ทั้งธานันต์และธนอินทร์เดินทางมาถึงแคว้นพันธุในเวลาพกค่ำ
“เพราะเ้าคนเดียว มัวแต่ล่ำลาลูกน้องอยู่นั่นแหละ ทำให้พวกเราเสียเวลาอยู่ที่ดินแดนทะเลทรายนานเกินไป เลยมาถึงที่นี่ค่ำเลยเห็นมั้ย” ธานันต์บ่น
“เอาน่า เ้าอย่าบ่นอีกได้มั้ย ตอนนี้ข้าหิวอีกแล้วน่ะ” ธนอินทร์ไม่มีแรงเถียง
“นั่นไง ชาวพันธุยังเปิดร้านขายของอยู่เลย และดูเหมือนวันนี้เขามีพิธีเฉลิมฉลองอะไรก็ไม่รู้ มีจุดพลุด้วย”
“พวกเราเข้าไปในร้านขายอาหารก่อนเถอะ แล้วค่อยถามเขาดีมั้ย ตอนนี้ตาข้าเริ่มลายแล้ว”
ทั้งคู่เข้าไปในร้านขายอาหาร ธนอินทร์รีบสั่งอาหารทันที ในขณะที่ธานันต์เดินไปถามหญิงชาวบ้าน
“ที่นี่เขาเฉลิมฉลองอะไรกันหรอคะ”
“อ้าวไม่รู้หรอกหรอ วันนี้เขาจัดพิธีอภิเษกระหว่างเ้าชายพันธุพัฒน์กับเ้าหญิงซาติกานต์ไง เห็นว่าจัดกะทันหันแต่ก็จัดยิ่งใหญ่อย่างสมเกียรติ ชาวแคว้นพันธุเลยร่วมฉลองไปด้วย”
“อภิเษกหรอคะ” ธานันต์ใ
“ใช่แล้วล่ะ มีขบวนแห่ให้ชาวเมืองให้เห็นพระพักตร์ของเ้าหญิงซาติกานต์ด้วย ทรงงดงามสมคำเล่าลือจริงๆ”
ธานันต์รีบเล่าสิ่งที่ได้ยินให้ธนอินทร์ฟังทันที พากันไปเช่าบ้านพักค้างคืนชั่วคราวกันก่อน มีแผนว่าจะรีบลอบเข้าวังเพื่อสอบถามเื่นี้ให้กระจ่าง
*****************************************
เช้าวันรุ่งขึ้น ธนอินทร์กับธานันต์รีบลอบเข้าวัง โดยธนอินทร์ปลอมเป็ทหารแคว้นพันธุ ส่วนธานันต์ปลอมเป็นางกำนัล ธานันต์ได้บอกนางกำนัลคนอื่นว่าตนเพิ่งมาใหม่และมีคำสั่งให้ไปปรนนิบัติเ้าหญิงซาติกานต์แต่ไม่รู้จักทางไปห้องบรรทมของทั้งสองพระองค์ นางกำนัลคนนั้นจึงบอกทางให้ เมื่อธานันต์รับรู้แล้วจึงรีบพาธนอินทร์หาห้องบรรทมทันที พอทั้งสองแอบเข้าไปในห้องก็ใสุดขีด เพราะในตอนนี้ทั้งสองได้เห็นเ้าหญิงซาติกานต์ทรงกรรแสงจนพระเนตรบวม อีกทั้งยังทรงนั่งโดยถูกมัดติดกับเก้าอี้ตั้งอยู่กลางห้องบรรทม
“เกิดอะไรขึ้นเพคะ ใครทำกับพระองค์แบบนี้เพคะ” ธานันต์สอบถาม
“ธานันต์! ช่วยเราด้วย เ้าชายพันธุพัฒน์ไม่ใช่คนดีอย่างที่คิดหรอกนะ เขาหลอกให้เราอภิเษก ให้ทานยาปลุกกำหนัด และย่ำยีเรา เรามีชะตากรรมเหมือนน้องสาวเลย ฮือฮือ” เ้าหญิงซาติกานต์ทรงโกหกเพื่อให้ธานันต์ไปฆ่าเ้าชาย
“ทำไมเ้าชายทรงเ้าเล่ห์แบบนี้ และกระทำต่อพระองค์อย่างป่าเถื่อนที่สุด ปล่อยไว้ไม่ได้แล้ว” ธานันต์หยิบดาบจากธนอินทร์ แล้วบอกว่า “เ้าช่วยแก้มัดเ้าหญิงก่อน เดี๋ยวเราจะไปจัดการเ้าชายเดี๋ยวนี้” ธานันต์รีบออกไปโดยไม่รอคำตอบใดๆ
ทางด้านธนอินทร์รู้สึกเื่นี้มันดูแปลกๆ แต่ก็นั่งลงเพื่อแกะเชือกให้เ้าหญิง
มินธะเข้ามาเห็นพอดี “เ้าจะทำอะไรน่ะ ธนอินทร์”
“อ้าว จะรีบแกะเชือกให้เ้าหญิงไง”
“อย่าแกะนะ พระนางตั้งใจจะฆ่าตัวตาย และเื่นี้มันเป็แผนขององค์พ่อหลวงไม่เกี่ยวกับเ้าชาย เ้าชายยอมมีอะไรกับพระนางเพื่อรักษาชีวิตพระนางไว้” มินธะสั่งห้าม
“งั้นไม่ได้การแล้ว ธานันต์กำลังจะไปฆ่าเ้าชาย รีบไปห้ามเร็วเข้า”
“ฝากดูเ้าหญิงด้วย อย่าให้เ้าหญิงฆ่าตัวตายเด็ดขาด” มินธะรีบวิ่งออกไปทันที
*****************************************
ธานันต์ถือดาบมุ่งตรงไปหาเ้าชายพันธุพัฒน์ที่กำลังยืนคิดอะไรอยู่ ณ อุทยานดอกไม้
“ทำไมพระองค์ถึงมีสองหน้าอย่างนี้ล่ะเพคะ ทำไมพระองค์ถึงกระทำย่ำยีเ้าหญิงซาติกานต์ได้ เสียแรงที่หม่อมฉันเคยช่วยพระองค์ไว้ ถ้ารู้อย่างนี้ หม่อมฉันน่าจะปล่อยให้พระองค์สิ้นพระชนม์ซะ” ธานันต์กล่าวอย่างโกรธแค้น
เ้าชายพันธุพัฒน์หันมา และมองมาที่ธานันต์ด้วยใบหน้าที่เศร้าหมอง “เ้าคิดว่าสิ่งที่เรากระทำกับพระนาง มันโหดร้ายกับพระนางมากใช่มั้ย เราสมควรตายใช่มั้ย”
“ใช่แล้วเพคะ พระองค์สมควรตายเพคะ” ธานันต์กำลังจะใช้ดาบแทงเ้าชายพันธุพัฒน์
แต่แล้วโชคดีที่มินธะใช้ดาบตัวเองฟันไปที่ดาบของธานันต์ ทำให้ดาบหลุดออกจากมือธานันต์
“เ้าห้ามข้าทำไมมินธะ”
“ฟังข้าก่อนนะ ธานันต์ เื่นี้ไม่ใช่ความผิดของเ้าชาย ใจเย็นๆ ก่อน ข้าจะเล่าเื่ทั้งหมดให้เ้าฟังเอง” “เื่มีอยู่ว่า พ่อหลวงจะไม่ช่วยพวกเราเพราะตรัสว่าแคว้นพันธุไม่มีความเกี่ยวข้องกับแคว้นซาตี ดังนั้นเ้าชายจึงตกลงกับเ้าหญิงว่าจะเข้าพิธีอภิเษกแบบหลอกๆ แต่เื่นี้รู้ไปถึงพระกรรณขององค์พ่อหลวง พระองค์เลยสั่งให้แอบใส่ยาพิษให้องค์หญิงเสวย ซึ่งวิธีแก้พิษมีทางเดียวคือต้องร่วมรักกันเท่านั้น เ้าชายเพียงแค่ไม่อยากให้เ้าหญิงสิ้นพระชนม์จึงยอมย่ำยีพระนาง ถ้าเป็เ้าล่ะ เ้าจะทำยังไง จะปล่อยให้พระนางสิ้นพระชนม์หรือไม่”
ธานันต์อารมณ์เย็นลง และพิจารณาในเื่ที่มินธะเล่ามา “ขอประทานอภัยเพคะเ้าชาย หม่อมฉันเข้าใจพระองค์ผิดไป แต่ปัญหาตอนนี้คือเ้าหญิงซาติกานต์กับเ้าหญิงซาริสามีนิสัยเหมือนกันตรงที่ยอมตายแต่ไม่ยอมเสียเกียรติเด็ดขาดนี่สิ”
สักพักทั้งสามคน ก็ได้ยินเสียงธนอินทร์ “โอ๊ย! เจ็บ รีบมาช่วยเร็ว จะไม่ไหวแล้ว”
ทั้งสามคนจึงรีบวิ่งเข้าไปในห้องบรรทมทันที ภาพที่เห็นในตอนนี้คือ เ้าหญิงทรงกัดมือของธนอินทร์
“เ้าทำอะไรน่ะธนอินทร์ ทำไมทำอย่างนั้น” ธานันต์ถามอย่างสงสัย
“เ้าหญิงจะฆ่าตัวตายโดยการกัดพระชิวหา ข้าก็เลยเผลอเอามือไปกันไม่ให้พระองค์กัด เลยเป็ดังที่เห็นนี่แหละ เร็ว บอกพระองค์ทรงปล่อยก่อน” ธนอินทร์กล่าวทั้งๆ ที่เจ็บมือ
“เ้าหญิงทรงปล่อยธนอินทร์ก่อนนะเพคะ ฟังหม่อมฉันกล่าวสักนิดนึงก่อน หลังจากนี้พระองค์จะตัดสินพระทัยอย่างไร หม่อมฉันจะไม่ห้ามพระองค์อีกเลย” ธานันต์พูดกล่อม
เ้าหญิงจึงยอมปล่อยธนอินทร์
ธานันต์ะโอย่างดุดันว่า “พวกผู้ชายออกไปข้างนอกให้หมดเลย ไป”
ผู้ชายทั้งสามคนจึงเดินออกไป
ธนอินทร์บ่นว่า “ทำไมนับวันธานันต์ยิ่งดูน่ากลัวขึ้นทุกวันนะ”
“นี่ยังไม่ถึงครึ่งเลยนะจะบอกให้ เ้าก็อย่ากวนประสาทนางบ่อยนัก เดี๋ยวนางะเิขึ้นมา ข้าไม่ช่วยนะจะบอกให้” มินธะขู่ “อะ ไป ข้าจะพาเ้าไปปฐมพยาบาล ดูรอยฟันลึกมากเลยนะ”
มินธะจึงพาธนอินทร์ไปห้องพยาบาล ส่วนเ้าชายพันธุพัฒน์ทรงรออยู่นอกห้องบรรทมด้วยใจหวาดหวั่นเพราะทรงห่วงเ้าหญิงซาติกานต์อย่างมาก
*****************************************