กลรัก หนุ่มปริศนา

รดาเสียวจนทนไม่ไหวเผลอส่งเสียงครางออกมาเบาๆ เสียงครางของเราปลุกเร้าอารมณ์ของสิทธายิ่งนัก เขาอยากจะกระชากเสื้อเธอออกแล้วจัดการให้เสร็จสมตามอารมณ์ของเขาตอนนี้ ที่จริงสิทธาเป็นคนที่ค่อนข้างเซ็กจัด เขามีความต้องการทางเพศรุนแรง หรือที่เรียกว่าซาดิสม์นั่นเอง

แต่เขาไม่สามารถทำอย่างนั้นกับผู้หญิงที่อยู่ใต้วงแขนเขาตอนนี้ได้ เขาเองก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่เขาอยากทะนุถนอมเธอไว้นานๆ

สิทธาเลิกเสื้อตัวบางของรดาขึ้นไปเผยให้เห็นสองเต้าได้อย่างถนัดตา ชายหนุ่มใช้ลินแตะเบาๆที่ปลายยอดถัน รดาเกร็งทั้งตัวเผลอแอ่นอกสะท้านรับกับเรียวลิ้นที่บรรจงเลียอย่างแผ่วเบา สิทธาเลียสลับไปมาทั้งสองข้าง รดาส่งเสียงครางเบาๆ มือจับศีรษะของสิทธาไว้แน่น

“อย่าคราง” สิทธาพูดเบาๆในลำคอ เสียงเขาสั่นน้อยๆ เพราะพยายามเก็บกดความต้องการรุนแรงนั้นไว้

“อ๊าาาา…สะ..เสียวเหลือเกิน” รดาครางฟังไม่ได้สรรพ

สิทธาเลียที่ปลายยอดถันแรงขึ้นและเผลอขบแรงไปหน่อย รดาสะดุ้งด้วยความเจ็บ

สิทธาค่อยๆลากสิ้นสากผ่านลงมาถึงท้องน้อย รดาดิ้นพล่านด้วยความเสียว หญิงสาวกัดฟันแน่น

มือหนาปลดตะขอกางเกงแล้วรูดซิปกางเกงของรดาออก สิทธาค่อยๆล้วงเข้าไปในกางเกงในตัวจิ๋วของรดา มือหนาบรรจงลูบไล้ไปทั่วของสงวนนั้น ปากและลิ้นก็ยังคงสาระวนไปกับปลายเต้างามอมชมพูของหญิงสาว

ทุกสิ่งทุกอย่างกำลังไปได้ดี รดานั้นปฏิเสธไม่ได้เลยว่าร่างกายนั้นชอบให้เขาทำอย่างนี้กับเธอ หญิงสาวครางอย่างไม่อายในความเสียวที่เขามอบให้

ตื๊ดดดดด…ตื๊ดดดดด…ตื๊ดดดดดด

เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ของคนใดคนนึง รดาได้สติกลับคืนมาหญิงสาวผลักสิทธาออก แล้วควานหาโทรศัพท์

“ฮะโหล..สวัสดีค่ะ” รดากดรับสาย

“ฮะโหล…ฮะโหล..ได้ยินมั้ยคะ…ฮะโหล” 

ตู๊ด..ตู๊ด..ตู๊ด…….สายหลุดไปแล้ว….

“ใครโทรมาเหรอครับ” สิทธาถาม

“ไม่รู้สิ โทรมาแต่ไม่พูด” รดาตอบแต่ไม่มองหน้าสิทธา

หญิงสาวดึงเสื้อลงปิดสองเต้าให้มิดชิด และใส่ตะขอกางเกงตามเดิม รดาหน้าแดงด้วยความอาย

สิทธานั่งมองปฏิกิริยาของหญิงสาวอย่างเอ็นดู

“ไม่ต่อเหรอ” สิทธาถามเบาๆ

“ต่ออะไร” รดาพูดอย่างทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

“ก็เมื่อกี้ไง…กำลังเคลิ้มเลย” สิทธาพูดเย้าๆ

“บ้า ไม่เอาแล้ว” รดาหน้าแดงยิ่งกว่าเดิม หญิงสาวลุกขึ้นจัดแต่งตัวให้เข้าที่อีกรอบพลางมัดผมให้เรียบร้อย

สิทธายังคงนอนอยู่ที่เดิม ใช้สายตาเชิญชวนให้รดามาต่อบทรักเมื่อกี้ แต่กลับถูกสายตาค้อนควักมาให้แทน

“อะไรของคุณเนี่ย” สิทธาบ่นอุบอิบ

“จะอะไรล่ะยะ..นายมาที่นี่เพื่ออะไรกันแน่ อีกอย่างฉันจะไม่มีวันเสียเงินเพิ่มให้นายเป็นอันขาด” รดาพูดตัดบทเสียงแข็ง

สิทธาหัวเราะออกมาเสียงดัง

“เงินแค่ไม่กี่บาท ขนหน้าแข้งคุณไม่ล่วงหรอกน่า หรือถ้าผมทำให้ฟรีคุณจะต่อป่ะล่ะ” สิทธาถามเย้าๆอีกรอบ

“บ้า นายนี่พูดเรื่องแบบนี้ได้แบบไม่อายเลยนะ ฉันล่ะยอมใจนายจริงๆ” รดาค่อนแคะ

สิทธานอนมองหญิงสาวเดินไปตรงนั้นทีตรงนี้ที อดอมยิ้มให้กับความไร้เดียงสาของเธอไม่ได้

“ผมหิวข้าว ..ตั้งแต่เช้าเพิ่งกินแค่บะหมี่ซองไปเอง” สิทธาพูดอ้อนๆ

“อืม ก็จริงนะ ฉันก็เริ่มหิวเหมือนกัน” รดาพูด สถานการณ์กลับมาปกติอีกครั้ง

“ต้มบะหมี่อีกมั้ยล่ะ ยังมีเหลือเฟือนะ ไม่ต้องเกรงใจ” รดาบอก

“นี่คุณกะจะกินแต่บะมีซองทั้งชีวิตเลยรึไง” สิทธาพูดมองหน้ารดาอย่างหมดอาลัยตายอยาก

“ก็แล่วจะทำยังไงล่ะ ฉันยังมีงานที่จะให้นายช่วยทำอีกตั้งเยอะนะ” รดาบ่น

“นายจะกลับแล้วหรอ” รดาถามต่อ

“ใครว่าผมจะกลับ ผมแค่บอกว่าหิวข้าว” สิทธาพูด

“หิวข้าวก็ต้องออกไปกินข้างนอกสิ” รดาบอก

“ไม่จำเป็นอ่ะ เราทำกินกันเองก็ได้” สิทธาพูดพร้อมกับลุกขึ้นยืน

“ครัวคุณก็มีทุกอย่างๆที่ครัวควรจะมี ของสดเราก็ซื้อมาตุนไว้แล้ว เหลือแค่ลงมือทำ” สิทธาพูดพลางยิ้มกว้าง

“ใครทำ” รดาถามอย่างงงๆ

“ก็คุณกับผมไง” สิทธาพูดง่ายๆ

“ฉันบอกนายไปแล้วว่าฉันทำอาหารไม่เป็นสักอย่าง” รดาพูดอย่างหมดความอดทน

“ผมก็ไม่ได้บอกว่าให้คุณทำคนเดียว เราจะทำด้วยกัน” สิทธาพูดเรียบๆ

“ก่อนอื่นไปหุงข้าวก่อนแล้วค่อยคิดว่าจะทำอะไรกินดี เอาง่ายๆน่า

ไม่ต้องห่วงผมทำได้ คุณเป็นลูกมือละกัน” สิทธาพูดแล้วเดินเข้าครัวไป มีรดาเดินตามไปติดๆ…