ราชาไร้บัลลังก์

ไม่นานเฟรมมิ่งเฮลก็เดินตามเข้ามาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
''เรียบร้อยแล้วสินะ หลังจากนี้ก็เอาดาบไปลงประมูลให้ข้าด้วยก็แล้วกันแล้วก็บอกโรงประมูลไปเลยว่าดาบนั่นอาจารย์ของข้าที่มีพลังระดับนิวเคลียร์เป็นคนสร้างขึ้นมา ท่านฝากให้เอามาลงประมูลเฉยๆอืม...แล้วอีกกี่วันงานถึงจะเริ่ม''
''อีก2วันงานถึงจะเริ่ม แล้ว...เอ่อคุณชายอาจารย์ที่ท่านพูดถึงอย่าบอกนะว่าคือคนคนเดียวกันแบบนี้ท่านก็เป็นศิษย์พี่ของข้าน่ะสิ ละ แล้ว...คุณชายจะพาข้าไปพบอาจารย์ที่สอนอักขระเมื่อไหร่''มิคาเอลได้ยินก็แทบจะหัวเราะออกมาแต่ก็ต้องอดทนไว้เพราะอยากจะสงวนท่าทางไว้ซักหน่อย
''อาจารย์ของเจ้าก็คือข้านี่แหละ''มิคาเอลพูดขณะจ้องมองไปอีกฝ่ายด้วยแววตาจริงจัง
''คุณชายอย่าล้อกับข้าเล่นสิ ถึงท่านจะเรียนมาตั้งแต่อยู่ในท้องแม่ท่านก็ไม่น่ารู้เรื่องอักขระมากนัก''เฟรมมิ่งเฮลไม่เชื่อเด็ดขาดว่ามิคาเอลจะรู้เรื่องอักขระ แต่ภาพต่อมากลับทำให้มันก้มลงคำนับมิคาเอลอย่างรวดเร็ว เพราะมิคาเอลได้วาดขักขระสีทองขึ้นมา1ตัวแต่นั่นก็ทำให้มิคาเอลถึงกับหมดแรงไปเลยถึงจะมีความเข้าใจในระดับสูงสุดแต่พลังที่ใช้สร้างขึ้นมานั้นยังไม่มากพอ
''อาจารย์ ท่านอาจารย์ผู้หล่อเหลาที่สุดในโลกได้โปรดรับข้าเป็นศิษย์ด้วยเถอะ''เฟรมมิ่งเฮลพูดชมมิคาเอลออกมาอย่างต่อเนื่องเพราะในตอนแรกมันไม่เชื่อมิคาเอลมันกลัวว่าอีกฝ่ายจะโมโหมัน
''เฮ้อ...น่าเสียดายที่ข้าเรียนเรื่องอักขระมาตั้งแต่อยู่ในท้องแม่แต่เรียนได้เท่านี้''มิคาเอลเห็นอาการของเฟรมมิ่งเฮลมันจึงแหย่เล่นเล็กน้อยเพื่อความสนุก
''อาจารย์ผู้หล่อที่สุดในโลก ข้าปากเสียเองยกโทษให้ข้าเถอะ''เฟรมมิ่งเฮลกัดฟันพูดอย่างสุดชีวิตหากมันพลาดโอกาสนี้ไปเกรงว่าชีวิตนี้คงไม่มีโอกาสแบบนี้อีกแล้ว
''ฮ่า ฮ่า ฮ่า เอาเถอะข้าล้อเจ้าเล่นเท่านั้นเอง''มิคาเอลเงียบไปและให้ใช้สลักวิญญาณใส่เฟรมมิ่งเฮลจากนั้นจึงพูดด้วยท่าทีจริงจัง
''ต่อจากนี้เจ้าเป็นศิษย์ของข้าถึงตายไปแล้วเจ้าก็ยังเป็นศิษย์ของข้า ข้าจะช่วยเจ้าในเรื่องอักขระและการเพิ่มพลังเพียงเท่านั้นส่วนที่เหลือเช่นเทคนิคการต่อสู้เจ้าต้องหามาฝึกหรือคิดขึ้นเอง''เฟรมมิ่งเฮลได้ยินก็ตกใจเพราะการจะเพิ่มพลังไม่ใช่เรื่องง่ายเพราะทรัพยากรนั้นแพงมาก
''แต่อาจารย์เราไม่มีเงินแล้วเราจะหาทรัพยากรมาจากไหน''
''ก็เจ้าไงตัวทำเงิน เมื่อเจ้าเรียนอักขระไปจากข้าแล้วเจ้าจะต้องหาเงินให้ข้าใช้ แต่ไม่ต้องเป็นห่วงไปมันน่าจะใช้เวลาไม่นานหรอก ฮ่า ฮ่า ฮ่า''มิคาเอลไม่ค่อยจะกังวลกับการพัฒนากับคนของตนเองนักเพราะมันมีประตูพรสวรรค์ที่ช่วยให้เรียนรู้ได้เร็วขึ้นและฝึกได้ไวขึ้น
''อาจารย์นี่ท่านรับข้าเป็นศิษย์คงไม่ใช่เพราะท่านขี้เกลียดหาเงินเองหรอกใช่มั้ย''เฟรมมิ่งเฮลเริ่มรู้สึกถึงอนาคตที่ยากลำบากของตนเองทั้งๆที่ยังไม่เริ่มฝึกด้วยซ้ำ
''นั่นก็ถูกของเจ้า สู้ให้เจ้าหาเงินมาให้ข้าใช้แล้วตัวข้าออกไปทำอย่างอื่นไม่ดีกว่าหรือไง เอาเถอะตอนนี้เจ้าออกไปจัดการเรื่องงานประมูลได้แล้วหลังงานประมูลจบลงข้าจะฝึกเจ้า''เฟรมมิ่งเฮลเมื่อได้ยินมิคาเอลซึ่งเป็นอาจารย์ของตนเองพูดออกมามันก็ได้แต่แสดงรอยยิ้มอันขมขื่นออกมาก่อนจะเดินถือดาบที่ลงอักขระออกไปเพื่อดำเนินเรื่องต่างๆเมื่อเฟรมมิ่งเฮลเดินออกไปมิคาเอลเองก็ไม่มีอะไรให้ทำมันจึงเปิดประตูสวรรค์เพื่อเข้าไปฝึกฝนต่อเพราะตอนนี้ขาดพลังเพียงเล็กน้อยมันก็จะทะลวงไปที่ระดับ31ชั้นบรรยากาศแล้วกาลเวลายังคงหมุนต่อไปเรื่อยๆในขณะที่มิคาเอลกำลังจะทะลวงไปที่ระดับ32ชั้นบรรยากาศนั้นกลับมีเสียงโวยวายเข้ามาในประตูพรสวรรค์จนมิคาเอลไม่สามารถฝึกได้ต่อ
''อาจารย์ ท่านอาจารย์ อาจ๊านน ถึงเวลาประมูลแล้วไปกันเถอะ''เฟรมมิ่งเฮลตะโกนออกมาเสียงดังและพุ่งพรวดเข้ามาในห้องพักของมิคาเอลแต่แล้วมันกลับไม่เจอใครนั่นทำให้มันยืนสับสนอยู่เพียงคนเดียว
''เอ๋ หรืออาจารย์จะออกไปเที่ยว...ให้ตายสินี่มันเวลาไหนแล้วเอาแต่สนุกอยู่ได้''หลังเฟรมมิ่งเฮลพูดจบได้ไม่นาน เพรี๊ยะ! เสียงใครบางคนตบไปที่หัวของมันดังขึ้น
''นี่เจ้าช่วยเคารพข้าหน่อยได้มั้ยถึงข้าจะยังไม่ได้สอนอะไรเจ้าแต่ตอนนี้ข้าก็เป็นอาจารย์ของเจ้านะเฮ้อ...ให้ตายเถอะข้ารับเจ้ามาเพื่ออะไรกันแน่เจ้าช่วยบอกข้าทีสิ''มิคาเอลหันไปพูดกับเฟรมมิ่งเฮล
''โถ่ ท่านก็แค่รับข้ามาทำเงินให้ท่านไม่ใช่หรือไง''เฟรมมิ่งเฮลพูดขณะทำท่าทางเศร้าใจ มิคาเอลที่เห็นแบบนั้นก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะนี่คือการล้อเล่นเท่านั้น
''พอเถอะ เจ้านำทางข้าไปที่โรงประมูลได้แล้วอย่าได้เสียเวลาไปมากกว่านี้เลย''เฟรมมิ่งเฮลรู้งานทันทีมันเดินนำมิคาเอลไปตามทางต่างๆอย่างรวดเร็วจนมาถึงหน้าโรงประมูลมิคาเอลและเฟรมมิ่งเฮลผ่านเข้าไปอย่างง่ายดายและได้ห้องที่ดีที่สุดเพราะดาบที่มิคาเอลลงอักขระไว้เป็นสิ่งที่หายากมากๆและนี่ถือเป็นโอกาสของคนเหล่านี้เพราะการเอาดาบลงประมูลในตอนนี้ทำให้คนระดับสูงไม่สามารถรู้ได้และเดินทางมาไม่ทันคนที่ประมูลได้จะสามารถเอาไปขายต่อจนได้กำไรนับ10เท่า100เท่าเลยก็ว่าได้
''งานประมูลครั้งนี้มีอะไรที่น่าสนใจบ้าง''มิคาเอลถามเฟรมมิ่งเฮลหลังจากเข้าในห้องระดับสูง
''ฮ่า ฮ่า ข้าว่าแล้วท่านอาจารย์ต้องถาม ข้าเลยเตรียมการไว้เรียบร้อย หึ หึ ท่านอยากรู้?''เฟรมมิ่งเฮลเงียบไปเพราะต้องการให้มิคาเอลแสดงอาการอยากรู้และขอร้องให้มันพูด แต่....ความจริงไม่ได้เป็นแบบนั้นเมื่อสิ่งที่มิคาเอลพูดออกมาทำให้มันแทบร้องไห้
''เฮ้อ...มีศิษย์ที่ไม่สามารถช่วยอะไรได้ข้าจะมีไปทำไม ข้ากลับดีกว่า''มิคาเอลทำท่าทางลุกขึ้นจากเก้าอี้เฟรมมิ่งเฮลเห็นแบบนั้นก็รีบไปขวางไว้
''ท่านอาจารย์ข้าแค่ล้อเล่นนิดเดียวเอง อย่างที่ท่านรู้นั่นแหละนอกจากสมุนไพรก็มีแค่ดาบของท่านเท่านั้นที่น่าสนใจ''มิคาเอลไม่ได้ผิดหวังมากเพราะมันไม่คิดว่าจะมีของดีๆอยู่ในเมืองเล็กๆแบบนี้ขณะที่มิคาเอลกำลังนั่งรอให้งานประมูลเริ่ม ใบหน้าของผู้ที่มันคุ้นเคยก็เดินทางมาถึง
''ไปเตรียมห้องที่ดีที่สุดเดี๋ยวนี้''เจ้าเมืองพูดออกมาเสียงไม่ดังมากแต่ก็พอที่จะทำให้คนหลายๆคนได้ยินเมื่อเสียงของเจ้าเมืองได้เงียบลงไปคนของโรงประมูลที่คอยต้อนรับและดูแลเรื่องต่างๆก็พูดขึ้น
''ขอโทษด้วยท่านเจ้าเมืองห้องที่ดีที่สุดได้มีคนเข้าไปใช้แล้ว เกรงว่าท่านต้องไปใช้ห้องอื่น''
''ใครกัน? มันเป็นใครถึงได้สำคัญกว่าข้าที่เป็นถึงเจ้าเมืองของเมืองนี้''เจ้าเมืองพูดออกมาด้วยความโมโหมันไม่ยอมเสียหน้าเพราะเรื่องแค่นี้แน่
''เอ่อ...คือคนที่เข้าไปใช้ห้องนั้นคือเจ้าของดาบที่ลงอักขระ2ตัวที่นำมาลงประมูลข้าแขกคนนี้มีความสำคัญมากเพราะของระดับนี้นานๆครั้งถึงจะปรากฎออกมาหวังว่าท่านจะเข้าใจแต่ถ้าหากท่านเจ้าเมืองต้องการห้องนั้นจริงๆหวังว่าท่านจะรับผมที่ตามมาได้ พวกข้าจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยว''ผู้ดูแลโรงประมูลพูดออกมาโดยไม่บอกเรื่องทั้งหมดไปเพราะมันเองก็อยากจะเห็นเจ้าเมืองเกิดปัญหาขึ้นนั่นเนื่องมาจากเจ้าเมืองไม่ค่อยจะสนใจในการพัฒนาเมืองและความเป็นอยู่ของชาวบ้านและมักใช้ฐานะเจ้าเมืองในการอวดเบ่งกดขี่ผู้ที่อยู่ต่ำกว่าตนเอง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่26:ตัวทำเงิน

นิยายแนะนำ

ราชาไร้บัลลังก์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่26:ตัวทำเงิน

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้