ChaoticSword God ตอนที่1 เจี้ยนเฉิน
ท่ามกลางเทือกเขาที่ทอดยาวดูราวกับไร้ที่สิ้นสุดภายใต้เมฆที่ล่องลอยเหนือูเา มีูเาที่มีรูปร่างคล้ายกระบี่สองเล่มปักอยู่ตั้งตระหง่านอยู่ที่ความสูงราว 10,000ฟุต และกว้างราว 100 เมตร
ูเารูปร่างเหมือนกระบี่ทั้งสองเล่มนี้สูงชันเป็อย่างมากและดูคล้ายกับเทพสององค์ได้ปักกระบี่ของพวกเขาลงบนพื้นพิภพที่ซึ่งไม่มีทางที่ผู้คนจะปีนป่ายขึ้นมาบนูเาแห่งนี้ได้
ณจุดสูงสุดของยอดเขาทั้งสองนี้ ยอดเขาทั้งสองนี้ห่างกันไม่ถึงหนึ่งร้อยเมตร มันถูกปกคลุมด้วยหมอกหนาซึ่งบดบังวิสัยทัศน์แต่อย่างไรก็ถึงมันจะพร่ามัว แต่มันก็ยังคงที่จะสามารถมองเห็นคนสองคนยืนอยู่เหนือูเาที่ตั้งตระหง่านนั้นด้วยท่าทีสงบและนิ่งงันราวกับรูปปั้นหิน มีเพียงเสื้อผ้าของพวกเขาที่ปลิวไสวไปตามสายลมซึ่งพัดกระหน่ำจากบนฟากฟ้า
ระหว่างชายสองคนคนหนึ่งเป็เพียงชายหนุ่มอายุไม่เกินยี่สิบปีชายหนุ่มมีใบหน้าที่หล่อเหลางดงามอย่างไร้ที่ติอาจกล่าวได้ว่ารูปโฉมของเขานั้นเป็ที่ต้องตาของสตรีทั่วโลกภายใต้ดวงตาที่แสนจะอ่อนโยนนั้นมีเสน่ห์น่าดึงดูดใจเป็พิเศษคล้ายกับว่ามันจะสามารถครอบงำจิติญญาใครก็ได้
ชายหนุ่มมีผมดำยาวถึงเอวมันไม่ได้ถูกมัดไว้ มันถูกปล่อยให้พริ้วไปมาอย่างอิสระตามกระแสลมที่รุนแรงราวกับกำลังร่ายรำด้านหลังของเขามีกระบี่หนึ่งเล่มที่ซึ่งถูกห่อด้วยผ้าสีขาว ส่วนด้ามกระบี่ที่เผยออกมามีความงดงามประณีตเป็อย่างมากสลักไว้ด้วยสองคำอย่างชัดเจน "วายุโปรย" แต่ที่น่าประหลาดคือ กระบี่เล่มนี้ไม่ได้ผูกติดกับอะไรแต่สามารถติดอยู่บนหลังของชายหนุ่มได้โดยไม่ตกลงมา ยากที่จะอธิบายได้
ชายหนุ่มคนนี้มีนามว่าเจี้ยนเฉินเขาได้รับสมญานามว่า "เทพกระบี่"นามนั้นเป็ที่สั่นะเืไปทั่วทั้ง์และยุทธภพ ด้วยเพลงกระบี่ที่รวดเร็วและสมบูรณ์แบบอาจถือได้ว่าเป็ปรมาจารย์กระบี่ในหมู่คนรุ่นราวคราวเดียวกันแม้ว่าเขาอายุเพียงยี่สิบปี เขาก็ได้ก้าวผ่านขอบเขตที่เหนือกว่าผู้อื่น
รายละเอียดเกี่ยวกับเจี้ยนเฉินนั้นไม่ได้เป็ที่รู้จักกันมากนักในเจียงหู่นอกจากทราบเพียงว่าเขาเป็เด็กหนุ่มกำพร้าและไม่ได้สังกัดสำนักหรือนิกายใดความเป็มาของเขานั้นยังคงเป็ปริศนา และไม่รู้ว่ารูปแบบอันแข็งแกร่งของวิทยายุทธหรือแม้กระทั่งเพลงกระบี่นั้นเขาได้เรียนรู้มาจากที่ใด
ในูเาอีกด้านหนึ่งที่ไกลจากเด็กหนุ่มไปไม่ถึงร้อยเมตรมีชายแก่ที่ซึ่งอายุราว 50-60 ปี เขามีร่างกายใหญ่โตสวมเสื้อทับด้วยเสื้อคลุมสีดำ ดวงตาที่มีชีวิตชีวาเต็มไปด้วยจิติญญามันส่องประกายออกมา สายตาของเขาเฉียบคมดั่งใบมีดที่คมกริบทำให้ไม่มีใครกล้ามองเขาตรง ๆ ในมือของชายแก่คนนี้คือกระบี่เล่มใหญ่สีดำแต่ที่น่าประหลาดใจคือกระบี่ใหญ่เล่มนั้นเป็กระบี่ไร้คม
ชายแก่คนนี้มีนามว่า 'ต๊กโกวคิ้วป่าย' เขาเป็คนที่หายตัวไปจากยุทธภพมากว่า 100 ปีแล้วชื่อต๊กโกวคิ้วป่ายเป็เพียงแค่ฉายาเท่านั้นไม่มีผู้ใดทราบถึงชื่อและตัวตนที่แท้จริง เพราะว่าในหนึ่งร้อยปีที่ผ่านมาเขาได้เอาชนะผู้คนที่แข็งแกร่งและอัจฉริยะหาตัวจับยากมามากมายนับไม่ถ้วนจนถึงวันนี้คนที่ทราบข้อมูลของต๊กโกวคิ้วป่ายและยังมีชีวิตรอดอยู่ก็ดูจะเหลือน้อยเต็มทีถึงกระนั้นชื่อเสียงของเขานั้นได้ส่งผ่านจากรุ่นสู่รุ่นหนึ่งร้อยปีมานี้ความแข็งแกร่งของเขาได้เพิ่มมากขึ้น จนตอนนี้ไม่มีผู้ใดทราบว่าเขาแข็งแกร่งขนาดไหน
ในความเงียบงันต๊กโกวคิ้วป่ายมองไปยังเจี้ยนเฉินที่อายุราว 20 ปี ซึ่งอยู่ห่างราวหนึ่งร้อยเมตร สายตาของเขาคมกริบดุจใบกระบี่และในบางครายังส่องประกายเยือกเย็น
"เจี้ยนเฉิน แม้ว่าเ้ายังเยาว์วัยนักแต่ความแข็งแกร่งไม่ด้อยไปกว่าข้าเลย เ้าประสบความสำเร็จในเส้นทางสายกระบี่สิ่งที่ข้ายังได้แต่หวังแต่ช่างน่าเสียดายที่เ้าสังหารศิษย์รักเพียงคนเดียวของข้า ข้าจึงไม่มีทางเลือกอื่นข้าจำเป็ต้องแก้แค้นให้เขา วันนี้ข้าจะทวงคืนความยุติธรรมให้แก่ศิษย์ข้า"ต๊กโกวคิ้วป่ายกล่าวอย่างหนักแน่น น้ำเสียงที่เคยสงบก่อนหน้านี้กลับเริ่มเต็มไปด้วยความกระหายเือันน่าหวาดหวั่นที่ทำให้ผู้คนถึงกับสั่นกลัว
ใบหน้าของเจี้ยนเฉินสงบนิ่งเขามองไปยังต๊กโกวคิ้วป่ายอย่างไม่สะทกสะท้านเสื้อคลุมยาวสีขาวกระพือไปตามกระแสลม ผมที่ยาวถึงเอวโบกพัดไปมาราวกับกำลังเริงระบำ
"จะตำหนิข้าในเื่นั้นไม่ได้ศิษย์ของท่านรนหาที่ก่อน หากแต่สิ่งเดียวที่ท่านควรตำหนิก็คือ ศิษย์ท่านฝีมืออ่อนด้อยเองจนกระทั่งมันต้องตายด้วยกระบี่ของข้า" ริมฝีปากของเจี้ยนเฉินเปิดเล็กน้อยและเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงอันนุ่มนวล
ต๊กโกวคิ้วป่ายหัวเราะด้วยความโกรธ"เยี่ยม เยี่ยมยอด ฝีมืออ่อนด้อยเช่นนั้นรึ? ในวันนี้ข้าขอว่าเ้ามีประสบการณ์มากแค่ไหนให้ชายแก่คนนี้ได้เห็นสิว่ากระบี่ 'วายุโปรย' ของเ้าจะสามารถสังหารข้าได้เช่นไร"
ขณะที่กล่าวต๊กโกวคิ้วป่ายได้ตวัดกระบี่ของเขาปรานณกระบี่อันแรงกล้าจำนวนมากไหลพุ่งออกจากตัวกระบี่ไปหาเจี้ยนเฉินซึ่งอยู่ห่างออกไปหนึ่งร้อยเมตรราวกับสายฟ้าฟาด
เจี้ยนเฉินมีใบหน้าเยือกเย็นกระบี่ได้ถูกชักออกจากฝักเป็กระบี่สองคมยาว 1.3 เมตร กว้าง 2 นิ้วส่องประกายสีขาวนวลจากนั้นกระบี่ของเขาได้แทงออกไปอย่างรวดเร็ว ปราณกระบี่ที่แข็งแกร่งพุ่งเข้าหาปราณกระบี่ที่ต๊กโกวคิ้วป่ายส่งมาด้วยความเร็วที่ไม่สามารถมองเห็นได้
ปัง.....!!
ปราณกระบี่ทั้งสองปะทะกันเกิดเสียงะเิดังสนั่นหวั่นไหว ระลอกพลังที่แข็งแกร่งแผ่กระจายออกไปทั่วทิศทางทำให้หมอกและเมฆโดยรอบจางหายไป
หลังจากนั้นเจี้ยนเฉินและต๊กโกวคิ้วป่ายทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าพร้อมกันพวกเขาทะยานออกจากยอดเขาในตอนแรกมายังจุดกึ่งกลางของยอดเขาทั้งสองและเริ่มการต่อสู้กันอย่างดุเดือดกลางเวหา
กระบวนท่าโจมตีของพวกเขารวดเร็วมากเสียงจากการปะทะและเสียดสีกันของอาวุธดังกังวานไร้สิ้นสุดบริเวณที่พวกเขาต่อสู้มีปราณกระบี่ที่แข็งแกร่งพวยพุ่งออกมาทุกทิศทางก่อให้เกิดหลุมขนาดั์บนยอดเขาซึ่งรายล้อมพวกเขาอยู่เศษหินนับไม่ถ้วนได้ตกสู่พื้นด้านล่างจากความสูงราวพันเมตร
เพียงแค่ไม่กี่ลมหายใจเจี้ยนเฉินและต๊กโกวคิ้วป่ายได้ปะทะกันนับหลายร้อยกระบวนท่าจากนั้นทั้งคู่ได้เหาะกลับไปยังยอดเขาเดิมอีกครั้ง แต่เดิมเสื้อผ้าของพวกเขานั้นไม่มีร่องรอยความเสียหายแต่ตอนนี้ปรากฏร่องรอยฉีกขาดมากมาย
ต๊กโกวคิ้วป่ายมีท่าทางจริงจัง"กระบี่ที่รวดเร็วนั่นมันอะไรกัน ไม่สงสัยเลยว่าทำไมผู้คนในเจียงหู่ถึงไม่มีใครสามารถเอาชนะเ้าได้แต่ทว่ามันไร้ประโยชน์เมื่ออยู่ต่อหน้าข้า" ต๊กโกวคิ้วป่ายชะงักก่อนพูดต่อว่า"ถ้ายังเป็เช่นนี้อยู่ต่อไป คงยากที่จะตัดสินผลแพ้ชนะ ข้าว่าพวกเราควรตัดสินกันด้วยการโจมตีเพียงกระบวนท่าเดียวโดยใช้กระบวนท่าที่แข็งแกร่งที่สุด"ทันใดนั้นต๊กโกวคิ้วป่ายได้ะเิพลังออกมา มันดูเหมือนกระบี่ขนาดั์พุ่งทะลุสู่ท้องฟ้า
ใบหน้าของเจี้ยนเฉินเปลี่ยนเป็จริงจังจากนั้นเขาได้ปลดปล่อยพลังจำนวนมากออกมา ไม่ด้อยไปกว่าต๊กโกวคิ้วป่ายเลย
คลื่นพลังของทั้งสองเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องปกคลุมท้องฟ้าและพื้นดิน เติมเต็มไปทั่วอาณาเขตคลื่นพลังของทั้งสองแผ่เข้าปกคลุมูเาทั้งลูก แม้แต่เมฆบนท้องฟ้าก็ได้กลายไปเป็หลุมขนาดใหญ่จากพลังของทั้งสองคนกระแสลมอันบ้าคลั่งเริ่มส่งเสียงกรีดร้อง เสียงบาดแก้วหูคล้ายกับภูติผีกำลังร่ำไห้อยู่ในกระแสลมด้านล่างในป่ามีสัตว์ป่าจำนวนนับไม่ถ้วน ส่งเสียงกรีดร้องด้วยความสะพรึงกลัวพวกมันวิ่งหนีออกไปจากอาณาเขตให้ไกลที่สุดเท่าที่พวกมันจะทำได้ความแข็งแกร่งของพวกเขากำลังพุ่งทะยานขึ้นอย่างต่อเนื่อง เพื่อเตรียมพร้อมปลดปล่อยกระบวนท่าที่แข็งแกร่งที่สุดของพวกเขา
แกร๊ก....แกร๊ก.....!!
ไม่ไกลจากูเาต้นไม้ขนาดเล็กไม่อาจต้านทานพลังของทั้งสองได้ มันได้หักและแตกเป็ชิ้น ๆมันได้ปลิวขึ้นฟ้าแล้วลอยไปจากที่แห่งนั้น
ขณะที่พลังของเจี้ยนเฉินและต๊กโกวคิ้วป่ายกำลังพุ่งทะยานขึ้นกระแสพลังปราณที่ไหลเชี่ยวอยู่รอบตัวพวกเขา ทำให้ต้นไม้ใบหญ้าในอาณาเขตต่างถูกกดลงบนพื้นต่อหน้าพวกเขาแม้กระทั่งต้นไม้ขนาดใหญ่ยังเริ่มสั่นไหว
ในเวลาเดียวกันกระบี่วายุโปรยในมือของเจี้ยนเฉินได้เปล่งแสงสีขาวในขณะที่กระบี่หนักของต๊กโกวคิ้วป่ายได้ปรากฏแสงสีดำมันวาว
พลังปราณที่หมุนเวียนรอบชายทั้งสองได้แข็งแกร่งขึ้นและแข็งแกร่งขึ้นอีกจนกระทั่งร่างกายของเจี้ยนเฉินปกคลุมด้วยแสงสีขาวโดยสมบูรณ์ขณะที่ร่างของต๊กโกวคิ้วป่ายปกคลุมไปด้วยแสงสีดำ ทั้งสองได้จางหายไป เหลือเพียงลำแสงที่มีสีตัดกัน
ชิ้ง !!
กระบี่วายุโปรยปรายของเจี้ยนเฉินได้ถูกเติมเต็มไปด้วยแสงแห่งความรุ่งโรจน์กระบี่ของเขาเริ่มสั่นไหวจากปราณกระบี่ที่ทรงพลังจนใครก็ต้องรู้สึกใและทนไม่ไหวผมและเสื้อคลุมสีขาวของเขากระพือไปตามกระแสลมอย่างบ้าคลั่งร่างของเขาลอยค้างอยู่กลางอากาศ มองดูคล้ายกับเทพาที่แข็งแกร่งจนไม่สามารถเอาชนะได้
ความแข็งแกร่งของทั้งสองเพิ่มจนถึงขีดสุดทันใดนั้นพวกเขาคำรามออกมาอย่างบ้าระห่ำเสียงคำรามได้สั่นะเื์ราวกับฟ้าผ่า ทันใดนั้น แสงสีขาวอันงดงามและแสงสีดำมืดมัวได้เข้าปะทะกันด้วยความเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ
ไม่มีเสียงใดๆ เกิดขึ้น เมื่อทุกอย่างได้สงบลง เจี้ยนเฉินและต๊กโกวคิ้วป่ายได้ยืนสลับตำแหน่งกันพวกเขาทั้งสองต่างมีสีหน้าซีดเซียว บนหน้าอกของเจี้ยนเฉินได้มีเืไหลทะลักออกมาทันใดนั้นมันได้ย้อมเสื้อคลุมสีขาวบริสุทธ์ให้กลายเป็สีแดง จากการปะทะกันครั้งนี้กระบี่หนักของต๊กโกวคิ้วป่ายได้แทงทะลุหัวใจของเจี้ยนเฉิน
เช่นเดียวกันต๊กโกวคิ้วป่ายได้สูญเสียแขนขวาของเขาไป ซึ่งหมายความว่าเขาไม่สามารถจับกระบี่ได้อีกต่อไปกระบี่หนักของเขาได้ร่วงหล่นลงไปจากหน้าผาด้านใต้กว่าพันเมตร ในเวลาที่เขาได้แทงทะลุหัวใจเจี้ยนเฉินเขาต้องสูญเสียแขนขวาของเขาเป็การแลกเปลี่ยน
เจี้ยนเฉินยืนอย่างสงบบนยอดเขาเืได้พุ่งออกจากปาก ใบหน้าของเขาซีดลงเรื่อย ๆ เพียงแค่เวลาไม่นานใบหน้าของเขาก็ได้ซีดราวกับกระดาษหัวใจของเขาได้ถูกแทงโดยกระบี่ของต๊กโกวคิ้วป่าย ความตายกำลังจะมาเยือนเขาอย่างไม่ต้องสงสัย
"ฮ่าฮ่าฮ่า..." ทันใดนั้นต๊กโกวคิ้วป่ายที่ยืนอยู่บนยอดเขาก็หัวเราะออกมาแล้วกล่าวว่า "เจี้ยนเฉิน ด้วยความสามารถระดับเ้าถ้าให้เวลาอีกไม่กี่ปีเ้าก็สามารถเอาชนะข้าได้อย่างไม่ต้องสงสัย แต่น่าเสียดายแม้ตอนนี้เ้าจะแข็งแกร่งไม่ด้อยไปกว่าข้า เ้าก็ยังคงต้องตายด้วยน้ำมือของข้า"เมื่อพูดถึงตรงนี้ ต๊กโกวคิ้วป่ายถอนหายใจแล้วกล่าวต่อ "เฮ้อ....ต้องให้คนแก่เช่นข้ามาเห็นอัจฉริยะได้ตายลงช่างเป็อะไรที่น่าเศร้า แต่ว่าข้าจำเป็ต้องทำ เพื่อแก้แค้นให้ศิษย์ของข้า "
การรับรู้ของเจี้ยนเฉินเริ่มช้าลงเขาได้ถูกตัดขาดจากพลังแห่งชีวิต เขาปิดตาของเขาในตอนนั้นความเงียบสงบได้มาเยือนเขา สำหรับเขา ความตายไม่ใช่เื่สำคัญแต่อย่างใดหลังจากที่เขาได้ออกเดินทางหลายปีไปทั่วยุทธภพ เขาได้สังหารผู้คนไปมากมาย จนเขารู้สึกชินชาความรู้สึกเพียงอย่างเดียวที่ยังหลงเหลือในใจของเขาคือเขาไม่มีโอกาสที่จะได้บรรลุถึงจุดสุดยอดในเส้นทางกระบี่
ขณะที่เจี้ยนเฉินดำดิ่งลงไปในตัวของเขาทันใดนั้นก็ได้มีความรู้สึกแปลกประหลาดเข้ามาในใจของเจี้ยนเฉินมันเป็่เวลาที่สำคัญ ิญญาของเจี้ยนเฉินได้หลอมรวมเข้ากับกระบี่เล่มยาวของเขาเขาคือกระบี่ กระบี่คือเขา ทั้งสองล้วนไม่แตกต่างกัน ในที่สุดกระบี่ก็ได้กลายเป็ส่วนหนึ่งของจิติญญาของเขา
ในขณะเดียวกันพลังงานบริสุทธิ์จำนวนมหาศาลได้ตกลงมาจากท้องฟ้า พุ่งไปยังจิตใจของเขามันรวมเข้ากับจิติญญาของเจี้ยนเฉินได้อย่างสมบูรณ์แบบ
พลังงานโลกได้ไหลเข้าสู่เขาอย่างต่อเนื่อง เจี้ยนเฉินรู้สึกได้ว่า"จิติญญา"ของเขาแข็งแกร่งขึ้นรวดเร็วทันใดนั้นิญญาของเขาได้ออกจากร่าง ขึ้นไปอยู่บนูเาสิ้นสุดในขณะนั้นทุกสิ่งทุกอย่างในระยะห้าพันเมตรปรากฏขึ้นชัดเจนในใจของเขา แม้กระทั่งการเคลื่อนไหวของยุงตัวหนึ่งบนพื้นดินก็สามารถรับรู้ได้อย่างชัดเจน
ในขณะที่เขาใกล้จะตายนั้นเขาก็ได้บรรลุขั้นสูงสุด
2K
