สองปีแล้วที่ฉันใช้ชีวิตวนลูปซ้ำๆกลางวันทำงานประจำในบริษัทเอกชนเงินเดือนหมื่นห้า ส่วนกลางคืนก็หาอาชีพอื่นทำเสริมยี่สิบสี่ชั่วโมงทำสามงานเป็อย่างต่ำ
ไม่ได้ขยันนะแต่มันร้อนเงินฉันก็เป็มนุษย์คนหนึ่งที่มีความี้เี อยากนอนตื่นสายในวันหยุดสุดสัปดาห์เลิกงานกลับห้องไปพักผ่อนดูซีรีย์เหมือนคนอื่นๆ บ้าง
แต่เพราะการดำรงชีวิตอยู่ในเมืองมันมีค่าใช้จ่ายค่อนข้างสูงและฉันไม่ยอมให้เ้าหนี้ยึดบ้าน ที่เป็เหมือนของต่างหน้าของตาไปง่ายๆจึงต้องเร่งหาเงินส่งไปใช้หนี้ตัวเป็เกลียวยังไงล่ะ
การพักผ่อนไม่เพียงพอจากการโหมทำงานหลายอย่างอีกทั้งพยายามประหยัดโดยการกินแต่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเป็หลัก ส่งผลให้ร่างกายเกิดการประท้วง
นั่งๆทำงานอยู่เกิดการชัตดาวน์กลางอากาศ วูบหมดสติ สมองช้าทำงานไม่รู้เื่เพื่อนที่เข้ามาทำงานพร้อมกันได้เลื่อนตำแหน่งไปหลายขั้นแล้ว แต่ฉันยังเป็แค่ลูกจ้างต่อสัญญารายปีอยู่เลยสิ้นปีนี้ยังไม่รู้อนาคตตัวเองด้วยซ้ำ
มืดมนซะไม่มี...
วันๆ หนึ่งแอบร้องไห้นับครั้งไม่ถ้วนมีความคิดอยากฆ่าตัวตายไปซะให้มันจบๆจะได้ไม่ต้องเหนื่อยอย่างที่เป็อยู่ทุกวันนี้ ลำบากเพื่ออะไร ทำไปเพื่อใครในเมื่อตอนนี้ฉันตัวคนเดียว
แต่ภาพของตามักแวบเข้ามาในหัวเสมอท่านอุตส่าห์ตรากตรำเลี้ยงดูเรามาเป็อย่างดีจนเติบใหญ่จะเอาชีวิตที่แลกมาด้วยหยาดเหงื่อหยาดน้ำตาของตา มาทิ้งง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ
ไม่เท่ากับว่าฉันเป็เด็กอกตัญญูหรือไงนั่นจึงเป็เหตุผลให้ฉันต้องกล้ำกลืนฝืนใช้ชีวิตอันน่าสมเพชต่อไป
ด้วยความที่เช้านี้ฉันใช้เวลาอย่างไร้ค่าไปกับการนอนถอนหายใจมองเพดานร่วมสิบห้านาทีส่งผลให้ฉันเหลือเวลาอาบน้ำแต่งตัวไม่ถึงสิบนาทีด้วยซ้ำ
ไหนจะระยะทางระหว่างที่พักกับบริษัทซึ่งต้องใช้รถโดยสารสาธารณะฟรี ในการเดินทางไปทำงานร่วมยี่สิบกิโลเมตร
การจราจรบนถนนในเมืองติดขัดเป็ปกติฉันไม่สามารถดึงเวลาส่วนนั้นมาทดเวลาาเ็ให้ตัวเองได้สิ่งที่ทำได้คือต้องจัดการตัวเองให้เสร็จในเวลาที่เหลืออยู่
ปึด!
ด้วยความเร่งรีบเพราะต้องแข่งกับเวลาจนทำให้เกิดความประมาทบวกกับสภาพแวดล้อมในห้องน้ำที่ทั้งเปียกและลื่น อุบัติเหตุจึงเกิดขึ้น
ในชั่วพริบตาร่างของฉันลอยละลิ่วขึ้นกลางอากาศ เกิดเป็ภาพสโลวโมชั่น ขณะกำลังเอนตัวล้มหงายหลังตามแรงโน้มถ่วงของโลก
โครม!!
เสียงร่างกายของฉันกระทบลงบนพื้นห้องน้ำดังสนั่นหวั่นไหวรู้สึกชาไปแทบทุกส่วนโดยเฉพาะศีรษะ อาจเพราะมันฟาดเข้ากับขอบ
ส้วมด้วยหรือเปล่า อันนี้ไม่แน่ใจเหมือนกัน
สายตาเริ่มพร่าเลือนไปทีละนิดสติสัมปชัญญะค่อยๆ ดับวูบ พร้อมกับกลิ่นคาวที่ฉันเดาว่าน่าจะเป็เืลอยเข้ามาแตะจมูก
‘ฉัน...กำลังจะตายแล้วสินะ’
‘ดีจัง... ต่อไปก็ไม่ต้องเหนื่อยแล้ว’
นี่ถือว่าเป็การทำผิดต่อตาหรือเปล่าไม่ได้ฆ่าตัวตายสักหน่อย มันคืออุบัติเหตุที่ฉันไม่ได้ตั้งใจให้เกิดขึ้น ก็แค่...ไม่ได้รู้สึกเดือดร้อนหรือเป็ทุกข์ ที่จะต้องตายก็เท่านั้นเอง
730
