ไม่มั่นใจว่าเป็เพราะผมพึ่งตื่นหรือว่าผมคิดถึงดารินมากเกินไป ทันทีที่ผมหันหลังกลับไป ภาพของดารินที่กำลังวิ่งมาหาผมด้วยท่าทีที่เหนื่อยหอบปรากฏขึ้นตรงหน้า มันชัดเจนมาก ผมเห็นแม้กระทั่งหยาดเหงื่อที่ไหลรินอยู่บนใบหน้าที่ตื่นตระหนกของเธอ ท่าทางของเธอคล้ายกับกำลังหนีอะไรบางอย่าง
ที่ผมเห็นนั่นคือดารินอย่างแน่นอนแต่ทว่าร่างกายของเธอกลับจืดจางดังภาพขาวดำที่สามารถมองทะลุผ่านไปได้
"ดะ ดาริน?"
ดารินวิ่งตรงเข้ามาหาผม ครั้นเมื่อเธอัักับผมที่ยืนนิ่งเหมือนกับหุ่น เธอดันทะลุผ่านไปราวกับผมไม่มีตัวตน เสียงหายใจหอบของเธอ กลิ่นอายและความร้อนที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเธอ ผมรู้สึกได้อย่างชัดเจนในตอนที่เธอกำลังวิ่งทะลุผ่านร่างของผมไป
ผมรีบหันควับกลับไปเพื่อมองหาดารินที่พึ่งวิ่งทะลุผ่านตัวผมไป แต่ทุกอย่างดันว่างเปล่าเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น เสียงของฝีเท้าก็หายไปด้วย เหลือเพียงแต่ตัวผมที่ยืนงงงวยกับสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่กลางโถงทางเดิน ผมหันซ้ายหันขวาเพื่อมองหาสิ่งที่เกิดขึ้นกับผมเมื่อกี้
"ผมตาฝาด?"
"หรือผมกำลังฝันอยู่?"
ผมหยิกแก้มตัวเองเพื่อทดสอบว่าตัวเองกำลังฝันอยู่หรือเปล่า ช่างน่าใและแปลกประหลาดที่การกระทำนี้สามารถทำให้ผมรู้สึกเจ็บได้ นั้นหมายความว่าผมไม่ได้ฝันไป เื่ที่เกิดขึ้นเมื่อกี้เป็เื่จริง?!
ผมรีบวิ่งไปทั่วตึกเก่าพลางะโเรียกชื่อของดารินอย่างกับคนบ้า โดยหวังว่าเธออาจจะอยู่ในตึกนี้ ผมแค่อยากจะเจอเธออีกสักครั้ง!
"แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก"
ผมวิ่งวนซ้ำไปมาทั่วทุกชั้นแล้วแต่ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ และไม่มีใครอยู่ในตึกนี้เลย เป็ไปไม่ได้ที่ผมจะตาฝาด ความชัดของเสียง ภาพ และความรู้สึกยังคงติดตรึงอยู่ในความทรงจำ มันไม่มีทางที่จะเป็ภาพหลอนได้ ผมมองดูนาฬิกาผ่านมือถือ
[21:43 น]
"ให้ตายเถอะ ดึกขนาดนี้เชียว!"
ผมตัดสินใจกลับบ้านด้วยความสงสัย กังวล และอีกหลายๆ ความรู้สึกมันไม่สามารถอธิบายได้ว่าตอนนี้ผมรู้สึกยังไง
ผมทิ้งตัวลงนอนบนเตียงหลังจากโดนแม่บ่นชุดใหญ่เพราะกลับบ้านดึกเกินไป
"เป็ไปได้ไหมว่าดารินจะอยู่ในตึกเก่าแต่อยู่อีกมิติ?"
คิ้วทั้งสองของผมขมวดจนแทบจะชนกัน ความคิดของผมเริ่มฟุ้งซ่านภายใต้ความเงียบสงบภายในห้อง ผมลุกขึ้นจากเตียงเดินตรงไปหน้าคอมพิวเตอร์ เริ่มต้นหาข้อมูลเกี่ยวกับเื่เล่าประจำโรงเรียนเหมือนเช่นเคย ผมทำแบบนี้มาหลายเดือนแต่ก็ยังไม่ได้ข้อมูลที่เป็ประโยชน์
ทันทีที่เปิดเว็บบอร์ดของโรงเรียนขึ้นมาผมก็เห็นกระทู้ยอดฮิตที่กำลังเป็ที่พูดถึงในตอนนี้ ผมคลิกเข้าไปอ่านด้วยความสนใจ
[รู้หรือเปล่าว่าวันสอบวันสุดท้ายเป็วันศุกร์ที่ 13?! ใครอยากจะพิสูจน์เื่เล่าประจำโรงเรียนขอให้ไปเจอกันที่ตึกเก่าห้อง XX เวลา 4 โมงครึ่งนะ เราจะพิสูจน์เื่นี้ไปด้วยกัน!]
"เฮ้ออ พวกบ้านี่ จะพิสูจน์ไปทำไมกันนะ ถ้าเกิดหายเข้าไปในมิตินั้นจริงๆ... จะ..."
"..."
ผมฉุดคิดในเื่ที่โง่เง่าและไม่สมควรจะคิดด้วยซ้ำ ถ้าเราเข้าไปในมิตินั้น เราจะได้เจอกับดารินอีกครั้งไหมนะ? ถ้าเจอกันฉันอาจจะช่วยเธอให้ออกมาจากที่นั้นได้... เื่ที่เกิดขึ้นเมื่อกี้อาจจะเป็การยืนยันว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ในตึกเก่านั้นและกำลังหาทางออก? มันคงจะไม่สายเกินไปที่จะไปช่วยเธอใช่ไหมนะ?...
เื่บ้าบอนี้ทำให้ผมนอนไม่หลับแทบทั้งคืน
"ระ ริว เย็นนี้ ระ เราไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุดด้วยกันไหม?"
"..."
"นะ นี่ ริว!"
"เอ้ะ! ว่าไงนะมีนา?"
"ระ เราบอกว่าไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุดกันไหมเย็นนี้?"
"อะ อ๋อ โทษทีนะมีนา ฉันมีธุระน่ะ คงไม่ได้ไปด้วย"
"งะ งั้นไม่เป็ไรจ้ะ"
มีนาชวนผมไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุดอยู่บ่อยครั้ง แต่ผมก็ปฏิเสธเธอไป ทั้งที่ควรจะเป็สัปดาห์แห่งการเตรียมตัวสอบแต่ผมกลับหมกมุ่นอยู่กับการรวบรวมข้อมูลที่เกี่ยวกับเื่เล่าของโรงเรียนตลอดทั้งสัปดาห์จนแทบไม่ได้อ่านหนังสือ
ผมใช้เวลาในการวิเคราะห์ความเป็ไปได้ที่จะหาทางออกและเอาชีวิตรอดจากมิติบ้าๆ นั่นนานพอสมควรโดยวิเคราะห์จากกระทู้เก่าๆ ที่ผมใช้เวลาตลอดหลายเดือนในการสืบหาและรวบรวมมันไว้ แม้กระทู้เ่าั้อาจจะไม่ใช่เื่จริงด้วยซ้ำ...
[ฉันเห็นคนหายเข้าไปในกระดานดำในตึกเก่าด้วยแหละ ไม่น่าเชื่อเลยแต่มันเป็เื่จริงนะ (10 ปีก่อน) ]
[ฉันไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง ฉันกลับมาเอาหนังสือที่ลืมไว้ในตึกเก่า แต่ดันได้เจอคนถูกดูดเข้าไปในกระดานดำด้วยขนลุกมาก (8 ปีก่อน) ]
[เขาว่ากันว่าในมิตินั้นจะมีเขาวงกตที่ซับซ้อนและไม่สามารถหาทางออกได้ง่ายๆ ถ้าหากไม่สามารถออกไม่ได้ก็จะอดตายอยู่ในนั้นไม่สามารถออกมาได้ (8 ปีก่อน)]
[เวลาในมิตินั้นเหมือนจะถูกหยุดอยู่ตอน 4โมง 44 นาที 44วินาทีด้วยแหละ (8 ปีก่อน)]
[มีผีคอยาวอยู่ในมิตินั้นด้วยนะ พี่ของฉันที่หายตัวไปหลายวันกลับมาพร้อมกับพล่ามแต่เื่ผีคอยาวในมิติอะไรสักอย่าง (8 ปีก่อน) ]
[ทุกคนเคยได้ยินเื่เล่าประจำโรงเรียนของเรากันไหม ฉันเคยเข้าไปอยู่ในมิตินั้นแล้ว มันเป็เขาวงกตที่เต็มไปด้วยพุ่มไม้สูงหลายเมตร เถาวัลย์และสัตว์ป่ามากมาย ถ้าหากเจอแสงสว่างโปรดวิ่งไปทางนั้น นั่นคือทางออก (4 ปีก่อน)]
[รู้หรือเปล่าการที่จะเข้าไปในมิตินั้นจะต้องเอามือไปแตะกับกระดานดำในเวลา 4 โมง 44 นาที 44 วินาที โดยที่ในห้องนั้นต้องมีแค่เราคนเดียว หากมีคนอื่นจะไม่สามารถทำได้ ฉันลองทำมาแล้ว (2 ปีก่อน)]
[พวกอาจารย์พูดกันว่ามีรอยมือนับสิบบนกระดานดำในตึกเก่าหลังจากที่พวกรุ่นพี่หายตัวไปด้วยแหละ น่ากลัวมาก (1 ปีก่อน)]
พวกนี้เป็ส่วนหนึ่งของกระทู้ที่เกี่ยวกับตำนานของโรงเรียนในเว็บบอร์ดที่ผมหาได้ ถึงจะดูแล้วจะเหมือนกับเื่ที่แต่งขึ้นมากกว่า แต่มันก็ยังดีกว่าการที่ผมไม่ได้เตรียมตัวอะไรเลย หลังจากที่ผมตัดสินใจแล้วว่า ผมจะลองพิสูจน์ตำนานบ้าๆ นี้ ถ้าเป็จริงผมก็มีโอกาสที่อาจจะได้เจอกับดารินอีกครั้ง แม้ว่าการหายตัวไปของผมจะทำให้คนที่บ้านหรือใครหลายๆ คนต้องเศร้าแต่ผมจะต้องพาดารินกลับออกมาให้ได้
ผมต้องช่วยเธอให้ได้ รอก่อนนะ...
...
309
