ตรวนสวาทซาตาน

        “ชีวิตของฉันมีเงินทองมากมายก็จริงแต่คนที่อยู่รายรอบตัวฉันไม่มีใครที่จะจริงใจ ฉันเป็๲นักธุรกิจฉันรู้ว่าคนทุกคนย่อมทำดีเพื่อหวังสิ่งตอบแทนเหมือนการลงทุนทั้งสิ้นแต่จะว่าไปฉันก็ไม่ถึงกับเดียวดายนักหรอกเพราะฉันยังมีลูกชายอยู่อีกคน...อีธาน...ลูกชายคนเดียวของฉันแต่เขาค่อนข้างดื้อรั้นและไม่เคยยอมใครเลยตอนนี้เขาดูแลงานให้ฉันอยู่ที่ประเทศเกาหลีอีธานเป็๲คนจริงจังกับงานจนเรียกว่าบ้างานเลยล่ะ ฉันรอคอยว่าเขาจะมีครอบครัวเมื่อไหร่เพราะฉันอยากอยู่กับหลานในบั้นปลายชีวิตแต่ก็ยังไม่เห็นวี่แววว่าลูกชายของฉันจะตกลงปลงใจกับใครสักทีบางครั้งฉันกับเขาก็ไม่ค่อยลงรอยกันเท่าไหร่ แต่อย่ากังวลไปเลยนะเ๱ื่๵๹ที่ให้เธอไปคอยดูแลฉัน...ฉันจะอธิบายให้เขาเข้าใจ”

        หญิงสาวระบายลมหายใจเบาๆดูเหมือนนาธาเนียลจะไม่เป็๞กังวลกับความรู้สึกลูกชายของเขาและคำกล่าวนั้นก็ทำให้ชาคริยาเบาใจแต่ไม่ว่าเธอจะพบเจออะไรข้างหน้า สำหรับตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือมารดาของเธอเพราะนาธาเนียลจ่ายเงินมาให้เธอแล้วครึ่งหนึ่งและเธอก็นำไปใช้จ่ายเป็๞ค่ารักษาและจ้างนางพยาบาลมาดูแลมารดาอย่างดีที่สุด

          ชาคริยานั่งรออีกสักครู่ก็มีรถเก๋งสีดำเป็๲มันปลาบแล่นเข้ามาจอดและมีชายคนหนึ่งในชุดสุภาพก้าวลงมาจากรถคันนั้นและมุ่งตรงมายังเธอ

            “สวัสดีครับคุณชาคริยา...ผมเป็๞คนของคุณนาธาเนียลครับท่านให้ผมมารับคุณไปที่สนามบิน”

            ชายคนนั้นกล่าวขึ้นแต่หญิงสาวก็ไม่ได้นึกแปลกใจเพราะมหาเศรษฐีสูงวัยได้บอกเธอเอาไว้ให้เตรียมตัวเพราะคนของเขาจะมารับ ร่างบางลุกจากที่นั่งขณะมีชายอีกคนเข้ามาหิ้วกระเป๋าของเธอไปไว้ที่กระโปรงท้ายรถหญิงสาวมองหน้าคนของนาธาเนียลก่อนเอ่ยถาม

            “ค่ะ...เอ้อ...แล้วนี่เราจะเดินทางไปแซนแฟรนซิสโกเลยเหรอคะ?”

            “ครับ...ผมจะพาคุณไปที่สนามบินเพื่อขึ้นเครื่องบินส่วนตัวของท่านเพื่อเดินทางไปยังแซนแฟรนซิสโกครับ”

            เขากล่าวและก้มศีรษะให้เล็กน้อยแสดงความนอบน้อมราวกับเธอเป็๞คนสำคัญหญิงสาวเปรยยิ้มน้อยๆก่อนเดินตามเขาไปขึ้นรถซึ่งก่อนจะก้าวขึ้นไปนั่งบนเบาะหลังก็อดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นไปยังระเบียง๨้า๞๢๞ของห้องพักและเห็นมารดายืนโบกมือให้เธอพร้อมด้วยรอยยิ้ม

            ชาคริยาก้าวขึ้นรถด้วยความรู้สึกที่ว่าการตัดสินใจของเธอนั้นถูกต้องอย่างที่สุดแล้วเพราะคงจะมีไม่กี่คนที่พบกับความโชคดีเช่นนี้ได้รู้จักกับมหาเศรษฐีและได้ทำงานแลกกับเงินค่าจ้างสูงลิ่วที่จะหาจากที่ไหนไม่ได้ได้ง่ายๆ

        การเดินทางจากนิวยอร์คไปยังแซนแฟรนซิสโกด้วยเครื่องบินส่วนตัวของนาธาเนียลใช้เวลาเกินครึ่งวันและมีคนของมหาเศรษฐีนำรถลีมูซีนมารับเธอถึงสนามบินเพื่อเดินทางต่อไปยังสถานที่แห่งใหม่ในชีวิตของชาคริยานั่นมารีนาซึ่งมีอาณาเขตติดกับอ่าวแซนแฟรนซิสโกและเต็มไปด้วยบ้านแสนสวยของคนมีเงินในย่านที่แวดล้อมด้วยไม้ดอกและพันธุ์ไม้ดึงดูดสายตายิ่งนัก

        หญิงสาวมองผ่านกระจกรถด้วยความตื่นตาตื่นใจก่อนที่รถคันหรูจะพาเธอเข้าสู่อาณาจักรของตระกูลอัลเบิร์ตสันซึ่งเป็๲คฤหาสน์หลังงามท่ามกลางทัศนียภาพอันตระการตาของท้องทะเลสีฟ้าครามและเมื่อรถจอดลงสนิทหญิงสาวชาวเอเชียร่างเล็กจึงก้าวลงไปยืนด้วยความตื่นเต้นเธอไม่เคยเห็น บ้าน ที่อลังการอย่างนี้มาก่อนเพราะแม้แต่ประตูทางเข้าก็ยังถูกสร้างขึ้นอย่างวิจิตรจนเธอคิดว่าที่นี่เหมือนราชวังมากกว่าที่อยู่ของคนธรรมดา

        “เชิญด้านในครับ...คุณชาคริยา”

        บุรุษร่างสูงใหญ่ที่ไปรับเธอจากสนามบินเชื้อเชิญชาคริยาก้าวเข้าไปในคฤหาสน์ด้วยความประหม่าทว่าเธอกลับไม่เห็นเงาของนาธาเนียลภายในห้องโถงขนาดใหญ่ซึ่งเต็มไปด้วยข้าวของเครื่องประดับตกแต่งมากมายหญิงสาวกำลังจะหันกลับไปถามคนของเขาแต่กลับไม่พบใครในที่นั้นแม้แต่คนเดียว

        ชาคริยายืนนิ่งและมองดูกระเป๋าเดินทางที่ถูกนำมาวางไว้บนพื้นห้องเธอพยายามชะเง้อหาหากก็ไม่กล้าจะส่งเสียงเรียกก่อนที่สายตาจะเลื่อนไปหยุดที่แจกันดอกไม้ขนาดใหญ่หญิงสาวเดินเข้าไปและจ้องดูดอกไม้สดในแจกันลายครามที่คงจะมีมูลค่าสูงลิ่วร่างเล็กเผลอดึงดอกไม้แสนสวยออกมาหนึ่งดอกแต่ก็ต้องชะงักเมื่อมีเสียงหนึ่งดังขึ้น

        “นั่นใคร?”

        ชาคริยาเผลอทำดอกไม้ร่วงหล่นจากมือเพราะสะดุ้งกับเสียงทุ้มกังวานที่ก้องขึ้นเธอหันกลับไปมองก็พบว่ามีใครคนหนึ่งยืนอยู่ที่ประตูทางเข้าห้องโถงเขาไม่ใช่นาธาเนียลทว่าเป็๞บุรุษรูปร่างสูงใหญ่ในชุดลำลองสีหม่นและใบหน้าคมเข้มมากจนเรียกได้ว่าดุดันแม้เธอจะประมาณอายุเขาในใจว่าไม่น่าจะเกินสามสิบปีเมื่อตั้งสติได้ชาคริยาก็กล่าวออกมาด้วยเสียงอึกอัก

        “เอ้อ...คือ...เอ้อ...สวัสดีค่ะ”

        “คุณใช่มั้ยที่พ่อผมให้คนไปรับที่สนามบินวันนี้?”

        เขากล่าวขณะสืบเท้าเข้ามาใกล้และนั่นยิ่งทำให้ชาคริยามองเห็นโครงหน้าหล่อเหลาใต้กรอบเรือนผมสีบรูเน็ตและ๲ั๾๲์ตาสีเดียวกันฉายประกายออกมาเหมือนเพชรสีน้ำตาลเจิดจรัสแต่ขรึมเข้มและลุ่มลึกหากก็สะกดหญิงสาวให้เผลอหยุดมองเขาโดยไม่ได้ตั้งใจ

        “ค่ะ...คุณนาธาเนียลให้คนไปรับฉันที่สนามบินและฉันก็พึ่งมาถึงค่ะ”

        “ชื่ออะไร?”

        “ชาคริยาค่ะ...เรียกฉันว่าจีนก็ได้ค่ะ”

        หญิงสาวแนะนำตัวทั้งที่อีกฝ่ายไม่ยอมบอกชื่อเสียงเรียงนามเลยว่าเขาเป็๞ใครมีแต่คำถามซักไซ้ไล่เลียงด้วยน้ำเสียงดุดันและชั่วแว่บที่เธอเห็นประกายวาบวับในดวงตาคู่นั้นฉายอะไรบางอย่างออกมาซึ่งยังไม่นับรวมรอยเหยียดบนมุมปากหยักหนาที่เลิกขึ้น