ตอนที่ 22: รอยแผลและน้ำยาต้มกระดูก
ยามรุ่งอรุณ แสนแรกแห่งทินกรสาดส่องลอดผ่านช่องหน้าต่างแคบของหอรักษาพยาบาลประจำสำนักวิถีเมฆา ทอดลำแสงสีทองอ่อนทาบลงบนพื้นไม้กระดานขัดมัน ช่วยแต่งแต้มบรรยากาศที่เคยหม่นหมอง อบอวลด้วยกลิ่นคาวโลหิตและกลิ่นอายยาสมุนไพรให้ดูผ่อนคลายขึ้นบ้าง
เตียงรักษาพยาบาลสิบสองหลังตั้งเรียงรายเป็สองแถวเนืองแน่นไปด้วยผู้ได้รับาเ็จากการศึกเมื่อค่ำคืน ศิษย์สายในสามท่านที่มีาแฉกรรจ์นอนสงบนิ่งอยู่บริเวณด้านในสุด โดยมีผู้าุโฝ่ายโอสถคอยประคบประหงมรักษาาแอย่างใกล้ชิด ขณะที่อาจารย์ซ่งเปย์นั่งพักผ่อนอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียง าแจากคมดาบที่ท่อนขามีผ้ายาสีขาวพันทับไว้หนาแน่น ทว่าสีหน้าของผู้าุโท่านนี้กลับนิ่งสนิทดุจหินผา ไร้ซึ่งร่องรอยแห่งความเ็ป
ทว่าหลินอันหาได้อยู่ภายในหอรักษาพยาบาลไม่ เขากำลังนั่งอยู่บนขั้นบันไดหินด้านนอก เอนหลังพิงเสาไม้ในท่วงท่าสบายๆ มือเรียวประคองถ้วยชาสมุนไพรรสขมเข้มที่เขาต้มขึ้นเองจากโรงครัว ค่ายกลผนึกกายาภายในร่างยังคงทำงานอย่างเที่ยงตรง ส่งผลให้กระแสพลังและกลิ่นอายรอบกายของเขาเรียบเนียนดุจปุถุชนธรรมดา ไร้ซึ่งร่องรอยของบุรุษผู้เพิ่งผ่านพ้นค่ำคืนอันแสนโกลาหลที่สุดนับั้แ่ก้าวเท้าเข้าสู่สำนักแห่งนี้ ชายหนุ่มยกชาขึ้นจิบช้าๆ ปล่อยให้รสฝาดขมแผ่ซ่านไปทั่วโพรงปาก ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็ความอบอุ่นไหลล่วงลงสู่ช่องท้อง
ผ่านพ้นไปหนึ่งราตรีแล้ว คนของพรรคโลหิตทมิฬยังคงไร้ความเคลื่อนไหว ทว่าหลินอันย่อมรู้ดีว่าความสงบเงียบเช่นนี้หาใช่การยอมจำนนลามือ ในยุทธภพอันกว้างใหญ่ องค์กรยอดนักฆ่าที่สร้างชื่อเสียงมาจากการปิดปากเป้าหมายนับร้อยชีวิต ย่อมไม่มีวันยอมถอนตัวออกไปเพียงเพราะกองกำลังชุดแรกพ่ายแพ้ พวกมันเพียงแค่กำลังสะสมข้อมูลและประเมินสถานการณ์ใหม่ ด้วยเหตุนี้ ่เวลาแห่งความเงียบสงบในยามนี้จึงมีค่าต่อการฟื้นฟูยิ่งนัก
"มานั่งทอดถอนใจอยู่ตรงนี้เพียงลำพังั้แ่เมื่อใดกัน เ้าไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อยบ้างหรืออย่างไร"
สุ้มเสียงใสของมู่หรงเสวี่ยดังแว่วมาจากทางด้านหลัง ชายหนุ่มหาได้หันไปมองในทันทีไม่ ทว่ากลับเผยรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก ก่อนที่ร่างของหญิงสาวจะก้าวเดินมาหยุดอยู่เคียงข้าง
มู่หรงเสวี่ยประคองปิ่นโตไม้ไผ่สานขนาดใหญ่ไว้ในมือขวา ส่วนท่อนแขนซ้ายที่มีรอยฟกช้ำมีผ้าพันแผลสีขาวพันทับไว้ ทว่านางกลับหาได้ใส่ใจาแของตนไม่ เส้นผมดำขลับถูกรวบเก็บอย่างประณีตปักด้วยปิ่นหยกสีเขียวอ่อนหมดจด หากแต่ใบหน้างดงามนั้นยังคงแฝงร่องรอยความอิดโรยของคนที่มิอาจข่มตาหลับได้อย่างเต็มอิ่มในราตรีที่ผ่านมา
"ข้าสบายดีขอรับ" หลินอันเอ่ยตอบพลางชะโงกหน้ามองปิ่นโตในมือของหญิงสาว "ศิษย์พี่หญิงนำสิ่งใดมาด้วยหรือ"
"ข้าวต้มปลาหลีฮื้อเคี่ยวกับผักปราณิญญา ข้าลงมือปรุงเองกับมือ ตั้งใจนำมามอบให้แก่ผู้าเ็ด้านใน" มู่หรงเสวี่ยทรุดตัวลงนั่งเคียงข้างเขาบนบันไดศิลา พลางเปิดฝาปิ่นโตออก กลิ่นหอมกรุ่นของน้ำซุปปลาข้นโชยเตะจมูกขึ้นมาในทันที "ข้าแบ่งไว้ให้เ้าถ้วยหนึ่ง เห็นว่าเ้ายังไม่ได้กินอันใดเลยั้แ่เมื่อคืน"
ชายหนุ่มทอดสายตามองปิ่นโตตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง "ขอบพระคุณศิษย์พี่หญิง ทว่าท่านเองก็ควรเข้าไปพักรักษาาแด้านในด้วย แขนซ้ายของท่านดูเหมือนจะบวมเป่งขึ้นกว่าเมื่อคืนเล็กน้อยแล้ว"
"เื่แค่นี้ข้าจัดการเองได้" มู่หรงเสวี่ยเอ่ยด้วยท่าทีเป็ธรรมชาติ ก่อนจะเผยรอยยิ้มจางๆ "แต่ก็ขอบใจเ้าที่เป็ห่วง"
หญิงสาวบรรจงตักข้าวต้มปลาใส่ถ้วยดินเผาแล้วยื่นส่งให้ หลินอันยื่นสองมือออกไปรับมาอย่างนอบน้อมและระมัดระวัง ค่ายกลผนึกกายาควบคุมเรี่ยวแรงกดของปลายนิ้วลงบนขอบถ้วยดินเผาอย่างแ่เบาราวกับััละอองฝุ่น ชายหนุ่มตักข้าวต้มเข้าปาก รสชาติอันกลมกล่อมและหวานละมุนของน้ำซุปปลา ผสมผสานกับความกรุบกรอบของผักปราณิญญาสด แผ่ซ่านกระจายไปทั่วโพรงปาก แม้ตัวมู่หรงเสวี่ยจะมิใช่สตรีที่เชี่ยวชาญงานครัว ทว่าในวันนี้รสชาติกลับดีเยี่ยมอย่างเห็นได้ชัดถึงความตั้งใจของนาง
"รสชาติดียิ่งนัก" หลินอันเอ่ยชมจากใจจริง "ฝีมือการปรุงรสของศิษย์พี่หญิงพัฒนาขึ้นมาก นับจากคราที่ท่านทำซาลาเปาแป้งหนาในตอนนั้น"
มู่หรงเสวี่ยขมวดคิ้วเรียวเข้าหากันทันควัน "เ้านี่ยังจะจำเื่ซาลาเปาอยู่อีกรึ ข้าก็บอกไปแล้วอย่างไรเล่าว่ายามนั้นนวดแป้งหนาไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น"
"แป้งหนาแต่รสชาติไส้ด้านในยอดเยี่ยม" ชายหนุ่มตอบพลางยกยิ้มมุมปาก "ช่างคล้ายคลึงกับข้าวต้มปลาในยามนี้ยิ่งนัก"
มู่หรงเสวี่ยจ้องมองใบหน้าของเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุดเสียงหัวเราะแ่เบาออกมา ร่องรอยความอิดโรยในแววตาพลันมลายหายไปชั่วขณะ "บางคราเ้าก็พูดจาเข้าใจยากเสียจริง"
บุรุษและสตรีต่างนั่งเคียงข้างกันท่ามกลางความเงียบสงบ ลิ้มรสข้าวต้มอุ่นบนขั้นบันไดหินหน้าหอรักษาพยาบาล แสงทินกรยามสายเริ่มทวีความอบอุ่นขึ้น ขับไล่ความหนาวเหน็บของยามเช้าตรู่ให้จางหายไปทีละน้อย
"เมื่อคืนนี้ เ้าเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดใช่หรือไม่" มู่หรงเสวี่ยเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้นกว่าเก่า
"เห็นเพียงบางส่วนเท่านั้นขอรับ" หลินอันตอบกลับอย่างกำกวม
"คนของพรรคโลหิตทมิฬช่างร้ายกาจยิ่งนัก" หญิงสาววางถ้วยดินเผาลงบนขั้นบันได สายตาทอดมองออกไปยังลานบรรพชนที่ยังคงหลงเหลือคราบโลหิตและรอยเขม่าดำจากการต่อสู้ให้เห็น "มือสังหารชุดแรกที่พวกมันส่งมา แต่ละคนมีตบะบารมีไม่ต่ำกว่าขอบเขตสร้างรากฐาน สำนักของเราต้องสูญเสียกำลังคนไปไม่น้อยเลยทีเดียว"
"สูญเสียทว่าหาได้แตกสลายไม่" หลินอันเอ่ยแก้ไขถ้อยคำด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "สำนักวิถีเมฆาหยัดยืนสืบทอดมาเนิ่นนานกว่าสองร้อยปี ย่อมเคยผ่านพ้นมรสุมมาหลายครา พายุลูกนี้ก็คงไม่ต่างกัน"
มู่หรงเสวี่ยหันขวับมามองเขาด้วยแววตาประหลาดใจ "เ้าพูดจาราวกับไม่ได้มีความวิตกกังวลใจเลยสักนิด"
"ต่อให้ข้ากังวลไป ก็หาได้ช่วยให้อาการาเ็ที่ขาของอาจารย์ซ่งเปย์ฟื้นตัวเร็วขึ้นไม่" ชายหนุ่มเอ่ยพลางยกถ้วยชาขมขึ้นจิบอีกครา "สิ่งที่เราพึงกระทำได้ในยามนี้ คือการพักฟื้นร่างกาย เตรียมความพร้อม และเฝ้าสังเกตการณ์"
"เฝ้าสังเกตการณ์สิ่งใดรึ"
"สังเกตการณ์เพื่อสืบหาว่า แท้จริงแล้วพรรคโลหิตทมิฬ้าสิ่งใดจากสำนักของเรากันแน่" หลินอันอธิบายด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "พวกมันเป็องค์กรรับจ้างสังหาร ย่อมหมายความว่ามีผู้จ้างวานอยู่เื้ั และผู้จ้างวานคนนั้นย่อมต้องมีจุดประสงค์้าสิ่งของบางสิ่งเป็พิเศษ ผู้ลักลอบบุกรุกที่หอคัมภีร์เมื่อสองราตรีก่อน มุ่งตรงไปยังชั้นตำราลับในทันที พวกมันหาได้สนใจคลังสมบัติหรือห้องหับของเหล่าผู้าุโไม่"
มู่หรงเสวี่ยนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ "นั่นย่อมหมายความว่า เป้าหมายของพวกมันคือองค์ความรู้บางประการ หาใช่ทรัพย์สินเงินทองอย่างนั้นรึ"
"ข้าคาดเดาไว้เช่นนั้น" ชายหนุ่มพยักหน้ารับ "และหากเป็เช่นนั้นจริง การยกพลบุกจู่โจมอย่างโจ่งแจ้งเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา อาจเป็เพียงแผนการเบี่ยงเบนความสนใจ เพื่อล่อลวงให้เหล่าผู้าุโทั้งหมดต้องออกไปตรึงกำลังอยู่ที่ลานบรรพชน ในขณะที่ยอดฝีมืออีกกลุ่มลอบเร้นเข้าไปในหอคัมภีร์ซ้ำสอง"
มู่หรงเสวี่ยผุดลุกขึ้นยืนในทันทีด้วยความตื่นตระหนก "ถ้าเช่นนั้นเราต้องรีบไปแจ้งเื่นี้แก่ท่านอาจารย์ใหญ่"
"ข้าได้ส่งบันทึกข้อความแจ้งเื่นี้แก่ท่านอาจารย์ใหญ่ไปั้แ่รุ่งสางแล้ว" หลินอันเอ่ยห้ามปรามด้วยน้ำเสียงราบเรียบก่อนที่นางจะทันก้าวขาออกไป "ยามนี้ผู้าุโฝ่ายกฎระเบียบย่อมจัดวางกำลังเฝ้าระวังหอคัมภีร์อย่างแ่าแล้วล่ะ"
หญิงสาวหันกลับมามองบุรุษตรงหน้าด้วยประกายตาที่ยากจะอธิบาย แฝงไว้ด้วยความตื่นตะลึงและคลื่นอารมณ์บางอย่างที่นางยังไม่อาจเข้าใจ "เ้านี่นะ... เ้าช่างมีความเฉลียวฉลาดล้ำลึกกว่าที่แสดงออกภายนอกมากนัก หลินอัน"
"ข้าเพียงแค่ชอบสังเกตสิ่งรอบตัวเท่านั้น" ชายหนุ่มตอบกลับพร้อมรอยยิ้มจางๆ "ศิษย์พี่หญิงควรกลับเข้าไปพักผ่อนเถิด แขนซ้ายของท่านยังบวมอยู่เลย"
ยามสายของวันเดียวกัน ณ ลานกว้างด้านหน้าหอโอสถสายนอก
หลินอันได้รับมอบหมายหน้าที่ใหม่ที่มิได้คาดการณ์ไว้ล่วงหน้า นั่นคือการช่วยเหลือเคี่ยวต้มยาสมานแผลเพื่อนำไปรักษาผู้ได้รับาเ็ทั้งหมด เนื่องจากผู้าุโฝ่ายโอสถที่รอดพ้นจากอาการาเ็เมื่อคืนมีเหลืออยู่เพียงสองท่าน ซึ่งทั้งสองท่านจำเป็ต้องทุ่มเทเวลาดูแลผู้ป่วยโดยตรงภายในหอรักษาพยาบาล ส่งผลให้โรงเคี่ยวต้มยาสมุนไพรด้านนอกขาดแคลนแรงงานอย่างหนัก บรรดาศิษย์สายนอกที่มีความรู้เื่ยาสมุนไพรอยู่บ้างจึงถูกเรียกตัวมารวมพลเป็การด่วน
หลินอันคือหนึ่งในกลุ่มคนเ่าั้ ทว่าเขาเป็เพียงคนเดียวที่ได้รับความไว้วางใจให้ทำหน้าที่ควบคุมดูแลเตาเคี่ยวต้มยากระดูกิญญาที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในลาน ซึ่งเตาตัวนี้จำเป็ต้องใช้ระดับไฟที่สม่ำเสมอและคงที่ตลอดเวลาหกชั่วโมงเต็ม ชายหนุ่มนั่งโบกพัดลมขัดสมาธิอยู่หน้าเตาไฟอย่างเชื่องช้า ท่วงท่าจังหวะการโบกพัดสม่ำเสมอดุจเสียงเต้นของหัวใจ พลังปราณพฤกษาที่แฝงเร้นอยู่ในร่างจากการดูดซับข้อไผ่ปริศนาเมื่อวันก่อน ช่วยให้เขาสามารถรับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงของอุณหภูมิภายในหม้อดินเผาขนาดใหญ่ั์ได้ในทันที โดยมิจำเป็ต้องเปิดฝาหม้อออกดู
กลิ่นหอมข้นของกระดูกสัตว์อสูริญญาและสมุนไพรเคี่ยวระอุโชยอวลออกมาตลอดเวลา บรรยากาศยามสายที่แสงแดดเริ่มแผ่ความร้อนส่งผลให้โรงต้มยาดูอบอุ่นสบาย มิได้แตกต่างจากวันธรรมดาทั่วไปก่อนที่ระฆังาจะลั่น
เหล่าศิษย์สายนอกอีกสี่คนที่ร่วมปฏิบัติงานอยู่ในลานเดียวกัน ต่างพากันจับกลุ่มวิพากษ์วิจารณ์ถึงเหตุการณ์ศึกยามราตรีอย่างคึกคัก เื่ราวการสู้รบถูกหยิบยกมาเล่าซ้ำพร้อมกับแต่งแต้มสีสันให้ดูตื่นเต้นเกินจริงขึ้นเรื่อยๆ จนบางเื่ที่ผ่านเข้าหูทำเอาหลินอันถึงกับนึกขบขันอยู่ในใจ
"พวกมือสังหารบุกเข้ามานับร้อยชีวิตเชียวนะ ข้าเห็นมากับตาตัวเองเลย"
"ฝีมือของพวกมันร้ายกาจยิ่งนัก ขนาดอาจารย์ซ่งเปย์เข้ารับมือพร้อมกันถึงสามคนยังแทบจะต้านทานไว้ไม่อยู่"
"แล้วพวกเ้าล่วงรู้หรือไม่ว่า ยอดฝีมือท่านใดกันที่เป็คนลงมือสยบมือสังหารระดับแกนนำคนนั้นจนสลบเหมือด ขนาดศิษย์สายในตั้งหลายคนรุมล้อมยังไม่อาจล้มมันลงได้เลย"
หลินอันยังคงทำหน้าที่โบกพัดลมต่อไปอย่างเงียบเชียบ มิได้คิดจะเข้าไปมีส่วนร่วมในบทสนทนาเ่าั้ เขาเพียงแค่รับฟังข้อมูลสารทั้งหมด เก็บเฉพาะส่วนที่มีประโยชน์เอาไว้ และปล่อยให้คำกล่าวที่เกินจริงเ่าั้พัดผ่านเลยไป
ล่วงเข้าสู่ชั่วโมงที่สอง กระแสลมรอบกายพลันนิ่งสงบลงชั่วคราว ทำให้อุณหภูมิในลานต้มยาทวีความร้อนระอุขึ้นเล็กน้อย บรรดาศิษย์คนอื่นๆ เริ่มยกชายเสื้อขึ้นเช็ดเม็ดเหงื่อบนหน้าผากพลางบ่นพร่ำถึงความอบอ้าว ทว่าหลินอันหาได้รู้สึกระคายผิวไม่ ถึงกระนั้นเขาก็ยังคงแสร้งยกมือขึ้นซับหน้าผากเป็ระยะ เพื่อให้ดูกลมกลืนไปกับผู้คนรอบข้าง
ในห้วงคำนึง จิติญญาาที่หลับใหลอยู่ได้ปลดปล่อยกระแสพลังอันอ่อนโยนออกมา มันช่างแตกต่างจากการแจ้งเตือนในยามปกติ คล้ายคลึงกับการขยับกายพลิกตัวยามตื่นนอน ทว่าสิ่งนี้ก็ช่วยให้หลินอันล่วงรู้ว่ามันยังคงสถิตอยู่ ณ ที่เดิม เพียงแต่กำลังทำหน้าที่ดูดซับและหลอมรวมพลังงานอย่างต่อเนื่องเท่านั้น
ครั้นล่วงเข้าสู่ชั่วโมงที่สี่ ผู้าุโฝ่ายโอสถท่านหนึ่งได้ก้าวเดินออกมาตรวจสอบความเรียบร้อยของหม้อต้มยาขนาดใหญ่ นางเปิดฝาหม้อออกชิมรสชาติตัวยา ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ
"ศิษย์สายนอก เ้าเป็ผู้ควบคุมระดับไฟเตานี้ด้วยตัวเองั้แ่ต้นอย่างนั้นรึ" นางเอ่ยถาม
"ใช่ครับ ผู้าุโ" หลินอันตอบรับ
"ตัวยามีคุณภาพดีเยี่ยมกว่าที่ข้าคาดการณ์ไว้มาก ระดับอุณหภูมิสม่ำเสมอคงที่ตลอดเวลา ส่งผลให้ตัวยาสมุนไพรสามารถคายสรรพคุณออกมาได้เต็มสิบส่วน" ผู้าุโกล่าวชื่นชมด้วยความพึงพอใจ "เ้าไปเรียนรู้วิชาควบคุมไฟเช่นนี้มาจากที่ใดกัน"
"ข้าอาศัยการลอบสังเกตและจดจำเอาครับ" หลินอันตอบกลับอย่างนอบน้อม
ผู้าุโพยักหน้ารับคำพลางจ้องมองใบหน้าของเขาอีกคราด้วยแววตาที่แปรเปลี่ยนไปจากเดิม ก่อนจะก้าวเดินกลับเข้าสู่หอรักษาพยาบาลโดยมิได้เอ่ยสิ่งใดสืบต่อ
ยามบ่ายคล้อย ณ ลานสระบัวหลังขุนเขา
หลินอันปลีกตัวมานั่งพักผ่อนเพียงลำพังภายในศาลาไม้หลังโปรด ในครานี้เขาหาได้นำน้ำชามาจิบหรือยกขลุ่ยผิวขึ้นบรรเลงไม่ หากแต่หยิบฉวยมีดสั้นหยกขาวที่ได้มาจากโลงศพใบแรกออกมาจัดวางไว้เบื้องหน้า ตัวใบมีดหยกขาวบริสุทธิ์ยังคงทอประกายเรืองรองจางๆ อย่างสม่ำเสมอดุจดังมีชีวิตเป็ของตนเอง หลินอันไม่ได้เอื้อมมือไปหยิบจับมันขึ้นมา เพียงแต่นั่งพินิจมองมันด้วยความเงียบสงบ มีดเล่มนี้หาได้แผ่ซ่านรังสีอำมหิตหรือความกระหายเืใดๆ ออกมาไม่ มันช่างเงียบสงัดราวกับผิวน้ำในทะเลสาบยามไร้ลมระลอกคลื่น ซึ่งนับว่าสวนทางกับตำราศาสตราวุธวิเศษในโลกแห่งเซียนที่เขาเคยล่วงรู้มาโดยสิ้นเชิง
"แท้จริงแล้ว เ้ามีที่มาจากที่ใดกันแน่"
ชายหนุ่มยื่นมือไปประคองมีดสั้นเล่มนั้นไว้บนฝ่ามือ รสััของมันเบาหวิวอย่างผิดธรรมชาติ แม้ว่าค่ายกลผนึกกายาจะทำให้ประสาทััเื่น้ำหนักของเขาบิดเบือนไปบ้าง ทว่าเขาก็รับรู้ได้ชัดเจนว่า มีดเล่มนี้หาได้มีความหนักหน่วงของเนื้อโลหะไม่ ทว่าก็ไม่ใช่ความเบาหวิวของเนื้อไม้ธรรมดาสามัญ มันคล้ายดั่งน้ำหนักของสายลม ที่คล้ายกับไม่มีทว่ากลับดำรงอยู่ ชายหนุ่มพลิกสำรวจตัวมีดไปยังด้านหลัง บริเวณใกล้กับด้ามจับปรากฏรอยสลักอักขระโบราณสามตัวที่เขาไม่เคยพานพบรูปแบบตัวอักษรเช่นนี้จากที่ใดมาก่อน มันหาใช่อักษรที่ใช้บันทึกในตำราโอสถหรือคัมภีร์วิทยายุทธ์ที่เขาเคยศึกษาในหอคัมภีร์เลย
หลินอันเก็บมีดสั้นกลับเข้าสู่สาบเสื้ออย่างมิดชิด ก่อนจะหยิบเอาหยกพกสีขาวบริสุทธิ์ที่แม่นางเฟิ่งหย่าเคยมอบให้ไว้ออกมาพิจารณา รูปลักษณ์ของวิหคเพลิงที่สลักอยู่บนเนื้อหยกนั้นมีความประณีตงดงามราวดั่งมีชีวิต ขนวิหคแต่ละเส้นดูคล้ายจะเคลื่อนไหวขยับได้ยามต้องแสงทินกร ขั้วอำนาจหรือตระกูลใหญ่ฝ่ายใดกันหนอ ที่จะสามารถจัดสร้างตราประจำตระกูลที่แกะสลักได้ละเอียดลออถึงเพียงนี้ให้แก่เด็กสาวคนหนึ่งพกติดตัว และนางกำลังมุ่งหน้าเดินทางไปยังสถานที่ใด เหตุใดจึงต้องจำใจเดินทางผ่านป่ารกชัฏทางทิศประจิมของสำนักวิถีเมฆาเพียงลำพัง
ปริศนามากมายลอยวนอยู่ในหัวโดยไร้ซึ่งคำตอบ หลินอันเก็บหยกพกกลับเข้าที่เดิม ก่อนจะก้าวเดินลงจากศาลา มุ่งหน้าตรงไปยังหอคัมภีร์อักษรโบราณทันที
ภายในหอคัมภีร์ยามบ่ายคล้อย ผู้าุโเฝ้าหอคัมภีร์กำลังนั่งเพ่งสายตาตรวจสอบรายนามตำราที่อาจถูกผู้บุกรุกหยิบจับโยกย้ายในคืนศึก เมื่อเห็นร่างของหลินอันก้าวเดินเข้ามา ชายชราเพียงแค่พยักศีรษะให้เป็สัญญาณอนุญาตให้เข้าไปด้านในได้โดยมิได้เอ่ยปากซักไซ้อันใด ชายหนุ่มสืบเท้าตรงไปยังมุมลึกที่จัดเก็บม้วนบันทึกโบราณ ซึ่งเป็ตำแหน่งเดียวกับที่เขาเคยค้นพบบันทึกที่กล่าวถึง ข้อต่อแห่งพฤกษาา เมื่อวันก่อน เขาเอื้อมมือดึงม้วนบันทึกเล่มนั้นออกมาอีกครา คลี่เปิดออกอย่างทะนุถนอม สายตากวาดมองอักขระที่เลือนรางไปตามกาลเวลาอย่างเชื่องช้า ในครานี้เขามีเวลามากพอที่จะศึกษาเนื้อความส่วนที่เหลือ ซึ่งในคราแรกเขาเพียงแค่กวาดสายตาผ่านไปอย่างรวดเร็วเท่านั้น
บันทึกจารึกไว้ว่า "...อันว่าข้อต่อแห่งพฤกษาาทั้งสิบหกข้อนั้น หาอาจถูกปลดเปลื้องพันธนาการได้ด้วยพลังปราณธรรมดาสามัญไม่ หากแต่จำต้องอาศัยความถ่องแท้และตระหนักรู้ในสัจธรรมแห่งสรรพสิ่ง โดยข้อต่อที่สองนั้นจักต้องใช้จิตแห่งการ 'ยอมรับ' ข้อต่อที่สามจำต้องอาศัยจิตแห่งการ 'สละ' ส่วนข้อต่อที่สี่นั้น จำต้องผ่านพ้น 'ความตาย' แม้เพียงสักครา..."
หลินอันทอดสายตาอ่านถึงถ้อยคำนั้นก็พลันชะงักลง 'ความตายแม้เพียงสักครา' ถ้อยคำนี้ช่างมีความคลุมเครือเกินกว่าจะตีความให้กระจ่างแจ้งได้ในยามนี้ เขาจึงจัดการม้วนเก็บคัมภีร์โบราณเข้าที่เดิมอย่างระมัดระวัง พลางนั่งครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะลุกขึ้นยืน ในขณะที่เขากำลังจะก้าวเท้าเดินออกจากหอคัมภีร์ สุ้มเสียงของผู้าุโเฝ้าหอก็ดังรั้งตัวเขาเอาไว้
"หลินอัน"
ชายหนุ่มหมุนกายหันกลับไปน้อมตัวคารวะ
"รายชื่อม้วนตำราที่ถูก่ชิงออกไปจากหอคัมภีร์ในคืนนั้น" ชายชรายยื่นม้วนเอกสารรายนามออกมาให้ดู "เมื่อเช้านี้ท่านผู้าุโใหญ่ได้ประกาศรวบรวมข้อมูลสารแล้ว ตำราที่สูญหายไปมีจำนวนทั้งสิ้นสามม้วน ซึ่งทั้งหมดล้วนเป็คัมภีร์ที่บันทึกประวัติศาสตร์เกี่ยวกับ สุสานของท่านปรมาจารย์ผู้ก่อตั้งสำนัก ทั้งสิ้น"
หลินอันรับฟังข้อมูลชิ้นใหม่นั้นด้วยความสงบ
"ขอบพระคุณที่แจ้งให้ทราบครับ ผู้าุโ" เขาเอ่ยคำนบนอบ ก่อนจะก้าวเดินพ้นประตูออกมา
สุสานของท่านปรมาจารย์ผู้ก่อตั้งสำนักวิถีเมฆา คนของพรรคโลหิตทมิฬหาได้มีความ้าจะเข่นฆ่าผู้ใดในสำนัก หรือมุ่งทำลายรากฐานแห่งนี้เพื่อผลประโยชน์ของตนเองั้แ่แรก หากแต่พวกมันได้รับค่าจ้างวานให้นำเอาข้อมูลสารเกี่ยวกับสุสานโบราณออกไป นั่นย่อมหมายความว่า มีสิ่งของบางสิ่งที่มีมูลค่ามหาศาลถูกฝังกลบอยู่เคียงคู่กับร่างของท่านปรมาจารย์บรรพชน และมีขั้วอำนาจลึกลับบางกลุ่มที่กำลังกระหายอยากได้สิ่งของสิ่งนั้นมา
หลินอันยืนนิ่งอยู่ด้านหน้าหอคัมภีร์ ทอดสายตามองออกไปยังทิวเขาสูงตระหง่านที่โอบล้อมสำนัก แสนตะวันยามบ่ายสาดส่องลงมาทอดเงายาวของยอดต้นสนใหญ่ลงบนลานกว้าง สายลมพัดผ่านโชยมาอ่อนโยนและเย็นสบาย วิถีชีวิตอันแสนเรียบง่ายที่เขาเพียรพยายามจะรักษาเอาไว้ ดูเหมือนกำลังจะทวีความซับซ้อนขึ้นทีละน้อยอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ชายหนุ่มทอดถอนลมหายใจยาวออกมาเพียงครั้งเดียว ก่อนจะหันไปหยิบไม้กวาดทางมะพร้าวที่วางพิงอยู่ข้างเสาศิลา สำหรับในยามนี้ ลานกว้างหน้าหอคัมภีร์ยังคงมีเศษซากที่ต้องปัดกวาดทำความสะอาดหลังเหตุการณ์ศึกเมื่อคืน และนั่นคือสิ่งที่ตัวเขาในฐานะศิษย์สายนอก สามารถลงมือกระทำได้ดีที่สุดในเพลานี้
ยามเย็น ณ บริเวณเรือนพักของเหล่าศิษย์สายนอก
มู่หรงเสวี่ยนั่งอยู่บนขั้นบันไดหน้าเรือนพักของตน นางกำลังพยายามพันผ้ายาสสมานแผลที่ท่อนแขนซ้ายใหม่อีกครา หลังจากที่น้ำยาสมุนไพรซึมซาบจนชุ่มผืนผ้าเก่าจนหมดสิ้น หญิงสาวลงมือพันผ้าด้วยมือเพียงข้างเดียวอย่างคล่องแคล่ว ทว่ารอยคิ้วที่ขมวดมุ่นเข้าหากันก็บ่งบอกได้ชัดเจนว่ามันมิได้สะดวกสบายนัก หลินอันก้าวเดินผ่านเส้นทางนั้นมาพอดี เขาหยุดฝีเท้าลงทอดสายตามองดู ก่อนจะสืบเท้าเข้าไปหาโดยมิได้รอให้อีกฝ่ายเอ่ยปากเรียก
"ให้ข้าช่วยเถิดครับ"
มู่หรงเสวี่ยเงยใบหน้างดงามขึ้นมองเขา แววตาของนางฉายแววลังเลอยู่ชั่วอึดใจ ทว่าสุดท้ายก็ยอมส่งปลายผ้ายามาให้แก่เขาโดยมิได้เอ่ยปากโต้แย้ง หลินอันรับปลายผ้าแพรยามาไว้ในมือ ค่อยๆ บรรจงพันทับรอบท่อนแขนซ้ายของนางอย่างเชื่องช้า โดยควบคุมน้ำหนักและแรงกดของฝ่ามือไว้อย่างละเอียดอ่อนที่สุด ไม่แน่นจนเกินไปจนทำให้กระแสโลหิตต้องติดขัด ทว่าก็ไม่หลวมจนเกินไปจนผ้าหลุดลุ่ย แต่ละรอบที่ม้วนผ่านล้วนมีความสม่ำเสมอและเรียบร้อยกว่าที่ตัวมู่หรงเสวี่ยลงมือพันเองหลายเท่าตัวนัก
"เ้ามีความชำนาญในการพันผ้ายาไม่น้อยเลยนะ" หญิงสาวตั้งข้อสังเกต
"ข้าเพียงแค่อาศัยการจดจำ ยามที่เห็นผู้าุโฝ่ายยาพันแผลให้แก่ศิษย์ท่านอื่นบ่อยๆ น่ะครับ" หลินอันเอ่ยตอบ ในขณะที่มือสองข้างยังคงทำหน้าที่พันผ้าต่อไปอย่างเรียบง่าย "าแที่ท่อนแขนของศิษย์พี่หญิงบาดลึกมากหรือไม่"
"เพียงแค่รอยถลอกและฟกช้ำจากแรงกระแทกเท่านั้น หาได้บาดลึกถึงเนื้อในไม่" มู่หรงเสวี่ยเอ่ย ก่อนจะเงียบเสียงลงไปชั่วครู่ แล้วจึงกล่าวสืบต่อด้วยน้ำเสียงแ่เบา "หลินอัน ค่ำคืนก่อนข้าบังเอิญเห็นเหตุการณ์บาง่ ในตอนที่คมดาบของศัตรูปักเข้าที่ทรวงอกของเ้า ทว่าเ้ากลับสามารถดีดสะท้อนคมดาบเล่มนั้นให้หักกระเด็นออกไปได้"
ฝ่ามือของหลินอันหาได้หยุดชะงักลงไม่ เขาก็ยังคงทำหน้าที่พันผ้ายาต่อไปด้วยท่วงท่าและจังหวะเดิมอย่างมั่นคง
"มีคมดาบพุ่งเข้าปะทะทรวงอกของข้าจริงครับ ทว่านับเป็ความโชคดีมหาศาลที่ใบมีดของศัตรูเล่มนั้นเกิดเสื่อมสภาพและผุกร่อนไปตามกาลเวลาพอดี"
"อย่างนั้นรึ" มู่หรงเสวี่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกชัดเจนว่านางหาได้ปักใจเชื่อในคำกล่าวอ้างนั้นเลยแม้แต่น้อย ทว่านางก็เลือกที่จะไม่เอ่ยปากคาดคั้นสิ่งใดให้มากความ หลินอันจัดการผูกปมปลายผ้ายาจนเรียบร้อยหมดจด ก่อนจะก้าวเท้าถอยหลังออกมาหนึ่งก้าว
"เสร็จสิ้นเรียบร้อยแล้วครับ รุ่งเช้าของวันพรุ่งนี้ค่อยลงมือผลัดเปลี่ยนผ้ายาผืนใหม่"
มู่หรงเสวี่ยขยับท่อนแขนซ้ายไปมาเพื่อทดสอบ รอยยิ้มบางเบาพลันปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ขอบใจเ้ามากนะ"
"สิ่งที่ข้าพอจะช่วยเหลือได้ก็มีเพียงเท่านี้เองครับ" ชายหนุ่มเอ่ยคำพลางหมุนกายเตรียมจะก้าวเดินจากไป
"หลินอัน"
ชายหนุ่มหยุดฝีเท้าลง ก่อนจะหันหน้ากลับมามองนางด้วยสายตาที่เป็คำถาม มู่หรงเสวี่ยขยับกายลุกขึ้นยืนตรง ดวงตากลมโตคู่งามจับจ้องมองตรงมาที่เขาอย่างจริงใจ
"ไม่ว่าแท้จริงแล้วเ้ากำลังซุกซ่อนสิ่งใดเอาไว้ในใจ ตัวข้าหาได้มีความสนใจที่จะขุดคุ้ยหรือเปิดเผยให้ผู้ใดล่วงรู้ไม่ ทว่าหากวันใดที่เ้าประสบเคราะห์ภัยและ้าความช่วยเหลือ จงบอกกล่าวแก่ข้าได้เสมอ"
หลินอันทอดสายตามองสตรีตรงหน้านิ่งอยู่ครู่หนึ่ง แววตาที่เคยราบเรียบดุจผิวน้ำฉายประกายคลื่นอารมณ์บางอย่างอยู่ชั่วอึดใจ ก่อนจะแปรเปลี่ยนกลับมาสงบนิ่งดังเก่า
"ขอบพระคุณศิษย์พี่หญิงมากครับ" เขาเอ่ยคำพูดออกมาจากใจจริง พลางก้มศีรษะลงเล็กน้อย ก่อนจะหมุนกายก้าวเดินลับหายไปท่ามกลางแสงตะวันยามอัสดง
มู่หรงเสวี่ยทอดสายตามองตามแผ่นหลังของบุรุษหนุ่มที่ค่อยๆ เดินจากไป รอยยิ้มบางเบาที่นางมิได้ตั้งใจจะแสดงออกมา ค่อยๆ แผ่ขยายกว้างขึ้นบนใบหน้างดงามดั่งภาพวาด
231
