"เอาล่ะ นักเรียน เงียบๆ หน่อย!"
เสียงตะคอกของอาจารย์สมชายดังขึ้นพร้อมกับการฝาดไม้บรรทัดเหล็กลงบนโต๊ะครูจนเกิดเสียงดังสนั่น ห้องเรียน ม.5/2 ที่เคยชุลมุนวุ่นวายพลันเงียบกริบราวกับป่าช้า ทุกสายตาจับจ้องไปที่หน้าห้อง รวมถึงสองร่างที่กำลังนั่งตัวสั่นเทิ้มอยู่คนละมุม
อาร์ต (ในร่างเมย์) นั่งอยู่ที่โต๊ะริมหน้าต่างแถวหน้าสุด เขากำลังพยายามอย่างหนักที่จะไม่เอามือไปเกา 'หน้าอก' ที่มันรู้สึกอึดอัดชะมัด แถมกระโปรงนักเรียนสีน้ำเงินเข้มเนี่ย มันก็สั้นจนเขารู้สึกหวิวๆ ที่ขาอ่อนตลอดเวลา "นี่เ้ายายแก่สาปฉันให้มาเป็ผู้หญิงจริงๆ เหรอเนี่ย? แล้วทำไมต้องเป็ยัยเมย์ด้วยว่ะ? ยัยนี่เรียบร้อยจะตาย พอกูมาอยู่ร่างนี้จะเนียนยังไงไหว!" อาร์ตพึมพำในใจพลางเอามือปิดหน้าขาววอกของตัวเอง
ฝั่งเมย์ (ในร่างอาร์ต) นั่งอยู่ที่โต๊ะหลังห้องสุดติดกับถังขยะ เธอเจอกับปัญหาที่หนักกว่ามหาศาล เพราะร่างของอาร์ตเนี่ยมันซกมกสุดๆ! เสื้อนักเรียนไม่ได้รีด แถมยังมีกลิ่นอับจางๆ เหมือนคนไม่ได้อาบน้ำมาสามวัน "โอ๊ย... นี่ฉันต้องอยู่ในร่างของผู้ชายซกมกขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย? แล้วหนวดเขียวๆ นี่มันอะไรกัน? คันยิบๆ เลย!" เมย์ในร่างอาร์ตพยายามเอามือลูบหน้าลูบตาด้วยความขยะแขยง
อาจารย์สมชายเริ่มโฮมรูมด้วยการบ่นเื่เวรทำความสะอาดห้อง เื่ทรงผม และเื่ผลการเรียนที่ตกต่ำของห้อง ม.5/2 เป็เวลากว่ายี่สิบนาทีที่อาร์ตและเมย์ต้องทนฟังเสียงบ่นที่เปรียบเสมือนเทศนาภาษานรก โดยที่ต่างฝ่ายต่างส่งสายตาข้ามห้องหากัน
กริ๊งงงงงงง!
เสียงอ๊อดพักเบรคสิบห้านาทีดังขึ้นเหมือนเสียง์ อาจารย์สมชายเดินออกจากห้องไปปุ๊บ ความชุลมุนวุ่นวายก็กลับมาทันที
"เมย์! แกเป็อะไรน่ะ? วันนี้ดูมึนๆ นะ" เพื่อนสนิทของเมย์ทักขึ้นพลางเดินเข้ามาเขย่าแขนอาร์ตในร่างเมย์
อาร์ตสะดุ้งโหยง "เอ่อ... ปะ... เปล่า! แค่นอนน้อยน่ะ ฮะๆ..." เขาพยายามทำเสียงให้แหลมและทำท่าทางให้ดูเรียบร้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้
ขณะเดียวกัน ที่หลังห้อง กลุ่มเพื่อนผู้ชายของอาร์ตก็เดินเข้ามาล้อมเมย์ในร่างอาร์ตไว้ "เฮ้ย อาร์ต! เมื่อคืนลงแรงค์แมตช์สุดท้ายแกเทพวกกูเหรอวะ? ปล่อยให้กูโดนรุมยับเลยนะมึง!"
เมย์ในร่างอาร์ตเบิกตากว้าง "ระ... แรงค์? แมตช์? พูดเื่อะไรน่ะ? ฉัน... ผมไม่รู้เื่!" เธอกลัวจนเสียงสั่น
อาร์ตที่คอยสังเกตการณ์อยู่เห็นท่าไม่ดีแน่ ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ความลับแตกชัวร์! เขาจึงตัดสินใจลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปหาเมย์ที่หลังห้องท่ามกลางสายตางงงวยของเพื่อนๆ
"เอ่อ... อาร์ต... นายช่วยมากับฉันหน่อยได้ไหม? มีเื่จะคุยด้วยนิดนึง" อาร์ต (ในร่างเมย์) พยายามทำเสียงอ่อนหวานที่สุดเท่าที่จะทำได้พลางส่งสายตาเป็สัญญาณให้เมย์
"หือ? ยัยเมย์เรียกไอ้อาร์ตไปคุยเหรอวะ? สองคนนี้แอบไปกิ๊กกันตอนไหนเนี่ย?" เพื่อนผู้ชายของอาร์ตเริ่มซุบซิบ
เมย์ในร่างอาร์ตรีบพยักหน้าหงึกหงัก "เอ่อ... ได้ๆ! ไปกันเถอะ!"
ทั้งสองร่างรีบวิ่งออกจากห้องเรียนไปโดยไม่สนใจเสียงซุบซิบนินทาของเพื่อนๆ
พวกเขาแอบไปคุยกันที่มุมตึกเรียนด้านหลังโรงเรียน ตรงที่ไม่มีใครเดินผ่าน บรรยากาศเงียบสงัด มีเพียงเสียงนกร้องจิ๊บๆ และเสียงพัดลมระบายอากาศของห้องสมุดดังแว่วมา
"นี่มันเื่บ้าอะไรกันเนี่ย?!" อาร์ต (ในร่างเมย์) ะโออกมาด้วยความอัดอั้น "เ้ายายแก่สาปฉันให้มาสลับร่างกับยัยเฉิ่มอย่างเธอหรอเนี่ย?!"
เมย์ (ในร่างอาร์ต) ถอยกรูดด้วยความใ "จะ... เ้ายายแก่? พูดเื่อะไรน่ะ? แล้วทำไมต้องเรียกฉันว่ายัยเฉิ่มด้วย!"
"ก็ดูตัวเองสิ! เรียบร้อยจนจะเป็แม่ชีอยู่แล้ว พอฉันมาอยู่ร่างนี้จะเนียนยังไงไหว!" อาร์ตบ่นพลางเอามือปิดหน้า
เมย์เริ่มตั้งสติได้ เธอมองร่างเดิมของตัวเองที่กำลังทำท่าทางกวนตีนสุดๆ แล้วก็อดขำไม่ได้ "ฮ่าๆๆ... ดูตัวเองสิอาร์ต! แกอยู่ในร่างผู้หญิงแต่ทำท่าเหมือนนักเลงคุมปากซอยขนาดนี้ ใครๆ ก็ดูออก!"
"หุบปากเลย!" อาร์ตถลึงตาใส่ "ฟังนะ... ตอนนี้เราไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้อง 'เนียน' เป็อีกฝ่ายไปก่อน จนกว่าจะหาวิธีแก้คำสาปได้"
เมย์พยักหน้า "ตกลง... แต่แกต้องบอกฉันเกี่ยวกับเื่ที่พวกแกชอบคุยกันนะ! ไม่งั้นเพื่อนแกจับได้ชัวร์"
"เออๆ ได้! ส่วนแกก็ต้องสอนฉันเื่ที่ผู้หญิงชอบคุยกันด้วย! ไม่งั้นเพื่อนแกจับได้ชัวร์เหมือนกัน"
ทั้งคู่ทำข้อตกลงกันว่าจะพยายามเรียนรู้นิสัยและไลฟ์สไตล์ของอีกฝ่ายให้ได้มากที่สุดใน่พักเบรคนี้ แต่ยังไม่ทันจะได้วางแผนอะไรต่อ...
กริ๊งงงงงงง!
เสียงอ๊อดวิชาถัดไปดังขึ้น
"ฉิบหายแล้ว! คาบต่อไปวิชาคณิตของอาจารย์รัชนี!" อาร์ตในร่างเมย์อุทานออกมา "ถ้าเข้าสายโดนด่าหูชาแน่!"
"ตกลงตามนี้! เดี๋ยวตอนเย็นเรามารวมตัวกันอีกทีที่มุมตึกนี้ แล้วค่อยมาคุยกันต่อว่าจะทำยังไงต่อไป!" เมย์ (ในร่างอาร์ต) พูดย้ำ
"เออๆ ได้! ไปกันเถอะ!"
ทั้งสองร่างรีบวิ่งกลับห้องเรียนไปท่ามกลางสายตางงงวยของนักเรียนคนอื่นที่เห็น 'เมย์' วิ่งนำหน้า 'อาร์ต' แบบไม่คิดชีวิต
่พักเที่ยงเป็เวลาที่ทั้งคู่ต้องเผชิญกับบททดสอบที่หนักหนาสาหัสที่สุด
อาร์ต (ในร่างเมย์) ต้องไปนั่งกินข้าวกับกลุ่มเพื่อนผู้หญิงที่โรงอาหาร บรรยากาศในกลุ่มเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะคิกคักและการเมาท์มอยเื่ดาราซีรีส์เกาหลี แฟชั่น และผู้ชาย!
"นี่เมย์! แกเห็นโอปป้าจองกุกใน MV ใหม่หรือยัง? หล่อกระชากใจสุดๆ ไปเลย!" เพื่อนคนหนึ่งพูดพลางทำหน้าเพ้อฝัน
อาร์ตที่นั่งกินข้าวแกงอยู่เงียบๆ ถึงกับสำลัก "เอ่อ... ฮะๆ... อ๋อ! จองกุกเหรอ? หล่อ... หล่อมาก! ฮะๆ..." (เขาไม่รู้เื่โอปป้า โอบลุง หรือ ใครที่ชื่อ จองกุกอะไรนี่เลยสักนิด!)
"แล้วแกชอบเครื่องสำอางแบรนด์ไหนน่ะ? ฉันว่ารองพื้นของลิซ่าก็ใช้ดีนะ" เพื่อนอีกคนทักขึ้น
อาร์ตเริ่มหน้าซีด "เครื่องสำอาง... อ๋อ! รองพื้น... ใช้ดี... ฮะๆ..." (เขาไม่รู้เื่เครื่องสำอางอะไรเลยสักนิด!)
ตลอดมื้อเที่ยง อาร์ตต้องทนฟังเสียงหัวเราะคิกคักและการเมาท์มอยในเื่ที่เขาไม่รู้เื่เลยสักนิด แถมยังต้องพยายามทำท่าทางให้ดูเรียบร้อยและตอบคำถามแบบอ้อมค้อมที่สุดเท่าที่จะทำได้ จนข้าวแกงกะหรี่ในจานที่เขากินอยู่นั้นมันรู้สึกรสชาติแย่ชะมัด!
ขณะเดียวกัน ฝั่งเมย์ (ในร่างอาร์ต) ก็เจอกับสถานการณ์ที่แย่ไม่แพ้กัน เธอต้องไปนั่งกินข้าวกับกลุ่มเพื่อนผู้ชายของอาร์ตที่โรงอาหารอีกฝั่งหนึ่ง บรรยากาศในกลุ่มเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะฮ่าๆ และการเมาท์มอยเื่เกม MOBA ฟุตบอล และผู้หญิง!
"เฮ้ย อาร์ต! เมื่อคืนลงแรงค์แมตช์สุดท้ายแกเทพวกกูเหรอวะ? ปล่อยให้กูโดนรุมยับเลยนะมึง!" เพื่อนผู้ชายคนหนึ่งพูดพลางทำหน้ากวนตีน
เมย์ในร่างอาร์ตพยายามเนียนทำท่าทางให้ดูนักเลงเหมือนอาร์ต "เอ่อ... เปล่า! แค่... แค่เน็ตหลุดน่ะ ฮะๆ..."
"โถ่... เน็ตหลุดตลอดนะมึง! แล้วแกเห็นเด็กใหม่ห้อง ม.5/4 หรือยัง? หุ่นเอ็กซ์ซะกูอยากได้ไปเป็แฟนเลย!" เพื่อนอีกคนทักขึ้น
เมย์ในร่างอาร์ตเบิกตากว้าง "เด็กใหม่... ม.5/4... พูดเื่อะไรน่ะ?" (เธอไม่รู้เื่เด็กใหม่ห้อง ม.5/4 อะไรนี่เลยสักนิด!)
"อ้าว มึงไม่เห็นเหรอ? เค้าว่ากันว่าเด็กใหม่คนนั้นเค้าเคยเป็พริตตี้มาก่อนนะเว้ย!" เพื่อนอีกคนพูดพลางทำหน้าหื่น
ตลอดมื้อเที่ยง เมย์ต้องทนฟังเสียงหัวเราะฮ่าๆ และการเมาท์มอยในเื่ที่เธอไม่รู้เื่เลยสักนิด แถมยังต้องพยายามทำท่าทางให้ดูนักเลงและตอบคำถามแบบกวนตีนที่สุดเท่าที่จะทำได้ จนข้าวแกงในจานที่เธอกินอยู่นั้นมันรู้สึกรสชาติแย่ชะมัดด้วยเหมือนกัน!
จนกระทั่งกินข้าวเสร็จ ทั้งคู่ก็พยายามเนียนปลีกตัวจากกลุ่มเพื่อนของอีกฝ่ายเพื่อไปเข้าห้องน้ำ
[ฝั่งอาร์ต ในร่างเมย์] อาร์ตก้าวขาเข้าไปในห้องน้ำหญิงด้วยความรู้สึกไม่คุ้นเคย เขาแอบเข้าไปในห้องส้วมห้องริมสุด ล็อกกลอนปัง! แล้วทรุดตัวลงนั่งบนฝาชักโครกทันทีเพื่อหลบสายตาคนอื่น แต่วินาทีนั้นเอง สัญญาณเตือนจากร่างกายใหม่ก็ดังขึ้น... เขาปวดฉี่!
"ชิบเป๋ง... ต้องทำตอนนี้จริงเหรอวะ?" อาร์ตหน้าแดงซ่าน เขาค่อยๆ จัดการกับกระโปรงและชุดชั้นในที่ััไม่คุ้นเคยด้วยมือที่สั่นเทา พอนั่งลงไปจริงๆ เขาก็ต้องสะดุ้งสุดตัว "เฮ้ย! ทำไมมัน... มันโล่งขนาดนี้วะ!?"
ความรู้สึกตอนทำธุระที่ไม่มี 'อุปกรณ์' คู่กายเหมือนเดิมทำเอาเขาทำตัวไม่ถูก เสียงน้ำที่ดังออกมามันทำให้เขาอยากจะมุดฝาชักโครกหนีด้วยความอาย "นี่กูต้องมานั่งฉี่แบบนี้จริงๆ เหรอเนี่ย ยายแก่เอ๊ย!" เขาบ่นพึมพำพลางรีบจัดการตัวเองให้เสร็จด้วยความลนลาน
อาร์ตเดินออกมาที่อ่างล้างหน้าข้างนอกเพื่อจะล้างหน้าล้างตาให้ตื่นจากฝันร้าย พอเงยหน้าส่องกระจกเขาก็ต้องชะงัก... ดวงตาอันแสนหวาน ขนตาที่ยาวงอน ริมฝีปากอันบอบบาง และใบหน้าอันแสนหวานของเมย์ที่ตอนนี้อยู่ในกระจกเบื้องหน้าเขา แทนใบหน้าผู้ชายอันคุ้นเคย เขาลองทำอ้าปาก แลบลิ้น ทำหน้าตาประหลาดใส่กระจกจนดูน่าเกลียดไปแทน
"หน้าตาก็ดูจิ้มลิ้มดีนี่หว่า... แต่พอกูทำหน้าแบบนี้แล้วดูไม่ได้เลยแฮะ" เขาพึมพำพลางลองทำหน้านิ่งๆ ดูบ้าง "เออ... แบบนี้ค่อยยังชั่วหน่อย"
เขาวักน้ำล้างหน้าแรงๆ หวังจะกำจัดสับสนและความเครียดออกไป แต่เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็เดินเข้ามาใกล้
"เมย์! แกเป็อะไรน่ะ ล้างหน้าซะแรงเชียว?" เพื่อนสนิทของเมย์ทักขึ้นพลางยื่นทิชชู่ให้ "อาจารย์ประเสริฐจะเข้าสอนแล้วนะ รีบออกมาเร็ว!"
อาร์ตสะดุ้งจนน้ำกระเด็นเข้าตา "เอ้อ! เสร็จแล้วๆ กำลังออกไป!" เขาทำอะไรไม่ถูกนอกจากรีบเช็ดหน้าแบบลวกๆ แล้วรีบวิ่งหน้าตั้งออกจากห้องน้ำหญิงไปทันที
[ฝั่งเมย์ ในร่างอาร์ต] ในเวลาเดียวกัน เมย์ในร่างอาร์ตก็เดินไหล่ห่อเข้าไปในห้องน้ำชาย เธอพยายามกลั้นหายใจหนีกลิ่นอับที่โชยมาเตะจมูก เธอรีบเดินเลี่ยงแถวโถปัสสาวะ (ที่เธอไม่กล้าแม้แต่จะชายตามอง) แล้วพุ่งตรงไปยังห้องส้วมด้านในสุดเพื่อทำธุระที่อั้นมาั้แ่เข้าเรียน
เมย์ล็อกประตูแ่า แล้วเธอก็ต้องเจอกับความ 'ช็อก' เมื่อต้องจัดการกับกางเกงนักเรียนชาย "ว้าย! นี่มัน... อะไรเนี่ย!?" เมย์หลับตาปี๋เมื่อต้องเผชิญหน้ากับอวัยวะที่เธอไม่เคยมีมาก่อนในชีวิต ความเก้งก้างและทิศทางที่ไม่คุ้นเคยทำให้เธอสับสนว่าควรจะนั่งบนโถเพื่อฉี่ได้อย่างไร
"ทำไมชีวิตผู้ชายมันวุ่นวายขนาดนี้! แล้วทำไมมันต้อง... ต้องยาวคอยแต่จะล้นออกมานอกโถขนาดนี้ด้วย!" เมย์ในร่างอาร์ตหน้าแดงปรี๊ดจนถึงหู เธอรีบทำธุระให้เสร็จด้วยหัวใจที่เต้นรัวเหมือนกลองรบ
เธอรีบเดินออกมายังอ่างล้างหน้าเพื่อล้างมือหลังทำธุระเสร็จ เมย์ยืนจ้องเงาตัวเองในกระจกบานใหญ่ หัวใจเธอเต้นแรงเมื่อภาพที่เห็นในกระจกกลับไม่ใช่ตัวเธอเองที่คุ้นเคย แต่กลับเห็นใบหน้าของอาร์ตที่มีตอหนวดเขียวๆ เริ่มขึ้นครึ้ม แถมยังมี คราบแป้งขาววอกกระดำกระด่าง ที่อาร์ตทาไว้เมื่อเช้าพอกอยู่เต็มไปหมด!
"โอ๊ย... สภาพฉันในร่างนี้มันดูไม่ได้เลย! ทั้งหนวด ทั้งแป้งนี่อีก!" เธอพึมพำด้วยความขยะแขยงพลางเอามือลูบแขนที่มีเส้นขนดกดำ
เธอกำลังจะเปิดก๊อกน้ำ แต่วิกฤตก็มาถึงก่อน แรงตบบ่าอย่างแรงจากด้านหลังทำเอาเธอสะดุ้งสุดตัวจนเกือบหัวคะมำ
"ไอ้อาร์ต! มัวส่องกระจกเช็กหล่อหาพระแสงอะไรวะ วิชาประวัติศาสตร์จะเริ่มแล้วนะมึง เดี๋ยวโดนเช็กชื่อขาดหรอก!" เพื่อนผู้ชายคนหนึ่งะโใส่หูพลางลากคอเสื้อเธอให้เดินตามออกไป
เมย์ในร่างอาร์ตลนลานทำตัวไม่ถูก "คะ... ครับ! ไปเดี๋ยวนี้แหละ!" เธอรีบก้มหน้าก้มตาเดินตามแรงลากของเพื่อนไปทันที โดยที่ยังไม่ทันได้ล้างคราบแป้งบนหน้าออก
ทั้งสองคนต่างเดินกลับเข้าห้องเรียนจากการเข้าห้องน้ำ อาร์ตพยายามดึงกระโปรงลงด้วยความไม่ชิน ส่วนเมย์ก็เดินเก้งก้างด้วยร่างกายที่ใหญ่โตและรุ่มร่ามกว่าเดิม แถมหน้ายังขาววอกกระดำกระด่างจนเพื่อนๆ พากันเหลียวมอง
เมื่อทั้งคู่ได้ก้าวเท้าเข้าห้องเรียนพร้อมกัน สายตาก็ประสานกันโดยบังเอิญ อาร์ตเห็นเมย์ (ในร่างเขา) ที่หน้าขาวกระดำกระด่างทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ส่วนเมย์ก็เห็นอาร์ต (ในร่างเธอ) ที่ทำหน้ากวนประสาทขัดกับใบหน้าหวานๆ
"เย็นนี้... ที่เดิม... ต้องหาวิธีแก้ให้ได้!" ทั้งคู่นึกในใจพร้อมกัน
คุยกับแม่มดข้างบ้าน: ภารกิจเนียนเป็อีกฝ่ายเกือบจะล้มเหลวไม่เป็ท่าเสียแล้ว! ทั้งอาร์ตและเมย์ต้องเผชิญกับโลกใบใหม่ที่ตัวเองไม่เคยัั แต่ความวุ่นวายยังไม่จบเพียงเท่านี้ค่ะ นี่เป็เพียงแค่จุดเริ่มต้น
94
