โซ่รักหัวใจเถื่อนเล่ม1 [ขอโทษครับ...สามีผมเป็นมาเฟีย]-จบแล้ว

        อย่าเดินวนเวียนเหมือนนาฬิกา     จงเดินไปข้างหน้าเหมือนปฏิทิน

        [I'AM]

        [5 years passed: In Macao]

        เวลาล่วงเลยผ่านมาเนิ่นนานถึงห้าปีแล้วที่ผมกับพี่ไซมอนใช้ชีวิตคู่อยู่ด้วยกันอย่างราบรื่นผมและเขา...เราสองคนตกลงแต่งงานกันพร้อม ๆ กับอาร์มและพี่เหวินเป่าจากนั้นผมกับพี่ไซมอนก็ตัดสินใจย้ายมาอยู่ที่ม๊าเกาตั้งแต่วันที่ผมเรียนจบมัธยมปลายแล้ว

        ส่วนอาร์มกับสามีและลูกชายคนเดียวของพวกเขาพวกเขาทั้งสามคนได้ตัดสินไปย้ายไปตั้งรกรากอยู่ที่ประเทศออสเตรเลียตั้งแต่อาร์มเรียนจบมัธยมปลายแล้วเนื่องจากว่าพี่เหวินเป่าเขาเข้าไปขยายธุรกิจใหม่อยู่ที่นั่นดังนั้นพวกเขาจึงตัดสินใจย้ายไปลงหลักปักฐานใช้ชีวิตครอบครัวอยู่ที่ประเทศออสเตรเลียตั้งแต่วันนั้นจนถึงปัจจุบัน

        แต่ทว่า...ครอบครัวเล็ก ๆของผมกลับตรงกันข้ามกับพวกเขาอย่างสิ้นเชิงเพราะพวกเราใช้ชีวิตส่วนใหญ่อยู่ที่ม๊าเกาเป็นหลักเนื่องจากลูกชายตัวน้อยแสนซนของเราเขารักที่จะอยู่ม๊าเกามากกว่าประเทศไทยดังนั้นผมกับพี่ไซมอนจึงยึดถือความสุขของลูกเป็นหลักเพราะเขาคือของขวัญจากพระเจ้าและเขายังเปรียบเสมือนโซ่ทองคล้องใจเราสองคนเอาไว้อย่างแนบแน่นอีกด้วย

        [Front yard]

        ในวันหยุดสุดสัปดาห์แบบนี้หน้าที่หลักของผมก็คือการออกมานั่งมองดูลูกชายตัวน้อยของผมวิ่งเล่นกับพี่เลี้ยงอย่างสนุกสนานที่สนามหญ้าหน้าบ้านนั่นเอง

        และทุกครั้งที่ผมได้เห็นพัฒนาการของตะวันลูกชายวัยสามขวบเศษๆของผม ผมก็จะมีความสุขมากจนหุบยิ้มไม่ได้เลยที่เดียวเช่นเดียวกับวันนี้ที่ผมได้เห็นเด็กชายตะวันตัวน้อย ๆ ค่อย ๆ เติบโตขึ้นอย่างสมวัยซึ่งเขาทั้งแข็งแรง ช่างพูด ช่างประจบ และฉลาดหลักแหลมเหมือนพี่ไซมอนไม่มีผิดเพี้ยนเลย

        แต่แล้วในขณะที่ผมกำลังนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่มองดูลูกชายน้อยวิ่งวนไปมาอยู่บริเวณสนามหญ้าหน้าบ้านนั้นจู่ ๆ ผมก็ต้องหุบยิ้มลงอย่างฉับพลันทันด่วนด้วยความตกใจ เพราะว่า...เด็กชายตะวันแสนซนซนจนได้เรื่องซะแล้ว

        ฟิ้ว! ตุ๊บ! แง!

        ตะวันวิ่งไปสะดุดลูกฟุตบอลจนล้มหัวคะมำและตอนนี้เขาก็กำลังร้องไห้จ้าพร้อมกันนั้นเขาก็สอดส่องสายตามองหาผมอย่างทันทีทันใด และผมก็ไม่รอช้าอีกต่ไป ผมรีบลุกขึ้นจากเก้าอี้ที่นั่งของผมทันทีก่อนที่ผมจะรีบวิ่งเข้าผลักพี่เลี้ยงออกห่างจากตะวัน

        "ตะวัน? " ผมโผเข้าไปอุ้มลูกชายของผมขึ้นมากอดไว้ในอ้อมกอดอย่างรักใคร่ผมวางมือข้างหนึ่งของผมเอาไว้บนหัวทุยของตะวันพร้อมกับคอยลูบไล้ไปมาลงบนกลุ่มผมนุ่มเพื่อปลอบขวัญเจ้าตัวน้อยแต่ผมก็ยังไม่สามารถทำให้ตะวันสงบลงได้ เพราะตะวันยังคงร้องไห้สะอื้นจนตัวโยนและไม่ยอมหยุดเลย

        "แง หาพ่อม่อน ฮึก ฮึก แงจะไปหาพ่อม่อน แง แง แง"

        ตะวันเริ่มงอแงหนักขึ้นเรื่อยๆ และเอาแต่เรียกหาพ่อของเขา และทันใดนั้นพ่อของเขาก็วิ่งออกมาที่สนามหญ้าหน้าบ้านด้วยสีหน้าตกใจ

        "พ่อมาแล้วลูก"

        พี่ไซมอนโผเข้ามาหาผมพร้อมกับช่วยผมอุ้มตะวันออกไปซึ่งพี่ไซมอนเขาใช้เวลาปลอบขวัญลูกชายของเขาเพียงแค่ไม่กี่นาทีเท่านั้นน้องตะวันก็สงบลงอย่างไม่น่าเชื่อ ซ้ำตะวันยังทั้งกอดและหอมพ่ออย่างออดอ้อนอีกด้วย

        "ป๊ะป๋าฮับ...ตะวันรักป๊ะป๋านะฮับ"

        ตะวันส่งเสียงเจี้ยวแจ้วบอกรักพ่ออย่างฉอเลาะเอาใจและพี่ไซมอนก็รีบบอกรักลูกชายกลับไปทันควันอย่างเอาใจไม่แพ้กัน

        "ครับ...ป๋าก็รักน้องตะวันนะครับ"พี่ไซมอนบอกรักลูกชายวัยกำลังซุกซนของเขาพร้อมกับบรรจงจูบลงบนหน้าผากของตะวันอย่างรักใคร่และเอาใจ

        "ฮับ"ตะวันพยักหน้าขึ้นลงตอบรับรักจากพ่อของเขา แล้วเขาก็หันมายิ้มนัยน์ตาหวานฉ่ำให้กับผมผมจึงเคลื่อนริมฝีปากของผมเข้าไปหาตะวัน ก่อนที่ผมจะฝังริมฝีปากลงไปฟัดแก้มใสทั้งสองข้างของเขาด้วยความมันเขี้ยว

        ฟอด ฟอด

        "ไอแอมก็รักตะวันนะครับ แล้วตะวันล่ะครับ?รักไอแอมเหมือนรักพ่อไซมอนรึเปล่าครับ? "

        ผมถามตะวันเสียงอ้อนเพื่อเรียกคะแนนสงสารจากนั้นตะวันก็ส่งเสียงเจี้ยวแจ้วบอกรักผมออกมา

        "รักม๊าไอแอมที่หนึ่งเลยฮับ"ตะวันพูดพร้อมกับยื่นหน้าผ่านไหล่กว้างของพี่ไซมอนลงมาหอมแก้มผมเบา ๆ

        ฟอด

        "งุ้ย...ม๊าชื่นใจที่สุดเลยครับ"

        ผมยิ้มเล็กยิ้มน้อยอย่างพอใจกับท่าทีของตะวันจากนั้นผมก็หอมแก้มตะวันอีกครั้งอย่างรักใคร่

        ฟอด

        หลังจากนั้นผมกับตะวันก็เล่นหอมกันไปมาลับหลังพี่ไซมอนเพราะตอนนี้ตะวันปืนขึ้นไปนั่งอยู่บนบ่าของพี่ไซมอนเรียบร้อยแล้ว แล้วเขาก็หันกลับมาเล่นหอมแก้มกับผมที่ยืนอยู่ด้านหลังของพี่ไซมอนอีกทีแต่สุดท้ายพี่ไซมอนก็ยกมือขึ้นไปอุ้มตะวันลงมาก่อนที่พี่ไซมอนจะบอกตะวันว่า...ให้ตะวันไปวิ่งเล่นกับพี่เลี้ยงต่อได้แล้ว และตะวันก็วิ่งออกไปไล่จับพี่เลี้ยงที่สนามหญ้าต่ออย่างสนุกสนาน

        ส่วนผมก็หันหลังเดินกลับไปที่เก้าตัวเดิมของผมแต่ผมก็ยังไม่ทันได้นั่งเลย เพราะพี่ไซมอนวิ่งตามเข้ามากอดเอวผมไว้พอหลวม ๆจากด้านหลัง

        หมับ!

        "แอม? หอมพี่บ้างสิพี่อยากเติมหอม"

        พี่ไซมอนพูดกับผมด้วยน้ำเสียงออดอ้อนตามสไตส์คนขี้อ้อนจนผมเกือบเผลอใจอ่อนไปแล้วแต่โชคดีที่ผมไหวตัวทันซะก่อน ผมจึงตอบเขากลับไปว่า

        "บ้า! มาเล่นอ้อนมุกขอเติมหอมต่อหน้าลูกได้ไงครับ?เดี๋ยวลูกก็เห็นหรอก"

        ผมอมยิ้มพร้อมกับบิดเอี้ยวตัวไปมาด้วยความเขินอายในอ้อมกอดของพี่ไซมอนและพี่ไซมอนก็ก้มลงมากระซิบบอกผมเบา ๆ ชวนให้ใจสั่นว่า

        "ก็พี่อยากเติมหอมนี่หน่า"

        พี่ไซมอนก็วางคางของเขาเกยไหล่ของผมเอาไว้พร้อมกับส่งสายตาคมกริบมาจ้องผมนิ่งก่อนที่เขาจะอ้อนผมต่ออย่างถึงพริกถึงขิง

        "น้า...ช่วยเติมหอมให้พี่หน่อยนะคร้าบนะ นะ"

        นาทีนี้ผมไม่สามารถที่จะปฏิเสธพี่ไซมอนได้อีกแล้วเพราะลีลาการอ้อนของเขาเริ่มเผ็ดร้อนมาขึ้นทุกทีแล้ว

        "อืม...เติมให้ก็ได้แต่นิดเดียวนะ"

        ผมทำตามคำขอของพี่ไซมอนสามีสุดที่รักของผมโดยการหันกลับไปหอมแก้มเขาทั้งซ้ายและขวาอย่างรวดเร็ว เพราะผมกลัวลูกจะเห็น

        ฟอด ฟอด

        และในขณะที่ผมกำลังหยอกล้อกันกับพี่ไซมอนอยู่นั้นผมก็ได้ยินเสียงของคนคุ้นเคยดังแว่วมาในโสตประสาทของผม ซึ่งเสียงแบบนี้มันเหมือนกับเสียงของเพื่อนสนิทเพียงหนึ่งเดียวของผมเลย

        "สวัสดีครอบครัวสุขสันต์"

        ใช่แล้วล่ะ...นี่คือเสียงของอาร์มเพื่อนสนิทที่ดีที่สุดของผมนั่นเองผมกับพี่ไซมอนยืนมองอาร์มพร้อมครอบครัวของเขาด้วยความตื่นเต้นดีใจซึ่งพวกเขายืนอยู่ห่างจากเราเพียงแค่ประมาณสามเมตรเท่านั้น

        "อาร์ม? พี่เหวินเป่า?น้องใบปอ? "

        ผมเรียกพวกเขาออกไปเสียงสั่นและด้วยท่าทางที่ตื่นเต้นเพราะผมไม่ได้เจอพวกเขามาเป็นปีแล้ว และผมกับพี่ไซมอนก็เดินเข้าไปสวมกอดพวกเขาด้วยความคิดถึงจากนั้นพวกเราก็ช่วยกันเลื่อนเก้าอี้และเชื้อเชิญเพื่อนของเราเข้ามานั่งล้อมวงคุยกัน แต่ว่าลูกชายวัยสี่ขวบเศษ ๆของพวกเขากลับส่ายหน้าปฏิเสธที่จะนั่งร่วมวงด้วย ก่อนที่เขาจะบอกทุกคนอย่างตรงไปตรงมาว่า

        "พ่อเป่า แม่อาร์ม พ่อม่อน แม่แอมใบปอขอไปเล่นกับน้องตะวันนะฮับ" ใบปอเอ่ยปากขอก็จริง แต่ว่าเขาไม่ได้รอให้พ่อแม่อนุญาตเลยเพราะเขาวิ่งแจ้นออกไปหาตะวันกับพี่เลี้ยงทันทีหลังจากขอเสร็จ

        ฟิ้ว!

        แต่พวกเราก็ไม่ได้ว่าหรือห้ามปรามอะไรใบปอนอกจากส่ายหน้าไปมาให้กับความไร้เดียงสาของเด็กน้อย และพอคล้อยหลังใบปอพวกเราก็หันหน้าเข้าหากันและผมกับอาร์มยังถามไถ่คุยกันอย่างถึงพริกถึงขิงเลยทีเดียว แต่ในระหว่างที่เรากำลังคุยกันอย่างออกรสอยู่นั้นพวกเราทั้งสี่คนก็ต่างหันไปมองดูลูกของเราพร้อมกันเพราะตอนนี้ลูกของพวกเราดูเข้ากันได้ดีมากจนน่าตกใจและพวกเขาสองคนยังกำลังนั่งเล่นเป่ายิ้งชุปกันอย่างสนุกสนานอีกด้วยจนทำให้เวลามองไปดูพวกเขาทีไร แล้วเราก็จะรู้สึกเพลินตาเพลินใจจนไม่อาจจะละสายตาไปไหนได้เลยล่ะ

        "อ่ะ! เป่ายิ้งชุป"

        "เย้! เค้าออกกระดาษ เค้าชนะแล้วเค้าจะได้ดีดหน้าผากตะวันแล้ว" เสียงใบปอร้องดังลั่นเมื่อเขาเป็นฝ่ายชนะเกมเป่ายิ้งชุปแต่ว่าตะวันกลับทำหน้างอไม่พอใจเมื่อเขารู้ว่าตัวเองแพ้ใบปอ ที่สำคัญตะวันยังเอ่ยปากบอกใบปอออกไปอย่างไร้เดียงสาด้วยว่า

        "ไม่ได้น้า ห้ามดีดน้าเพราะตานี้ตะวันไม่นับรวมนะฮับ ตาหน้าค่อยว่ากันใหม่ฮับ เรามาเริ่มเล่นใหม่เถอะนะพี่ปอ"

        "ตะวัน! อย่าขี้โกงสิ เดี๋ยวก็ตีตายเลย"

        ใบปอเริ่มข่มขู่ตะวันออกมาตามประสาเด็กวัยกำลังซนแต่มันก็ได้ผลดีเยี่ยมเลย เมื่อตะวันร้องไห้งอแงพ้รอมกับเถียงใบปอกลับไปแบบข้าง ๆคู ๆ

        "แง ตะวันจะฟ้องพ่อ แงใบปอขี้โกงแล้วยังจะมาตีเค้าอีก แง"

        ตะวันร้องไห้วิ่งเข้ามาหาพ่อของเขาก่อนที่เขาจะรีบฟ้องพ่อของเขาอย่างออดอ้อนทั้งที่ยังร้องไห้อยู่ว่า

        "พ่อม่อน แง ใบปอขี้โกง แง แง"เมื่อลูกน้อยเริ่มอ้อนสุดขีด พ่อของเขาก็รีบโอ๋สุดฤทธิ์เหมือนกัน

        "โอ้...ลูกชายพ่ออย่าร้องน้า"พ่อไซม่อนก็เริ่มโอ๋สุดเหวี่ยงแต่สุดท้ายแล้วพี่ไซมอนก็สามารถทำให้ตะวันหายงอแงได้ในเวลาอันรวดเร็วเหมือนเดิมจนตอนนี้ตะวันก็วิ่งกลับไปเล่นกับพี่เลี้ยงและใบปอต่อ และไม่สนใจพ่อแม่อีกเลย

        ซึ่งเหตุการณ์ทุกอย่างอยู่ในสายตาของผู้ใหญ่ทุกคนและในขณะนั้นผมยังแอบเห็นอาร์มนั่งซบไหล่ของพี่เหวินเป่าอย่างอิงแอบแนบชิดอย่างกับคู่รักข้าวใหม่ปลามันเลยตอนนี้พวกเขาสองคนก็กำลังนั่งมองดูลูก ๆ ของพวกเราเล่นกันอยู่ด้วยท่าทางที่สุขล้น

        แต่ในขณะที่ผมแอบดูพวกเขาหวานกันอยู่นั้นผมก็ยังแอบเอียงหูฟังเขากระซิบกระซาบกันด้วย จนทำให้ผมแอบได้ยินอาร์มพูดกับสามีของเขาว่า

        "คุณ? ผมอยากมีน้องให้ใบปอจังเลยครับ"

        "เหรอ? ถ้างั้นเราฝากใบปอไว้กับไอแอมสักครึ่งวันดีไหมครับ?"

        พี่เหวินเป่าถามอาร์มกลับไปด้วยน้ำเสียงสดใสซู่ซ่าแต่ว่าทันใดนั้นอาร์มก็ถามพี่เหวินเป่ากลับไปด้วยสีหน้าสงสัยว่า

        "อ้าว! ทำไมอ่ะครับ?ทำไมต้องฝากใบปอไว้กับไอแอมด้วยล่ะครับ? "

        "เอ้า!เราก็จะได้ไปผลิตน้องให้ใบปอตามคำขอของอาร์มไงครับ"

        พี่เหวินเป่าตอบอาร์มด้วยสีหน้าท่าทางหื่นกระหายซึ่งอาร์มก็มีท่าทางเขินอายสามีของเขาอย่างปิดไม่มิดเลยเหมือนกันก่อนที่เขาจะตอบสามีของเขากลับไปอย่างเอียงอาย

        "พูดออกมาได้...เขาอายนะยังกลางวันแสก ๆ อยู่แท้ ๆ เลย บ้าล่ะ! "

        "ถึงจะบ้า...แต่ก็บ้ารักเธอคนเดียวนะครับ"

        พี่เหวินเป่าหยอดคำคมหวานๆ ออกไปด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นช้อนอุ้มอาร์มขึ้นในท่าเจ้าสาว

        พรึบ!

        จากนั้นพี่เหวินเป่าก็หันมายักคิ้วหลิ่วตาให้ผมกับพี่ไซมอนพร้อมกับบอกผมกับพี่ไซมอนออกมาว่า

        "น้องแอม ม่อนฉันฝากพวกนายดูแลใบปอสักสองชั่วโมงนะ เดี๋ยวฉันขอพาเมียไปเสียตัวแป๊บ"

        พี่เหวินเป่ายักคิ้วให้ผมกับพี่ไซมอนอีกครั้งก่อนที่เขาจะอุ้มอาร์มเดินเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ของผมด้วยอารมณ์โรแมนติกสุด ๆ

        ตอนนี้ผมกับพี่ไซมอนจึงได้แต่มองตามพี่เหวินเป่ากับอาร์มไปจนพวกเขาหายลับตาเข้าไปในบ้านจากนั้นพี่ไซมอนก็หันกลับมาจ้องผมด้วยสายตาหวานฉ่ำ แล้วเขาก็ทำทีเป็นยื่นหน้าเข้ามาถามผมเบาๆ ด้วยท่าทางที่แสนออดอ้อน

        "แอม? พี่ว่าเรา...ปล่อยให้เด็กๆ อยู่กับพี่เลี้ยงตามลำพังสักชั่วโมงดีไหมครับ? " พี่ไซมอนยักคิ้วให้ผมหนึ่งทีคล้ายกับว่าเขามีแผนร้ายซ่อนอยู่

        "อ้าว! ทำไมอ่ะ? " ผมถามพี่ไซมอนกลับไปด้วยความสงสัย แต่คำตอบที่ตรงไปตรงมาของพี่ไซมอนมันกลับทำให้ผมเลิกสงสัยในทันใดเพราะพี่ไซมอนตอบผมออกมาแบบหน้าซื่อตาใสว่า

        "อ้าว!เราก็จะได้ไปหาที่หลบเอากันเหมือนเขาบ้างไงล่ะครับเบบี๋"เขาทำท่าทางพยักพเยิดชวนผมเข้าบ้าน แล้วผมก็ตอบพี่ไซมอนกลับไปด้วยประโยคสั้น ๆ เรียนแบบนางเอกละครว่า

        "บ้าล่ะ!"

        "อ้าว! บ้าตรงไหนเล่าใครเขาก็ทำกัน"

        พี่ไซมอนถามผมด้วยท่าทางที่หยอกเย้าแล้วผมก็ตอบเขากลับไปเพื่อให้เขาเข้าใจมากขึ้นว่า

        "ก็บ้าตรงที่ชั่วโมงเดียวนี่แหละแค่ชั่วโมงเดียวมันจะพอเหรอ? เชอะ! โง่ชะมัด! "

        ผมสะบัดหน้าออกไปด้านข้างอย่างงอนๆ เพราะผมอยากให้พี่ไซมอนง้อ และพี่ไซมอนก็รีบง้อผมในทันที

        "แหมม...เบบี๋ ที่แท้ก็แค่อยากแดกพี่นานๆ นี่เอง แล้วก็ไม่บอกกันตรง ๆ ปล่อยให้ผัวงงอยู่ได้ ถ้างั้นก็...มาม๊ะเดี๋ยวพี่จะพาไปหาที่หลบผสมพันธุ์กัน"

        พี่ไซมอนพูดติดตลกออกมาเพื่อชวนให้ผมขำก่อนที่เขาจะคว้าหมับเข้าที่เอวของผมพร้อมกับยกผมขึ้นไปนั่งบนตักของเขาและเขาก็คอยเอาใจผมด้วยการป้อนจูบหวาน ๆ สลับกับชวนผมคุยเรื่องลูกไปด้วย

        "แอม? "

        "ว่าไงครับ?"

        "พี่ว่าเราให้ตะวันหมั้นกับใบปอไว้ตั้งแต่ตอนนี้เลยดีไหมครับ?"

        "อืม...ที่จริงเรื่องนี้ผมปรึกษากับอาร์มมานานแล้วนะครับเราโทรคุยกันตลอด และเราก็คุยเรื่องนี้ทุกครั้งเลยครับ"

        "เหรอ? แล้วอาร์มเขาว่าไงบ้าง?"

        "หึ...จะว่าอะไรล่ะครับ? อาร์มกับพี่เหวินเป่าน่ะ ก็เห็นด้วยเป็นอย่างยิ่งเลยน่ะสิครับ"

        "หึ...มันช่างเป็นคำตอบที่พี่พอใจมากเลยถ้างั้น...แอมช่วยเติมหอมให้พี่อีกทีได้ไหม...พอดีพี่อยากได้หอม"

        "ได้ครับเดี๋ยวแอมจะสร้างอารมณ์ให้พี่เองครับ"

        อุ๊บ!!!

        ผมหันกลับไปพาดขาทั้งสองข้างลงบนหน้าขาของพี่ไซมอนก่อนที่ผมจะยกแขนขึ้นไปโอบกอดรอบคอของเขาเอาไว้มั่นจากนั้นผมก็ป้อนจูบที่ลึกซึ้งให้กับเขาอย่างเอาใจผมสอดลิ้นของผมเข้าไปในโพรงปากชุ่มของเขาพร้อมกับตวัดปลายลิ้นเข้าไปกอดเกี่ยวเรียวลิ้นร้อนของเขาอย่างเร้าใจผมบดเบียดกายของผมเข้าไปแนบชิดกับแผ่นอกแกร่งของเขาเพื่อให้หัวใจของเราได้อยู่ใกล้กันที่สุดและสุดท้ายผมก็บดเบียดริมฝีปากของผมเข้ากับริมฝีปากของเขาอย่างแนบแน่นจนจูบของเราเริ่มร้อนระอุขึ้นอย่างกับเกรียวคลื่นใต้น้ำกำลังต่อตัว...แล้วสามีของผมก็ลุกขึ้นช้อนอุ้มผมขึ้นก่อนจะพาผมเดินย่องเข้าบ้านไปอย่างเงียบ ๆ ...

---------------------------------------------------------- 

จบซีซั่นหนึ่ง

โปรดติดตามและสนับสนุนโซ่รักหัวใจเถื่อนซีซั่นสองต่อไปด้วย

ขอบคุณและสวัสดี

ซันด๊อก