Red Priming (ปฐมบทสีแดง)
สถานที่: ห้องสอบสวนผนังปูนเปลือยที่เย็นเยียบ แสงไฟนีออน้าส่งเสียงครางหึ่งๆ ราวกับจะขาดใจ นักโทษชายนั่งตัวสั่น โซ่ที่ล่ามข้อมือกับโต๊ะเหล็กกระทบกันดังแกร่งกรงเป็ระยะ 10 นาทีผ่านไปความเบื่อหน่ายกลายเป็ความกระสับกระส่าย และอีก 10 นาทีต่อมามันะเิเป็ความโกรธแค้น เขาะโด่าทอเรียกผู้คุมจนสุดเสียง
ทันใดนั้น ประตูเหล็กหนักอึ้งถูกผลักเข้ามา... ชายแปลกหน้าในชุดสูทลำลองสีเข้มเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มจางๆ เขาดูนิ่งสงบจนน่าประหลาดใจ
ชายแปลกหน้า: "โทษที พอดีงานฉันเยอะนะ นายคงไม่ว่าอะไรใช่ไหม... อ้อ ฉันลืมไป นายว่าอะไรฉันไม่ได้อยู่แล้ว" (เขานั่งลงฝั่งตรงข้ามอย่างผ่อนคลาย)
นักโทษ: "มึงเป็ใคร? มึงคิดว่ามึงเป็คนแรกเหรอที่พยายามจะง้างปากกู มึงรู้ไหมไอ้พวกเหี้ยก่อนหน้านี้เป็ยังไง?"
ชายแปลกหน้า: "ยังไงล่ะ?" (เขายักไหล่ พลางหยิบลูกอมสีแดงเข้มขึ้นมาแกะเข้าปาก)
นักโทษ: "พวกมันคว้าน้ำเหลว! เพราะกูไม่ได้ทำ! พวกมึงมันก็แค่พวกหิวผลงาน อยากยัดกูเป็แพะใจจะขาดแต่ไม่มีปัญญา!"
ชายแปลกหน้า: "โอ้... นายดูอัดอั้นนะ ฉันเข้าใจ ฉันเองก็ไม่ชอบรอใครเหมือนกัน แต่นายรู้ใช่ไหมประเทศนี้รถโคตรติดเลย... ลูกอมไหม?" (เขายื่นลูกอมสีแดงเม็ดหนึ่งให้)
นักโทษกระชากไปอมไว้อย่างอารมณ์เสีย รสชาติหวานปนขื่นแปลกประหลาดแผ่ซ่านในปาก ชายแปลกหน้าเริ่มสับไพ่ทาโรต์ในมือ เสียงไพ่กรีดตัวเข้าหากันดังกริ๊กๆ เป็จังหวะสม่ำเสมอ
ชายแปลกหน้า: "ฉันไม่ใช่คนสอบสวนหรอก เรียกว่านักสงเคราะห์จิติญญาก็ได้ นายสนใจลองดูดวงหน่อยไหม? ทางทัณฑสถานเขามีโครงการฝึกนักโทษให้เรียนรู้เื่โชคชะตา"
นักโทษ: "มึงจะเลิกเล่นปัญญาอ่อนได้รึยัง!"
ชายแปลกหน้า: "น่า... ลองหน่อย" (เขากรีดไพ่เรียงเป็เส้นตรงบนโต๊ะเหล็ก)
ด้วยความรำคาญ นักโทษใช้มือที่ล่ามโซ่ปัดกองไพ่ทิ้งอย่างแรง ไพ่ร่วงกราวลงพื้นห้อง แต่กลับมีไพ่เพียง 3 ใบ ที่ยังคงวางนิ่งอยู่บนโต๊ะราวกับถูกตรึงไว้
ชายแปลกหน้า: "เลือกได้ดี... ฉันขอแยก 3 ใบนี้ไว้ก่อนนะ" (เขาสไลด์ไพ่ 3 ใบนั้นไปไว้มุมโต๊ะที่นักโทษเอื้อมไม่ถึง ก่อนจะก้มลงเก็บไพ่บนพื้น) "นายบอกว่าไม่มีญาติ... นายมียาย มีพี่สาวที่แยกไปอยู่อีกบ้านไม่ใช่เหรอ? จะไม่โทรหาเขาจริงๆ เหรอ?"
นักโทษ: (ชะงัก แววตาไหววูบ) "จะให้โทรหาเพื่ออะไร... หน้ายังไม่เคยเห็นเลย"
ชายแปลกหน้า: "เอาล่ะ มาดูโชคชะตาที่นาย 'เลือกเอง' สิ... ใบแรก 10 ดาบ ใบต่อมา แฮงแมน (The Hanged Man) นายเห็นคนในรูปไหม เขาใส่ชุดสีน้ำตาลเหมือนชุดนักโทษที่นายใส่อยู่ตอนนี้เลย... และใบสุดท้าย เดอะเดธ (The Death)"
นักโทษ: "เหอะ! ปาหี่ข้างทาง!"
ชายแปลกหน้า: "สังเกตอะไรไหม? ในไพ่เดอะเดธกับ 10 ดาบน่ะ มีแต่ สีแดง และมี อีกา บินรายล้อมอยู่เต็มไปหมด ที่น่าแปลกคือทั้ง 3 ใบมีรูปคนแอบยืนมองอยู่ห่างๆ เสมอ เหมือนมีใครบางคนเฝ้ามองนายอยู่ตลอดเวลา"
นักโทษ: "ผู้คุม! กูไม่คุยกับไอ้บ้านี้แล้ว!"
ในขณะที่นักโทษถูกลากตัวออกไป ชายแปลกหน้าะโถามไล่หลัง
ชายแปลกหน้า: "ลูกอมอร่อยไหม? นายไม่คุ้นรสชาติของมันบ้างเหรอ?"
11 วันต่อมา ณ ห้องขังเดี่ยว
ภายในคุกกลายเป็นรกที่ไร้ทางออก นักโทษชายถูกทำร้ายในโรงอาหารวันแล้ววันเล่า ชุดสีน้ำตาลขาดพินาศจนเขาต้องเปลี่ยนมาใส่ ชุดสีแดงสด ทุกคืนเขาไม่ได้นอน เสียง อีกา บินมาร้องระงมจิกหน้าต่างห้องขังจนเขาเสียสติ ความเหนื่อยล้าทำให้เขาเห็นเงาคนยืนมองมาจากมุมมืดตลอดเวลา
ทันใดนั้น เสียงรองเท้าหนังที่เดินอย่างมั่นคงหยุดลงหน้าห้องขัง ชายแปลกหน้ายืนอยู่ในเงามืด เขายื่นมือผ่านลูกกรงเข้ามา ในมือมีไพ่ใบเดียวที่คว่ำหน้าอยู่
ชายแปลกหน้า: "นายลืมเลือกไปใบนึงนะ..."
นักโทษ: (คลานถอยหลังชนผนัง) "มึง... มึงเป็ปีศาจ... อีกาพวกนั้น... มันมาตามกู..."
ชายแปลกหน้า: "อีกาเหรอ? ฉันไม่เห็นมีสักตัวนะ มีแต่นายที่ะโเรียกพวกมันทั้งคืนจนห้องข้างๆ ทนไม่ไหว... นายเป็คนเรียกพวกมันมาเองไม่ใช่เหรอ?" (เขาสอดไพ่ใบนั้นทิ้งไว้ที่ลูกกรง มันคือรูปคนแอบยืนมองจากระยะไกล)
นักโทษ: "หยุด! เอามันออกไป! กูยอมแล้ว! กูฆ่าเด็กนั่นเอง! กูซ่อนมีดไว้ใต้ท่อระบายน้ำหลังมินิมาร์ท! พอใจมึงหรือยัง!"
ชายแปลกหน้าหมุนตัวเดินจากไปอย่างเงียบเชียบ ทิ้งให้นักโทษกรีดร้องอ้อนวอนอยู่กับไพ่กระดาษเพียงใบเดียว
หน้าห้องสอบสวน
ชายแปลกหน้าเดินออกมาด้วยท่าทางสงบ นายตำรวจรีบเดินเข้ามาหาพร้อมใบสารภาพ
นายตำรวจ: "เรียบร้อยครับดร. สารภาพหมดเปลือกพร้อมบอกที่ซ่อนมีด... แหม โชคดีจริงๆ นะครับที่วันนั้นเขาปัดไพ่จนเหลือ 3 ใบที่เป็ลางร้ายพวกนั้นพอดี"
ชายแปลกหน้าหยุดเดิน เขาหยิบสำรับไพ่ในกระเป๋าออกมา แล้วใช้หัวแม่มือกรีดคลี่ไพ่ในมือออกเป็รูปพัดต่อหน้านายตำรวจ
ภาพที่ปรากฏทำให้นายตำรวจถึงกับนิ่งอั้น... ไพ่ทุกใบที่เรียงรายอยู่ในมือชายแปลกหน้า ทั้งสำรับคือ "10 ดาบ", "แฮงแมน" และ "เดอะเดธ" วนซ้ำไปซ้ำมาไม่มีใบอื่นแทรกแม้แต่ใบเดียว
ชายแปลกหน้า: (หุบไพ่เข้าหากันเสียงดัง 'ฉับ' ) "เปล่า... ไม่ใช่เื่โชคดีหรอก"
เขาสบตานายตำรวจด้วยดวงตาที่ว่างเปล่า
ชายแปลกหน้า: "ไม่ว่าเขาจะเลือกใบไหน... เขาก็จะได้ 3 ใบนั้นอยู่ดี"
เขาหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้นายตำรวจยืนมองเงาหลังของเขาที่ค่อยๆ หายไปในความมืดของโถงทางเดิน พร้อมความรู้สึกเย็นวาบที่สันหลัง
4K
