“อุ๊ย!!” เสียงแ่ดังจากปากอิ่มเมื่อเร่งรีบและสายตาไม่ละจากความสวยงามของท้องทะเล หรืออาจเป็ความซุ่มซ่ามเป๋อเหลอของตัวเองทำให้ร่างเล็กบางแทบปลิวไปกับสายลมแรงปะทะกับอะไรบางอย่าง ที่อ่อนนุ่มและแข็งกระด้างในเวลาเดียวกัน
“ขอโทษค่ะ...ขอบคุณค่ะ”เอ่ยอย่างอัตโนมัติเมื่อรู้ว่าตัวเองเดินไปชนคน! ที่รู้เพราะแขนที่โอบรัดรอบช่วยเหลือไม่ให้ล้มก้นกระแทกพื้นแต่ไม่รู้ช่วยหรือทำร้ายกันน่ะสิ เมื่อแรงที่รัดทำเอาเอวเธอแทบหักเป็สองท่อน
“หือ...” แพขนตายาวงอนกะพริบปริบๆเมื่อัักับกลิ่นกายผสมโคโลญหอมอ่อนๆ ที่ติดตรงปลายจมูก จนต้องสูดเข้าเต็มๆ ปอดสำนึกแรกคือ...คุ้นกับกลิ่นนี้มาก คุ้นจนหัวใจสั่นด้วยความกลัว สมองไพล่นึกไปถึงคนที่ทำให้เธอหวั่นไหวไม่เป็ตัวของตัวเอง
‘ไม่ใช่มั้ง...ดวงคงไม่ซวยขนาดนี้หรอก...มั้ง’ปากอิ่มนุ่มขบเม้มเข้าหากัน รีบตวัดดวงตาไล่มองจากอกกว้างล่ำสันอย่างช้าๆ
‘ตาบ้า...ทำไมถึงไม่ยอมติดกระดุมเสื้อยะ’ ก่นว่าอย่างหงุดหงิดและอาย เมื่อเผลอมองกล้ามเนื้อแข็งแกร่งเป็มัดๆ ตาปรอยลอนซิกแพ็กทำเอาหัวใจเธอกระตุก เต้นรัวเร็วอย่างกับจะทะลุออกมาแก้มทั้งสองข้างร้อนผ่าวไปหมด จนคิดว่าแดงก่ำยิ่งกว่าผลตำลึงสุก
‘บ้าแล้วยายน้ำผึ้งนี่เธอกำลังคิดอะไรบ้าๆ อยู่ล่ะนี่’ รีบข่มความรู้สึกแปลกประหลาดที่ผุดขึ้นในหัวใจั์ตากลมใสแจ๋วไต่ขึ้นไปอย่างช้าๆ เพื่อมองหน้าคนช่วย แต่แหงนหน้าจนคอแทบหักแล้วแต่ก็เห็นอีกฝ่ายเพียงแค่ปลายคางเท่านั้น
‘เธอเดินชนคนหรือว่าั์กันละนี่’ขยับเท้าก้าวถอยไปด้านหลังเล็กน้อย เพื่อมองดูั์ใหญ่ให้ชัดๆ เพื่อจะได้เอ่ยคำขอโทษอีกครั้งทว่า...
“ขอ...โทษ...”คำขอโทษติดอยู่เพียงแค่ริมฝีปากซึ่งอ้าค้าง เบิกตากว้างเกือบเท่าไข่ห่านเมื่อเห็นหน้าคนชนอย่างชัดเจนเต็มสองตา
“เฮ้ย!!”
“Good morninghoney”
ฟอด!! ใบหน้าคมฉกลงมา ปลายจมูกโด่งขึ้นสันกดลงบนแก้มใสสีชมพูระเรื่อทั้งสองข้างเต็มๆก่อนเคลื่อนไปยังกลีบปากอวบอิ่มที่เขารู้ดีว่าหวานฉ่ำนุ่มเพียงใดแต่กลับถูกอีกฝ่ายเบือนหน้าหนีและยกสองมือนุ่มขึ้นดันจนหน้าหงายไปด้านหลัง
“อี๊!!!...ไอ้บ้า”ถูไถแก้มเนียนนุ่มทั้งสองข้างแรงๆ ลบรอยจูบ พลางตวัดสายตาเป็ประกายเพลิงเกรี้ยวกราดเคืองขุ่นใส่คนหน้าเป็ที่ยิ้มรับความโกรธของเธออย่างไม่สะทกสะท้านแต่อย่างใด
“ไอ้คนบ้า ไอ้คนสกปรกฉวยโอกาส!” เข่นฟันพูดเสียงขุ่นเขียว
“ปล่อยฉันนะไอ้คนบ้า!” พยายามผลักดันกายแกร่งให้ถอยห่างไปสุดแรงแต่ดูเหมือนจะได้ผลตรงกันข้ามคีมเหล็กรัดบั้นเอวรั้งร่างบอบบางให้จมไปในอ้อมอกกว้างมากยิ่งกว่าเดิม
“ถ้าไม่ปล่อยล่ะ honey จะทำอะไรฉัน”ไซม่อนเอ่ยถามเสียงนุ่มทุ้ม ั์ตาเป็ประกายระยิบระยับอย่างถูกใจเมื่อได้เจอกับสาวน้อยที่ตามไปป่วนเขาถึงในความฝัน
รอยยิ้มแต้มบนใบหน้าคมคร้ามแม้นอนดึกดื่นแค่ไหนแต่เขาก็ตื่นเช้าเพื่อมาดูแลงานในส่วนของห้องอาหารด้วยตัวเองเสมอ การบริการด้วยใจและเป็อย่างดี จะทำให้ลูกค้าพอใจจนพูดกันปากต่อปากเป็การโฆษณาโรงแรมโดยไม่ต้องเสียค่าใช้จ่าย และคราวนี้นอกจากได้เื่งานยังโชคดีเจอกับแม่ตัวแสบที่วิ่งเข้ามาในกรงพยัคฆ์อย่างง่ายดายโดยไม่ต้องควานหาตัวให้ยุ่งยาก ถึงแม้ใช้เวลาไม่นานแต่อย่างน้อยก็ครึ่งวันอย่างนี้แล้วจะให้เขาปล่อยแม่สมันเนื้อนุ่มหวานไปง่ายๆ ก็กลายเป็ไอ้ลาโง่น่ะสิ
“ทำอย่างนี้ไงไอ้ฝรั่งบ้ากาม!”ออกแรงกระทืบลงไปบนเท้าใหญ่เต็มแรง ก่อนผลักร่างหนาให้ถอยห่าง แต่การณ์กลับไม่เป็อย่างตั้งใจไอ้คนฉวยโอกาสรู้ทัน ดึงเท้าหลบและกระชับแขนรัดจนร่างอรชรแนบชิดกดปลายจมูกโด่งบนแก้มนุ่มหอมทั้งสองฝั่งเต็มๆ พร้อมเสียงหัวเราะครึกครื้น
“ยังกล้าทำร้ายฉันอีกหรือhoney”เอ่ยถามกลั้วหัวเราะลงคอ ั์ตาเป็ประกายวาววับ ตวัดหลังนิ้วไล้บนแก้มสีชมพูระเรื่อก่อนโน้มใบหน้าลงไปแนบจมูกโด่งและริมฝีปากร้อนผ่าวซุกไซ้คลอเคลียแก้มเปล่งปลั่งและลำคอ
“รู้ไหมไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนตบหน้าฉันมาก่อน แล้วเธอ...ไม่แค่ตบครั้งเดียวด้วยอย่างนี้ฉันจะทำอย่างไรกับคนที่กล้าทำร้ายฉันดีล่ะ หืม...”
“ใครใช้ให้คุณทำบ้าๆกับฉันก่อนล่ะ เจอกันครั้งแรกก็ลวนลาม แล้วยังจะปล่อยหมวกใบโปรดฉันทิ้งด้วย” โต้กลับเสียงขุ่นแก้มนุ่มป่องออก ตวัดสายตาเหมือนคมมีดบาดไปบนผิวกายใหญ่ พลางทุบไปบนอกกว้างสลับเตะเท้าไปที่ขาแกร่งแรงๆ แต่ก็ไม่ได้ผล
มุมปากอิ่มแต้มยิ้ม ั์ตาเป็ประกายทางเดียวที่จะพาตัวออกจากอ้อมแขนที่รัดรึงอยู่คือ ทำร้ายชายหนุ่มให้เจ็บมากๆจะได้รีบปล่อยเธอเร็วๆ แต่เหมือนนำไม้ซีกไปงัดไม้ซุงเสียมากกว่านอกจากจะไม่หลุดแล้วร่างเล็กถลำจมหายไปในอ้อมอกกว้างจนัักับกล้ามเนื้อกำยำบึกบึน
“ถ้าไม่หยุดทำร้ายฉันนะhoney”เอ่ยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม ลอยหน้าลอยตาเปื้อนยิ้ม ก้มลงมองเข้าไปในดวงตากลมใสแจ๋วราวกับตาตั๊กแตนอย่างมุ่งร้ายหมายขวัญ
“ฉันจะจูบเธอตรงนี้และ...จูบให้หมดทั้งตัวเลยเอาไหม” ขู่เสียงกรุ้มกริ่ม พร้อมกลั้วหัวเราะ เมื่อเห็นวงหน้านวลผ่องเผือดซีดลงและรีบหยุดทำร้ายร่างกายเขาในทันที
“ไอ้...คุณก็ปล่อยฉันก่อนสิฉันจะได้หยุดทำร้ายคุณ” รีบเปลี่ยนคำพูด เมื่อเห็นตาคมกริบวาวโรจน์ขึ้น
“ไม่อยากปล่อยนี่น่าอยากกอด อยากหอมแก้มและก็อยาก...จูบ!”
“ไอ้...!!”มธุรสอยากด่าให้เจ็บๆ แต่ขืนทำอะไรบุ่มบ่ามไปในตอนนี้ จะเป็การทำให้ตัวเองเพลี่ยงพล้ำมากขึ้นแต่ครั้นไม่ทำอะไรเลยก็ไม่ได้อีกเช่นกัน กายที่แนบชิดทำให้หัวใจเธอเต้นไม่เป็จังหวะรีบเบือนหน้าร้อนผ่าวหลบสายตาคมเข้มที่มองราวกับจะกลืนกินจนหมดตัว ซึ่งเธอต้องหาทางถอยหนีให้เร็วที่สุดทว่าคิดจนปวดสมองก็ยังหาทางพาตัวเองหลุดจากปลอกเหล็กที่รัดรอบกายไม่ได้
‘เหนื่อยแล้วนะโว้ย’มธุรสแบะหน้าเหนื่อยหน่ายและเซ็ง “ปล่อยฉันซะทีสิ รัดมาได้ ร่างคนนะไม่ใช่เหล็กเจ็บจะตายชักอยู่แล้ว” พูดเน้นเสียงหนัก แต่ก็เป็เหมือนเดิม อีตาั์ใหญ่ไม่ยอมปล่อยยังจะหมุนร่างบางและเหนี่ยวรั้งพาเดินไปด้วยกัน ซึ่งไม่ใช่ทางกลับโรงแรม!
มธุรสหน้าหงิกงอก่อนจะมีรอยยิ้มแต้มบนมุมปากั์ตาวาววับ อยู่ในสภาพแบบนี้ทำให้เธอขยับตัวได้ง่ายกว่าเดิม แต่ก็ควรรอเวลาอีกนิดหน่อยเพราะถ้าทำอะไรผลีผลามไป นอกจากหนีไม่ได้แล้วยังจะถูกอีกฝ่ายทำบ้าๆ อีก
ได้ยินอีกฝ่ายเรียกว่าไอ้บ้าๆตลอดจนชายหนุ่มถึงกับหงุดหงิดไม่สบอารมณ์ “ดีใจที่ได้เจอเธอนะ honey ฉันชื่อไซม่อนแล้วเธอ...”
ก้มมองปลายจมูกโด่ง ไล่ลงไปหยุดบนกลีบปากอวบอิ่มที่แสนคิดถึงอยากจูบและซอกซอนหาความหวานเสียจริงๆ แล้วประกายในดวงตาคมกริบก็พราวระยับรอยยิ้มผุดขึ้นบนมุมปากหนา เมื่อรู้ว่าทำอย่างไรถึงจะได้ในสิ่งที่้า
“ไม่ดีใจสักนิดที่ได้เจอคุณชอบรังแกกันตลอด ดูอย่างตอนนี้สิ ฉันอึดอัดหายใจไม่ออก ก็ยังไม่ยอมปล่อย” โต้กลับอย่างฮึดฮัดในลำคอย่ำเท้าเล็กไปบนเท้าใหญ่ แต่พลาดเสียทุกครั้งไปจนหงุดหงิด กัดฟันจนมีเสียงดังกรอดๆจิกปลายเล็บบนฝ่ามือนุ่มจนเจ็บ แต่ยังไม่เท่าความรู้สึกที่ถูกเอาเปรียบ
ทำยังไงเธอถึงจะเอาชนะไอ้หมูั์สกปรกนี่ได้นะ!
“ไม่ล่ะ กลัวหนูน้อยจะหนีไปอีกกว่าจะตามจับตัวได้มันนานอยู่”
อยากกรี๊ดร้องให้ดังลั่นหาดกับคำพูดอีกฝ่ายแต่ทำได้เพียงแค่ท่องคำว่าอดทนเอาไว้ ก่อนปากอิ่มจะคลี่ยิ้มเล็กๆั์ตาเป็ประกายแพรวพราวระยับกับทางออกที่คิดได้
“ปล่อยฉันนะคะ”เว้าวอนเสียงนุ่มให้อีกฝ่ายหลงกลและถือโอกาศกระทืบเท้าลงไปบนเท้าใหญ่อีกครั้งเต็มๆแถมด้วยศอกแหลมกระแทกเข้าไปที่ท้องแข็งแกร่งเต็มรักจนมีเสียงดัง ปึก!
แค่นี้ไม่พอกับสิ่งที่อีกฝ่ายได้ทำกับเธอไว้มธุรสยังแถมท้ายด้วยการเสยหมัดลุ่นๆ ไปบริเวณปากหนาอย่างหนักหน่วงจนมีเสียงดังพลั่ก!
ความจริงอยากแถมท้ายด้วยเข่าอีกสักทีแต่กลัวเข้าทางอีกฝ่ายเลยหยุดไว้แค่นั้น แล้วทำอย่างที่คิดไว้ในครั้งแรกเจอเมื่อไหร่จะให้กินทรายแทนขนมปัง!
“เมื่อกี้คุณบอกฉันเป็ผู้หญิงคนแรกที่ตบหน้าคุณใช่ไหมแล้วก็คงเป็คนแรกที่ทำอย่างนี้กับคุณด้วย!” มือเล็กกอบเอาทรายสีขาวขุ่นๆ เล็กน้อยเต็มกำมือป้อนเข้าปากใหญ่ที่อ้าค้าง
“กินให้อร่อยนะไอ้คนเฮงซวย!”รีบวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็วก่อนอีกฝ่ายจะตั้งตัวได้และตามจับเธอกลับไปรังแก
673
