หลี่ชิงหมิน : โปรดคืนบทพระรองให้ข้า

บทที่ 95 เจตนาสังหาร

“อืม คุณชายหลี่น่าสงสารจริงๆ นี่เป็นเพราะพวกข้าไม่สามารถรั้งรอทุกคนที่หายไปให้กลับมาได้ ด้วยไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นอีกบ้าง ซึ่งคนที่ถูกรายงานว่าสูญหายไป ตอนนี้มีเพียงคุณชายหลี่เท่านั้นที่ปลอดภัย” คนตำแหน่งสูงกว่าแค่นหัวเราะ

คุณชายหลี่ผู้นี้ในสายตาของนางช่างอวดดีจริงๆ ตนเองเป็นเพียงขุนนางระดับต่ำผู้หนึ่งเท่านั้น ทั้งยังเป็นสาเหตุที่ทำให้บุตรของนางต้องจากไปด้วย เขากลับมาที่นี่เพื่อพูดว่าตนเองไม่ใช่คนผิด คนที่ผิดคือเชื้อพระวงศ์งั้นหรือ? ดูเอาเถอะว่าเขาคิดว่าตนเองสูงส่งขนาดไหน 

ด้วยสถานะของเขาแล้ว สมควรที่จะเรียกร้องให้ผู้สูงศักดิ์ต้องรอหรืออย่างไร? ถ้าไม่ใช่ว่าตอนนี้เขากำลังจะกลายเป็นฮูหยินใหญ่ของท่านแม่ทัพ พระนางคงจะสั่งโทษโบยมอบให้เขาไปแล้ว

ไม่สิ! ที่ปล่อยให้บุตรชายของนางต้องตายจากไป อย่างไรเขาก็ควรจะต้องชดใช้ด้วยชีวิตของเขาเช่นกัน!

“กระหม่อมทราบดีถึงความจำเป็นพะย่ะค่ะ เพราะฉะนั้นกระหม่อมจึงไม่รีบกลับไปเป็นภาระให้ขบวนเดินทางของพระองค์ แต่ติดตามแม่ทัพใหญ่เข้าสู่สนามต่อสู้แทน”

“โชคดีที่กระหม่อม “มีประโยชน์” ต่อกองทัพไม่น้อย เดิมทีกระหม่อมชื่นชอบในการทำผงชา ทว่า...หลังจากที่กระหม่อมใช้ความพยายามและความรู้ที่มี ตอนนี้กระหม่อมรู้สึกว่ายังมีเส้นทางการพัฒนาอีกมากที่กระหม่อมยังไม่รู้จัก ในภายหน้า...กระหม่อมย่อมต้องพยายามให้หนักขึ้นอย่างแน่นอนพะย่ะค่ะ”

หลี่ชิงหมินไม่ชอบหาเรื่องใคร แต่เขาก็ไม่คิดจะปล่อยให้ใครมาหาเรื่องเขาได้เช่นกัน พระชายาทำเกินไปตั้งแต่ครั้งก่อน และครั้งนี้พระนางยังคงหาเรื่องเขา ให้เขายืนทำความเคารพอยู่ได้เป็นนานสองนาน ดังนั้น...จะให้เขาเงียบแล้วอดทนอยู่ได้อย่างไร

ชายหนุ่มพูดถึง “ประโยชน์” จากการที่เขาติดตามกองทัพไป ซึ่งสำคัญยิ่งกว่าการที่จะเสี่ยงตายวิ่งกลับมาหาพระชายาแล้วมานั่งทำผงชาให้พระองค์ นอกจากจะไม่มีประโยชน์ต่อประเทศชาติแล้ว เขาก็ยังถูกเอาเปรียบ ถูกลดทอนคุณค่าของตนเองไปเป็นหนึ่งผู้เสมือนเป็นบ่าวรับใช้

แทนที่จะเป็นเช่นนั้น วันนี้เขากลับมา...แม้จะไม่คาดฝัน ทว่า...เขาก็ได้รับตำแหน่งเป็นฮูหยินขั้น 1 จากความดีความชอบนี้ สร้างคุณูปการครั้งใหญ่ ทำให้ผู้บาดเจ็บในอนาคตไม่ต้องทนทรมานอีกต่อไปเมื่อต้องทำการรักษา 

เทียบกันแล้ว...คนที่ต้องการจะเป็นมารดาของอาณาจักรนี้ในอนาคต จะมาใจแคบเอาแต่ใจเพียงเพราะตนเองเสียบุตรชายที่ยังไม่ได้เกิด แถมเหตุผลเป็นเพราะความอ่อนแอทางจิตใจของพระนางได้อย่างไร

คำพูดนี้ไม่เพียงแค่ตบหน้าพระชายาฉาดใหญ่เท่านั้น ยังเป็นการมอบเหตุผลที่พระนางไม่อาจจะพูดอะไรออกมาได้อีก

เขารู้ว่าการพูดออกไปแบบนี้จะทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนกู่ไม่กลับ แต่...ไม่ใช่ว่าความแตกแยกนี้เริ่มต้นมาจากพระชายาหรอกหรือ? อยากให้เขาประจบประแจงต่อ? หรืออยากให้เขาก้มหัวขออภัย? แม้แต่เขาก็ยังไม่รู้เลยว่าจะต้องขออภัยด้วยเหตุผลอะไรเลย...

“คุณชายหลี่พูดได้ถูกต้องจริงๆ ความฉลาดของเจ้านี้ยังคงทำให้ข้ายอมรับได้เหมือนเดิม” 

สตรีผู้สูงศักดิ์แค่นยิ้มหยัน นางกำลังถูกบุรุษตรงหน้าท้าทายอยู่อย่างนั้นหรือ? นิ้วเรียวที่สวมปลวกเล็บยาวกดลงบนเนื้อจนเลือดออกซิบๆ นางไม่คิดมาก่อนเลยว่าหลี่ชิงหมินจะต้องการตอบโต้นางเช่นนี้

“คุณชายหลี่ พูดก็พูดเถอะ หลังจากที่เสียบุตรชายไปแล้ว ข้าก็ไม่สามารถข่มตาหลับได้เลย ข้ารู้สึกว่าอยากจะ “ตาย” ตามบุตรชายของข้าไปเสีย อารมณ์ของข้านี้ไม่สงบเลยแม้แต่น้อย ข้าทำได้แค่หวังว่าเจ้าจะช่วยเหลือก็เท่านั้น”

เมื่อพระนางตั้งสติได้ รอยยิ้มเย็นชาก็ปรากฏขึ้น เจตนาที่แท้จริงของพระนางย่อมเป็นเรื่องนี้ ชิงหมินรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าคนเรียกตนเองมาที่นี่เพื่อชา แต่ความผิดปกติของเรื่องนี้ยังมีอยู่ เขาไม่คิดว่าพระนางจะทำเช่นนี้โดยไม่มีสิ่งใดแอบแฝง

หากคนเรียกเขามาแล้วใบหน้าเต็มไปด้วยความเศร้าหมอง ชิงหมินยังเข้าใจได้ว่าเจ้าตัวอยากจะเริ่มต้นใหม่ ทว่า...สีหน้าของพระชายาตั้งแต่ที่เห็นเขากลับเต็มไปด้วยความโกรธแค้น

ราวกับต้องการจะบอกว่า “ทำไมไม่ตายๆไปพร้อมกับบุตรชายของข้า” อย่างไรอย่างนั้น

หลี่ชิงหมินเข้าใจได้โดยสัญชาตญาณว่าการมาที่นี่ อาจจะเป็น “กับดัก” ชิ้นใหญ่ที่จะมอบให้เขาเป็นการส่วนพระองค์ก็ได้

“ต้องขออภัยพระชายาจริงๆพะย่ะค่ะ เฮ้อ ช่วงเวลาที่ผ่านมาหลายเดือน กระหม่อมใช้ชาทั้งหมดของตนเองเพื่อให้รอดพ้นจากสงครามที่เต็มไปด้วยเลือดและการฆ่าฟัน ดังนั้นตอนนี้จึงไม่เหลือติดตัวเลยแม้เพียงนิดเดียว ต่อให้กระหม่อมอยากจะดื่มชาอีก ก็ต้องใช้เวลาและกระบวนการมากมาย อาจจะต้องใช้เวลาหลายเดือนเพื่อที่จะทำมันขึ้นมาพะย่ะค่ะ”

“อืม ข้าเข้าใจเจ้า อย่างไรก็ตาม...ข้าได้ผงชาโม่ลี่ฮวามาจากบิดาของเจ้าแล้ว แต่ชาโม่ลี่ฮวานี้ ใครก็ชงออกมาไม่ได้เท่ากับที่เจ้าชงจริงๆ เจ้าที่กำลังจะกลายเป็นฮูหยินขั้น 1 จะเต็มใจทำมันเป็นครั้งสุดท้ายเพื่อข้าหรือไม่” 

หญิงสูงศักดิ์กล่าวขึ้นด้วยท่าทางอ่อนแรง พระนางเรียกให้คนนำ “ชาโม่ลี่ฮวา” มาวางตรงหน้า หลี่ชิงหมินขมวดคิ้วเมื่อเห็นของสิ่งนี้

“ชานี้....”

“ทำไมหรือ? บิดาของเจ้ามอบให้ข้าด้วยบอกว่าเป็นชาโม่ลี่ฮวาเหมือนกัน แต่เจ้ากำลังจะบอกว่ามันแตกต่างหรือ?” ครั้งนี้หลี่ชิงหมินจึงเข้าใจ 

ชงชาอะไรนั่นเป็นแค่ข้ออ้างเท่านั้น องค์พระชายารู้ว่าพระนางทำอะไรเขาไม่ได้ แต่พระนางจะต้องทำกับบิดาของเขาที่เป็นเพียงขุนนางระดับต่ำได้อย่างแน่นอน 

พระองค์คงจะข่มขู่ตระกูลหลี่ให้มอบชาโม่ลี่ฮวามาให้ ชิงหมินเชื่อว่าบิดาของเขาอธิบายให้เจ้าตัวเข้าใจแล้วว่าชานี้มีความต่างอย่างไร ถ้าเกิดว่ามันใช้ได้เหมือนกัน...พระนางจะเสียบุตรไปเพราะความเศร้าหมองงั้นหรือ? เห็นได้ชัดว่าพระองค์รู้ดีว่าชานี้ไม่เหมือนกับของชิงหมิน

แต่ก่อนหน้านี้ เรื่องราวมันยังไม่บานปลาย จะเรียกร้องจากใครก็ไม่ได้ พระองค์จะโทษคนอื่นว่าเป็นเพราะพระนางไม่ได้รับชาโม่ลี่ฮวาที่หลี่ชิงหมินทำขึ้นจนเสียบุตรชายงั้นหรือ? มันคงจะเป็นเรื่องหัวเราะให้กับผู้คนเท่านั้น เนื่องจากตอนนั้น...หลี่ชิงหมินถูกมองว่า “ตาย” ไปแล้ว

กลับกัน ในตอนนี้ หลี่ชิงหมินยังอยู่ดี และเขาก็กลับมายืนยันด้วยตนเองว่าชาที่บิดามอบให้นั้นเป็นชาคุณภาพต่ำกว่า เช่นนี้...คนที่จะโดนลงโทษก็คือผู้นำตระกูลหลี่นั่นเอง!!  

ถึงกับกล้าหลอกลวงเบื้องสูง ขนาดพระชายาต้องการดื่มชาเพื่อผ่อนคลายก็ยังทำไม่ได้ โทษนี้จะต้องพรากหัวของผู้นำตระกูลหลี่ไปได้ง่ายๆ

หลี่ชิงหมินหรี่ตาลง ประกายคับแค้นใจปรากฏขึ้นจนแม้แต่เขาก็ควบคุมไม่ได้ ชายหนุ่มทำได้เพียงก้มหน้าของตนเองลง ในขณะที่พระชายาแสยะยิ้มขึ้นมา 

เล่นงานคนที่อยู่ระดับต่ำกว่า พระนางจำเป็นต้องทำเรื่องให้ซับซ้อนด้วยหรือ? ตระกูลหลี่มีดีอะไรกัน? นางจะทำให้พวกเขาได้เห็นถึง “ความต่างชั้น” ในด้านอำนาจเอง!!

“สำหรับเรื่องการชงชา กระหม่อมย่อมต้องชาให้พระองค์ได้แน่นอนพะย่ะค่ะ อย่างไรก็ตาม...พระองค์น่าจะทรงเข้าพระทัยผิดไปแล้วพะย่ะค่ะ”

“หืม? ข้าเข้าใจอะไรผิดงั้นหรือ?”

“พระองค์จ่ายเงินให้บิดาของกระหม่อมไปจำนวนเท่าไรเพื่อชานี้หรือพะย่ะค่ะ”

“จ่ายเงิน....” คนสูงศักดิ์เลิกคิ้ว ในฐานะที่นางเป็นพระชายาคนหนึ่ง จำเป็นต้องจ่ายเงินเพื่อซื้อชาในขณะที่พระนางกำลังป่วยงั้นหรือ? เด็กคนนี้ต้องการจะพูดอะไรกันแน่!!

“กระหม่อมคิดว่าคนที่พระองค์ส่งไปเกิดความเข้าใจผิดกับบิดาของกระหม่อมแน่นอนพะย่ะค่ะ นี่เป็นเพราะชาโม่ลี่ฮวาแบบพิเศษของพวกเราขายหมดไปตั้งนานแล้ว ชาโม่ลี่ฮวาที่เหลือจึงเป็นชาโม่ลี่ฮวาคุณภาพดีทั่วไปเท่านั้น นี่เป็นเหตุผลที่กระหม่อมถามว่าพระองค์จ่ายเงินเพื่อซื้อชาโม่ลี่ฮวาไปเท่าไร”

“ผู้คนจะรู้ดีว่าชาโม่ลี่ฮวาพิเศษของกระหม่อมนั้นมีราคาสูงมาก หากพระองค์จ่ายเงินในราคาที่สูงเช่นเดียวกับชาโม่ลี่ฮวาพิเศษ เช่นนั้นบิดาของกระหม่อมก็ควรจะต้องมาขอรับโทษจากพระองค์ด้วยตนเองเพราะเจตนาต้องการโกงเงินแน่นอนพะย่ะค่ะ แต่ถ้า....คนของพระองค์จ่ายเงินในราคาชาโม่ลี่ฮวาทั่วไป เช่นนั้นก็สมเหตุสมผลแล้ว”

หลี่ชิงหมินแสร้งทำเป็นวิเคราะห์ หากพระชายาต้องการหาเรื่อง เช่นนั้นก็ไปป่าวประกาศได้เลยว่าพระองค์บังคับให้ตระกูลหลี่เอาชาโม่ลี่ฮวาออกมาอย่างไร ทั้งยังไม่ยอมจ่ายเงินแม้แต่เหรียญเดียวด้วย!!

ทุกคนรู้ดีว่าตอนนั้นหลี่ชิงหมินผู้ทำผงชาไม่ได้อยู่ในเมืองหลวง และการประกาศว่าชาโม่ลี่ฮวาหมดไปตั้งนานแล้วไม่ใช่เรื่องที่ประกาศออกมาเงียบๆ 

จู่ๆ หากพระชายาส่งคนมาบอกว่าต้องการชาโม่ลี่ฮวา พระนางสมควรได้รับชาโม่ลี่ฮวาพิเศษด้วยหรือ? พระนางจะไปเอามาจากที่ไหนกัน?

นี่ไม่ใช่บิดาของเขาเป็นคนมาที่พระราชวังเพื่อเสนอชาด้วยตนเองเสียหน่อย เขาอยู่ของเขาเงียบๆใช่ไหม? แล้วพระชายาก็ส่งคนไปบังคับเอาของมา พอได้ของที่ไม่ได้ดั่งใจก็จะมาสั่งลงโทษอีก นี่เป็นความใจแคบแบบไหนกันแน่ล่ะ!!

คำพูดไม่กี่คำของหลี่ชิงหมินทำลายแผนการของพระชายาในครั้งเดียว ก่อนหน้านี้เคยคิดว่าแค่ทำลายตระกูลเล็กๆแค่ตระกูลเดียวจะไปยุ่งยากอะไร แต่....พระนางคงจะประมาทเกินไปหน่อย

คุณชายหลี่ผู้นี้...ไม่ควรเก็บไว้!!

ถ้าเขากลายเป็นฮูหยินขั้น 1 ของแม่ทัพใหญ่จริงๆ ในอนาคตจะต้องเกิดเรื่องขึ้นกับตำแหน่งมารดาของอาณาจักรที่นางคาดหวังแน่ หากปล่อยให้เขาอยู่ข้างกายของแม่ทัพใหญ่ผู้นั้น...เขาจะต้องเป่าหูแม่ทัพใหญ่จนกลายเป็นปรปักษ์กับองค์รัชทายาทสามีของนาง!

“เรื่องเป็นเช่นนี้เองหรือ? ข้าจะเรียกนางกำนัลผู้นั้นมาสอบถามเดี๋ยวนี้” พระชายาโบกมือ ไม่ช้าก็มีนางกำนัลร่างเล็กที่กำลังหวาดกลัวถูกลากเข้ามา

“พะ พระชายา พระชายาเมตตาด้วยเพคะ” นางถูกลากมาต่อหน้าผู้คนเช่นนี้ คงจะมีชะตาถึงฆาตเสียแล้ว 

นางยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าตนเองทำสิ่งใดผิด ทุกคำสั่งของพระชายาล้วนทำตามไม่บกพร่อง แล้วทำไม...

“เจ้าไปที่ตระกูลหลี่ ได้แจ้งชัดเจนหรือไม่ว่าต้องการชาโม่ลี่ฮวาแบบไหน”

“มะ หม่อมฉัน หม่อมฉันแจ้งแล้วเพคะ แต่ว่าพวกเขาไม่มีชาโม่ลี่ฮวาพิเศษแล้วก็เลย...อั่ก!!” นางกำนัลอาวุโสรีบบีบคอไม่ให้นางพูดมากกว่านี้ นางกำนัลตัวน้อยยังใสซื่อเกินไป สิ่งที่นางควรจะทำมีแค่ตอบคำถามที่พระชายาถาม ไม่จำเป็นต้องอธิบายเพิ่มเติมแต่อย่างใด

เห็นความรุนแรงที่เหล่าสตรีในวังใช้กัน ชิงหมินอยากจะเบือนหน้าหนี แต่เขาไม่สามารถทำอย่างนั้นได้ เขารู้ว่าถ้าเขากระพริบตาเดียว นางกำนัลที่จะเป็นพยานการซื้อขายนี้จะต้องถูกฆ่าตายอย่างแน่นอน

“ในเมื่อเจ้าพูดแล้ว เหตุใดจึงได้ชาโม่ลี่ฮวาระดับต่ำนี้มากัน”

“พะ พระชายา หม่อมฉัน...ฮือๆ ไว้ชีวิตด้วยเพคะ หม่อมฉันเพียงแค่พยายามนำชาโม่ลี่ฮวามาให้ได้ ผู้นำตระกูลหลี่ก็บอกว่าเขามีชาโม่ลี่ฮวานี้อยู่ หม่อมฉัน....”

“ไม่ต้องพูดแล้ว!! คุณชายหลี่อยากรู้ว่าเจ้าจ่ายเงินให้กับบิดาของเขาไปเท่าไรเพื่อชานี้”

“มะ ไม่ ไม่ได้...”

เพี๊ยะ!!!

“เจ้าไปในนามของข้า แต่กลับไม่ยอมจ่ายเงินให้ถูกต้องงั้นหรือ? เจ้าอาศัยชื่อข้าเพื่อปล้นชิงผู้คนงั้นหรือ?!!” พระชายาเกรี้ยวกราด พระนางคว้ากาน้ำชาที่อยู่ใกล้ๆแล้วขว้างหัวของนางกำนัลตัวน้อยแตกจนเลือดสาดกระจาย

เป็นภาพที่น่ากลัวยิ่งนัก หลี่ชิงหมินขมวดคิ้ว...เขาไม่เข้าใจเลยว่าสตรีที่รังแกคนของตนเองอย่างโหดร้ายเช่นนี้ ตอนที่เห็นการสังหารของโจรและทหารครั้งแรก เหตุใดจึงทำเป็นไม่เคยชินกันล่ะ

สำหรับเขา การสังหารผู้ช่วยที่ดูแลตนเองมานานเช่นนี้ต่างหากนับว่าเป็นเรื่องโหดร้ายน่ะ!!

“พระชายาเมตตาด้วย...” นางกำนัลตัวน้อยร้องไห้ 

พระชายาใช้นางออกไป ไม่มอบเงิน ไม่พูดอะไรทั้งนั้น ตอนนั้นนางหวาดกลัวมากเพราะพระชายาเหมือนปีศาจร้ายขึ้นไปทุกๆขณะ นางจะมีทางเลือกอื่นได้อย่างไรนอกจากรีบวิ่งไปที่ตระกูลหลี่แล้วเอาชาโม่ลี่ฮวาที่เป็นอะไรก็ได้กลับมา

ใครจะคิดว่าการที่นางตั้งใจรับใช้เช่นนี้จะเป็นการพาตนเองไปสู่ความตาย

“เอาล่ะคุณชายหลี่ นี่เป็นความเข้าใจผิด ข้าจะลงโทษนางกำนัลผู้ต่ำช้าคนนี้เอง...” เสียงเย็นยะเยือกแต่แสดงให้เห็นว่าชีวิตน้อยๆของนางกำนัลไม่อาจรอดพ้นวันนี้แล้ว

หลี่ชิงหมินทำได้เพียงหลับตาข้างหนึ่ง ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นชะตาชีวิตของคนอื่นเท่านั้น....

……………………………………………………….