Prologue
บนโลกใบนี้ไม่เคยมีใครเกิดมามีชีวิตที่สมบูรณ์แบบนอกจากต้องแสวงหาเพื่อสนองความ้าของตนเองทรัพย์สินเงินทองนั้นคือสิ่งสำคัญในการดำรงชีวิต ใครมีเงินน้อยก็ต้องทำงานอย่างเพื่อให้ได้เงินมาใช้ใครมีเงินปานกลางชีวิตเริ่มสะดวกสบาย ใครมีเงินมหาศาลก็ใช้กันอย่างฟุ้งเฟ้อน้อยนักที่จะรู้จักใช้
และฉันคือ1 ในคนที่มีเงินน้อยต้องมีชีวิตเพื่อหาเงินไปวันๆจนตอนนี้อายุ 86 ปี
เท่าที่วัยเด็กจำความได้นั้นฉันไม่มีพ่อพอถามว่าพ่อไปไหนสิ่งที่เห็นคือแม่นั่งร้องห่มร้องไห้อย่างหนักทำให้ไม่กล้าถามอีกโตขึ้นมาหน่อยเวลาไปโรงเรียนชุดนักเรียนมีแค่ชุดเดียวพอกลับบ้านมาก็ต้องซักตากทำการบ้าน จึงไปช่วยคุณแม่ขายขนมในตลาด เคยมีหลายครั้งที่นึกอิจฉาเพื่อนร่วมชั้นที่ชอบนำของมาอวดอยู่บ่อยครั้งคิดจะขโมยมาใช้เป็ของตัวเองก็ไม่กล้าแต่กลับโดนหาว่าขโมยทุกครั้งเวลามีของหายทำให้เ็ปใจไม่น้อยแต่พอจับขโมยตัวจริงได้ก็เข้ามาขอโทษขอโพยกันยกใหญ่
การคลายความเศร้าพวกนี้มีเพียงอย่างเดียวคือหนังสือนิทานเ้าหญิงซินเดอเรลล่าเก่าๆที่แถวถังขยะกับการให้กำลังจากคุณแม่แสนดีทุกครั้งที่ฉันเอ่ยความฝันนั้นออกมา
‘ความฝันของหนูคือการเป็เ้าหญิงค่ะ!’
สิ่งที่พูดในวัยเด็กจนตอนนี้ยังคงจำได้ดีแต่พอนึกแล้วกลับน่าขำเพราะมันเป็แค่ความฝันของเด็กที่ไม่มีวันเป็จริงบนโลกที่โหดร้ายใบนี้ทั้งความฝันที่จะเป็เ้าหญิงกับแม่มดน้อยน่ารัก วุฒิการศึกษาสูงสุดของฉันคือมัธยมศึกษาปีที่2 แม้อยากจะเรียนต่อก็เรียนไม่ได้
เพราะแสงสว่างของฉันได้จากไปอย่างไม่มีวันกลับมาอีก...
จนท้ายที่สุดฉันต้องออกมาหางานทำพยายามหาเงินอย่างหนักเพื่อที่จะได้หนีจากความจนนี้ เคยหวังจะได้ใช้ชีวิตอย่างสบายกับแม่ถึงแม้จะไม่มีวันนั้นอีกแล้วแต่ก็จะไม่ยอมแพ้จนกว่าความฝันจะเป็จริง
ในที่สุดก็ได้มีร้านอาหารร้านเล็กๆเป็ของตัวเองตอนอายุ18 ปี ฐานะยกมาเป็ระดับปานกลางด้วยความภาคภูมิใจจากเงินตัวเองได้เรียนรู้หลายสิ่งมากยิ่งขึ้น ได้ดูหนัง ได้เที่ยว ได้เรียนหนังสืออีกครั้งมีมือถือ ได้สนุกไปกับการเล่นเกมที่ตื่นเต้นและสามารถสร้างโลกสร้างทุกอย่างตามที่ใจเรา้าภายในนั้นได้เหมือนกับว่าตนเป็พระเ้าบอกเลยว่าติดเกมมากเวลาขายอาหารเก็บของเสร็จเวลาว่างก็นั่งเล่นเกมจนมีคนรู้จักในเกมเยอะแยะแอบเสียเงินไปกับมันนิดหน่อยที่เหลือหาเองในนั้น ความสุขที่มาเหล่านี้ทำได้แค่หวังว่าอย่าหายไปเลย
แต่ทุกอย่างก็พังทลายลงเพียงแค่ผู้ชายคนเดียว...
มันเป็เพราะความโง่ของฉันที่ปล่อยให้มันหลอกกินเกาะเป็แมงดาอยู่แบบนั้นทำให้รู้ว่าไม่ควรมองคนที่หน้าตา ส่วนสาเหตุฉันพอจะรู้ว่าทำไมถึงยอมให้เขาหลอก คงเป็เพราะดันไปคิดว่าเขาเป็เ้าชายที่ออกมาจากเทพนิยายทั้งๆที่ไม่ใช่เลย
อย่างน้อยก็พยายามมองในแง่ดีถือซะว่าเป็บทเรียนในชีวิต
สุดท้ายฐานะก็กลับมาเป็ยากจนอีกครั้งและต้องหาเงินไปวันๆได้เจอคนรักใหม่จนสุดท้ายก็เลิกรากันไป บางครั้งก็คิดว่าผู้หญิงแบบไหนที่ผู้ชาย้า้าผู้หญิงเรียบร้อย หน้าตาสวย เรียนเก่ง มีตำแหน่งสูงๆหรืออะไรกันแน่?อย่างน้อยก็ขอบอกเลยว่าพวกเขาไม่สามารถหาได้จากตัวฉันแน่นอน เพราะฉันเป็ผู้หญิงหน้าตาไม่ได้เื่แม้หุ่นจะพอใช้ได้เรียนจบแค่มัธยมศึกษาปีที่ 2 ตอนนี้เป็ลูกจ้างไปวันๆ ขายขนมในตลาดหาเงินเพื่อไถ่หนี้ที่แฟนคนแรกทิ้งไว้
....จนปัจจุบันอายุ86 ปีก็ยังใช้หนี้ไม่หมด
“....ชีวิตนี้ไม่ยุติธรรมเอาซะเลย...”ขยับปากพูดเสียงแหบแห้ง น้ำตาไหลอาบหน้าทั้งที่ใกล้จะตายแล้วพวกทวงหนี้ก็ยังมาระรานไม่หยุด โรคภัยไข้เจ็บก็เริ่มรุมเร้า
ฉันตั้งใจหาเงินทำงานมาตลอดทั้งชีวิตเพียงแค่อยากจะให้ฐานะดีขึ้น แค่อยากให้แม่มีความสุขได้กินอาหารดีๆและได้อยู่อย่างสบายก็เท่านั้น
ฉันแค่อยากมีความสุขมากกว่าใครๆ...
ก็แค่อยากเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ดีกว่านี้ให้เหมือนในเกมที่ทำได้ก็ยิ่งดี...
นั่นคือสิ่งสุดท้ายก่อนที่สติของฉันจะหายไป...
.
.
.
.
.
.
--เริ่มต้นการรีเซ็ท--
เหมือนกับได้ยินเสียงบางอย่างดังก้องขึ้นในหัวคล้ายกับเสียงคอมพิวเตอร์พอจะลืมตามองแต่เปลือกตากลับหนักอึ้งแต่ก็พยายามขยับจนมองเห็นรากไม้ถ้าจะให้พูดอาจจะอยู่ในโพรงไม้ ขยับมือขยับขาก็ไม่ได้ดั่งใจนึกสิ่งเดียวที่รู้คือตอนนี้ไม่ได้ใส่เสื้อผ้าเลยสักชิ้นเดียว
“อา....อา....”เสียงก็ดูแปลกไปอย่างเห็นได้ชัด เสียงดูเล็กขึ้นแหลมขึ้นไม่ใช่เสียงของฉันเองซะด้วยซ้ำ
ใจเริ่มรู้สึกไม่ค่อยดีจนต้องพยายามขยับมือและเท้าจนเริ่มชินถึงสามารถคลานออกมาจากโพรงไม้ที่อยู่และสิ่งที่เห็นตรงหน้าทำเอาใยิ่งกว่าเดิม เพราะตรงหน้าคือสถานที่ที่ไม่เคยเห็นมาก่อนโพรงไม้ที่ก้าวออกมาเป็ต้นไม้ขนาดใหญ่สูงยิ่งกว่าต้นไม้ทั่วไปแสงแดดที่ส่องลงมากระทบผืนน้ำเปล่งประกายงดงาม แม่น้ำกว้างที่ล้อมเป็วงกลมขวางกั้นป่าที่เต็มไปด้วยต้นไม้นานาพันธุ์กับต้นไม้ในจุดที่ยืนอยู่
เหมือนกับว่าตอนนี้เธออยู่ในเกมไม่มีผิดเพี้ยน!
เอ้อ?ก่อนอื่นต้องส่องดูหน้าตัวเองก่อนนี่นะ ว่าจบก็รีบวิ่งไปคุกเข่าอยู่ริมน้ำชะโงกหน้ามองเงาตัวเองที่สะท้อนอยู่บนผิวน้ำสิ่งที่เห็นคือเด็กสาวอายุประมาณ 8-9 ขวบที่มีผมสีเงินเงายาวเป็ประกายละพื้นดวงตากลมโตสีแดง ขนตางอน
เป็เด็กที่สวยมากเลย...
เอ๊ะ?เดี๋ยวนะ นี่เป็ภาพสะท้อนบนน้ำมันก็หมายความว่า...!!!
“เด็กคนนี้...ฉันเหรอเนี่ย!!?”
473
