สุดยอดลูกเขยไร้เทียมทาน

บทที่ 35 ผู้อยู่เบื้องหลัง

"นายจะบอกหรือไม่บอก?"

เซียวเฉินเงยหน้าขึ้นมา มองไปที่ติงว่านเฉวียนที่อยู่ตรงหน้า

ติงว่านเฉวียนดูแข็งกร้าวมาก เมื่อเห็นเซียวเฉินมองมา เขากัดฟันแน่นดูเหมือนจะไม่ยอมพูดจนตาย

"จะไม่ยอมพูดใช่ไหม?"

เมื่อเห็นติงว่านเฉวียนไม่ยอมพูด มุมปากของเซียวเฉินจึงยกขึ้นเล็กน้อย มีรอยยิ้มชวนให้ขบคิดปรากฏขึ้น และพูดกับคนตรงหน้าโดยตรง

แต่หลังจากที่เซียวเฉินพูดจบ ตอนนี้ติงว่านเฉวียนกำลังกัดฟัน

อีกไม่นานเขาก็จะพูดอะไรไม่ได้อีกแล้ว

เซียวเฉินค่อย ๆ บีบนิ้วของเขาเบา ๆ แล้วขยับเล็กน้อย

ติงว่านเฉวียนส่งเสียงร้องโหยหวนราวกับหมูถูกฆ่า และดูเหมือนว่าใบหน้าของติงว่านเฉวียนจะซีดเผือดเหมือนตับหมู

"เซียวเฉิน ทำแบบนี้จะไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม?"

ฉู่เมิ่งเหยาที่อยู่ข้าง ๆ ไม่รู้ว่าเซียวเฉินกำลังทำอะไรอยู่ เธอจึงหันไปถามเซียวเฉิน

ตอนนี้เซียวเฉินเงยหน้ามองไปที่ติงว่านเฉวียน พูดอย่างใจเย็นว่า "ไม่มีอะไรหรอก แค่ปล่อยพลังออกมานิดหน่อยเท่านั้นเอง ไม่เป็นไรมาก!"

ติงว่านเฉวียนที่อยู่ตรงหน้าได้ยินเซียวเฉินพูด ก็ตกใจจนตัวสั่นทันที

อนาคตของเขายังมีชีวิตที่ดีงามรออยู่ ทำไมถึงต้องมาติดอยู่ในมือของเซียวเฉินด้วยล่ะ?

ยังไงเขาก็เป็นแค่ลูกน้อง ถ้าบอกเรื่องนี้ให้เซียวเฉินรู้ เขาก็คงจะไม่เป็นอะไรใช่ไหม...

"ฉันจะบอก!"

ติงว่านเฉวียนไม่ลังเลเลยสักนิด และบอกเซียวเฉินไปตรง ๆ

เมื่อเห็นติงว่านเฉวียนยอมบอก เซียวเฉินก็ยิ้มเบา ๆ

ถ้าทำแบบนี้ตั้งแต่แรก ก็ดีต่อทุกฝ่ายไม่ใช่หรือไง

"งั้นก็รีบพูดมา ฉันไม่มีความอดทนมากพอที่จะมานั่งเสียเวลากับนายที่นี่หรอก!"

เซียวเฉินที่ก่อนหน้านี้ยังดูสงบนิ่ง แต่พอพูดถึงตรงนี้ สายตาของเขากลับแฝงแววอาฆาต

ราวกับว่าถ้าติงว่านเฉวียนไม่ยอมพูด เซียวเฉินจะฆ่าเขาจริง ๆ

ติงว่านเฉวียนรู้ว่าคนอย่างเซียวเฉินนั้น พูดอะไรก็ทำอย่างนั้น เขาจึงคิดว่าไม่จำเป็นต้องเสียชีวิตไปเพราะเรื่องแบบนี้หรอก

"ฉันจะบอก จริง ๆ แล้วฉันก็ไม่รู้ว่าเจ้านายที่อยู่เบื้องหลังของพวกเราเป็นใคร ปกติเขาจะติดต่อกับพวกเราทางโทรศัพท์"

ติงว่านเฉวียนเล่าไปเรื่อย ๆ บอกทุกอย่างที่เขารู้ให้เซียวเฉินฟัง

หลังจากได้ยินเรื่องพวกนี้ เซียวเฉินก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

พอคิดไตร่ตรองดูดี ๆ เรื่องนี้ดูเหมือนจะไม่ง่ายเลยสักนิด

"อืม สิ่งที่นายพูดมา ฉันรู้หมดแล้วละ!"

เซียวเฉินถอนหายใจอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ สายตาของเขาหดเข้ามองไปข้างหน้า

เพียงแค่เซียวเฉินมองไปทางติงว่านเฉวียน ท่าทางของเขาดูเหมือนจะลงมือกับอีกฝ่ายได้ทุกเมื่อ

เซียวเฉินที่แสดงท่าทางเช่นนี้ออกมา ทำให้ติงว่านเฉวียนรู้สึกหวาดกลัวมาก

"อย่าฆ่าฉันเลย ฉันได้บอกทุกอย่างที่ฉันรู้ให้คุณหมดแล้ว"

ติงว่านเฉวียนขอร้องขอความเมตตาจากเซียวเฉินซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่เซียวเฉินไม่พูดอะไรมาก เขาตรงเข้าไปทำให้ติงว่านเฉวียนสลบไปเลย

"ดูเหมือนว่าที่นี่จะไม่มีเบาะแสที่มีค่าอะไรแล้ว พวกเราไปกันเถอะ"

เซียวเฉินพูดกับฉู่เมิ่งเหยา ซึ่งเธอก็ทำท่าทางว่านอนสอนง่าย เดินตามหลังเซียวเฉินไป

ถึงอย่างไรตอนนี้ทุกที่ก็วุ่นวายไปหมด ถ้าได้อยู่ข้างเซียวเฉินอาจจะปลอดภัยกว่าสักหน่อย

และในตอนนี้เซียวเฉินก็ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น สายตามองไปที่ฉู่เมิ่งเหยา

ขณะนั้นเขาก็พูดกับเธอว่า "คุณไปหาที่ซ่อนตัวก่อนเถอะ"

"ไม่ ฉันจะตามคุณไป อยู่ข้างคุณแล้วรู้สึกปลอดภัยมาก!"

ฉู่เมิ่งเหยาเงยหน้าขึ้น แก้มแดงระเรื่อเล็กน้อยพูดกับเซียวเฉิน

เมื่อได้ยินฉู่เมิ่งเหยาพูดแบบนี้ เซียวเฉินอดไม่ได้ที่จะเกาจมูกตัวเอง

เรื่องนี้เกิดขึ้นแล้ว เซียวเฉินจะทำอย่างไรดีล่ะ?

คิดมาถึงตรงนี้ เซียวเฉินรู้สึกหมดหนทางมาก เขาถอนหายใจเบา ๆ ให้กับคนตรงหน้า

"เฮ้อ ก็ได้ ในเมื่อเป็นแบบนี้ คุณก็ตามผมมาด้วยกัน คุณต้องฟังผมทุกอย่างนะ"

เซียวเฉินบอกข้อกำหนดกับฉู่เมิ่งเหยา ซึ่งเธอก็ไม่มีความลังเลใด ๆ เลย ตกลงรับปากทันที

ล้อเล่นอะไรกัน แน่นอนว่าต้องฟังเซียวเฉินทั้งหมดอยู่แล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น เซียวเฉินเท่านั้นที่สามารถปกป้องความปลอดภัยของเธอได้ เมื่อครู่ก็พิสูจน์ให้เห็นแล้ว

และตอนนี้ฉู่เมิ่งเหยาถามเซียวเฉินว่า "แล้วตอนนี้พวกเราจะไปที่ไหนกัน?"

ฉู่เมิ่งเหยาสงสัยมาก ตอนนี้ทั้งหลินกรุ๊ปวุ่นวายไปหมด

เซียวเฉินส่ายหัว "ไม่รู้เหมือนกัน"

เซียวเฉินไม่รู้จริง ๆ ตอนนี้ก็ทำได้แค่ค่อย ๆ ไปทีละก้าวเท่านั้น

และถ้าแก้ปัญหานี้ได้จริง ๆ ละก็ ถึงตอนนั้น สำหรับที่นี่แล้ว จริง ๆ แล้วก็เป็นเรื่องที่ไม่เลวเหมือนกัน

เดินไปได้ไม่นาน ทันใดนั้น เซียวเฉินก็เห็นคนสวมเครื่องแบบหลายคนกำลังเดินมาทางนี้

"หัวหน้า!"

เจิ้งไคไท่เห็นเซียวเฉินตั้งแต่ไกล ๆ จึงตะโกนเรียกเซียวเฉิน

ดูจากท่าทางของเจิ้งไคไท่ และคนอื่น ๆ ก็ดูสบาย ๆ อย่างน้อยก็ไม่เกิดเรื่องอย่างที่เซียวเฉินคิดไว้

"อืม ดูจากท่าทางของพวกนาย ดูเหมือนจะไม่เลวนะ"

เซียวเฉินถามไปสองสามคำ แต่เจิ้งไคไท่กลับบ่นว่าศัตรูพวกนี้อ่อนแอเกินไป จัดการได้ง่ายมาก

แต่เซียวเฉินได้ไตร่ตรองอย่างละเอียดแล้ว จากนั้นเขาก็พูดกับเจิ้งไคไท่ว่า

"มีบางอย่างไม่ถูกต้องนะ พวกเราจัดการคนไปมากมาย แต่ตอนนี้คนที่เหลืออยู่พวกนี้ ไม่ตรงกับจำนวนเลย"

หลังจากที่เซียวเฉินพูดเช่นนั้น เจิ้งไคไท่และคนอื่น ๆ ต่างก็มองไปที่เซียวเฉิน

พวกเขาไม่รู้ว่าคำพูดขอ เซียวเฉินนั้นหมายความว่าอย่างไรกันแน่

แต่เมื่อเซียวเฉินมองไป เขากลับยิ้มน้อย ๆ ให้กับคนที่อยู่ตรงหน้า

"จริง ๆ แล้วก็ไม่มีอะไรหรอก ผมแค่อยากจะบอกว่า ตอนนี้สิ่งที่ต้องทำอย่างเร่งด่วนที่สุดคือไปจัดการเรื่องนี้ให้เสร็จก่อน บางทีคนพวกนั้นอาจจะอยู่ข้างหน้าก็ได้!"

เซียวเฉินพูดจบ ทุกคนต่างก็เหงื่อตก

ถ้าหากว่าต้องลงมือจริง ๆ ในอีกสักครู่ นั่นจะไม่ใช่เรื่องดีแน่นอน

ดังนั้นคนเหล่านี้จึงกำหมัดและคิดใคร่ครวญอยู่ในใจ

หากเป็นเช่นนั้นจริง ๆ คนพวกนี้คงจะลงมือทันทีโดยไม่ลังเล

เมื่อมองมาถึงตรงนี้ ในขณะนี้ เซียวเฉินที่อยู่ตรงหน้า ก็เงยหน้ามองไปยังที่ไกล ๆ "พวกเขามาแล้ว!"

คนอื่น ๆ ต่างก็เหงื่อตก

เรื่องแบบนี้ ถึงแม้ว่าพวกเขาจะเคยเจอมาก่อน แต่ก็ไม่เคยตื่นเต้นขนาดนี้มาก่อน

แต่ตอนนี้ก็ไม่มีอะไรแล้ว ในเมื่อต้องเจอเรื่องแบบนี้ ต่อไปไม่ว่าจะเป็นอย่างไรถ้ามีวิธีอะไรก็ใช้มันออกมาเลยแล้วกัน

ตอนนี้เซียวเฉินก็พูดกับคนข้าง ๆ ว่า "ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น ให้ฉู่เมิ่งเหยาไปก่อน คนอื่น ๆ รับผิดชอบระวังหลัง"

นี่เป็นเรื่องธรรมชาติ ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม พวกเขาก็ไม่มีทางปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอย่างแน่นอน

"หลังจากจัดการพวกนี้เสร็จแล้ว ไม่ว่าอย่างไรผมก็ต้องขยายการรับสมัครให้ได้ ดึงเอาฝีมือดี ๆ เข้ามาอีกสักหลายคน"

"แต่ตอนนี้ ใครก็ตามที่เข้ามาในหลินกรุ๊ป แม้แต่แมลงวันตัวเดียว พวกเราก็ไม่อาจปล่อยพวกมันไปได้ ทุกคนตามผมมา!"

เซียวเฉินพูดจบ จากนั้นก็นำคนเหล่านี้เร่งความเร็วขึ้นตามจังหวะ วิ่งฝ่าไปข้างหน้าทันที