Otter Dungeon Studio แหม ธุรกิจดันเจี้ยนทำกำไรน้อยจริงๆ

ตอนที่ 40 : ดันเจี้ยนเฟสติวัล [เทศกาลสงกรานต์]

ติ๊ง!

[ทำการสร้างโฮมุนครุสเสร็จสิ้น]

สิ้นเสียงหุ่นยนต์ของซิสเตมที่ดังขึ้นในหัว พลันดวงตาสีม่วงประกายสวยของหญิงสาวเบื้องหน้าของเขาก็กะพริบตาถี่ๆ ก่อนจะขยับตัวไปมา

เธอหันมามองหามินก่อนจะก้มโค้งเป็นการทักทายพลางกล่าวเสียงเข้มคำว่า “มาสเตอร์”

“อืม ใช่ได้ๆ” ชายหนุ่มจับคางตัวเองพร้อมกับพยักหน้าเล็กน้อย เขาคิดอยู่แป๊บหนึ่งก่อนจะเริ่มกล่าวต่อ

“ที่นี้ก็-” แต่ไม่ทันที่เขาจะได้พูดจบประโยค พลันก็มีเสียงหุ่นยนต์อันคุ้นเคยดังขึ้นมาแทรกเสียก่อน

[ซิสเตมกำลังดำเนินรายการเคลื่อนย้ายไคสะเข้าสู่มอนสเตอร์ฮอล]

“เฮ้ยเดี๋ยวดิซิสเตม ฉันยังไม่ทันได้ทำอะไรเลย ไม่คิดจะให้ฉันคุยกับไคสะหน่อยรึไง” รีบถามขึ้นทันควันเมื่อได้ยินประโยคเมื่อสักสักครู่ของอีกฝ่าย

[ตอบคำถามของยูสเซอร์]

[ยูสเซอร์สามารถพบเจอกับโฮมุนครุสของท่านได้ตราบใดที่ไคสะได้รับการอนุญาตให้ออกมาข้างนอกได้เท่านั้น]

[เงื่อนไขคือหากยูสเซอร์ยังมีระดับพลังไม่ถึงขั้นเทียร์สองแรงก์จี ไคสะจะยังไม่ได้รับอนุญาตให้อยู่ในโลกภายนอก]

[หรืออีกวิธีหนึ่งที่จะทำให้ยูสเซอร์สามารถพูดคุยกับโฮมุนครุสของท่านได้คือในมอนสเตอร์ฮอล]

“แล้วฉันยังเข้ามอนสเตอร์ฮอลไม่ได้ไม่ใช่รึไง ถ้าจำไม่ผิด เงื่อนไขในการเปิดมอนสเตอร์ฮอลคือต้องมีดันเจี้ยนครบห้าใช่ไหม กว่าจะถึงตอนนั้นโฮมุนครุสของฉันเหงาตายแย่” เสียงทุ้มเอ่ยยาวเหยียด

[ยูสเซอร์อย่าได้กังวลไป ในมอนสเตอร์ฮอลยังมีก็อบลินทั้งสาม ดีเอโก้ คุณยายวรนาถและเรนะ]

[นอกจากโฮมุนครุสของท่านจะไม่เหงาแล้ว เธอยังสามารถเรียนรู้ทักษะจากเรนะได้อีกด้วย]

[ฉะนั้นยูสเซอร์โปรดได้อย่ากังวลไป]

เขาแอบตกใจเล็กน้อยเพราะไม่คิดว่าข้ออ้างของตนจะถูกซิสเตมตอบกลับมาอย่างจริงจังจนทำให้แอบรู้สึกผิดนิดๆ แถมเมื่อได้ยินว่าหญิงสาวตรงหน้าของเขาจะได้เรียนวิชาการต่อสู้จากเรนะด้วยแล้วทำให้ความคิดของมินเริ่มเอียนเอียงไปในเชิงเห็นด้วย

ชายหนุ่มหยุดคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยออกมา “ได้ แต่ว่าให้ฉันส่งความคิดใส่เข้าไปในหัวของไคสะก่อนได้ปะ จะได้ให้เธอเห็นว่าเธอต้องใช้พลังที่ฉันเลือกให้ไปในทางไหน”

[คำขอของยูสเซอร์ได้รับการอนุมัติ]

เมื่อได้ยินดังนั้น มินจึงเดินไปหาไคสะทันที ก่อนจะยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาและใช้นิ้วชี้แตะไปเบาๆ ที่หน้าผากของเธอ

การกระทำดังกล่าวไม่ได้มีความซับซ้อนอะไร สิ่งที่มินต้องทำมีเพียงแค่แตะหัวของอีกฝ่ายและส่งความคิด ภาพและเจตนาไปให้เท่านั้น

สิ่งนี้ไม่ใช่วิชาหรือเวทมนตร์อะไร ถึงแม้ว่าเขาพอจะรู้ว่าในโลกก็นี้มีวิชาที่สามารถทำได้แบบเดียวกันก็ตามแต่ในกรณีของเขานั้นมันไม่ใช่

ไม่ว่าจะมินจากอีกโลกก่อนหรือมินจากโลกนี้ พวกเขาทั้งคู่นั้นแทบไม่มีความรู้เกี่ยวกับเวทมนตร์เลย สิ่งที่เขาทำก็เพียงแค่ให้ซิสเตมช่วยเท่านั้น

ที่เขารู้ว่าตัวเองสามารถทำเช่นนี้ได้ก็เพราะลุงนากในแบล็กสมิธช็อปเคยทำแบบนี้กับเขาในตอนที่ชายหนุ่มไปรับปืนคู่ของตนมาและเนื่องจากไม่รู้วิธีใช้ ลุงนากจึงขอให้ซิสเตมช่วยและทำแบบเดียวกันกับที่เขากำลังทำกับไคสะอยู่นั่นเอง

หญิงสาวหลับตาน้อมรับความคิดของเจ้านายของเธอ และเมื่อเธอได้เห็นภาพและเจตนาที่ถูกเจ้านายของตนส่งมา ไคสะก็พลันยิ้มและลืมตาขึ้นพร้อมกับกล่าวเสียงห้าวกับชายหนุ่มเบื้องหน้า

“ข้าจะพยายามทำตามคำสั่งของมาสเตอร์อย่างเต็มที่”

“อืมดีมาก ที่นี้ก็ไปได้แล้ว” เขาตอบ

เมื่อชายหนุ่มพูดจบประโยคของเขา ร่างของหญิงสาวเบื้องหน้าก็พลันสลายไปพร้อมกับเสียงของซิสเตมที่ดังขึ้น

[ทำรายการเสร็จสิ้น]

[ยูสเซอร์กรุณาสร้างดันเจี้ยนเฟสติวัล: เทศกาลสงกรานต์ให้เสร็จสิ้นก่อนเวลาเปิดสตูดิโอ]

“รู้แล้วน่า ไม่ต้องเตือนหรอก” 

มินเอ่ยตอบอีกฝ่ายเสียงเรียบก่อนจะหยิบสมาร์ตโฟนของตนขึ้นมาเพื่อเปิดแอปพลิเคชันโดยมีเป้าหมายว่าจะสร้างดันเจี้ยน แต่แล้ว เสียงหัวในของเขาก็ดังแทรกความคิดของชายหนุ่มขึ้นอีกครั้ง

[แจ้งยูสเซอร์]

[ยูสเซอร์สามารถทำการสร้างดันเจี้ยนผ่านโฮโลแกรมวินโดว์แล้วได้]

“ฮะ? หมายความว่าไงซิสเตม” เขาถามอย่างสงสัย

[เนื่องจากยูสเซอร์มอบเงินกำไรทั้งหมดของดันเจี้ยนเฟสติวัล: เทศกาลสงกรานต์ให้กับซิสเตม]

[ท่านจงได้รับสิทธิพิเศษในการเข้าถึงความสามารถของดันเจี้ยนสตูดิโอระดับสอง]

[คือหน้าต่างโฮโลแกรมสามมิติสำหรับสร้างดันเจี้ยน]

“อ่า หวานหมูดิงี้ ไม่ต้องนั่งกดโทสับแล้ว” เสียงทุ้มเอ่ยอย่างดีใจ

และทันใดนั้นเองหน้าต่างโฮโลแกรมขนาดสี่สิบสองนิ้วก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าของชายหนุ่ม มินมองมันอย่างถี่ถ้วนก่อนที่นิ้วมือของเขาจะยื่นไปกดที่หน้าเจอซึ่งมีคำว่า สร้าง เขียนไว้

และหลังจากนั้นหน้าจอโฮโลแกรมที่ตอนแรกแบนเรียบก็แปลงเปลี่ยนเป็นภาพสามมิติของพื้นดิน มีรอยนูนของภูเขา มีต้นไม้ใบหญ้าที่มีความสมจริง ไม่ใช่ภาพสองมิติอย่างที่เขาเห็นตอนดูในโทรศัพท์อีกแล้ว

“ฟังก์ชันใหม่เจ๋งใช้ได้” อุทานชมออกมาเมื่อได้ลองกดไปมากดมาดู

“อืม ก่อนอื่นก็ต้องเลือกก่อนสินะว่าจะใช้ดันเจี้ยนเซิร์ฟเวอร์แบบไหน แบบปกติหรือเซิร์ฟเวอร์รวมเหรอ ต้องเป็นเซิร์ฟเวอร์รวมแน่นอนว่าอยู่แล้ว มีของให้ใช้ฟรีก็ต้องใช้ให้คุ้มสิ

ต่อมาก็ระบบนิเวศของดันเจี้ยนงั้นเหรอ เลือกพื้นที่แบบไหนดีนะ” พูดขึ้นพลางกดเลือกดูตัวเลือกเบื้องหน้า

“ป่าดิบชื้น ทุ่งราบ อ๊ะ มีช้อยส์ให้เลือกเพิ่มนอกจากสองอันนี้ด้วย ไหนดูสิว่ามีอะไรอีก ที่เพิ่มมาก็มีทุ่งหญ้าเขตร้อน ป่าสนกับเกาะ”

เมื่อชายหนุ่มเห็นตัวเลือกใหม่ที่ปรากฏขึ้นมา มุมปากของเขาก็ยกยิ้มขึ้นและนิ้วของเขาก็ยื่นไปสัมผัสเลือกตัวเลือกที่ตนต้องการทันทีอย่างไม่รีรอ เกาะ

เมื่อกดเลือกดันเจี้ยนแบบเกาะแล้ว หน้าจอโฮโลแกรมสามมิติเบื้องหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง เผยให้เห็นถึงภาพของเกาะสามมิติอันว่างเปล่าขนาดย่อมโดยมีข้อความรายละเอียดเขียนไว้ด้านข้าง

[ดันเจี้ยนเกาะ: ยังไม่ได้ตั้งชื่อ]

ขนาด: เส้นผ่านสูงกลาง 25 กิโลเมตร

เนื้อเรื่องและบทบาทต่างๆ : (ใส่รายละเอียดที่นี่)

มอนสเตอร์: -กรุณาเลือก-

ทรัพยากร: -กรุณาเลือก-

NPC: -กรุณาเลือก-

ของรางวัลสำหรับเพลเยอร์: -กรุณาเลือก-

“ไม่ต่างจากที่ใช้ในโทรศัพท์เท่าไหร่แฮะ”

เอ่ยขึ้นก่อนจะเริ่มบรรจงวางมือลงบนแป้นพิมพ์โฮโลแกรมที่ปรากฏออกมาอย่างอัตโนมัตหลังจากที่เขาตั้งใจจะใส่เนื้อเรื่องของดันเจี้ยนแห่งนี้โดยชายหนุ่มนั้นได้ใส่เนื้อหาเพิ่มเติมเกี่ยวกับไคสะลงไปด้วย

พิมพ์ไปก็รู้สึกประหม่าไปเนื่องจากมินไม่แน่ใจว่าลูกค้าของตนจะชอบดันเจี้ยนที่เขากำลังสร้างอยู่หรือเปล่า

เนื่องจากมันต่างจากดันเจี้ยนทั้งสองอันก่อนหน้านี้มากนักเพราะว่าตอนนั้นเขาไม่ได้มีเงิน (ตอนนี้ก็ไม่มีแต่ใช้ฟรีจากซิสเตม) ทำให้เขาสร้างดันเจี้ยนออกมาอย่างลวกๆ

และเพราะว่ามันสร้างมาแบบลวกๆ นี่แหละ เขาจึงไม่ได้คาดหวังเสียงตอบรับอะไรจากลูกค้าของเขา

แต่ดันเจี้ยนที่เขากำลังสร้างนี้ต่างกัน แม้จะไม่ใช่เงินของตนที่สร้างก็ตามแต่เขาจะเป็นคนจัดการเกี่ยวกับดันเจี้ยนนี้ทั้งหมด ไม่ว่าจะเนื้อเรื่อง มอนสเตอร์ ncp หรือจะอื่นๆ รวมไปถึงของรางวัลที่พวกลูกค้าจะได้รับอีกด้วย

ด้วยเหตุนี้เองที่ทำให้มินรู้สึกเริ่มประหม่า กลัวว่าหากทำออกมาได้ไม่ได้แล้วจะโดนลูกค้าของเขาด่าหรือไม่พอใจ คงรู้สึกเสียใจแย่ถ้าเป็นแบบนั้น

“เลิกคิดมากแล้วตั้งสติ” เสียงหวานเอ่ยขึ้นข้างหลังของเขา

ชายหนุ่มสะดุ้งตัวโหยงเมื่อได้ยินเสียงดังกล่าวเนื่องจากไม่ทันตั้งตัว “เชี้ย!! ตกใจหมด!”

“คนสวยนะไม่ใช่ผี” เจ้าของเสียงหวานเอ่ยอย่างกวนๆ

“ชิ สวยตายแหละ” มินสวนกลับพลางเบะปากใส่อีกฝ่ายก่อนจะถาม “ละไหนบอกจะไปนอน”

“ฉันเป็นผู้ช่วยนายนะ จะไปนอนก่อนไปยังไง” เธอตอบ

“ถามจริง” ถามกลับไปด้วยน้ำเสียงประหลาด

มายเดาะลิ้นอย่างหัวเสียเล็กน้อยเมื่อเจอคำถามของชายหนุ่ม เธอกลอกตามองบนก่อนจะพูดกับเขา “พูดมาก รีบสร้างดันเจี้ยนได้แล้ว แล้วก็ไม่ต้องคิดมากด้วย ตั้งใจทำก็พอ”

“เค” 

เพราะไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับหญิงสาว ชายหนุ่มเลิกคิดแล้วจึงหันกลับไปตั้งใจพิมพ์เนื้อเรื่องที่ตนคิดไว้ต่อโดยมีมายนั่งอ่านข้อความที่เขากำลังพิมพ์ลงไป

“โอ้ว ตอนจบมีหลายแบบสินะ ใช้ได้ ใช้ได้” หญิงสาวเอ่ยชมเมื่ออ่านตัวอักษรสุดท้ายที่ชายหนุ่มพิมพ์

“อืม อยากลองทำแบบนี้มาตั้งแต่แรกแล้ว ติดที่ว่าไม่มีเงินซื้อของในช็อป” พูดขึ้นเสียงเรียบ

มือหนายื่นลงไปแตะที่ตัวเลือกของมอนสเตอร์พร้อมกับเลือกเหล่าเซิร์กทั้งหมดที่ตนมี หลังจากนั้นร่างจำลองสามมิติของเซิร์กหลายร้อยตัวก็ปรากฏขึ้นมาบนเกาะเบื้องหน้าของเขา

หยิบพวกมันไปวางจุดที่ต้องการทันที ก่อนจะเลือกแฮตเชอรี่ซึ่งเป็นสิ่งสำคัญของพวกเซิร์กออกมาวางไว้ใกล้ๆ เช่นกัน

เมื่อมาถึงจุดนี้ ชายหนุ่มก็พลันนึกถึงบางสิ่งขึ้นได้เมื่อเขาเห็นตัวลาวาของเซิร์กซึ่งถูกวางอยู่ใกล้ๆ กับแฮตเชอรี่ เขาจึงหันไปหาหญิงสาวข้างกายทันทีก่อนจะถามขึ้น

“ว่าแต่ไอ้พวกคริสตัลพลังงานตอนนั้นอยู่ไหนอะ เธอเก็บมันมาไหม”

มายกะพริบตาปริบๆ กับคำถามของชายหนุ่มเบื้องหน้าของเธอ ก่อนจะยิ้มแห้งๆ ออกมา พลางใช้นิ้วชี้ทั้งสองข้างจิ้มกันก่อนจะกล่าว

“ก็นายสลบไป ฉันก็เลยเก็บเอาไป”

“งั้นก็ดีเลย เธอเอามาให้ฉันหน่อย ตอนฉันกดเลือกในทรัพยากรมันไม่เห็นขึ้นเลย” มินกล่าว

หญิงสาวในชุดวันพีชสีขาวทำหน้าเหยเกทันทีที่เจอประโยคของอีกฝ่าย เธอพูดเสียงแผ่วออกมา “-มดแล้ว”

“ฮะ เธอพูดว่าไรนะ ฉันไม่ได้ยิน” ขอให้อีกฝ่ายพูดอีกครั้งเนื่องจากได้ยินคำพูดของเธอไม่ชัด แม้จะอยู่ใกล้กันก็ตาม

มายเดาะลิ้นหนึ่งทีก่อนจะค่อยๆ ขยับริมฝีปากของเธอ “ฉัน…ใช้ไปหมดแล้ว”

มินเบิกตากว้างทันทีที่ได้ยินประโยคของหญิงสาว คิ้วหนาขมวดขึ้นทันทีพลางนึกเสียใจที่นึกเรื่องนี้ขึ้นมาได้ ถ้าเขาลืมๆ มันไปเขาก็มีความสุขกับการสร้างดันเจี้ยนไปแล้วแท้ๆ

“คอเย็นเลยเว้ย!” กัดฟันพูดออกมาพร้อมกับกดอารมณ์โมโหไว้

“อย่ามาขี้งกน่า นายหมดสติไปเอง ถ้าฉันไม่เอามานายก็เอาไม่ได้อยู่ดี” เธอเอ่ย

อดไม่ได้ที่จะต้องส่งสายตามองแรงไปหาหญิงสาวพลางกล่าว “อย่ามาอ้าง”

“พูดจริง ไม่เชื่อถามซิสเตม” มายรีบพูดถึงซิสเตมทันที

และเมื่อเขาได้ยินดังนั้น ชายหนุ่มจึงรีบถามเสียงหุ่นยนต์ในหัวของตนอย่างไม่รอช้า “จริงปะซิสเตม”

[ตอบคำถามของยูสเซอร์]

[สิ่งที่ผู้ช่วยของท่านพูดมาเป็นความจริงทุกประการ]

[หากท่านไม่สามารถเก็บมันมาด้วยตัวเองได้ ผู้ช่วยของท่านมีสิทธิ์ในการเก็บทรัพยากรต่างๆ ได้โดยไม่จำเป็นต้องแบ่งกับยูสเซอร์]

“เห็นไหม ฉันมีสิทธิ์!” ยิ้มอย่างผู้มีชัยหลังจากที่ซิสเตมได้อธิบายออกมา

“เหอะ พวกขี้โกง ซิสเตมก็ขี้โกง เธอก็ขี้โกง ตูต้องแจ้งให้หมด!!” ก่นด่าอย่างอารมณ์เสีย ก่อนจะถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้

ถึงแม้จะรู้สึกว่าตนกำลังโดนโกงอยู่ ไม่ว่าจากซิสเตมหรือจากหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างกัน แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่า อย่างน้อยๆ มันก็สมเหตุสมผลที่เขาไม่ได้คริสตัลพลังก็เพราะตัวเองหมดสติไปก่อนที่จะเก็บของพวกนั้นมา

“คราวหน้าถ้าอยากได้ก็ต้องอดทนให้ตัวเองคงสติได้นานกว่านี้นะ” ว่าแล้วก็อดไม่ได้ที่จะเหน็บแนมชายหนุ่ม

“รู้แล้วน่า คราวหน้าฉันจะมีสติอยู่ครบแล้วจะกวาดทุกอย่างมาเป็นของตัวเองให้เรียบเลย!” กล่าวปฏิญาณกับอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงจริงจัง

มายหรี่ตามองเขาพลางยิ้มแล้วเอ่ย “ทำให้ได้แล้วกัน”

ไม่ได้ตอบอะไรอีกฝ่ายกลับไป พลางหันกลับมามองหน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้า ก่อนจะเอ่ยถาม “แล้วที่นี้ฉันจะทำไงกับพวกลาวาล่ะ ไม่มีคริสตัลพลังงานแล้วเซิร์กแฮตเชอรี่จะสร้างลาวาให้ฉันยังไง”

“นายลืมไปอีกอย่างนะ นอกจากไม่มีคริสตัลพลังงานแล้ว นายยังไม่มีควีนอีกด้วย” หญิงสาวกล่าวเตือน

และเมื่อมินได้ยินคำเตือนของคนเบื้องหน้า อดก็พลันรีบตรวจสอบทันทีก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงแผ่ว “เออว่ะ จริงของเธอ ไม่มีควีนจริงๆ ด้วย”

และในขณะที่เขากำลังตั้งคำถามภายในใจอยู่นั้นเองว่าเหตุใด เซิร์กที่เขาได้รับมาถึงไม่มีควีนรวมอยู่ในนั้นด้วย เสียงของซิสเตมก็ดังขึ้นในหัวของเขา

[เนื่องจากยูสเซอร์ไม่ใช่คนที่จัดการกับควีนด้วยตนเอง]

“หือ? แล้วใครจัดการ” ถามออกไปโดยลืมนึกไปเลยว่าตอนนั้นไม่ใช่ตนคนเดียวที่จัดการกับพวกเซิร์ก

[เรนะ]

เมื่อได้ยินคำพูดจากอีกฝ่าย ชายหนุ่มก็พลันร้องอ๋อขึ้นมาทันทีเพราะนึกขึ้นได้ถึงจำนวนตัวเลขเปอร์เซ็นต์ค่าความเสียหายที่หญิงสาวบริวารของเขาทำ

“แต่เรนะก็เป็นบริวารของฉันไม่ใช่รึไง ลูกน้องทำ เจ้านายอย่างฉันก็สมควรได้เครดิตดิ” ถามด้วยน้ำเสียงจริงจังออกไป

[ขอแสดงความเสียใจ ยูสเซอร์ยังไม่มีอำนาจต่อรองพอ]

‘งั้นก็คงต้องทำแบบตามมีตามเกิดล่ะนะ’

เขาคิดในใจพลางยิ้มแห้งๆ ออกมาโดยไม่พูดอะไรก่อนจะกลับมามีสมาธิกับงานของตนเบื้องหน้าต่อเพราะไม่รู้ว่าจะทำเช่นไรดี

แต่แล้ว เสียงของซิสเตมก็ดังขึ้นภายในหัวของเขาอีกครั้ง

[แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่ายูสเซอร์จะไม่สามารถรับควีนได้หากเพียงยูสเซอร์มีสิ่งแลกเปลี่ยน]

คิ้วหนาขมวดขึ้นทันทีเมื่อได้ยินประโยคดังกล่าว พร้อมกับเริ่มรู้สึกตงิดๆ อย่างบอกไม่ถูก เมื่อรู้ว่าตนอาจจะต้องเสียอะไรอีกแน่นอน

“ว่ามา อย่าพูดพร่ำทำเพลง จะให้แลกกับอะไร” กล่าวเสียงเรียบๆ ออกไป

[ยูสเซอร์สามารถซื้อควีนได้ในราคาหนึ่งหมื่นบาท]

“เดี๋ยวดิ ไม่ใช่ว่าฉันสามารถซื้อของใส่ดันนี้ได้ฟรีหรอกเหรอ ไหงแกให้ฉันซื้อควีน แถมยังโคตรแพงอีก” เขาถาม

[ตอบคำถามของยูสเซอร์]

[ในกรณีนี้มีความแตกต่างกัน ของที่ยูสเซอร์ซื้อทั้งหมดในดันเจี้ยนเฟสติวัล: เทศกาลสงกรานต์นั้น จะถือว่าเป็นทรัพย์สินของซิสเตม]

[แต่ควีนนั้นต่างกัน เนื่องจากควีนเป็นส่วนหนึ่งของเซิร์กซึ่งเป็นทรัพย์สินของยูสเซอร์]

[ทำให้ซิสเตมที่มีควีนในครอบครองเพียงตัวเดียวไม่สามารถใช้ประโยชน์กับสิ่งนี้ได้]

“พูดง่ายๆ ก็คือกะขายต่อฉันว่างั้นเพราะตัวเองใช้ไม่ได้ แล้วทำไมถึงแพงขนาดนี้อะ ไหนๆ มันก็เป็นของเหลือแล้ว ลดหน่อยไม่ได้เหรอซิสเตม”

ชายหนุ่มเริ่มต่อรองกับเสียงในหัวของเขาทันที ถึงแม้จะรู้อยู่แล้วก็เถอะว่าไอ้เจ้าซิสเตมนี่มันไม่มีทางยอมเขาแน่เพราะว่ามัน ขี้งก!!

[คำขอของยูสเซอร์ไม่ได้รับการอนุมัติ]

“ตามคาด” พูดขึ้นก่อนจะพ่นลมหายใจหนักๆ ออกมาครั้งหนึ่ง ทำให้มินครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ก่อนจะตัดสินใจ “ฉันไม่เอาก็ได้ซิสเตม ตามมีตามเกิดไปแห-”

เมื่อได้ยินดังนั้น เสียงในหัวของเขาก็ดังแทรกขึ้นมาทันทีโดยไม่ปล่อยให้เขาพูดจบประโยค

[หากยูสเซอร์คิดว่าหนึ่งหมื่นบาทแลกกับควีนนั้นไม่คุ้ม]

[ซิสเตมขอเสนอ]

[หากท่านซื้อควีนตอนนี้ รับไปเลยคริสตัลพลังงานจำนวนหนึ่งพันกรัมเพื่อให้ลาวาของท่านสามารถขนย้ายไปยังแฮตเชอรี่ได้]

คิ้วหนาเลิกขึ้นอย่างประหลาดใจ ไม่คิดว่าซิสเตมจะมีโปรโมชันให้กับเขาอีกครั้ง

“ช่วงนี้ร้อนเงินเหรอซิสเตม ดูทำตัวเป็นทีวีไดเร็คบ่อยนะ” อดเหน็บแนมอีกฝ่ายไปอย่างเสียไม่ได้

[ยูสเซอร์โปรดตัดสินใจ โปรโมชันดีๆ เช่นนี้ไม่ได้มีมาบ่อยนัก]

“เหอะ เมื่อก่อนหน้านี้ยังมีเลย อย่ามาพูด”

พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่ายพลางนึกไปถึงเรื่องที่ตนตัดสินใจรับข้อเสนอเอาโฮมุนครุส

[ยูสเซอร์โปรดตัดสินใจ โปรโมชันดีๆ เช่นนี้ไม่ได้มีมาบ่อยนัก]

ซิสเตมย้ำอีกครั้งโดยไม่มีทีท่าว่าจะต่อล้อต่อเถียงกับประโยคเหน็บแนมของชายหนุ่ม มุมปากของเขายกยิ้มขึ้นอย่างมีเลศนัยก่อนจะกล่าว

“ฉันไม่เอา แพงเกิน เงินฉันเหลือแค่หมื่นเดียวเอง เกิดซื้อไปได้แค่ควีนกับคริสตัลมานาแค่หนึ่งพันกรัมยังไงก็ไม่คุ้ม อย่ามาตีตัวเลขให้ดูเยอะหน่อยเลย หนึ่งพันกรัมมันก็แค่หนึ่งกิโลไม่ใช่รึไง”

[หากยูสเซอร์คิดว่าหนึ่งหมื่นบาทแลกกับควีนและคริสตัลหนึ่งพันกรัมนั้นไม่คุ้ม]

[ซิสเตมขอเสนอ]

[หากท่านซื้อควีนตอนนี้ รับไปเลยคริสตัลพลังงานจำนวนหนึ่งหมื่นกรัมเพื่อให้ลาวาของท่านสามารถขนย้ายไปยังแฮตเชอรี่ได้]

“ไม่ซื้อ” มายตอบกลับไปทันทีโดยไม่คิด

[หากยูสเซอร์คิดว่าหนึ่งหมื่นบาทแลกกับควีนและคริสตัลหนึ่งหมื่นกรัมนั้นไม่คุ้ม]

[ซิสเตมขอเสนอ]

[หากท่านซื้อควีนตอนนี้ รับไปเลยคริสตัลพลังงานจำนวนสองหมื่นกรัมเพื่อให้ลาวาของท่านสามารถขนย้ายไปยังแฮตเชอรี่ได้]

“ไม่”

[หากยูสเซอร์คิดว่าหนึ่งหมื่นบาทแลกกับควีนและคริสตัลสองหมื่นกรัมนั้นไม่คุ้ม]

[ซิสเตมขอเสนอ]

[หากท่านซื้อควีนตอนนี้ รับไปเลยคริสตัลพลังงานจำนวนสามหมื่นกรัมเพื่อให้ลาวาของท่านสามารถขนย้ายไปยังแฮตเชอรี่ได้]

“ไม่”

[หากยูสเซอร์คิดว่าหนึ่งหมื่นบาทแลกกับควีนและคริสตัลสามหมื่นกรัมนั้นไม่คุ้ม]

[ซิสเตมขอเสนอ]

[หากท่านซื้อควีนตอนนี้ รับไปเลยคริสตัลพลังงานจำนวนสี่หมื่นกรัมเพื่อให้ลาวาของท่านสามารถขนย้ายไปยังแฮตเชอรี่ได้]

“ไม่”

[…]

เมื่อเห็นว่าซิสเตมเงียบไปอยู่นานสองนาน เขาก็อดประหลาดใจไม่ได้เนื่องจากสาเหตุที่ชายหนุ่มตอบกลับไปว่าไม่ซื้อก็เพราะเขาต้องการทดลองว่าซิสเตมจะเสนออะไรที่ดีกว่านี้มาให้เขาอีกไหม

และเมื่อผ่านไปอีกสักพัก เสียงหุ่นยนต์ในหัวของเขาก็ดังขึ้นอีกครั้ง

[หากยูสเซอร์คิดว่าหนึ่งหมื่นบาทแลกกับควีนและคริสตัลสี่หมื่นกรัมนั้นไม่คุ้ม]

[ซิสเตมขอเสนอ]

[หากท่านซื้อควีนตอนนี้ รับไปเลยคริสตัลพลังงานจำนวนห้าหมื่นกรัมเพื่อให้ลาวาของท่านสามารถขนย้ายไปยังแฮตเชอรี่ได้]

[และโฆษณาที่ซิสเตมจะโปรโมทดันเจี้ยนสตูดิโอของท่านในช่วงเทศกาลสงกรานต์]

“หือ?” อดประหลาดใจไม่ได้เมื่อได้ยินประโยคสุดท้ายจากซิสเตม ไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าอีกฝ่ายจะสามารถทำเช่นนี้ได้ด้วย

แต่แล้วอยู่ๆ พลันเสียงหวานก็พ่นขำแล้วหัวเราะขึ้นข้างๆ ของเขา “พรืด! ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า”

ชายหนุ่มรีบหันไปยังต้นเสียงทันทีพลางถาม “เธอขำอะไร”

หญิงสาวที่นั่งกุมท้องตัวเองอยู่เนื่องจากกำลังขำอย่างหนักหน่วงก็ตอบกลับเขา “หัวเราะคนโดนต้อนจนจนมุม ฮ่าฮ่า”

“เธอหมายถึงฉันเหรอ” มินรีบถาม ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าอีกฝ่ายรู้อะไร ทำไมถึงบอกว่าเขาโดนต้อนจนมุม

มายรีบโบกมือปฏิเสธทันที “ไม่ใช่ๆ ฉันไม่ได้ถึงนาย ฮ่าฮ่าฮ่า” พลางหัวเราะเสียงดัง

เมื่อได้ยินคำตอบของเธอ ชายหนุ่มก็เลิกคิ้วก่อนจะเข้าใจว่าหญิงสาวหมายถึงใคร มุมปากเขายกยิ้มขึ้นทันทีแล้วจึงเริ่มขยับริมฝีปาก

“ไม่ซ-”

และในจังหวะที่มินกำลังจะปฏิเสธข้อเสนอของซิสเตมเพื่อที่จะดูว่าอีกฝ่ายจะมีอะไรเสนอมาให้อีก เสียงของซิสเตมก็ดังแทรกคำปฏิเสธของเขา

[ยูสเซอร์โปรดไตร่ตรองให้ถี่ถ้วนก่อนจะปฏิเสธ]

[นี่คือข้อเสนอสุดท้ายที่ซิสเตมสามารถให้ได้]

[หากท่านปฏิเสธข้อเสนอดังกล่าวรอบนี้ ซิสเตมจะถือว่าท่านไม่รับข้อเสนอทันที]

“ชิ” เดาะลิ้นอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะกล่าวกับอีกฝ่าย “ก็ได้ ฉันรับข้อเสนอ”

[ยืนยันการทำรายการ]

[สินค้าทั้งหมดถูกเคลื่อนย้ายเข้าไปในดันเจี้ยนเรียบร้อยแล้ว]

[ยูสเซอร์สามารถบริหารทรัพยากรดังกล่าวได้แล้ว]

“เค” ตอบกลับไปโดยไม่ได้สนใจอะไรเพราะมองสิ่งที่ถูกเพิ่มเข้ามาในหน้าต่างโฮโลแกรมสามมิติอยู่ เขาเริ่มจัดการจัดวางควีนและคริสตัลพลังงานทันที

“ต่อไปก็ซื้อตึกในช็อป”

เอ่ยกับตัวเองพลางเปิดหน้าต่างร้านค้าของซิสเตมขึ้นแล้วเลือกไปที่หน้าอาคารซึ่งมีตึกหลากรูปแบบให้เลือกซื้อ

เลื่อนดูอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกดซื้ออาคารทรงไทยที่มีรูปแบบเหมือนกับวัดของศาสนาพุทธ ไม่ว่าจะเป็นตัวโบสถ์ อุโบสถ เจดีย์ ปรางค์ ลานวัด กำแพง โบสถ์ วิหาร หอไตร หอระฆัง ศาลาการเปรียญ รวมทั้งกุฏิ

จัดวางเป็นระเบียบอย่างสวยงามเท่าที่ตนจะสามารถทำได้เนื่องจากเขาไม่ใช่คนประณีตอะไร

“ส่วนเอ็นพีซีก็หึหึ” เมื่อพูดถึงตัวละครที่จะใส่ให้มีบทบาทในดันเจี้ยนแห่งนี้ อดไม่ได้ที่มินจะหัวเราะในลำคอออกมาพลางนึกภาพในหัว

“อยากเห็นหน้าของพวกลูกค้าตอนเห็นเอ็นพีซีพวกนี้แล้ว ฮ่าฮ่า” หัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่งเมื่อพูดถึงเรื่องดังกล่าว

“ฉันว่าน่ารักดีออก” มายเอ่ยขึ้นเมื่อมองเหล่าเอ็นพีซีหลายตัวที่มินซื้อในร้านค้าของซิสเตมแล้วลากลงไปจัดในดันเจี้ยน

“มองไงว่าน่ารัก แปลกจะตาย เธอไม่ว่ามันแปลกเหรอ” ชายหนุ่มหันขวับไปถามหญิงสาวทันทีพลางชี้ไปที่เหล่าเอ็นพีซีที่เขาเพิ่งจะวางลงไปในลานวัด

“ฉันว่าพวกลูกค้าผู้หญิงส่วนใหญ่คงชอบแหละ ส่วนพวกผู้ชายก็คงมองแล้วขำ” เธอตอบด้วยความสัตย์จริงหลังจากที่มองไปที่เหล่าเอ็นพีซีหลายตัวตรงหน้า

“นั่นแหละที่ฉันต้องการ!” โพล่งขึ้นออกมาทันที

“ว่าแต่นายคิดว่ามันจะไม่เป็นไรเหรอ ฉันขอเตือนเอาไว้ก่อนนะว่าขนาดคันคากยังเป็นไม่ได้เลย” เธอถามชายหนุ่ม

“คันคาก? คันคากอะไร” เขาถามกลับอย่างสงสัยเมื่อได้ยินชื่ออันไม่คุ้นหูจากอีกฝ่าย

หญิงสาวพ่นขำออกมา ก่อนจะส่ายมือของตนไปมาพลางกล่าว “หึ ไม่มีอะไรอะ นายไม่ต้องสนใจหรอก ถือว่าฉันไม่ได้พูดแล้วกัน”

“อะไรของเธอ พูดไม่รู้เรื่อง” บ่นอีกฝ่ายก่อนจะกลับไปสนใจกับการสร้างดันเจี้ยนต่อ

ไม่ว่าจะเป็นการกำหนดจุดเทเลพอร์ตที่เหล่าลูกค้าของเขาจะปรากฏตัวขึ้น บทพูดของเหล่าเอ็นพีซี รวมถึงของไคสะเช่นกัน

สามชั่วโมงผ่านไป

“เสร็จสักที!!” มินตะโกนเสียงดังหลังจากกดยืนยันการสร้างดันเจี้ยน พลางกล่าว “จะได้นอนแล้ว”

แต่เมื่อชายหนุ่มหันไปดูนาฬิกาบนหน้าจอสกรีนสมาร์ตโฟนของตน “ฉิบหาย หกโมงแล้ว!!”

มือหนาทั้งสองข้างกุมหน้าตัวเองทันทีแล้วถอนหายใจออกมาอย่างเศร้าสร้อยที่ตนนั้นจะได้นอนไม่ถึงสามชั่วโมงอีกวัน

“เปิดดันเจี้ยนสตูดิโอนี่มันยุ่งจังนะ”

เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเฉยเมยราวกับคนตายพร้อมกับรอยคล้ำใต้ตาที่เริ่มปรากฏขึ้นมาจากการอดนอนมาสองคืนติด

อ่านตอนล่วงหน้าได้ที่ : https://writer.dek-d.com/DungeonCreator/writer/view.php?id=2050019