ทะลุมิติย้อนเวลาเป็นยุวชน

ตอนที่ 5

มี๋หวาหวา เดินเข้ามาในห้องนอนเห็นสามีนอนอยู่ก็รู้สึกเบาใจ ที่สามีไม่ได้ลงไปข้างล่าง เพราะถ้าลงไปอาจจะได้ยินในสิ่งที่เธอกับลูกๆ คุยกัน เมื่อไม่มีอะไรแล้วจึงได้ขึ้นไปนอนและหลับไปในที่สุด

แต่คนที่เมียคิดว่าหลับไปแล้ว กลับนอนไม่หลับ เพราะคิดถึงสิ่งที่เมียและลูกชายกับลูกสาวคุยกันวันนี้ ไม่คิดว่าทุกคนจะเห็นแก่ตัวกันได้ขนาดนี้ แม้แต่เงินที่ลูกสาวเขาทำงานหาเงินมาอย่างเหน็ดเหนื่อย ทุกคนยังกล้าที่จะไปเบียดเบียนมาอีก ทั้งที่เงินที่เขาทำงานได้ เขามอบให้เมียเขาเกือบหมด เพราะจะได้ใช้จ่ายในบ้าน แต่ทำไมยังไปเอาของลูกสาวที่เขาไม่เคยให้เงินเลย ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกผิด จนนอนไม่หลับ กว่าจะหลับได้ ก็ดึกมากแล้ว

ทางด้าน จงเหมยอิง วันนี้หลับไปด้วยรอยยิ้ม เพราะเธอเข้าไปนอนที่บ้านในมิติที่มีที่นอนนุ่ม สบาย อย่างที่ไม่เคยได้นอนมาก่อน จึงมีความสุขเป็๞อย่างมาก

เช้านี้ จงเหมยอิง รีบลุกมาทำอาหารให้ทุกคน และรีบออกจากบ้านไปก่อนที่ทุกคนจะลงมา เพราะเธอไม่อยากเสียอารมณ์แต่เช้า ไปช่วย ลุงโจ กับป้าเจีย ทำงานยังจะมีความสุขมากกว่า อยู่ที่บ้าน

ส่วนเมื่อทุกคนมาที่โต๊ะอาหาร มีอาหารตั้งโต๊ะเรียบร้อยแล้ว แต่คนทำไม่เห็นเลย

"แม่วันนี้ เหมยอิง ยังไม่ตื่นหรือ ผมไม่เห็นเลย"

"ใช่ค่ะแม่ ปกติต้องอยู่แถวนี้ วันนี้ไปไหน"

"ไปไหนก็เ๱ื่๵๹ของน้องเถอะ รีบกินเข้าพูดมากจริง" เธอต้องรีบดุลูกทั้งสอง ถามอะไรไม่ดู ถ้าไม่ตื่นจะมีอาหารมาให้กินที่ไหนกัน พูดไม่คิดกันจริงๆ ไม่ดูหน้าพ่อกันเลย

"คราวหลัง พวกลูกควรตื่นให้เช้ามากกว่านี้นะ จะได้เจอน้องที่ตื่นมา๻ั้๫แ๻่เช้า เพื่อทำอาหารให้ทุกคนกิน" ตื่นก็สายแล้วยังจะไปว่าน้องกันอีก

"พ่อค่ะ พวกเราแค่ไม่เห็นน้องเท่านั้นเอง"

"กินข้าวกันเถอะ พ่อจะรีบไปทำงาน"

หลังจากนั้นทุกคนจึงได้ตั้งหน้าตั้งตากินข้าวกันไม่ได้พูดได้จากันอีก จน จงเว่ยซา ผู้เป็๲พ่อกินอิ่มเป็๲คนแรก จึงลุกจากโต๊ะเพื่อไปทำงาน ทุกคนจึงได้เริ่มคุยกันอีกครั้ง

"แม่คะ พ่อเป็๞อะไรหรือเปล่าเหมือนอารมณ์ ไม่ค่อยดี"

"แม่ก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่เมื่อคืนที่แม่ เข้าห้องไป พ่อก็หลับแล้วนะ อาจจะเครียดเ๱ื่๵๹งานก็ได้ อย่าคิดมากเลย"

"คงเป็๞อย่างที่แม่พูดนั่นล่ะครับ ปกติพ่อแทบไม่ค่อยพูดอะไรเลย แต่มันนี้กลับตำหนิพวกเราได้"

"พวกลูกควรคิดก่อนที่จะพูดนะคราวหลัง โดยเฉพาะเ๱ื่๵๹ของเหมยอิง เพราะพ่อไม่เคยรู้ว่าเราทำอะไรกับมันไว้บ้าง เข้าใจไหม"

"เข้าใจค่ะ ต่อไปหนูจะไม่พูดอีก"

"เข้าใจครับ ผมจะระวังมากกว่านี้"

วันนี้ จงเหมยอิง ไปทำงานที่ร้านบะหมี่เหมือนเคย และได้เลิกเร็วเนื่องจากวันนี้ขายดีเป็๞พิเศษ จึงรีบล้างและเก็บกวาดให้เสร็จจึงได้ของตัวกับลุงและป้า

"วันนี้หนูกลับก่อนนะคะ จะไปซื้อของ"

"ได้ เอานี่ 2 หยวน ค่าแรง จะได้เอาไปซื้อของด้วย"

"ขอบคุณค่ะ หนูไปแล้ว"

เมื่อลาป้ากับลุงแล้วจึงเดินไปที่ร้านขายเมล็ดพันธุ์ผัก

"มาซื้อเมล็ดผักอะไรล่ะหนู บอกตาได้ว่าอยากได้อะไร"

"มีเยอะหรือคะคุณตา"

"มีหลายชนิดอยู่นะ"

เธอเลยซื้อคุณตาแบบรวมหลายชนิดเพราะ๻้๪๫๷า๹ทดลองเอาไปปลูกในมิติดูก่อน หมดเงินไป 1 หยวน เมื่อได้เมล็ดผักแล้วเธอจึงไปเดินดูต้นผลไม้ ได้มาอีกหลายชนิดเช่นกัน หมดเงินไปอีก 2 หยวน เมื่อได้ทุกอย่างที่๻้๪๫๷า๹แล้วจึงได้กลับบ้าน แม้ไม่อยากจะกลับก็ตาม เพราะเมื่อกลับบ้านมีแต่เ๹ื่๪๫ที่ทำให้เธอรำคาญใจเป็๞อย่างมาก

และเธอกลับมาที่เดิมได้เกือบเดือนแล้ว และในที่สุดก็ถึงวันที่จดหมายจากทางการมาถึงที่บ้าน และเป็๲วันที่ทุกคนอยู่บ้านกันครบ เพราะวันนี้พ่อไม่ได้ไปทำงาน จึงได้รับจดหมายด้วยตัวเอง จึงเปิดอ่าน เมื่อเห็นข้อความในจดหมายจากทางการ ทำให้เขารู้สึกหนักใจเป็๲อย่างมาก ไม่รู้ว่าจะส่งใครไปทำงานที่ชนบทดี

"มีอะไรหรือเปล่าคะคุณ ทำไม่ทำหน้าหนักใจแบบนั้น" เธอมองดูสีหน้าของสามีแล้วน่าจะเป็๞เ๹ื่๪๫ที่ไม่ดีเท่าไร

"นั่นสิครับพ่อ มันเขียนว่าอย่างไร" อะไรกันนะที่ทำให้พ่อเขาหน้าเครียดขนาดนั้น

"พ่อคะ บอกมาเร็วๆ เลยค่ะ หนูอยากรู้" หน้าของพ่อทำให้เธออยากรู้มากขึ้น

ส่วนเธอไม่ได้พูดอะไรออกไป เพราะรู้เ๱ื่๵๹อยู่ก่อนแล้ว และอยากรู้ว่าพ่อจะทำอย่างไรต่อไป

"มีจดหมายจากทางการให้ส่งคนในครอบครัวหนึ่งคน ไปทำงานที่ชนบท"

"อะไรนะคุณ ทำงานที่ชนบท แล้วจะทำอย่างไรกันดี"

"ผมไม่ไปนะครับ ผมทำไม่ได้หรอกครับ" จะให้เขาไปทำงานที่ชนบท ฝันไปเถอะ แค่ในเมืองเขายังไม่อยากทำเลย

"หนูก็ไม่ไปเด็ดขาด หนูไม่อยากตากแดด ผิวและมือของหนูต้องเสียหมดแน่นอน" ถ้าไปอยู่ที่ชนบทเธอต้องตายแน่ๆ เธอยอมไม่ได้

"..." เธอได้แต่เงียบ เพราะไม่รู้จะพูดอะไรดี

"คุณคะ ลูกๆ ไม่สามารถทำงานในชนบทได้หรอกค่ะ คุณก็รู้ ถ้าส่งทั้งสองคนไปก็เหมือนส่งไปตายเท่านั้น"

"แต่ลูกใหญ่เป็๞ผู้ชาย ทำไมไม่เสียสละให้น้องสาวล่ะ น้องเป็๞ผู้หญิงนะ"

"ไม่เด็ดขาดครับพ่อ อย่าส่งผมไปเลย แม่ครับช่วยพูดกับพ่อหน่อย ผมไม่อยากไป"

"คุณค่ะ ลูกเป็๞ผู้ชายก็จริงแต่ไม่เคยทำอะไรเลย  คุณอย่าให้ลูกไปเลยค่ะ"

"แต่ลูกเป็๲ผู้ชายคนเดียวนะ"

"พ่อก็ส่งเหมยอิงไปสิครับ น้องทำได้ทุกอย่าง น้องเสียสละให้พี่ได้หรือเปล่า" หันไปอ้อนน้องสาว ให้น้องสาวเห็นใจเหมือนที่แล้วมา

"แต่พี่เป็๲ผู้ชาย พี่สมควรที่จะเสียสละให้น้องสาวถึงจะถูก"

"ทำไมน้องไม่ช่วยพี่ ไม่เป็๞ห่วงพี่แล้วหรือ"

"แล้วพี่ไม่เป็๲ห่วงหนูหรือคะ"

แกล้งไปสักหน่อยก็แล้วกัน เพื่อให้ทุกคนทุกข์ใจ แต่วันนี้แปลกใจอยู่อย่างหนึ่ง ที่พ่อพูดเพื่อที่จะช่วยเรา ซึ่งแตกต่างจากที่เคยเกิดขึ้น ที่พ่อไม่เคยออกมาปกป้องเลย

"พี่ต้องห่วงน้องสาวอยู่แล้ว แต่พี่รู้ว่าน้องต้องเอาตัวรอดได้แน่นอน"

"ถ้าหนูไม่ยอมล่ะคะ"

"ไม่ยอมเธอก็ต้องยอมอย่างไรก็ต้องเป็๲เธอที่ต้องไปทำงานที่ชนบท" แม่เลี้ยงพูดเสียงดังอย่างลืมตัวว่าพ่ออยู่ตรงนี้ด้วย

"แล้วทำไมต้องเป็๞ฉันที่ต้องยอมล่ะคะ ทำไมไม่ให้พี่ใหญ่ที่เป็๞ผู้ชายเป็๞คนยอม"

"นั่นสิพ่อคิดแบบเดียวกับเหมยอิงนะ"

"พ่อครับ / คุณ"

ทั้งสองคนอุทานออกมาพร้อมกัน ที่พ่อเข้าข้างเหมยอิง โดยการจะให้เขาไปทำงานที่ชนบทให้ได้

เหมยอิง ก็แปลกใจอีกครั้ง ที่ครั้งนี้พ่อพูดเข้าข้างเธอออกมา แทนที่จะเงียบนั่นเอง

"ก็ลูกใหญ่เป็๲ผู้ชาย ยังไงก็ปลอดภัยมากว่าน้องสาวที่เป็๲ผู้หญิง"

"แต่ฉันไม่ยอม ส่งลูกไปชนบทแน่นอน ลูกมานี่" 

แม่เลี้ยงเรียกลูกทั้งสองให้เดินตามออกไป ด้วยความไม่ยินยอมและขัดใจที่สามีและลูกเลี้ยง ไม่ยอมตามที่เธอ๻้๵๹๠า๱

"ลูกจะไม่ไปก็ได้ เดี๋ยวพ่อจะให้พี่ชายลูกไปเอง"

"แล้วพวกเขาจะยอมหรือคะ"

"ไม่ยอมก็ต้องบังคับกัน"

"พ่อให้ลูกเป็๲คนตัดสินใจ พ่อขอโทษที่ละเลยลูกมานาน พ่อไม่เคยคิดว่าพวกเขาจะเอาเปรียบกับลูกขนาดนี้"

"พ่อรู้หรือคะ"

"พ่อก็รู้บ้างแต่คิดเพียงว่าเป็๲เ๱ื่๵๹เล็กน้อยเท่านั้น แต่ไม่คิดว่าลับหลังพ่อเขาจะทำกับลูกมากมายเหลือเกิน ลูกคงคิดว่าพ่อเป็๲พ่อที่ไม่ได้เ๱ื่๵๹ใช่ไหม"

"พ่อไม่ผิดหรอกค่ะ พ่อแค่ไม่รู้เท่านั้นเอง"

นี่เป็๲อีกครั้งที่ทำให้รู้สึกดีกับคนเป็๲พ่อขึ้นมาบ้าง คงได้รู้ได้เห็นในสิ่งที่ทุกคนปกปิดเอาไว้ บ้างแล้วสินะ แต่ตอนนี้เธอไม่๻้๵๹๠า๱คนปกป้องแล้ว ตอนที่เธอ๻้๵๹๠า๱คนปกป้องคือตอนเป็๲เด็กหันไปหาใครก็ไม่เจอใครช่วยเหลือเลย

( ฝากติดตามด้วยนะคะ )