เผลอหลงฮัก ครูบนดอย

บทที่ ๑

        ดอยหมื่นวิว

"โถ้เว้ยกูไม่น้าเดินเล่นเองเลย" เสียงสบถคำหยาบดังขึ้นเ๯้าของเสียงคนนั้นคือภาคินเ๯้าของรีสอร์ทชื่อดังแต่ถ้าถามว่า

ทำไมภาคินถึงมาเดินหลงกลางป่ากลางเขานั้นก็เพราะว่าเขาอยากจะออกมาเดินเล่นแก้เบื่อแต่ดูถ้าจะเดินเพลินไปหน่อย

ทำให้โผล่มาในป่าลึกบนเขาได้ ระหว่างที่เขากำลังคิดว่าจะทำยังไงดีก็ได้หันไปเห็นศาลาแถวพื้นที่โล่งๆที่มีแต่ต้นไม้อยู่บ้าง

ภาคินไม่รอช้ารีบย้ำเท้าเดินเข้าไปที่ศาลานั้นจนได้เห็นกลุ่มเด็กๆนั่งเล่นอยู่ในศาลา'แค่เด็กหรอว่ะ'เขาคิดในใจก่อนจะเห็นคนเดินมา "เด็กๆรอครูเมินก่อ" เสียงสดใสดังขึ้นพร้อมร่างผู้ชายที่ดูผอมผิวขาวกำลังเดินเข้ามาในศาลาที่มีเด็กๆนั่งอยู่

        น้ำปิงหรือครูน้ำปิงได้เดินเข้ามาในศาลาที่มีเด็กๆนั่งอยู่เมื่อเดินเข้ามาสายตาของน้ำปิงก็ได้หันไปเห็นผู้ที่กำลังมองมาที่ศาลา

'ไผนิบ่เกยหันท่าจะหลงมา'เขาคิดในใจก่อนจะหันไปบอกเด็กๆมารอก่อนจะเดินออกศาลาไปหาภาคินที่ยืนมองไม่ใกล้ไม่ไกลจากศาลา

"คุณหลงป่ามาหรอครับ?"เสียงใสๆถามขึ้นพลางยืนมองภาคินเพื่อรอคำตอบจากอีกฝ่าย "อืม" เสียงตอบสั้นๆทำเอาน้ำปิงไปต่อไม่ถูกเลยแต่เขาก็ยังยิ้มให้ก่อนจะพยักหน้า "งั้นคุณรอแปปนึงได้ไหมครับ...เดียวไปนั่งในศาลาก่อนก็ได้ครับ" เสียงใสๆดังขึ้นพร้อมกับคำถาม

"อืม" เสียงของอีกฝ่ายตอบกลับมาด้งยท่าทีนิ่งๆเมื่อน้ำปิงได้คำตอบแล้วจึงเดินนำหน้าไปที่ศาลาและมีภาคินเดินตามมาโดยทิ้งระยะไว้

"ครูน้ำปิงเ๯้า อ้ายคนนี้ไผก่าเ๯้า" "แม้นครับ" "แต่งตัวเหมือนหมู่คนในเวียงเลย" เมื่อเข้ามาในศาลาเสียงเด็กๆก็ต่างรุมถามน้ำปิงทันที

เอาครูน้ำปิงนิ่งไปสักพักก่อนจะเริ่มพูด "อ้ายคนนี้เปิ้นหลงมา" น้ำปิงได้ตอบคำถามเด็กๆ "แดงเว้นตี้หื้ออ้ายต้วย" เมื่อให้ภาคินนั่งแล้ว

เขาจึงนั่งลงตรงข้ามกับเด็กๆ "ตอนเ๯้าเฮาอู้กันว่าจะใด๋" น้ำปิงเริ่มถามเด็กๆถามสไตล์ครูที่สั่งงานเด็กๆไว้ "หื้อบอกตี้ตี้อยากไปเ๯้า"

เสียงหวานๆของเด็กคนหนึ่งพูดขึ้น "แม้นแล้วน้ำหวาน แต่ครูเกยบอกแล้วบ่ใจ่ก่าว่าหื้อยกมือก่อน" น้ำปิงยิ้มก่อนจะเตือนเ๱ื่๵๹ที่ตนเคยสอน