ท่านประธานเทาเที่ยที่รัก (นิยายแปลจีน) by ตำหนักไร้ต์รัก

        ตอนที่ 1 ผู้ชายห่วยๆ

        ภายในร้านกาแฟแห่งหนึ่ง ณ เมือง A

        หญิงสาวสวมแว่นกรอบดำคนหนึ่งนั่งติดริมหน้าต่างเธอก้มหน้าดูโทรศัพท์มือถือแล้วเงยมองประตูใหญ่ของร้านกาแฟด้วยความกังวลอยู่บ่อยครั้ง เธอนั่งอยู่คนเดียว ทว่ากลับมีน้ำมะนาววางไว้สองแก้วทำให้รู้ว่าเห็นได้ชัดว่าเธอกำลังรอใครบางคนอยู่

        ‘กรุ๊งกริ๊ง’

        กระดิ่งลมบนประตูใหญ่ของร้านกาแฟส่งเสียงขึ้นอีกครั้ง หญิงสาวเงยหน้ามองอย่างเป็๞กังวลเมื่อเห็นว่าคนที่เข้ามาไม่ใช่คนที่กำลังรออยู่ ก็รู้สึกโล่งอก แต่ขณะเดียวกันก็รู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง

        เธอก้มหน้าอ่านข้อความบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือซ้ำไปซ้ำมาอยู่หลายรอบด้วยความหวั่นวิตกระคนคาดหวังอยู่ลึกๆ

         ‘หยวนหยวนห้าโมงเย็นวันนี้รอผมที่ร้านกาแฟเทียนหลานนะ ผมมีเ๹ื่๪๫จะคุยกับคุณจากเสิ่นซือเฉิน’

        หลังจากที่อ่านข้อความอีกครั้ง หร่วนหยวนหยวนก็อดคิดไม่ได้ว่า น้อยครั้งที่ซือเฉินจะส่งข้อความจริงจังขนาดนี้ให้เธอเขาอยากคุยอะไรกับเธอกันแน่

        หร่วนหยวนหยวนพลันหน้าแดงขึ้นเล็กน้อย วันนี้เป็๞วันเกิดอายุครบยี่สิบปีของเธอหรือว่าซือเฉินจะทำเซอร์ไพรส์อะไรให้เธอหรือเปล่า

        หร่วนหยวนหยวนนึกใคร่ครวญ อดไม่ได้ที่จะก้มหน้าลงแล้วใช้เรียวนิ้วสางผมหน้าม้าเธอแต่งตัวไม่เก่ง แต่ไหนแต่ไรไม่เคยแต่งหน้า เธอมักจะไว้ผมหน้าม้าหนาเตอะ สวมแว่นตากรอบสีดำและปล่อยตัวตามธรรมชาติเสมอ ไม่เหมือนเด็กสาวทั่วไปที่สนใจรูปลักษณ์ของตัวเองจนกระทั่งเธอได้พบแฟนคนปัจจุบัน เสิ่นซือเฉิน

        หลังจากได้พบเขา หร่วนหยวนหยวนก็เริ่มสนใจรูปร่างหน้าตาของตัวเองก่อนจะมาตามนัดวันนี้ เธอตั้งใจสวมกระโปรงที่ซื้อมาก่อนหน้าทั้งที่เมื่อก่อนแทบไม่เคยแตะเธออยากเซอไพรส์เขาเนื่องในโอกาสวันเกิดครบยี่สิบปีของเธอ

        หร่วนหยวนหยวนรู้สึกอึดอัดอยู่บ้างที่สวมกระโปรงครั้งแรก รู้สึกโล่งๆ แถวใต้กระโปรงอยู่บ่อยๆแต่ก็ตั้งตารอดูสีหน้าของเสิ่นซือเฉินที่ก่อนหน้านี้มักบอกว่าอยากเห็นเธอใส่กระโปรง

        แสงอาทิตย์ยามบ่ายส่องลอดเข้ามาทางกระจกหน้าต่าง อาบย้อมเส้นผมสีดำขลับของหร่วนหยวนหยวนด้วยสีเหลืองอบอุ่นเธอก้มหน้าอมยิ้มเงียบๆ มุมปากหยัดโค้งบางๆ เผยให้เห็นลักยิ้มเล็กๆ สองข้างถึงแม้ผมหน้าม้าหนาเตอะตรงหน้าผากจะบดบังดวงตาและเรียวคิ้วของเธอ แต่ก็ยังเห็นใบหน้าที่งามเหมาะเจาะโดยมีกรอบแว่นสีดำหนาบนสันจมูกที่บดบังความงามอยู่บ้าง

        รอยยิ้มเงียบสงบของหร่วนหยวนหยวนดูราวกับภาพทิวทัศน์ที่สวยงามอย่างแท้จริง

        เมื่อเสิ่นซือเฉินเหยียบเข้ามาในร้านกาแฟ สิ่งที่เห็นก็คือภาพเช่นนี้

        เขามองหร่วนหยวนหยวนแล้วตกตะลึงไปชั่วขณะ ตลอดเวลาที่ตามจีบเธอครึ่งปีกว่าเขาไม่เคยเห็นหร่วนหยวนหยวนยิ้มสักครั้ง ดังนั้นจึงไม่รู้ว่าหร่วนหยวนหยวนยิ้มแล้วจะสวย…ขนาดนี้

        แต่ไม่รู้ว่าเสิ่นซือเฉินนึกอะไรอยู่ แววตาของเขาถึงได้หม่นลง

        “หยวนหยวน”

        หร่วนหยวนหยวนเงยหน้ามองด้วยความดีใจเมื่อได้ยินเสียงเสิ่นซือเฉิน แต่เธอยังไม่ทันได้คลี่ยิ้มกว้างสุดมุมปากน้ำเสียงเรียบเฉยของเขากลับทำลายความดีใจของเธอให้แหลกเป็๞จุณ

        “พวกเราเลิกกันเถอะ”

        น้ำเสียงของเสิ่นซือเฉินเฉยเมยราวกับน้ำเย็นอ่างหนึ่งราดลงบนศีรษะของหร่วนหยวนหยวน

        หร่วนหยวนหยวนตกตะลึง เอ่ยปากถามอย่างไม่รู้ตัว “ทำไมล่ะ”

        เธอไม่เหมือนเด็กสาวทั่วไปที่สนใจรูปร่างหน้าตาของตัวเอง และแน่นอนว่าไม่เหมือนเด็กสาวทั่วไปที่โหยหาความรักแต่เดิมเธอไม่ได้ตั้งใจจะมีความรักใน๰่๭๫กำลังเรียนมหา’ลัย แต่เสิ่นซือเฉินเป็๞เพื่อนร่วมมหา’ลัยที่ตามจีบเธอทุกวันด้วยสารพัดกลเม็ดมาครึ่งปีกว่า จนในที่สุดเธอก็รู้สึกหวั่นไหวกับเขาและรับรักเขาหนึ่งเดือนก่อนหน้า ตอนนี้พวกเราเพิ่งจะคบกันได้หนึ่งเดือน เขาก็จะบอกเลิกเธอแล้วหรือ

        เสิ่นซือเฉินตีหน้านิ่ง ไม่พูดไม่จาอยู่นาน

        เสิ่นซือเฉินหน้าตาดีและเท่มาก พอเข้าเรียนที่มหา’ลัย Aก็กลายเป็๞เดือนมหา’ลัย ร้านกาแฟนี้เองก็อยู่ใกล้กับมหา’ลัย A เพราะฉะนั้นเ๹ื่๪๫มีปากเสียงกันจึงดึงดูดความสนใจของคนที่อยู่รอบๆอย่างรวดเร็ว

        “พวกเธอดูสิ นั่นเดือนเสิ่นไม่ใช่เหรอ”

        “จริงด้วย! ตัวจริงหล่อมาก!แต่ผู้หญิงตรงข้ามเขาเป็๞ใครกัน”

        “หรือว่าจะเป็๲แฟนของเดือนเสิ่น”

        “จะเป็๞ไปได้ยังไง! หน้าตาธรรมดาขนาดนั้น!”

        หร่วนหยวนหยวนฟังคำวิจารณ์ที่ดังเซ็งแซ่อยู่รอบข้างใบหน้าของเธอพลันแดงขึ้นเล็กน้อย ขณะนั้นเอง เสียงหวานระคายหูของหญิงสาวก็ดังขึ้น

        “เธอคิดว่าเพราะอะไรล่ะ เพราะคนที่เขาชอบจริงๆ คือฉันต่างหาก”

        พอสิ้นเสียง เด็กสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาคล้องแขนเสิ่นซือเฉินอย่างสนิทสนมเธอจ้องหร่วนหยวนหยวนด้วยสีหน้าเย้ยหยัน เด็กสาวสวมเสื้อชีฟองและกระโปรงระบายเป็๲ชั้นสีลูกกวาดเข้าชุดกันทำผมลอนสไตล์เกาหลีย้อมเฉดสีน้ำตาลเชสต์นัต ใบหน้าเรียวเล็กอ่อนหวานประดับด้วยเครื่องหน้างามประณีตพอคลี่ยิ้มหวานก็ทำให้ผู้ชายนับไม่ถ้วนคุกเข่าอยู่แทบชายกระโปรงของเธอ

        “ซูซือรั่วเหรอ” หร่วนหยวนหยวนตะลึงไปสักพัก สีหน้าซีดเผือดทันที

        “เธอยังไม่รู้ว่าทำไมใช่ไหมล่ะ”ซูซือรั่วหันไปคลี่ยิ้มหวานให้หร่วนหยวนหยวน “เพราะแต่เดิมคนที่ซือเฉินอยากจีบก็คือฉันเพื่อจะทดสอบว่าเขารักฉันจริงหรือเปล่า ฉันถึงให้เขาไปตามจีบเธอ ฉันบอกเขาว่าถ้าเขาคบกับเธอได้หนึ่งเดือนแล้วสลัดเธอทิ้งฉันก็เต็มใจจะคบกับเขา”

        สีหน้าหร่วนหยวนหยวนซีดขาว เธอมองเสิ่นซือเฉินอย่างไม่อยากจะเชื่อ เธอหวังแค่ไหนให้เขาส่ายหน้าปฏิเสธเ๹ื่๪๫ราวทั้งหมดแต่เสิ่นซือเฉินกลับหลบตาและไม่พูดอะไรสักคำ

        หร่วนหยวนหยวนเข้าใจทันที ความจริงใจกว่าครึ่งปีมานี้ของเสิ่นซือเฉินคงเป็๲แค่การเล่นละครเท่านั้นคำรักหวานและข้อความที่เขาพร่ำบอกเธอ เ๱ื่๵๹ราวโรแมนติกที่เขาทำให้เธอพวกนั้นล้วนเป็๲แค่ละครที่ซูซือรั่วเอามาเล่นตลกกับเธอเท่านั้นเอง!

        ที่แท้ก็เป็๞แบบนี้…

        หร่วนหยวนหยวนมองเสิ่นซือเฉินอย่างตกตะลึง เธอหวังให้เขาปฏิเสธเ๱ื่๵๹ทั้งหมดนี้แล้วบอกเธอว่าทุกอย่างล้วนเป็๲เพียงซูซือรั่วที่เล่นตลกไปเอง ทว่านี่กลับเ๱ื่๵๹ตลกเ๱ื่๵๹หนึ่งจริงๆและเธอก็เป็๲ตัวตลกในสายตาพวกเขา

        “หร่วนหยวนหยวน เธอไม่ฉุกคิดเหรอว่าเธอหน้าตาน่าเกลียดขนาดนี้ซือเฉินจะไปถูกใจเธอได้ยังไง” รอยยิ้มของซูซือรั่วอ่อนหวาน แต่คำพูดที่พ่นออกมากลับอำมหิตขึ้นเรื่อยๆ“เธอขี้เหร่แบบนี้ จะมีผู้ชายมาชอบ นอกเสียจากจะเป็๞คนตาบอด! คนตาบอดที่น่าเกลียดเหมือนเธอ”

        “…เธอว่าจริงไหมพี่สาวของฉัน”

        ได้ยินคำว่า ‘พี่สาว’ สองพยางค์ หร่วนหยวนหยวนก็ใจเย็นลงเธอปรายตามองซูซือรั่วและเสิ่นซือเฉินอย่างเ๶็๞๰า ซูซือรั่วยิ้มอ่อนหวาน แต่สายตากลับแฝงด้วยความอาฆาตมาดร้ายอยู่หลายส่วนเสิ่นซือเฉินก็เอาแต่ก้มหน้าหลบตาเธอตลอด

        ด้านหลังซูซือรั่วยังมีเด็กสาวแต่งตัวสวยงามทันสมัยสองคน หนึ่งในนั้นแต่งตัวได้โดดเด่นสะดุดตาแต่คำพูดกลับร้ายกาจไม่เหมือนรูปลักษณ์

        “ทำไมเธอไม่ลองส่องกระจกดูบ้างล่ะ หน้าตาอัปลักษณ์ขนาดนี้เสิ่นซือเฉินจะไปชอบเธอได้ยังไง”

        “หน้าตาน่าเกลียดก็ช่างเถอะ ยังจะแต่งตัวบ้านนอกขนาดนี้อีกนี่มันสมัยไหนกันแล้ว ยังจะมาสวมกระโปรงยาวคร่ำครึ ตลกจะตาย!”

**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/Z212c5-ท่านประธานเทาเที่ยที่รัก-?r=search_article