“หมดหน้าที่ของเธอแล้ว ออกไป”
เสียงไล่อันเ็าของคนตัวสูงที่ยืนหันหลังให้เธอพร้อมกับหยิบผ้าเช็ดตัวขึ้นมาพันกาย ทำให้คนที่นอนตัวงออยู่ใต้ผ้าห่มต้องค่อยๆ พยุงตัวเองลุกขึ้นนั่ง.
“อ้อ แล้วก็ยาลืมกินยานั่นด้วยล่ะ”
กริชพูดต่อแล้วก็เดินเข้าห้องน้ำไปอย่างไม่สนใจใยดีเธออีก พริ้มพราวทำได้เพียงพยุงร่างที่เปลือยเปล่าของตัวเองขึ้นมาจากเตียงของเขาแล้วหยิบเสื้อผ้าที่ถูกเขากระชากออกไปกองอยู่ที่พื้นขึ้นกลับมาสวมใส่หลังทำหน้าที่เป็นางบำเรอให้เขาระบายอารมณ์เหมือนเช่นทุกวัน แล้วมันก็เหมือนกับทุกครั้งที่เธอต้องหยิบยาคุมกำเนิดออกมากินให้เขากลับออกมาเห็นจำนวนในแผงว่าเธอได้กินมันลงไปแล้วจริงๆ เพื่อป้องกันไม่ให้ตัวเองท้องตามที่กริชสั่งเพราะถ้าเกิดท้องขึ้นมาก็อย่าหวังเลยว่าจะได้ความรับผิดชอบจากเขา เธออาจต้องไปเอาเด็กออกด้วยซ้ำเพราะเขาคงไม่้าเลี้ยงเด็กที่เกิดมาจากคนที่เกลียดชังจนเข้ากระดูกดำอย่างเธอหรอก.
ทุกครั้งที่ต้องมาทำหน้าที่นางบำเรอบนเตียงให้แกเขา คุณกริชไม่เคยอ่อนโยนกับเธอเลยสักครั้ง เขากระทำกับเธอด้วยความป่าเถื่อนชิงชังอยู่เสมอ รอยแดงเป็จ้ำๆ ที่อยู่ทั่วบนตัวเธอเป็หลักฐานประจักษ์ชัดเจนว่าคุณกริชเกลียดเธอมากแค่ไหน พริ้มพราวหยิบเสื้อผ้าขึ้นกลับมาใส่ที่ละชิ้นพร้อมสายตาที่มองไปยังรูปคู่แสดงให้เห็นถึงความรักอันหวานซึ้งระหว่างกริชและพักตร์พริ้งน้องสาวของเธอที่เขาใส่กรอบแล้ววางเก็บไว้บนหัวเตียงเป็อย่างดีด้วยความหดหู่กับสถานะที่น่าสมเพชของตัวเอง
พักตร์พริ้งจากไปเป็เดือนๆ แล้วแต่หล่อนก็ยังมีอิทธิพลต่อความทรงจำของคุณกริชเสมอและยังมีอิทธิพลต่อชีวิตที่แสนจะตกต่ำของเธอด้วย .
“คุณพริ้ม ไหวรึเปล่าคะ” ป้าน้อมถามเมื่อพริ้มพราวพาร่างอันอ่อนเพลียของตัวเองลงบันไดมา .
ป้าน้อมเป็แม่บ้านคนเก่าคนแก่ของคุณนายแสงจันทร์ แม่ของกริชและที่สำคัญท่านเป็แม่บุญธรรมที่รับเธอกับพักตร์พริ้มน้องสาวมาอุปการะส่งเสีย อีกอย่างท่านก็เป็เ้าของไร่แสงจันทราแห่งนี้ที่เธอกำลังซุกหัวนอนอยู่ด้วย
“ถ้าคุณท่านยังอยู่ ท่านคงไม่ปล่อยให้คุณกริชทำเื่แบบนี้กับคุณแน่ๆ” ป้าน้อมพูดต่อ รับรู้ได้ว่านางเวทนาพริ้มพราวในเวลานี้มากแค่ไหน ส่วนพริ้มพราวเมื่อได้ยินแบบนั้นน้ำตามันก็เอ่อล้นขึ้นมาอีกครั้ง
“พริ้มไม่เป็ไรค่ะ” พริ้มพราวบอกนางแล้วเดินใจสลายกลับเข้าห้องของตัวเองไป
สิ่งที่เกิดขึ้นกับเธอในเวลานี้ ป้าน้อมเองก็รับรู้ทุกอย่างแต่ไม่สามารถช่วยเหลืออะไรพริ้มพราวได้นอกจากคอยดูแลเธออยู่ห่างๆ เดิมทีไร่แสงจันทราแห่งนี้อยู่ภายใต้การดูแลของคุณแม่แสงจันทร์ั้แ่พริ้มพราวเริ่มจำความได้จนกระทั่งท่านได้ล้มป่วยและเสียชีวิตลงเมื่อปลายปีก่อน คุณกริชทายาทแท้ๆ เพียงคนเดียวของท่านจึงได้เข้ามารับ่ต่ออย่างเต็มตัว นี่ก็นับเป็เวลาร่วมปีได้แล้วกระมังที่เขาตัดสินใจกลับมาลงหลักปักฐานอยู่ที่นี่
หญิงสาวเดินซึมเข้ามาเก็บตัวในห้องเล็กๆ ของตัวเอง
“พี่กลับมาแล้ว….”
และมันก็เหมือนกับทุกครั้งหลังถูกไล่กลับมาจากห้องของคุณกริช พริ้มพราวจะต้องทักทายกับรูปถ่ายที่วางเด่นอยู่หัวเตียงที่กำลังยิ้มอย่างสดใส ใบหน้าเหมือนกับเธอพิมพ์เดียวกันไม่ผิดเพี้ยน แต่นั่นกลับไม่ใช่เธอ แต่มันเป็รูปถ่ายของพักตร์พริ้งแทน กริชสั่งให้คนเอารูปถ่ายของพักตร์พริ้งที่เขาเป็คนถ่ายให้มาไว้ในห้องนี้ แล้วเอาทุกอย่างเป็ของเธอออกไปให้พ้นจากเขตอาณาจักรของเขา .
ที่นี่ไม่มีอะไรที่เป็ของพริ้มพราวเลยแม้แต่ชิ้นเดียวตามคำสั่งของเ้าของไร่ที่เธอซุกหัวนอนอยู่ แม้แต่เสื้อผ้าที่เธอสวมใส่อยู่ก็ยังเป็ของพักตร์พริ้ง ซึ่งมันไม่ใช่สไตล์การแต่งตัวของเธอเลยสักนิดด้วยเหตุผลเพียงแค่ว่า…..
“ฉันไม่อยากได้ยินชื่อของเธออีก”
“เธอจะมีสิทธิ์อยู่ที่นี่ได้ในฐานะของพักตร์พริ้งเท่านั้น”
นั่นคือคำสั่งของคุณกริชที่เธอต้องทำตามหากยังอยากมีที่ซุกหัวนอนอยู่ต่อ พริ้มพราวรู้ดีว่าเขา้าทรมานเธอเพื่อให้หญิงสาวอยู่ชดใช้ให้กับน้องสาวของตัวเอง สายตาที่เศร้าหมองทอดมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยหัวใจที่เลื่อนลอยแล้วนึกถึงเมื่อหลายเดือนก่อน….
“ฆาตกร”
“ในเมื่อกฎหมายมันหาความยุติธรรมไม่ได้ ฉันนี่แหละจะทำทุกอย่างให้ฆาตกรอย่างเธอได้กรรมนั้นเอง”
นั่นคือคำที่กริชประณามพริ้มพราวเป็ครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้หลังจากการตายพักตร์พริ้มเพราะเธอเป็คนสุดท้ายที่อยู่กับน้องสาวในที่เกิดขึ้น แต่พริ้มพราวกลับจำอะไรไม่ได้เลยในคืนนั้นว่าน้องสาวฝาแฝดของตัวเองตายยังไง เธอตื่นมาก็พบว่าพักตร์พริ้งตกลงหน้าผาลงไปแล้ว.
ตอนนั้นคุณกริชทำทุกวิถีทางให้เธอเข้าไปชดใช้กรรมในคุก ชีวิตอันอาภัพแล้วอาภัพเล่าทั้งหมดของเธอเกือบจบสิ้นแล้วถ้าหากไม่ได้รับความช่วยเหลือจากอนุกูล รุ่นพี่ที่อยู่ไร่ข้างๆ กัน เขาอาศัยความเป็ทนายความหาหลักฐานพิสูจน์จนศาลตัดสินให้เธอพ้นผิดเนื่องจากหลักฐานมัดตัวไม่แน่นพอ แต่แม้จะพ้นข้อกล่าวหาแล้วแต่เธอก็ยังคงถูกตราหน้าว่าเป็ฆาตกรจากกริชและบางกลุ่มคนที่ไม่ชอบเธอในไร่นี้อยู่ดี
สุดท้ายคดีการตายของพักตร์พริ้มจึงถูกสรุปคดีเป็อุบัติเหตุพลัดตกหน้าผาลงไปเอง น้องสาวฝาแฝดเสียชีวิตหลังแม่บุญธรรมของเธอจากไปได้เพียงเดือนเดียวเท่านั้น ซึ่งไม่ใช่แค่กริชหรอกที่เสียใจจนหมดอาลัยตายอยากกับการตายของพักตร์พริ้ง เธอเองก็เสียใจไม่น้อยไปกว่าเขาและอาจจะมากกว่าด้วยซ้ำเพราะพักตร์พริ้งเป็น้องสาวแท้ๆ ที่คลานตามกันออกมาจากท้องแม่ที่ไม่เคยรู้จักว่าเป็ใครห่างเพียงไม่กี่นาทีเท่านั้น เรามีกันแค่สองคนพี่น้องแม่จะอยู่ที่นี่ในฐานะบุตรสาวบุญธรรมของเ้าของไร่แสงจันทราแห่งนี้ก็เถอะ แต่ตอนนี้ชีวิตของพริ้มพราวก็ไม่เหลืออะไรให้คาดหวังอีกต่อไปแล้วนอกจากอยู่ชดใช้กรรมของตัวเองไปให้มันจบๆ ไป ซึ่งหญิงสาวเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันจะสิ้นสุดลงเมื่อไหร่เขาถึงจะพอใจ
……………….
ไรท์ขอฝากนิยายเื่ใหม่ด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ
1.77M
