"หยุดนะเ้าหัวขโมย บังอาจขโมยขนมข้าแก่หงำเหงือกขนาดนี้ท่านยังมีหน้ามาขโมยขนมของเด็กน้อยอย่างข้าอีก"ซิงเหยียนลงจากหลังเสี่ยวป๋ายแล้ววิ่งไล่ตามคนแก่ผมขาวที่วิ่งเร็วมากขนาดเ้าเสี่ยวป๋ายยังตามไม่ทัน ชายชราวิ่งเลี้ยวเข้าไปในซอยนั้นซอยนี้ เสี่ยวป๋ายเห็นก็วิ่งตามไปแต่แล้วเสี่ยวป๋ายก็โดนชายแก่นั้นหลอกจนได้พลัดหลงกับเด็กน้อยจนได้
"ฮ่า ฮ่า เด็กน้อยอย่างพวกเ้าตามไม่ทันข้าหรอก"ชายชราหัวเราะอย่างสะใจ แต่เมื่อฟังดีนั้นไม่ใช่เสียงเขาอย่างเดียวหนิ เมื่อเขาหันกลับไปมองก็เจอเด็กน้อยยืนหัวเราะอยู่หลังตน
"เ้า...เ้าตามข้ามาทันได้อย่างไร"ชายชราชี้นิ้วไปที่ซิงเหยียนอย่างสั่นๆ
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ท่านไม่มีทางไปต่อแล้วส่งขนมมาให้ซะดีๆ" มือน้อยๆยื่นไปด้านหน้ากระดิกนี้เพื่อบอกให้ชายชราส่งขนมมา ชายแก่คนนั้นเมื่อจะวิ่งไปต่อแต่ก็พบว่ามันเป็ซอยตันเห็นว่าไปต่อไม่ได้ ก็ยัดขนมเข้าปากในคำเดียวแถมยังพยักคิ้วให้เด็กน้อยอย่างกวนๆ ซิงซิงน้อยถึงกับอ้าปากค้างตาสองข้างเริ่มแดงก่ำ ปากน้อยเริ่มเบะคว่ำลงในที่สุดน้ำตาเม็ดโตก็กลิ้งออกมาหยดแล้วหยดเล่า
"ฮือออ ฮือออตาแก่ใจร้ายขนมที่ข้าฮึก ไปแย่งมาฮืออออออ"เสียงร้องไห้ดังขึ้นระงมไปทั้งซอย เสียงร้องไห้ที่เกิดจากความน้อยใจของซิงซิงน้อย ชายชราเองก็ทำอะไรไม่ถูกเพราะนานมากแล้วที่ไม่ได้เห็นได้ยินเสียงเด็กร้องไห้เสียงเ้าเด็กนี้ชั่งบาดใจบาดหูเขาเหลือเกิน เ้าเด็กหน้าเหม็นที่บ้านไม่เห็นร้องไห้อย่างนางเลยเขาทำอะไรให้ก็ไม่เคยโกรธ เรียกว่าทำหน้าเ็าทั้งปีไม่เคยยิ้ม ไม่เคยร้องไห้
"เ้า...เ้า..หยุดร้องก่อน..ข้าผิดไปแล้วที่แย่งขนมเ้าเดียวข้าให้เงินเ้าดีไหม ให้เ้าไปซื้อขนมอีก"ชายแก่ค่อยเดินเข้าไปใกล้เด็กน้อยที่ร้องไห้เสียงดังไม่สนใจสิ่งใดแล้ว เพราะไม่เห็นอะไรแล้วเพราะม่านน้ำตาบดบังสายตา
"อ่ะนี้ข้าให้ค่าขนมเ้า"ชายชราปลดถุงข้างตัวออกมาแล้วส่งให้เด็กน้อย เงินในนั้นมีมากเสียจนสามารถซื้อขนมเปี๊ยะได้อีกเป็ร้อยชิ้นเสียอีก แต่เด็กน้อยไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้นเงินนางก็มีทำไมต้องสนเงินตาแก่นั้นด้วยเมื่อยิ่งคิดนางยิ่งร้องหนักกว่าเดิม
"ฮือออออออออ"
"ยังไม่พอหรอนี้ข้าให้เพิ่ม"
"อือออฮึกฮืออออ"
"ไอ้หยาเ้าเด็กหน้าเหม็นที่บ้านไม่เคยเป็อย่างนี้เลย เ้าจะให้ข้าทำอย่างไรเ้าถึงจะหยุดร้องไห้"ชายแก่หมดปัญญาที่จะทำให้เด็กคนนี้หยุดร้องไห้
"ฉีหลงเหยาเ้าเด็กหน้าเหม็น เ้าอยู่ที่ใดมาช่วยอาจารย์ของเ้าปลอบเด็กน้อยเร็วเข้า"ชายแก่ใช้พลังจิตะโเรียกลูกศิษย์ตัวน้อยที่เขาเพิ่งรับเป็ศิษย์ได้เมื่อไม่นานมานี้
"เร็วเข้าเ้าเด็กหน้าเหม็นเ้าช่วยรีบมาปลอบนางเร็วเข้า หูของข้าจะไม่ไหวแล้ว" ฉีหลงเหยาเด็กน้อยที่อายุมากกว่าซิงเหยียนสี่ปี ความสูงนั้นสูงมากกว่าซิงเหยียนอยู่มากและท่าทางอย่างกับไม่ใช้เด็กน้อยแต่เป็ผู้ใหญ่คนหนึ่งเลย เมื่อเดินมาทางที่ชายแก่ยืนทำหน้าไม่ถูกไม่รู้ว่าจะทำให้เด็กน้อยหยุดร้องไห้ แถมยังส่งสายตามาให้เขาอีก
"นี้ท่านทำอะไรเด็กคนนี้ถึงร้องไห้หนักขนาดนี้"
"อะแห่ม...แค่อยากกินขนมเปี๊ยะร้านประจำแต่อาจารย์มาไม่ทันก็เลย...ก็เลยหยิบจากของนางมาชิมแค่นั้นเอง"
"อาจารย์หยิบของเ้ามาเ้ายังไม่ร้องเลยข้าก็เลยหยิบของนางมา แต่...แต่ไม่คิดว่าจะเป็เยี่ยงนี้"
ฉีหลงเหยาถอนหายใจอย่างหมดคำพูดกับอาจารย์นี้ท่านกล้าเอาข้ามาเปรียบกับเด็กน้อยธรรมดาๆคนหนึ่งที่ยังไม่รู้จักความเนี่ยนะอาจารย์ท่านคิดอะไรอยู่ท่านมีสมองหรือไม่ว่านางเป็แค่เด็ก ข้าหมดคำพูดกับท่านจริงเขาเลิกมองอาจารย์แต่หันไปสนใจเด็กน้อยที่นั่งร้องไห้อยู่กับพื้นนั้นแทน เขาค่อยๆเดินไปใกล้ๆเด็กขี้แยที่นั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นตัวโยน ซิงเหยียนมองเห็นคนเดินมาใกล้ก็กระเถิบตูดออกไปหลงเหยาเองก็เดินหน้าเขาไปใกล้อีกเช่นกันจึงเกิดเป็ภาพเ้าก้าวหนึ่งก้าวข้าก็ถอยหนึ่งก้าว
"จิ๊ เ้าจะถอยหนีข้าทำไมเ้าเด็กขี้แย"
"เ้าสิขี้แยฮืออ"ซิงเหยียนได้ยินคนเรียกตนว่าเด็กขี้แยก็ตอบกลับทันควัน
"เอาขนมข้าคืนมานะตาแก่"
"ข้ากินเข้าไปแล้ว ถ้าเ้ายังอยากได้คืนข้าคงต้องอ้วกออกมาแล้วหล่ะ ถ้าเงินเ้าก็ยังไม่เอา"ตาแก่อย่างเขาก็จนปัญญาที่พูดกับนางแล้วหล่ะ เงินก็ไม่เอา อะไรก็ไม่เอา
ซิงเหยียนที่โดนฤทธิ์ของเด็กน้อยเอาแต่ใจครอบงำจิตใจ จึงวิ่งพุ่งไปทางชายชรายผมขาวที่ยืนอยู่ตรงข้ามกับนาง
"ย๊าาา ตาแก่ข้ากะกัดหูท่านให้ขาดเลย" ซิงเหยียนที่ไม่รู้เอาพลังมาจากไหนลุกขึ้นวิ่งเข้าหาชายชราอย่างรวดเร็วจนชายชราผู้มีวรยุทธ์ยังต้องอ้าปากค้าง แต่เหตุการณ์ต่อจากนี้ท่านผู้เฒ่าที่ยังตกตะลึงอยู่ถึงกับใควบคุมพลังตัวเองไม่ได้เผลอทำร้ายเด็กน้อยขี้แยที่อยู่ๆก็วิ่งมาโดดใส่ตาแก่อย่างเขาจนตั้งตัวไม่ทันแถมยังกัดหูเขาอีกด้วย
"โอ๊ย!!!!"
"น้องเล็ก!!!&ท่านอาจารย์"สองเสียงประสานกันคนหนึ่งมาเห็นภาพที่น้องเล็กโดนชายแก่ซัดฝ่ามือใส่จนกระเด็น ส่วนอีกคนก็ห้ามอาจารย์ของตนไม่ทันจนทำให้เด็กน้อยได้รับาเ็โดนซัดกระเด็นไปอีกด้านสลบไปเลย
13K
