แทนคุณผู้กำกับการหนุ่ม เพื่อนสนิทของเ้าของไร่เข้ามาสอบปากคำหญิงสาวเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดผู้กำกับการหนุ่มมั่นใจว่าคดีของหญิงสาวเกี่ยวข้องกับคดีที่เขากำลังทำอยู่และตอนนี้เธอกำลังตกอยู่ในอันตราย
หลังสอบปากคำเขาได้อธิบายให้เธอเข้าใจเกี่ยวกับเื่ที่เธอกำลังเจอการแจ้งความเื่นี้เธอจะไม่ได้รับความยุติธรรมเพราะเื่ที่เกิดมีผู้มีอิทธิพลในท้องที่ทั้งข้าราชการและนายทหารระดับสูงเข้ามาเกี่ยวข้องการเอาผิดกับคนพวกนี้ถือว่ายาก พวกมันสามารถใช้เส้นสายอำนาจที่มีทำเื่ใหญ่ให้กลายเป็เื่เล็กได้
“หลังจากนี้คุณจะต้องระวังตัวให้มาก ทางตำรวจจะช่วยกันสืบหาความจริงให้ได้หลักฐานแ่าแล้วเข้าจับกุมพวกมันแบบถอนรากถอนโคนทันที”
“ฉันเชื่อใจคุณได้ใช่มั้ยคะคุณตำรวจ” เธอถามเพื่อความมั่นใจ
“ครับถึงจะยากที่จะขอให้คุณมาเชื่อใจแต่ผมสัญญาว่าจะทำให้เต็มที่เพื่อทวงความยุติธรรมให้กับผู้เสียชีวิตทั้งหมด”
“ขอบคุณมากนะคะ”
“มันเป็หน้าที่ของผมอยู่แล้วครับ ทางที่ดีผมอยากให้คุณอยู่ที่นี่รักษาตัวให้หายดีเสียก่อนค่อยกลับกรุงเทพนะครับ
กระเป๋าของคุณถูกพวกมันเอาไปหมด ยกเว้นไอ้นี่” ผู้กำกับหนุ่มยื่นซากกล้องถ่ายรูปสุดรักสุดหวงส่งคืนให้เธอ”
“ผู้กำกับคะฉันเป็ห่วงแม่ที่อยู่กรุงเทพค่ะ เื่นี้พอจะทำอะไรได้บ้างมั้ยคะ จากเหตุการณ์ที่เจอเมื่อคืนกับที่คุณเล่าให้ฟังเมื่อกี้ฉันกลัวพวกมันจะตามไปที่อยู่ในบัตรประชาชนจนเจอแม่กับน้องชายของฉัน”
“เื่นี้ผมจะดำเนินการส่งสายตรวจไปคอยดูแลให้นะครับไม่ต้องเป็ห่วง”
“แล้วถ้าฉันจะกลับกรุงเทพเลยได้มั้ยคะ”
“ได้ครับ ถ้าคุณอิ้งค์้าผมจะประสานงานให้แต่ผมว่ารอให้ขาของคุณหายดีก่อนดีกว่ามั้ยครับกลับไปสภาพนี้คนที่บ้านจะไม่เป็ห่วงแย่เหรอครับ”
“ถ้าอย่างนั้นฉันขอคิดดูก่อน ขอนามบัตรของคุณไว้ด้วยนะคะ”
“พ่อเลี้ยงมีเบอร์ผมอยู่ หากคุณ้าติดต่อกับผมบอกเขาได้เลยวันนี้ขอบคุณมากนะครับสำหรับข้อมูล ผมขอตัวกลับก่อนขอให้หายไวไวครับ”
“ค่ะ”
หลังผู้กำกับการหนุ่มกลับไปแล้ว อังวรีเอาแต่หมกตัวอยู่ในห้องในหัวคิดถึงแต่เื่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นภาพเหตุการณ์นักท่องเที่ยวถูกยิงวนฉายซ้ำ ๆ เธอไม่สามารถหลุดออกจากภวังค์ฝันร้ายนี้ไปได้เลย
ฟากอังวรีหลังปล่อยให้อยู่คนเดียวมาหลายชั่วโมงพ่อเลี้ยงหนุ่มนึกเป็ห่วงจึงกลับขึ้นไปดู ภาพหญิงสาวนั่งร้องไห้เหม่อลอยมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างคนไร้สติขนาดเขาเปิดประตูเดินเข้ามาเธอยังไม่รู้ตัวเลย เห็นเธอเป็เช่นนี้เขาเองก็ไม่รู้จะปลอบเธออย่างไรดี
ก็เห็นคนถูกฆ่าตายต่อหน้าต่อตาใครมันจะลืมกันได้ง่ายๆเธอคงใและช็อกจากสิ่งที่เกิดขึ้นมาก เขานั่งอยู่เป็เพื่อนเงียบๆมองดูเธอไม่ห่างปล่อยให้เธอร้องไห้จนพอใจอยู่นาน เมื่อเห็นเธอเริ่มเหนื่อยและเริ่มหยุดร้องแล้วจึงเทน้ำให้เธอดื่ม
“ร้องพอหรือยังครับ”เขาถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“ค่ะ” ใบหน้าสวยพยักหน้าทั้งน้ำตา
“ผมพาคุณออกไปสูดอากาศด้านนอกหน่อยดีกว่าขืนอุดอู้อยู่แต่ในห้องแบบนี้มีแต่จะทำให้คุณเศร้า”
เมื่อทนเห็นเธอในสภาพนี้ต่อไปไม่ไหวจึงถือวิสาสะอุ้มพาเธอลงไปเปลี่ยนบรรยากาศด้านล่าง
“อุ๊ย! นี่ ทำไมคุณชอบอุ้มฉันจัง” เธอบอกเสียงอู้อี้
“ผมไม่ได้ชอบ แต่ผมสะดวกแบบนี้”
“แต่ฉันไม่ได้สะดวกด้วย”
“ไม่สะดวกอะไรเห็นมั้ยว่ามันลดเวลาได้เยอะเลย” ร่างบางถูกอุ้มลงมาด้านล่างตอนแรกเขาแค่จะพาเธอลงมานั่งที่ห้องรับแขกแต่เปลี่ยนใจพาเธอมานั่งในรถเอทีวีประจำตำแหน่งแทน
89
