารู้สึกว่าแม่ทัพใหญ่นั้นอันตรายมากกว่าเดิมเสียอีก ทั้งใจแคบมากขึ้น และโหดเหี้ยมมากขึ้น ต่อให้ไม่สังหารคน...แต่การทำลายชีวิตใครสักคนนั้นเป็นเพียงเรื่องทั่วไปของเขา ราวกับว่ากำลังกินอาหารอยู่เท่านั้นเอง

เวลาผ่านไป การสร้างสะพานเชื่อมต่อก็ใกล้เสร็จแล้ว เหลือเพียงอีกไม่กี่ร้อยเมตรเท่านั้นก็จะเชื่อมไปจนถึงอีกฝั่งได้ สะพานนี้เป็นสะพานแขวน อาศัยการผูกเชือกกับต้นไม้รอบๆในระหว่างการสร้าง แต่หลักที่แท้จริงจะเป็นเสาขนาดใหญ่ โดยสองเสาอยู่ฝั่งนอกหุบเขา เชือกนี้รัดแน่นและแข็งแรงมาก ในขณะที่อีกสองเสายังไม่ได้ปักไว้ เนื่องจากเป้าหมายอยู่ฝั่งตรงข้าม

ในความเป็นจริง ถ้าต้องการพาคนไม่กี่คนออกมา แม่ทัพใหญ่สั่งให้ทหารของพวกเขาพาออกมาได้เลยด้วยซ้ำ แต่...เพื่อให้สะพานนี้ใช้งานได้มากกว่า 10 ปี ทั้งยังเอาไว้เผื่อสันดินพังทลายขึ้นมาอีก ชาวบ้านยังอพยพออกมาได้อย่างรวดเร็ว

สะพานแขวนนี้จะสูงกว่าสันดินเกือบสิบเมตร เวลาขึ้นต้องเดินขึ้นบันได การเดินทางลำบากหน่อย แต่ปลอดภัยในระยะยาวแน่นอน ถ้าลำพังแค่ชาวบ้าน...พวกเขาใช้สะพานแขวนนี้เดินเข้าออกย่อมปลอดภัยกว่าเดินบนสันดินที่ลื่นและอาจจะพังลงมาเพราะแรงดันน้ำอีก

“พรุ่งนี้ก็น่าจะไปถึงอีกฝั่งได้ ที่นั่นยังมีน้ำท่วมสูงอยู่ คงไม่พบเจอคนง่ายๆ ข้าจะให้คนสร้างสะพานแขวนเชื่อมไปยังภูเขาสูงด้วย อาจจะต้องใช้เวลาเพิ่มอีกวันสองวัน แต่ในอนาคตจะทำให้ชาวบ้านขึ้นเขาได้อย่างปลอดภัยมากขึ้น เว้นแต่สะพานนี้ถูกทำลายโดยสัตว์ร้ายขนาดใหญ่”

หวงซีเฉิงอธิบายสถานการณ์ให้ชิงหมินที่นั่งรออย่างเบื่อหน่ายได้ฟัง เมื่อรู้ว่ากำลังจะได้เข้าป่าอีกครั้ง เขาก็ลืมตาขึ้นมาจากความง่วงงุน

“ระหว่างที่พวกท่านสร้างสะพานไปยังภูเขา ข้าสามารถไปกับสิงโตน้อยเพื่อเล่นรอบๆได้หรือไม่?”

“แน่นอน”

“เยี่ยม!” ชิงหมินดีใจมาก ในที่สุดก็เหมือนกับการมาท่องเที่ยวเสียที

“ว่าแต่....น้ำที่ท่วมหมู่บ้านอยู่ตลอดนี้จะทำอย่างไรหรือ? ให้พวกองค์รัชทายาทจัดการเอง พวกเขาจะทำได้หรือ?”

“ทำได้หรือไม่นั้น ไม่ใช่ภารกิจที่พวกเรารับมา สั่งขององค์จักรพรรดิมีแค่ให้ช่วยเหลือทุกคนออกมาจากหุบเขาเท่านั้น” ซีเฉิงยักไหล่ คนทำผิดก็ต้องจัดการเอง เขาไม่จำเป็นต้องตามเช็ดตามล้างให้

“โอ้ เช่นนั้นก็ดี” ชิงหมินสนใจแค่การออกหาดอกไม้หรือพืชกลิ่นหอมอื่นๆเท่านั้น ถ้าสามารถเจอของอย่างผลคันได้อีก เช่นนั้นเขาก็จะสามารถเอาไปทำยาพิษเล่นได้ด้วย

แน่นอนว่าเขาจะทำเล่นๆโดยไม่ให้ผู้อื่นรู้ อย่างผลคัน...ตอนนี้ทุกคนรู้ว่ามันเป็นผลไม้กินได้ เช่นนั้นถ้าเขาศึกษามันเพิ่ม ก็จะไม่มีคนตำหนิว่าเขายุ่งเกี่ยวกับยาพิษ ชิงหมินได้หนทางในการเล่นสนุกเพิ่ม เขาจะปล่อยไปได้อย่างไร

“ถึงเวลานั้น เจ้าอาจจะไม่อยากไปไหนแล้วอยู่พูดคุยกับ “น้องสาว” ของเจ้าก็เป็นได้” หวงซีเฉิงอารมณ์ดีจริงๆ แม้ว่าจะเอ่ยถึงซือซือ แต่ใบหน้าของเขาก็ยังมีรอยยิ้มอยู่

 ชิงหมินมีลางสังหรณ์ประหลาดว่าอาจจะเกิดเรื่องขึ้นแล้ว แต่เขาเพียงไม่รู้ว่าคือเรื่องอะไรก็เท่านั้น

“ถ้าข้าอยู่กับนางทั้งวัน ท่านจะไม่ว่าอะไรหรือ?”

“นั่นสินะ....บางที อาจจะไม่ว่าอะไรก็ได้”

“โอ้ มั่นใจขนาดนี้ คงจะรู้อะไรดีๆมาน่ะสิ”

“ดีสำหรับข้า แต่อาจจะไม่ได้ดีสำหรับเจ้านัก”

“อืม เช่นนั้นข้าจะตั้งตารอเรื่องดีๆที่ท่านพูดถึงก็แล้วกัน” ชิงหมินยักไหล่ เจ้าคนตัวโตผู้นี้ต้องการกลั่นแกล้งเขาจริงๆ แต่เขาก็รู้ว่าน่าจะเกี่ยวข้องกับซือซือของเขา

หรือว่า...แม่นางเอกของเขาจะได้รับความเดือดร้อนอะไรอีก? ใบหน้าของนางถูกทำลายจนน่าเกลียดหรือ? หรือว่านางกลายเป็นเจ้าหญิงนิทราไปแล้วกันล่ะ?

ชิงหมินไม่ได้ถามอะไร เพียงรอชมการแสดงที่ซีเฉิงต้องการให้เขาดูด้วยตนเองเท่านั้น การสร้างสะพานแขวนเสร็จไปอย่างรวดเร็ว ชิงหมินขึ้นหลังของสิงโตน้อยแล้วไปดูหมู่บ้านที่จมน้ำเหล่านั้น เขารู้สึกสงสารชาวบ้านอยู่บ้าง ตอนนี้บ้านของพวกเขาอยู่ในน้ำทั้งหมด บางส่วนถูกพัดทำลาย บางส่วนก็เหลือเพียงหลังคาเท่านั้น

แต่ยังดีที่บ้านเรือนของพวกเขาไม่ได้สร้างมาแข็งแรงนัก ไม่ใช่การทุ่มเทกำลังกายใจทั้งหมดไป เพราะสุดท้ายแล้ว ต่อให้ไม่มีสันดินพังทลาย พวกเขาก็จะเจอกับน้ำป่าไหลหลากอยู่ตลอดอยู่แล้ว ก็แค่...ครั้งนี้พวกเขาเพิ่งผ่านการขูดรีดในช่วงสงครามมา ทำให้ไม่มีเสบียงเก็บเอาไว้มากนักก็เท่านั้น

ดีที่ชิงหมินคิดวิธีการกินผลคันได้สำเร็จ เชื่อว่าพวกเขาจะมีชีวิตอยู่รอดได้ดีอย่างแน่นอน

สิงโตน้อยกระโดดลงไปในน้ำ มันสนุกสนานกับการว่ายน้ำอย่างมาก ในขณะที่ชิงหมินอยู่บนหลังของมัน ขาของเขาไม่โดนน้ำแม้เพียงหยดเดียว ถือว่าสิงโตน้อยมีความสามารถมากเมื่ออยู่กับน้ำเหล่านี้...

“อย่าไปไกลมากนัก แม้ว่าสิงโตน้อยจะเป็นเหมือนราชาน้ำ แต่บางจุดก็มีน้ำวนที่อันตรายอยู่”

“เข้าใจแล้ว” ชิงหมินรับปากคนตัวโตก่อนจะหายลับไป เด็กน้อยของเขาเที่ยวเล่นอย่างสนุกสนานจริงๆ เจ้าตัวจับคู่กับสิงโตน้อยยิ่งเหมือนกับได้ติดปีก 

เพราะน้ำขึ้นสูงชันมาก ดังนั้นจึงท่วมยอดไม้ไปหมด ชิงหมินใช้โอกาสนี้เก็บผลไม้หรือเถาวัลย์บนยอดมาได้หลายอย่าง มันเป็นเถาวัลย์ที่ไม่ได้เจอง่ายๆด้วย ถือว่าใช้โอกาสนี้เป็นประโยชน์จริงๆ

ผ่านไปเกือบครึ่งวัน เขาก็กลับมาหาหวงซีเฉิงเพื่อกินอาหารเที่ยง ไม่น่าแปลกที่คนตัวใหญ่ไม่กลัวว่าชิงหมินจะหายไปไม่กลับมา ตราบเท่าที่เขายังทำอาหารดีๆรอเอาไว้ เด็กแสบของเขาย่อมต้องกลับมาหาแน่ นี่เป็นวิธีการผูกมัดชิงหมินโดยที่ไม่ต้องใช้กำลังเลย เกี๊ยวที่เขาเตรียมมาได้ใช้อีกครั้ง ขนาดชิงหมินเตรียมอาหารติดตัวไปก็ยังตามกลิ่นกลับมาได้

“วันนี้ข้าจะไปที่เขาเพื่อแจ้งการมาถึงให้องค์รัชทายาทรู้เสียหน่อย พวกเขาสมควรต้องเตรียมตัวกลับออกมาข้างนอก...เจ้าอยากจะไปด้วยหรือไม่?”

“ข้าไม่ชอบองค์รัชทายาท และไม่อยากจะเจอเขามากนัก” ชิงหมินยังคิดถึงความขี้ขลาดของอีกฝ่าย ใช้ขุนนางในขบวนเป็นโล่เนื้อให้ตนเองปลอดภัย คนเช่นนี้ไม่ใช่สหายที่น่าคบหาเลย

“อืม ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็ไปเล่นสนุกเถอะ”

“.....ไม่เอา ข้าจะไปด้วย”

“...........”

“ไม่ใช่ว่าท่านมีเรื่องดีๆให้ข้าดูหรอกหรือ? อีกอย่าง...บนเขาสูงก็น่าจะมีอะไรมากขึ้น” 

“อืม อย่างนั้นก็ไปด้วยกัน” 

“ได้” ชิงหมินรับคำก่อนจะเคี้ยวอาหารในปาก เขายกถ้วยน้ำอุ่นร้อนกลืนลงน้อย ใบหน้ามีสีแดงระเรื่อด้วยความสุข

“กินให้น้อยลงหน่อยเถอะ วันนี้ข้าเตรียมขนมหวานเอาไว้ด้วย”

“หือ? มีขนมหวานด้วยหรือ?”

“ใช่ ให้คนไปซื้อมาเมื่อวันก่อน” ซีเฉิงยกยิ้ม 

ในขณะที่สตรีผู้นั้นกลายเป็นของคนอื่น เขาก็เอาใจชิงหมินมากขึ้นอีกเท่าตัว ดูเอาเถอะ...เมื่อชิงหมินเริ่มการเปรียบเทียบแล้ว เขาย่อมต้องรู้ว่าผู้ใดดีกว่ากัน!!

คนตัวเล็กเห็นท่าทางของอีกฝ่าย คิ้วเล็กๆขมวดเข้าหากันก่อนจะคลายออก ถึงจะไม่รู้ว่าเจ้าปีศาจร้ายตนนี้มีแผนอะไรในใจ แต่การที่เขาจะได้กินขนมมากหน่อยก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้าย

สุดท้าย...ชิงหมินก็ไม่ได้สนใจซือซือมากอยู่แล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะเขาต้องการรักษาบทพระรองที่แสนสุขของตนเองเอาไว้ เขาย่อมไม่พยายามรักษาเนื้อเรื่อง แต่ตอนนี้มันวุ่นวายถึงเพียงนี้แล้ว...เขาทำได้เพียงปล่อยให้มันเป็นไปเท่านั้น

“ข้าไม่ดื่มน้ำแกงแล้ว ขนมหวานอยู่ที่ไหนหรือ?” ชิงหมินรีบกินเกี๊ยวจนหมดก่อนจะแบมือขอขนมหวานต่อ

หวงซีเฉิงหัวเราะในลำคอของตนเองก่อนจะหยิบเอาผลไม้เคลือบน้ำตาลออกมาให้คนตัวเล็ก ชิงหมินเบ้หน้าเล็กน้อยเมื่อเห็นขนมที่ว่า...

“แค่ผลไม้เคลือบหรือ?”

“ไม่ชอบหรือ?”

“ก็ชอบ แต่...ข้าคิว่าจะมีขนมอย่างอื่นด้วย”

“เช่นนั้นรอออกไปจากที่นี่ก่อน ข้าจะให้คนไปซื้อขนมอย่างอื่นมาเตรียมไว้”

“อืม....” ชิงหมินบ่นพึมพำแต่ปากก็ยังขยับไม่หยุด เห็นท่าทางเหมือนหนูตัวน้อยแบบนั้น ซีเฉิงก็ยื่นมือบีบแก้มเขาเบาๆอย่างอดใจไม่อยู่

…………………………………………………