ผ่านมาเจ็ดวัน เฉินเฟยหย่ามานอนค้างกับไป๋อวี่ทุกคืนไม่เคยขาดอย่างที่เคยว่าไว้จนทำให้บรรดาชายาคนอื่น ๆ รู้สึกอิจฉาไป๋อวี่ขึ้นมากะทันหัน
บ้างคิดไปว่าอ๋องผู้นี้คงจะโดนมนต์ดำหรือไม่ก็ถูกเล่ห์เหลี่ยมจากองค์ชายที่เขาเกลียดชังน้ำหน้าหลอกลวงเป็แน่ แต่ไหนแต่ไรมาร่วมหลับนอนด้วยก็เพราะอยากทำลายความสูงศักดิ์ขององค์ชายต่างแคว้น
หลายครั้งเข้าเริ่มคิดว่าสนุกที่ได้ย่ำยีร่างกายและความรู้สึกของอีกฝ่ายจนหาเวลาไปค้างคืนด้วยบ่อย ๆ แต่ก็ไม่มีครั้งไหนที่เหมือนครั้งนี้
เฉินเฟยหย่านอนกับไป๋อวี่เจ็ดคืนจนลืมว่าต้องไปหาชายาเอกอย่างลู่เยว่ชิง บุตรของขุนนางฝ่ายซ้ายผู้มีสิทธิ์กุมอำนาจการคลังของราชวงศ์ สร้างความไม่พอใจให้กับนางเป็อย่างมาก
เช้าวันนี้จึงมีคำสั่งให้สนมอย่างไป๋อวี่เข้าเฝ้าพระชายาเอกั้แ่เช้าตรู่
ไป๋อวี่โค้งคำนับต่อหน้าลู่เยว่ชิงอย่างอ่อนน้อมรู้ฐานะของตัวเอง พลางระแวดระวังว่าจะมีสิ่งใดเกิดขึ้นหรือไม่
เพียงแค่เห็นใบหน้าของบุรุษผู้งามล่มเมืองก็ทำให้นางโมโหจนเส้นเืปูดขึ้นตรงขมับ เผลอโยนจอกชาใส่ไป๋อวี่
เพล้ง
เสียงจอกชาตกกระทบพื้นเพราะไป๋อวี่เอี้ยวตัวหลบ แล้วรีบก้มหน้าลงกับพื้นพูดว่า “กระหม่อมกระทำสิ่งใดให้พระองค์เคืองพระทัยหรือ”
“เฮอะ เ้า ไม่สมควรจะมาเสนอหน้าตรงนี้เสียด้วยซ้ำ เหตุใด ต่อหน้าข้ายังแสแสร้งแกล้งทำเป็ไร้เดียงสา” ลู่เยว่ชิงแสยะยิ้มมองร่างบางที่ตัวสั่นหวาดกลัว
“อภัยให้กระหม่อมด้วยเถิด กระหม่อมไม่รู้จริง ๆ ว่ากระทำสิ่งใดผิดไป” ไป๋อวี่ยังคงเล่นละครตามบทที่เขียนเอาไว้
“เ้าคงจะลืมไปกระมังว่าต้องเข้ามาคำนับข้าทุกเช้า ดื่มชาที่ข้าเตรียมเอาไว้ให้ แล้วก็อย่าหว่านเสน่ห์ใส่ฝ่าาให้มากนัก” นางบีบแก้มของไป๋อวี่ แสยะยิ้มเยือกเย็น แล้วสั่งให้คนเตรียมถ้วยโอสถยื่นให้ “เห็นว่าเ้าไม่สบาย ดื่มให้หมดเถิด คิดเสียว่าข้าเป็พี่สาวที่คอยดูแลเ้ายามเจ็บป่วย”
เฮ้อ คนในตำหนักอ๋องนี่เป็อะไรกันไปหมด เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย ที่แห่งนี้มีจิตแพทย์หรือไม่ ไป๋อวี่คิดในใจรีบก้มหัวแนบพื้นขอโทษพระชายาอีกครั้งพลางรับถ้วยโอสถสีดำกลิ่นแรงจากนางกำนัล
เขามองทุกคนที่กำลังลุ้นให้ดื่มโอสถถ้วยนี้จนคิดว่าแปลกเกินไป จึงพูดว่า “ขอบพระทัยพระชายา กระหม่อมจะดื่มให้หมดเพื่อตอบแทนความมีน้ำใจของพระองค์”
ครั้นได้เห็นรอยยิ้มของลู่เยว่ชิง เขายกถ้วยโอสถขึ้นเตรียมจะดื่ม แต่แล้วอาการเจ็บหัวใจก็กำเริบขึ้นมาอีกครั้ง
ตึกตัก ตึกตัก
มือของไป๋อวี่สั่นจนถ้วยโอสถตกลงพื้น เขากุมหน้าอกของตัวเองแล้วล้มลงนอนด้วยความเ็ป พลางกระซิบว่า “หลิวเมิ่ง ขอเบิกเืห้าสิบคะแนนเดี๋ยวนี้”
เมื่อได้ของที่้าแล้ว ไป๋อวี่ก็กระอักเืต่อหน้าพระชายาในทันทีแล้วแกล้งหมดสติไปเหมือนวันนั้น พลันได้เห็นสีหน้าพึงพอใจของลู่เยว่ชิงที่ปิดไว้ไม่มิด
โอสถนี้คงจะเป็ยาที่ทำร้ายร่างกายของไป๋อวี่มาตลอดสินะ น่าสงสารจริง ๆ เขาคิดในใจ หูสองข้างได้ยินเสียงนางกำนัลรีบกุลีกุจอช่วยกันพาร่างของไป๋อวี่กลับมาที่เรือนน้อย โดยไม่สนใจจะเรียกหมอหลวงมาตรวจอาการ
แต่ช่างมันเถอะ เพราะไป๋อวี่คนนี้ไม่สนใจอะไรเทือกนั้นอยู่แล้ว ดีเสียอีกที่เวลานี้จะมีเวลาว่างได้ทำสิ่งที่ตนเองชอบ ได้แต่หวังว่าคนที่ไม่อยากเห็นหน้ามากที่สุดจะไม่โผล่มาตอนนี้
ผ่านไปสามวัน
ระบบผู้ช่วยปรากฏตัวขึ้นอย่างเคย
“โฮสต์ เนื้อเื่ตอนต่อไปจะต้องลงไปเก็บดอกบัวมาถวายให้พระชายาแล้วจมน้ำเพราะไม่มีใครรู้ว่าไป๋อวี่ว่ายน้ำไม่เป็” หลิวเมิ่งทวนให้เขาฟังพลางเปิดคลังสะสมของประกอบฉากให้ดู เผื่อว่าไป๋อวี่จะแลกคะแนนกับของข้างในนั้น
“แค่นั้นเอง ไม่ต้องแลกหรอก” ไป๋อวี่ส่ายหน้าแต่เปิดคลังของกินที่อยู่ทางด้านซ้ายเลือกชุดชาบูหมาล่าพร้อมทานหนึ่งชุดอย่างอารมณ์ดี
จนกระทั่งถึงเวลาที่ไป๋อวี่ถูกเรียกให้ไปพบพระชายาเอกที่ศาลาสระบัวอีกครั้ง
ในศาลาแห่งนั้น เฉินเฟยหย่ากำลังคลอเคลียบรรดาชายาของตนอย่างไม่สนสายตาของนางกำนัลบ่าวรับใช้คนสนิท
อ๊าก อยากได้น้ำยาล้างตา แต่เสียดายไม่มีให้แลกซื้อ ไป๋อวี่ส่ายหน้าถอนหายใจ แล้วก้มหน้าเข้าไปหาทุกคนอย่างเจียมตัว เพราะเป็คนเดียวที่ไม่มีพรรคพวกข้างกายหรือแม้แต่บ่าวรับใช้
“มาแล้วหรือ” ลู่เยว่ชิงเอ่ยปากทักแล้วหันไปออดอ้อนเอาใจเฉินเฟยหย่าต่อ พยายามนัวเนียเพื่อแสดงความเป็เ้าข้าวเ้าของ ถือตัวเป็สตรีผู้กุมอำนาจใหญ่ที่สุดในตำหนักแห่งนี้
“ชายาของข้าอยากได้ดอกบัวสีขาว เ้ารีบไปเก็บมาถวายเร็วเข้า” เฉินเฟยหย่าออกปากสั่งไป๋อวี่ ทั้ง ๆ ที่รอบตัวก็มีบ่าวรับใช้หลายคนยืนรอฟังคำสั่ง
“เสด็จพี่ น้องก็อยากได้ดอกบัวมาประดับไว้ที่ห้องนอนเหมือนกันนะเพคะ” เสียงหวานสดใสจากชายารองดังขึ้น
“น้องลี่กันของข้าก็ด้วยหรือ แล้วเ้าล่ะสวีต้าเหนิงอยากได้หรือไม่” เฉินเฟยหย่าปรายตามองชายารองทั้งสองคนพลางรอฟังคำตอบ
การกระทำแสนอ่อนโยนต่อหน้าสตรีทำให้ไป๋อวี่หน้ามุ่ย
ไอ้คนเสแสร้ง
ดูเหมือนพวกนางจะไม่รู้เลยว่าเฉินเฟยหย่ามีด้านที่โเี้เ็าซ่อนอยู่มากกว่าที่เคยเห็น และด้านนั้นก็ถูกเปิดเผยให้ไป๋อวี่ได้ัั เขาถูกส่งไปที่เรือนเล็กที่อยู่ห่างไกลก็เพราะเฉินเฟยหย่าจงใจจะระบายอารมณ์ดิบเถื่อนกับไป๋อวี่แต่เพียงผู้เดียว
“ดอกบัวมากมายถึงเพียงนั้น กระหม่อมเกรงว่าเก็บคนเดียวคงจะไม่ไหว ให้บ่าวรับใช้ช่วยสักคนได้หรือไม่” ไป๋อวี่ถามเฉินเฟยหย่า ไม่ได้คาดหวังจะได้รับความช่วยเหลือแต่บทนิยายมาแบบนั้น และคำตอบที่ได้ก็คือ
“เ้าไม่เห็นหรือว่าบ่าวรับใช้ต่างมีงานล้นมือ ไม่มีผู้ใดว่างเช่นเ้า เหตุใดยังถามไม่รู้ความ ความคิดเลอะเลือนถึงเพียงนี้เชียวหรือ” อ๋องหน้าตายถอนหายใจ
“เช่นนั้นรอกระหม่อมสักสามวันคงจะเก็บไปถวายให้พระชายาได้จนครบ อย่าถือสาหาความกับความล่าช้าของกระหม่อมก็แล้วกัน” เขาเอ่ยต่อปากต่อคำ
เพราะลืมตัว จึงรีบพูดเสริมต่อ “กระหม่อมแค่กลัวว่าจะตกน้ำเพราะว่ายน้ำไม่เป็ ตอนวัยเยาว์เคยจมน้ำมาก่อน ฝ่าา กระหม่อมขอบ่าวรับใช้ไปเป็เพื่อนสักคนได้หรือไม่”
เหตุการณ์จมน้ำเกิดขึ้นเมื่อไป๋อวี่มาถึงที่แคว้นแห่งนี้่แรก ๆ วันนั้นเขากำลังเดินอยู่เพียงลำพัง จู่ ๆ เฉินเฟยหย่าก็เข้ามาแกล้งผลักตกสระบัว โชคดีที่วันนั้นเหอเสวี่ยอิงมาช่วยได้ทันเวลาจึงเอาชีวิตรอดมาได้
ครั้นพูดถึงเื่นี้แล้ว เฉินเฟยหย่ากลับนิ่งเฉยเพราะจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตนเองเป็คนผลักไป๋อวี่ และวันนี้ก็ยังทำตัวใจร้ายเหมือนเดิมด้วยการให้ไป๋อวี่นั่งเรือน้อยไปเก็บดอกบัวกลางสระน้ำเพียงลำพัง
เมื่อเรือไม้ลอยออกมาไกลจากฝั่งแล้ว ไป๋อวี่รู้สึกราวกับว่าได้รับอิสระ ดึงดอกบัวหลากหลายสีขึ้นมาไว้บนเรือเพียงพริบตาเดียวก็ได้จำนวนครบตามที่เหล่าชายา้าแล้ว รอก็แต่เพียงฉากจมน้ำเท่านั้น
“หลิวเมิ่ง อีกนานไหม” ไป๋อวี่ถามระบบช่วยเหลือ หันหลังให้ฝั่งศาลาเพื่อไม่ให้ใครเห็นว่ากำลังนั่งกินน้ำแข็งใสอย่างเอร็ดอร่อยพลางดูปลาในน้ำแหวกว่ายไปมา
“อีกหนึ่งก้านธูปขอรับ” หลิ่วเมิ่งดูเวลาแล้วยื่นไอติมโมจิไส้ถั่วแดงให้ไป๋อวี่สองก้อน
ขณะกำลังพูดคุยกับหลิวเมิ่งเพลิน ๆ ระบบช่วยเหลือก็ร้องเตือนขึ้นมาว่าได้เวลาเข้าฉากสำคัญแล้ว
ด้านหลังเรือลำน้อยมีมือของคนสองคนเกาะที่ขอบเรือแล้วเขย่าอย่างแรงหวังจะให้ไป๋อวี่ตกน้ำ
คนที่อยู่ในศาลาไม่มีใครสนใจไป๋อวี่เลยสักคนเพราะมัวแต่นัวเนียอย่างออกรสใต้แสงตะวันร้อนแรง บ่าวรับใช้หันหน้าหนีไปอีกฝั่งหนึ่งเพราะรู้สึกเขินอายแทนที่ได้เห็นภาพเช่นนั้นของเ้านาย
ตัวของไป๋อวี่ไม่ทันได้ส่งเสียงร้องใด ๆ ก็ตกลงไปในน้ำตามแผนของใครบางคนในศาลา
เมื่อลงไปใต้น้ำแล้ว ไป๋อวี่มองหน้าบ่าวรับใช้สองคนที่ซ่อนตัวอยู่ด้านหลัง แล้วสั่งให้หลิวเมิ่งจำหน้าไว้ให้ชัด ๆ เพื่อจะได้ไปสืบว่าเป็คนของใครในวันหลัง แล้วเริ่มการละครฉากจมน้ำต่อ
มือสองข้างและเสียงร้องขอความช่วยเหลือของไป๋อวี่ทำให้คนที่อยู่ในศาลาหยุดพักกิจกรรมชั่วคราวมองมาทางต้นเสียง
“ช่วยด้วย” ไป๋อวี่ร้องเพียงครั้งเดียวเพื่อเก็บลมหายใจไว้อยู่ใต้น้ำเพราะเขาต้องรอจนกว่าใครสักคนจะมาช่วยเหลือ
เวลานี้ร่างของไป๋อวี่จมหายไปใต้น้ำเรียบร้อย แต่้าศาลายังคงนิ่งเฉย เหล่าชายากังวลใจเล็กน้อย ไม่อยากจะเชื่อว่าคนอย่างไป๋อวี่จะว่ายน้ำไม่เป็ และคนที่นิ่งสุดกลับเป็เฉินเฟยหย่าที่คิดว่าองค์ชายจากโพ้นทะเลกำลังกลั่นแกล้งเพื่อเรียกร้องความสนใจจึงคิดจะปล่อยเอาไว้อย่างนั้นครู่หนึ่ง
หากแต่ว่า ใครบางคนที่เดินมาทางนี้พอดีเห็นผิดสังเกตจึงะโลงไปในน้ำเพื่อช่วยเหลือไป๋อวี่โดยไม่สนใจสายตาของทุกคน
3K
![ทะลุมิติมาเป็นท่านลอร์ด แต่ขอโทษที... ผมมีระบบสร้างฐาน [RTS] ระดับแชมป์โลก!](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1783420841_83693545.webp)
