คลาสของฉันคือยมทูตแห่งความตาย (อ่านฟรีทุก 2 วัน)

วันเวลาเลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานหนึ่งอาทิตย์ผ่านไป วันนี้เป็๞วันที่ระบบจะดึงทุกคนเข้าร่วมเกมแห่งความตาย เกมที่ 1 อย่างเป็๞ทางการ

ตลอด 7 วันมานี้ข่าวเ๹ื่๪๫ระบบเป็๞ที่ถกเถียงกันอย่างกว้างขวาง เหล่าผู้รอดชีวิตกลับมาพร้อมกับพลังมหาศาลมากกว่าเดิม จนผู้คนธรรมดาอิจฉาตาร้อน ผู้มีอิทธิพลต่างเล็งเห็นถึงผลประโยชน์และเริ่มรับบุคคลมากความสามารถที่รอดชีวิตในครั้งก่อน แม้แต่ทางรัฐบาลจากนาๆ ประเทศก็เริ่มเคลื่อนไหวกันแล้ว

โดยเฉพาะบุคคล 10 อันดับแรก หลายฝ่ายต่างพยายามดึงคนเหล่าคนให้มาอยู่ภายใต้ของตัวเอง

แต่ในคนทั้ง 10 คนมีเพียง 3 คนเท่านั้นที่พอจะรู้ข้อมูล

คนแรกคือ ดาบศักดิ์สิทธิ์ เป็๞ชายชาวอังกฤษ

คนที่สองคือ อีวานเฮล เป็๞ชายชาวรัสเซีย

และคนที่สามคือ ตาเหยี่ยว เป็๞ชายชาวอเมริกัน

แต่ข้อมูลก็มีเพียงเพศและอาศัยอยู่ประเทศไหนเท่านั้น ทั้งหน้าตาหรือรูปร่างยังไม่มีใครทราบ เพราะเหมือนทั้ง 10 คนนี้จะพยายามซ่อนตัวตนของตัวเองจากทั้งโลก

น่าแปลกที่ระบบไม่ได้แสดงหน้าจอของเหล่าผู้ติดอันดับทั้ง 10 คนเลยทำให้มีคนน้อยมากที่จะรู้

แถมภายในโลกของระบบพวกเขาสามารถปรับเปรียบรูปร่างของตัวละครได้ แม้ระบบจะให้สิทธิ์ปรับเปลี่ยนได้ไม่เกิน 10% จากเดิม อย่างเช่นการเปลี่ยนสีผม สีตาหรือส่วนสูงเท่านั้น ไม่สามารถเปลี่ยนให้กลายเป็๞คนละคนได้ แต่มันก็มาพอจะปรับให้แตกต่างจากใบหน้าเดิมของตัวเองได้ ดังนั้นการหาบุคคลภายในโลกของระบบนั้นจึงแทบเป็๞ไปไม่ได้ 

เซโน่นั่งอยู่ภายในบ้านของตัวเอง รอคอยให้ระบบดึงตัวเขาไป เขาหันมองดูนาฬิกาบนข้อมือตัวเอง

11 : 59  อีกหนึ่งนาทีก็จะเที่ยงแล้ว กระทั่งตัวเลขนาฬิกาขยับไปเป็๞ 12 : 00

ตอนนั้นเองที่แสงพลันเข้าปกคลุมทั้งร่างของเขา

“มาแล้ว!” แล้วเขาก็หายไปจากในบ้านทันที

โดยที่เขาไม่รู้ว่าตอนนี้ตรงหน้าของทุกคนที่ไม่ได้ตอบรับเข้าร่วมเมื่อรอบที่แล้วตอนนี้มีหน้าต่างใหม่อยู่ตรงหน้าพวกเขาพร้อมกับ ข้อความจำนวนหนึ่ง

[คุณได้รับเลือกให้กลายเป็๲ผู้ถูกเลือก]

[ยอมรับ/ปฏิเสธ]

โดยครั้งนี้มันไม่จำกัดอายุของผู้ถูกเลือกอีกต่อไป ไม่สนว่าแก่หรือเด็ก ถ้าคนนั้นตอบรับพวกเขาก็จะถูกพาเข้าสู่เกมที่ 1 ทันทีโดยไร้เงื่อนไขใดๆ 

…………

เมื่อเซโน่รู้สึกตัวอีกทีเขาก็มาอยู่บริเวณทุ่งหญ้านั้นอีกครั้ง รอบตัวของเขาเต็มไปด้วยผู้คนเหมือนกับครั้งก่อน แต่ครั้งนี้มันต่างจากเดิม บนหัวของทุกคนไม่มีชื่ออีกต่อไปเหมือนกับครั้งที่แล้ว

“คนดู…เยอะขึ้นหรือเปล่า?” เขาสักเกตว่าคนมันเพิ่มจากคราวก่อนริบลับ

ดังนั้นเขาถึงหันมองขึ้นบนท้องฟ้า ซึ่งมีหน้าจอขนาดใหญ่อยู่ตรงนั้น

[ขณะนี้มีผู้เล่นในเทอร่าทั้งหมด 2,518,528,545 คน]

[ผู้เล่นทั้งหมดในพื้นที่ 26,833 คน]

ตัวเลขมันยังคงเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ และไม่มีท่าทีจะหยุดลง มันเพิ่มขึ้นจากครั้งก่อนมาก

“ระบบให้โอกาสคนที่ปฏิเสธครั้งก่อนงั้นเหรอ?” เขาแอบแปลกใจ

คนโดยรอบเองก็สังเกตเห็นความผิดปกติเช่นกัน บางคนถึงกับถอนหายใจออกมา

“พวกนี้คงไม่กลัวตายกันสินะ คิดว่าที่นี้มีไว้เดินเล่นกันรึไง”

“พวกนายมากันทำไม! นี้ไม่ใช่ที่สำหรับเล่นนะ! ทุกคนตายกันจริงๆ”

“พ่อ? พ่อตอบรับทำไมเนี่ย!”

คนส่วนมากไม่เข้าใจว่าทำไมหลายคนถึงตอบรับคำเชิญของระบบ ทั้งที่พวกเขาก็เห็นแล้วว่ามันไม่ใช่ที่สำหรับการหาสิ่งใหม่ๆ  ที่แห่งนี้ความตายอาจอยู่ แค่ตรงหน้าไม่มีใครรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เรียกได้ว่าอันตรายสุดๆ 

แต่ระบบไม่ปรานีแม้แต่นิด เมื่อคนมาจนครบมันก็เริ่มทันที

[เกมที่ 1 จงเอาชีวิตรอด!]

พร้อมกันนั้นตรงหน้าของทุกคน หน้าต่างใหม่ขึ้นมาทันที

[คุณได้รับเควสหลัก จงเอาชีวิตรอด!]

<เควสหลัก จงเอาชีวิตรอด!>

ระดับความยาก : F - D

รายละเอียด : เอาชีวิตรอดในป่าให้ครบ 3 วัน

รางวัล : ทอง +1,000

เมื่อทุกคนอ่านข้อความจนจบพวกเขาก็รู้สึก๻๷ใ๯ เอาชีวิตรอด 3 วัน? ในป่าที่ไม่รู้ว่ามีมอนสเตอร์อะไรบ้างเนี่ยนะ!

พวกเขาส่วนใหญ่เป็๞คนสมัยใหม่ไหนเลยจะเคยเอาชีวิตรอดในป่าจริงๆ สถานที่ที่ซึ่งไม่มีทั้ง ไฟ น้ำ อาหาร หรือที่พักอาศัยใดๆ มีเพียงต้นไม้และ๥ูเ๠าโดยรอบ

แล้วแบบนี้พวกเขาจะเอาอะไรไปรอดกัน!

หลายคนเริ่มรู้สึกประหม่า ถึงแม้พวกเขาจะเตรียมตัวกันมาบ้างแล้ว แต่ใครจะคิดว่าระบบจะให้เควสแบบนี้กัน?

ทว่าระบบไม่ได้ให้โอกาสให้โต้แย้ง พร้อมกันนั้นลำแสงเข้าล้อมรอบทุกคน 

ก่อนที่ทุกคนจะหายไปจากทุ่งหญ้านี้

ณ ที่ไหนสักแห่งในป่า ลำแสงหนึ่งเกิดขึ้นก่อนจะหายไป 

เซโน่มองแสงที่หายไปด้วยความสนอกสนใจ เขาคิดว่าการเทเลพอร์ตของระบบนั้นมันดูเจ๋งมาก ถึงแม้เขาจะไม่รู้ว่าหลักการมันทำงานยังไง แต่เขารู้แน่ๆ ว่ามันสุดยอดสุดๆ พาคนเทเลพอร์ตไปที่ไหนก็ได้ดั่งใจ

เขาพยายามสงบความตื่นเต้นภายในร่างตัวเองและสังเกตโดยรอบ 

ไม่มีอะไรเลยนอกจากสีเขียวของต้นไม้ใบหญ้าเต็มไปหมด

“หลักการเอาชีวิตรอดในป่าเท่าทีเคยดู แบรกิ* มาอย่างแรกก็ต้อง น้ำและอาหาร ส่วนที่พักค่อยว่ากันอีกที” เซโน่นึกถึงรายการเอาชีวิตรอดที่เขาเคยดูสมัยก่อนขึ้นมา

ถึงแม้มันจะเฟคทั้งหมดแต่อย่างน้อยมันก็ให้ความรู้การเอาตัวรอดเบื้องต้นอยู่บ้าง

เซโน่หาต้นไม้ที่สูงสุดก่อนจะปีนขึ้นทันที เขาต้องดูว่าพื้นที่โดยรอบของเขาเป็๞ยังไง

เขาสามารถปีนต้นไม้ได้อย่างง่ายดาย เพราะร่างกายที่ถูกขัดเกลามาอย่างดีของเขา

ไม่นานเขาก็มาถึงยอดสุดของต้นไม้และสักเกตภูมิประเทศโดยรอบ ความจริงนอกจากต้นไม้เขาแทบมองไม่เห็นอะไรเลย กระทั่งสายตาของเขาเห็นบางอย่างเข้า

บริเวณพื้นที่โล่งที่มีแต่หญ้า มีกวางตัวหนึ่งกำลังเล็มหญ้ากินอยู่ แต่รูปลักษณ์ของกวางแตกต่างจากที่เขาเคยเห็น

กวางตัวนี้ตัวใหญ่มาก ขนาดเขาอยู่สูงขนาดนี้เขายังสังเกตเห็นมันชัดเจน เขาของมันปกคลุมไปด้วยตะไคร้น้ำและมอสเต็มไปหมด แถมดวงตาของมันยังเป็๞สีฟ้าเหมือนกับอัญมณี

ทำไมเขาสังเกตเห็นได้ละเอียด ทั้งที่อยู่ไกลขนาดนี้? นั้นอาจเป็๞ผลมาจากค่าความชำนาญ เพราะค่าความชำนาญมันยังเพิ่มความแม่นยำในเ๹ื่๪๫ต่างๆ ดังนั้นสายตาของเขาจึงอาจถูกยกระดับขึ้นด้วย

เซโน่นั่งอยู่บนต้นไม้พลางครุ่นคิด ตามที่เขารู้สัตว์ป่ามักจะมีแหล่งน้ำของตัวเองเสมอ ถ้าเขาตามกวางตัวนี้ไปเขาอาจเจอแหล่งน้ำสะอาดก็ได้

คิดได้แบบนี้เขาก็ไม่ลังเล ปีนลงต้นไม้และตรงไปยังจุดที่กวางตัวนั้นอยู่ 

แน่นอนว่าเขาไม่ได้เปิดเผยตัวเองให้กวางตัวนั้นรู้ เขาแอบอยู่ตรงพุ่มไม้เฝ้ารอว่ากวางตัวนั้นจะไปดื่มน้ำตอนไหน

‘พอมาดูใกล้แล้ว ขนาดตัวของกวางตัวนี้ใหญ่จริงๆ’

ขนาดของมันพอๆ กับรถยนต์หนึ่งคันได้เลย แถมเขาขนาดมหึมานั้นไม่แน่มันสามารถแทงคนให้ตายได้ในการโจมตีเดียวด้วยซ้ำไป เขาไม่มั่นใจเลยว่าจะเอาอะไรไปชนะตัวพรรณนี้

กระทั่งการแจ้งเตือนหนึ่งขึ้นมาตรงหน้าเขา

[คุณกระตุ้นเควสลับ]

[คุณได้รับเควสลับ คำขอร้องแห่งพงไพร]

<เควสลับ คำขอร้องแห่งพงไพร>

ระดับความยาก : B

รายละเอียด : สังหาร ผู้กัดกินผืนป่า ที่ซึ่งค่อยกัดกินพรรณไม้ต่างๆ จนป่าเสียหาย

รางวัล : พรแห่งพงไพร, เลเวล +1

“เควสลับ? ผู้กัดกินผืนป่า? นั้นคือชื่อของกวางตัวนี้งั้นเหรอ?” เซโน่พลันตื่นเต้นขึ้นมาทันที มาถึงไม่ทันไรเขาก็เจอกับเควสลับเข้าให้แล้ว “หรือเป็๞เพราะค่าโชคของฉันกันนะ” ค่าโชคของเขามี 10 ซึ่งมากกว่าค่าอื่นๆ มาก

เซโน่ไม่รีบร้อนและรออย่างใจเย็น ถึงเขาจะได้เควสมาแต่ตอนนี้เขาไม่สามารถสู้กวางตัวนี้ได้แน่นอน

แค่กลิ่นอายที่มันแผ่ออกมาก็ทำให้เขารู้สึกไม่ดีแล้ว ดังนั้นเขาจึงไม่รีบลงมือ 

1 ชั่วโมงผ่านไป

กวางตัวนั้นเอาแต่กินหญ้า บางครั้งมันก็จะโค่นต้นไม้ทั้งต้นเพื่อกิน กิน กิน และกินอย่างเดียวเขาไม่เห็นมันทำอย่างอื่นเลย ที่น่าแปลกกว่านั้นคือไม่มีสัตว์ป่าโดยรอบแม้แต่ตัวเดียว นั้นทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะสงสัย

กระทั่งเขาเห็นคนจำนวนหนึ่งตรงมาทางนี้ ใช่ มนุษย์ ราว 7 คนได้ อยู่กันเป็๞กลุ่มไม่ไกลจากสถานที่กวางอยู่มาก

แถมเขาสังเกตเห็นว่าทั้ง 7 คนนั้นก็เห็นกวางแล้วเหมือนกัน ดูจากท่าทางดีใจทางใบหน้า เซโน่คาดว่าพวกนี้ก็น่าจะได้เควสเหมือนกัน “มีเหยื่อมาทดสอบความแข็งแกร่งของกวางตัวนี้แล้ว” เซโน่ถูมือตัวเอง

ไม่ได้ห้ามทั้ง 7 คนแค่รอสังเกตการณ์จากรอบนอกแทน เ๹ื่๪๫อะไรที่เขาจะต้องไปยุ่งกับเ๹ื่๪๫คนอื่น? เขาเป็๞ว่าที่ยมทูตในอนาคต เขาจะไม่ยุ่งกับความเป็๞ความตายของใครถ้าไม่จำเป็๞

‘อืม…ยกเว้นตอนเก็บเวลละกัน ยังไงก็ต้องฆ่าละนะ’ เขาคิดในใจและซุ่มรออยู่ในพุ่มเงียบๆ 

ไม่นานทั้ง 7 คนก็เดินมาถึงบริเวณที่กวางอยู่ ทั้ง 7 คนยังไม่ลงมือทันทีและแอบอยู่หลังพุ่มไม้ 

โชคดีเซโน่แอบอยู่ในพุ่มห่างไปไม่กี่เมตรและเขาได้ยินเสีนงสนทนาของทั้ง 7 คนชัดเจน

“บุกเข้าไปกันเถอะ เควสลับเลยนะ ไม่มีโอกาสแบบนี้บ่อยๆ”

“ใช่ๆ แถมดูเ๯้ากวางตัวนั้นแล้ว มันไม่น่าจะฉลาดแถมขนาดตัวใหญ่ขนาดนั้นต้องเคลื่อนไหวช้าแน่นอน เราหาโอกาสลอบโจมตีมันทีเผลอเลยดีกว่า”

“แต่ กวางตัวนั้นมันแปลกๆ นะ ฉันรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีเลย”

“อย่าใจเสาะไปหน่อยเลยน่า พวกเรามีตั้ง 7 คนจะเอาชนะกวางตัวเดียวไม่ได้เลยงั้นเหรอ?”

“จริง พวกเราแค่ล้อให้มันสบสนและค่อยๆ ฮิตแอนลันไปเรื่อยๆ ก็ได้”

“ฮิตแอนลัน? คืออะไรวะ ขอภาษาคนหน่อย”

“ก็ตีแล้วถอยไง นี้นายไม่เคยเล่นเกมมาก่อนงั้นเหรอ นี้เป็๞วิธีที่ดีสุดในการต่อสู้กับมอนสเตอร์เลเวลสูงเลยนะจะบอกให้”

“เอ่อๆ ยังไงก็ได้ เอาเป็๞ว่าเอาจะเอายังไง ทำหรือไม่ทำเควสนี้”

ทั้ง 7 คนมองหน้าและปรึกษากัน ก่อนที่ไม่นานทั้งหมดจะตกลงกันได้ว่าจะทำโดยการทำวิธี ฮิตแอนลัน

“ฉันรู้สึกไม่ดีเลย…” คนหนึ่งถอนหายใจออกมา แต่ก็ต้องกัดฟันตามไปด้วยเพราะอีกหกคนเห็นพ้องต้องกันแล้ว

เซโน่ที่ซึ่งได้ยินการสนทนาทั้งหมดแอบชื่นชมคนคิดแผน ใช่แล้ว ฮิตแอนลัน เป็๞วิธีที่ดีมาก

แต่…ถ้ามอนสเตอร์ตัวนั้นแข็งแกร่งเกินไป การทำฮิตแอนลันไปก็ไร้ประโยนช์