วิวาห์ลวง...บ่วงมาร

                ชลทิศไม่ชอบรชานนท์ รู้สึกว่ารชานนท์เป็๞คนไม่จริงใจ เขารู้สึกได้โดยสัญชาตญาณของผู้ชายหรือประมาณลางสังหรณ์  

                เคยเตือนธิดารัตน์แล้วแต่น้องสาวไม่เชื่อ

                ชลทิศมองเลยน้องสาวไปรอบงาน ทุกคนในงานแต่งกายด้วยเสื้อผ้าหรูหรา อวดฐานะความมั่งมีด้วยเครื่องประดับที่ติดห้อยตามร่างกาย บางคนใส่แหวนที่มือจนเกือบครบทุกนิ้ว

                    หลายคนมักสวมหน้ากากปิดบังนิสัยแท้จริงภายในซึ่งอาจจะทำให้น้องหลงระเริงไปกับสังคมจอมปลอมที่มีแต่ความฟุ้งเฟ้อไร้สาระ 

                   ดูอย่างงานคืนนี้ เป็๞งานการกุศลหาเงินช่วยเด็กยากไร้ แล้วคนที่มาร่วมงานดื่มกินกันอย่างกินทิ้งกินขว้าง หากเปลี่ยนจากเงินที่ใช้ซื้ออาหารฟุ่มเฟือยพวกนี้ไปซื้ออาหารธรรมดาเลี้ยงคนยากไร้เหมือนชื่อของงาน เขาคงจะยิ้มให้ทุกคนที่มาร่วมงานอย่างเต็มใจ

                    “พี่ทิศ”

                    ธิดารัตน์จูงมือรชานนท์เดินรี่เข้ามานั่งโต๊ะพี่ชาย

                    ชลทิศมองหน้าน้องสาวแสนสวย  วันนี้ธิดารัตน์ดูเป็๲สาวเต็มตัว ไม่ใช่เด็กหญิงตัวน้อยน้องคนสุดท้องของเขาอีกแล้ว

                    เป็๞หญิงสาวที่พร้อมจะมีชีวิตเป็๞ของตัวเอง

                    ชายหนุ่มมองสองมือที่จับกุมกันแน่นหรือเขาอาจคิดผิด บางทีรชานนท์อาจจะดีกับธิดารัตน์ก็ได้ 

                    ชลทิศภาวนาให้เป็๞แบบนั้นขอให้ลางสังหรณ์ของเขาผิดพลาด

                    “สวัสดีครับพี่ทิศ สวัสดีครับพี่สรร”

                   รชานนท์ยกมือไหว้พี่ชายคนรักกับเพื่อนสนิทของเขา คนอายุน้อยกว่าสบสายตาระแวงของคนที่นั่งตีหน้านิ่งขณะรับไหว้ก็รู้แล้วว่าผู้ชายทั้งคู่ไม่ปลื้มตัวเอง 

                   แต่จะแคร์ทำไมธิดารัตน์หลงเขาอย่างกับอะไรดี ต่อให้พี่ชายทั้งสองคนของหล่อนขวาง รชานนท์มั่นใจว่าธิดารัตน์ต้องเลือกที่จะเข้าข้างเขาแน่

                   เลอสรรมองคู่ควงน้องสาวเพื่อนแล้ววิตกแทนเพื่อนสนิท

                   ไอ้รชานนท์คนนี้ท่าทางมันกวนน่าดูไม่ถูกชะตาเลย ไม่รู้ไอ้ชลทิศยอมให้น้องสาวคบกับมันได้ยังไงรู้มาเหมือนกันว่ามันเป็๲คนไม่ดี ชอบหลอกผู้หญิง 

                    ไอ้นี่มันหล่อไม่ใช่เล่น  ดูท่าจะเตือนธิดารัตน์ได้ยาก อย่างว่าคนกำลังรักกำลังหลง ช้างทั้งโขลงมาฉุดคงไม่อยู่หรอก

                    แล้วไอ้ทิศก็รักน้องสาวคนนี้มาก คงไม่อยากให้น้องเสียใจไอ้ทิศนะไอ้ทิศ เก่งซะทุกเ๱ื่๵๹ ยกเว้นเ๱ื่๵๹ขัดใจคน ไม่เคยทำได้ ตามใจมันไปซะหมดทุกคน

                    “ไง รชานนท์เจ็บมั๊ย”

                     เลอสรรแขวะ

                     “เจ็บ เ๹ื่๪๫อะไร”

                      รชานนท์ถามกลับเลอสรรเสียงแข็ง

                       “อะอ้าวก็ตกถังข้าว...เอ้ย...ตกงานนะ ได้ข่าวว่าตกงานอยู่ไม่ใช่เหรอ ผมช่วยฝากให้ได้นะ ผมนะ มันคนใจกว้าง มีน้ำใจแล้วก็ตรงไปตรงมา ไม่ชอบเลยไอ้เ๹ื่๪๫โกหกหลอกลวง อะ... ขอโทษ   พูดเ๹ื่๪๫คุณรชานนท์ตกงานอยู่ ไปพูดเ๹ื่๪๫อะไรก็ไม่รู้ ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

                       เลอสรรหัวเราะ 

                       “คุณเลอสรรพูดอะไร”

                       รชานนท์เปลี่ยนสรรพนามไม่เรียกเขาว่าพี่เหมือนหนแรก

                       “ก็พูดเ๹ื่๪๫ที่คุณกำลังตกงานอยู่ไงผมจะช่วยฝากงานให้”

                        “ไม่ต้อง ผมจัดการเองได้ ขอบคุณ”

                       รชานนท์กระแทกเสียงใส่มองตอบคนอายุมากกว่าอย่างไม่เกรงกลัว 

                       เลอสรรไม่ใส่ใจ ยักไหล่เบะปากเลิกคิ้ว สวนกลับไปว่า

                       “เคไม่ต้องก็ไม่ต้อง ไม่เป็๞ไร”

                       ธิดารัตน์เห็นเหตุการณ์เดาว่าปล่อยไว้คงไม่ดีจึงฉุดแฟนหนุ่มให้ออกไปเต้นกับหล่อนเมื่อดนตรีเริ่มบรรเลงเพลงใหม่หวังยุติความขัดแย้งที่อาจเกิดขึ้นระหว่างเพื่อนพี่ชายกับแฟนหนุ่มของหล่อน 

                       ชลทิศมองการกระทำของน้องสาวหวั่นใจ

                       การศึกษาทำให้คนฉลาดทันคนแต่ชลทิศมั่นใจว่าธิดารัตน์ไม่มีวันทันเล่ห์เหลี่ยมและฉากหน้าของคนพวกนี้แสดงออกต่อหน้าสาธารณชน

                       ขอให้รชานนท์ไม่ใช่คนประเภทนั้นชลทิศเฝ้าวิงวอนในใจด้วยความเป็๞ห่วงน้องสาวคนเดียวของเขา

♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥