มิติอีเทอร์แตกเปิด
เสียงคำรามของพายุพลังอีเทอร์โหมกระหน่ำเหนือท้องฟ้าโลกที่แตกสลาย
แสงสีครามพาดผ่านเส้นขอบฟ้าราวกับแผลเปิดขนาดมหึมาของจักรวาล
เศษซากของเมืองเอ็นโดโปลิสลอยเคว้งกลางอากาศเสาอาคารสูงพังทลายกลับชูขึ้นกลางอากาศอย่างไร้แรงโน้มถ่วง
ท้องฟ้ากลายเป็ทะเลสาบกลับหัวเต็มไปด้วยแสงสะท้อนจากมิติที่ซ้อนทับกัน
เรมิโอจูเลียน่า วิเวียน่า และลูซิโอ
ยืนอยู่บนระเบียงของฐานควบคุมที่เหลืออยู่เพียงครึ่ง
เบื้องหน้าคือช่องแยกสีม่วงฟ้าอันมหึมา— มิติอีเทอร์
จุดที่พลังงานทั้งหมดของจักรวาลรวมตัวกัน
แสงนั้นไม่ใช่แค่ส่องสว่างแต่มัน “เต้น” ราวกับหัวใจของสิ่งมีชีวิตขนาดเท่าดาวเคราะห์
“นั่นคือหัวใจแห่งอีเทอร์สินะ…”
เสียงของวิเวียน่าเบาแต่สั่นเครือ
เธอมองไปที่แสงสีน้ำเงินไหลวนกลางอากาศ
“มันดูเหมือน…กำลังร้องไห้”
เรมิโอจับบ่าจูเลียน่าไว้แน่น
“เราต้องข้ามไปตรงนั้นไม่งั้นทุกอย่างจะพังหมด”
ลูซิโอหันมามองทั้งสามคนแสงสีฟ้ายังเรืองอยู่ในดวงตา
“ผมรู้สึกได้...มีคนกำลังสู้กันในนั้น”
“ลูมิเอลกับ...ใครอีกคน”
เสียงะเิพลังขนาดั์ดังสนั่นแสงแดงกับแสงม่วงปะทะกันกลางอากาศ
จากช่องมิติปรากฏภาพสองร่าง —
หนึ่งคือ ลูมิเอล ในร่างเทพาอีเทอร์ผมยาวสยายราวเปลวเพลิงแห่งเวลา
อีกหนึ่งคือ เรนาตา ในร่างพลังบริสุทธิ์ออร่าสีขาวทองล้อมรอบดั่งปีกนางฟ้า
“เรนาตา…เธอยังไม่ตาย!”
จูเลียน่าอุทานออกมาอย่างไม่เชื่อสายตา
ทั้งสองร่างต่อสู้กันราวกับเทพสององค์ที่พยายามฉีกจักรวาลให้ขาด
ทุกครั้งที่พลังปะทะกันโลกก็สั่นะเืจนพื้นแยกออก
แรงกระแทกทำให้พวกเรมิโอและเพื่อนต้องเกาะราวเหล็กไว้แน่น
“เราต้องหยุดมันก่อนที่ทุกอย่างจะดับสิ้น!”
เรมิโอะโแข่งกับเสียงคำรามของมิติ
ลูซิโอยื่นมือไปตรงกลางอากาศ
พลังจากตาของเขาแผ่เป็วงแสงสีน้ำเงินเข้ม
เกิดประตูพลังขนาดใหญ่ขึ้นตรงหน้า— ประตูสู่มิติอีเทอร์
“ผมเปิดทางให้แล้ว…แต่ข้างในนั่น ไม่ใช่สถานที่ของมนุษย์อีกต่อไป”
เรมิโอก้มมองทุกคนทีละคน—
วิเวียน่ากำมือแน่นจูเลียน่าพยักหน้าอย่างมุ่งมั่น
และเด็กชายลูซิโอ…ยิ้มให้เขาอย่างสงบ
“งั้นก็ถึงเวลาที่เราต้องไปเจอพระเ้า...แล้วบอกเขาว่าโลกนี้ไม่้าเขาอีกต่อไป”
เรมิโอกล่าวก่อนจะกระโจนเข้าสู่มิติแห่งแสง
การตื่นรู้ของเรมิโอ(Remio’s Transcendence)
แสงอีเทอร์พุ่งวาบจนแสบตา
ทุกอย่างรอบกายกลืนหายไปในสีขาวบริสุทธิ์
ไม่มีแรงโน้มถ่วงไม่มีอุณหภูมิ ไม่มีเสียง
แต่กลับมีบางสิ่งที่“เต้น” อยู่ในอกของเรมิโอ —
เสียงหัวใจของเขาหรือเสียงของจักรวาล เขาแยกไม่ออก
เมื่อสติเริ่มกลับมาเขาพบว่าตนยืนอยู่กลางทุ่งหญ้าสีทอง
บนท้องฟ้ามีดวงอาทิตย์สองดวงลอยเคียงกัน
สายลมอุ่นพัดโชยกลิ่นดินหอมชื้น
ทิวทัศน์นั้น…ไม่ใช่โลกในศตวรรษที่25 แต่เป็โลกในอดีต—
โลกก่อนาจักรวาลครั้งแรก
ท่ามกลางแสงแดดอ่อน
ชายหนุ่มคนหนึ่งในชุดผ้าฝ้ายเก่ากำลังยืนข้างหญิงสาวผมดำสลวย
ทั้งคู่กำลังช่วยกันพยุงผู้าเ็ท่ามกลางซากเมือง
“นั่นมัน…”เรมิโอพึมพำ “เดวิด…กับแมรี่…”
เขาจำได้จากภาพในเอกสารโบราณ— บรรพบุรุษผู้ลุกขึ้นสู้กับระบบการควบคุมของรัฐไซเบอร์ในศตวรรษที่ 22
เสียงของแมรี่ดังก้องในสายลม
“เราต่อสู้ไม่ใช่เพราะอยากชนะแต่เพราะเราไม่อยากยอมแพ้ต่อความกลัว”
เดวิดหันมาทางเรมิโอ
ดวงตาคู่นั้นสะท้อนแสงอาทิตย์สองดวงเหมือนแผ่นกระจกแห่งความจริง
“ลูกหลานของข้า...เ้ามาที่นี่เพื่อเข้าใจไม่ใช่เพื่อทำลาย”
“หัวใจแห่งอีเทอร์ไม่ใช่อาวุธแต่มันคือหน่วยความจำของจักรวาล —
ที่บันทึกทุกการกระทำของสรรพชีวิตไว้”
เรมิโอก้าวเข้าไปใกล้ทั้งคู่ค่อย ๆ จางหายกลายเป็หมอกแสง
เหลือไว้เพียงผลึกเรืองแสงขนาดเท่าฝ่ามือ
เขายื่นมือแตะมัน— แล้วแสงทั้งหมดก็พุ่งเข้าสู่ร่างเขา
ร่างของเรมิโอสั่นสะท้านพลังงานมหาศาลไหลเวียนในเื
หัวใจเต้นแรงจนกลายเป็เสียงดังก้องไปทั่วมิติ
แสงอีเทอร์ไหลออกจากแผลเป็บนแขนข้างขวา
เปล่งประกายราวเส้นเืแห่งจักรวาล
เสียงของ เรนาตา ดังขึ้นจากความว่างเปล่า
“เรมิโอ...หัวใจของเ้าคือกุญแจสุดท้าย”
“อย่าใช้มันเพื่อฆ่าแต่เพื่อเริ่มต้นใหม่”
จากนั้นภาพของโลกทั้งใบก็ปรากฏในอากาศ
ผู้คนถูกล่ามโซ่พลังงานทำงานราวทาสในเหมืองอีเทอร์ของลูมิเอล
บนท้องฟ้ามีเรือรบขนาดั์ประดับตราดาวหกแฉกของแอนโดรเมดา
เปลวเพลิงลุกไหม้ไปทั่วทวีป
เรมิโอหลับตาแน่น—
“ไม่...พอแล้ว...”
เขากำหมัดแน่นพลังอีเทอร์จากภายในร่างปะทุเป็แสงสีน้ำเงินบริสุทธิ์
กลายเป็ปีกแห่งแสงขนาดมหึมาทะลุออกจากแผ่นหลัง
เสียงของจูเลียน่าวิเวียน่า และลูซิโอดังมาจากระยะไกล
“เรมิโอ!กลับมา—อย่าให้พลังนั้นกลืนเ้าไป!”
เขาลืมตาขึ้นดวงตาเปล่งประกายสีทองฟ้า
เสียงตอบรับจากจิตแห่งอีเทอร์กระซิบว่า
“จงเป็หนึ่งเดียวกับข้าแล้วเ้าจะเห็นทุกสิ่งที่ควรถูกปลดปล่อย”
เรมิโอก้าวเข้าสู่ศูนย์กลางของมิติ
ตรงนั้นเอง —แสงสีแดงของลูมิเอลกับแสงทองของเรนาตา
ปะทะกันอย่างรุนแรงที่สุดจนเวลาและพื้นที่เริ่มสลาย
าสุดท้ายแห่งอีเทอร์(The Ether Armageddon)
เสียงะเิแห่งมิติแตกกระหึ่มทั่วอวกาศ
สีสันของแสงอีเทอร์ทั้งแดงน้ำเงิน ทอง และม่วง ประกายวาบราวกับพายุสุริยะหมื่นลูกซ้อนกัน
เหนือทวีปที่เหลือเพียงซากเศษเสี้ยวของเมืองเอ็นโดโปลิสลอยอยู่กลางอากาศ
อาคารพังทลายลอยหมุนรอบแรงโน้มถ่วงแปรปรวน
ทัพของ ลูมิเอล — แอนโดรเมดา อิมพีเรียล เรือธงนับพันลำลอยอยู่เหนือเมฆ
พลังอีเทอร์สีเืสาดออกมาจากเสาเรืองแสงกลางลำเรือ
ก่อเป็“ม่านพลังอีเทอร์แผ่นสุดท้าย” ครอบคลุมโลกทั้งใบ
“นี่คือโลกของข้า!มันจะเป็สินค้าชิ้นเอกของจักรวรรดิ!”
ลูมิเอละโเสียงสะท้อนก้องไปถึงทุกเมือง ทุกมิติ
เรมิโอลืมตาขึ้นกลางหมอกพลังงาน
ปีกแสงของเขาขยายใหญ่กว่าตึกสูงนับร้อยชั้น
วิเวียน่าและจูเลียน่ายืนอยู่ข้างหลังพร้อมลูซิโอในอ้อมแขน
เด็กชายกำมือแน่นแสงสีขาวเปล่งจากฝ่ามือเล็ก ๆ นั้น
ลูมิเอลหันมามองเขาหัวเราะเบา ๆ
“ลูกแห่งอีเทอร์งั้นหรือ...เด็กคนนี้จะเป็พลังต่อรองที่ดี”
ยังไม่ทันพูดจบแสงสีทองสายหนึ่งก็ฟาดลงมาจากท้องฟ้า
พลังมหาศาลจนเรือรบแอนโดรเมดาละลายเป็ผงฝุ่น
เงาร่างหนึ่งปรากฏกลางอากาศ— ผมสีเงินยาวพลิ้ว ร่างเปล่งประกายราวเทพแห่งดวงดาว
เรนาตาอัลฟอนโซ
เธอกลับมาในรูปแห่งพลังอีเทอร์บริสุทธิ์
ไม่ใช่เนื้อหนังอีกต่อไปแต่เป็จิติญญาที่หลอมรวมกับ “หัวใจแห่งโลก”
เธอยื่นมือไปทางเรมิโอ
“พลังของเ้า...คือสิ่งที่โลก้าเพื่อเริ่มต้นใหม่”
เรมิโอสบตาเธอน้ำตาไหลโดยไม่รู้ตัว
“แต่ข้าไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน...”
“เริ่มจากศรัทธา”— เรนาตายิ้ม
“ศรัทธาว่าแม้ในจักรวาลที่ถูกขายไปแล้ว เราก็ยังมีสิทธิ์เลือกที่จะรัก”
เธอโอบมือเรมิโอไว้
พลังของทั้งสองผสานกันแสงสีทองฟ้าแผ่ขยายออกไปทั่วอวกาศ
เรือรบของแอนโดรเมดาละลายหายเป็ละอองพลัง
โดมินิโกที่ถูกลูมิเอลครอบงำเริ่มสั่นสะท้านก่อนจะคุกเข่าลง
“เรมิโอ...ฆ่าข้าเสีย...”เขาครางออกมาทั้งน้ำตา “อย่าให้มันใช้ร่างข้าเป็อาวุธอีกต่อไป...”
แต่เรมิโอส่ายหน้า
“ไม่มีใครต้องตายเพื่อการเกิดใหม่อีกแล้ว...”
เขาแตะมือที่หน้าผากโดมินิโก—
พลังสีฟ้าแ่เบาไหลออกจากร่างชายชราก่อนจะระเหยเป็หมอกแห่งความสงบ
โดมินิโกล้มลงพร้อมรอยยิ้มเศษแสงลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า
เสียงลูมิเอลคำราม
“เ้าจะทำลายข้าไม่ได้!ข้าคืออีเทอร์เอง! ข้าคือจิตแห่งจักรวาลนี้!”
เรนาตาก้าวมาข้างหน้าดวงตาเปล่งแสงทอง
“เ้าเคยเป็แต่ไม่ใช่อีกต่อไป... จักรวาลไม่้าผู้ มัน้าผู้ดูแล”
สองพลัง —อีเทอร์สีแดงของลูมิเอล และอีเทอร์สีทองของเรนาตา
ปะทะกันจนเกิดะเิแห่งมิติที่ใหญ่พอจะกลืนกาแล็กซี่ได้ทั้งดวง
เรมิโออุ้มลูซิโอไว้แน่นเสียงหัวใจของเด็กน้อยเต้นแรงราวกับจังหวะของโลกทั้งใบ
“แม่...พ่อ...อย่าปล่อยมือจากผม...”
จูเลียน่าจับมือเรมิโอแน่นเธอร้องไห้
“เรมิโอถ้ามันต้องแลกด้วยชีวิตเราเพื่อให้โลกนี้รอด ก็ทำเถอะ!”
เขาส่ายหน้า
“ไม่ —คราวนี้เราจะไม่ต้องสูญเสียใครอีก...”
เรมิโอและเรนาตามองสบตากันอีกครั้ง
ทั้งคู่พยักหน้าในความเข้าใจโดยไม่ต้องพูดคำใด
แล้วจิตของทั้งสองรวมเข้าด้วยกัน—
กลายเป็เสาแสงอีเทอร์บริสุทธิ์ที่พุ่งขึ้นสู่ศูนย์กลางจักรวาล
คลื่นพลังนั้นกระแทกเข้ากับลูมิเอลเต็มแรง
เสียงกรีดร้องสุดท้ายของเ้าชายแอนโดรเมดาดังก้องไปทั่วเอกภพ
ก่อนร่างเขาจะสลายเป็อนุภาคแสงแตกกระจาย
แล้วหมุนวนกลายเป็ หลุมมิติแห่งการย้อนเวลา — ช่องทางที่พาเศษจิตของเขาหนีหายไปยังอีกมิติหนึ่ง...
แสงทั้งหมดดับวูบโลกทั้งใบเงียบงัน —
เหลือเพียงเสียงลมหายใจของมนุษย์ที่ยังมีชีวิตอยู่
End Credit — The Loop of Eternity
เงียบ...
หลังแสงแห่งอีเทอร์ดับวูบลงเหลือเพียงท้องฟ้าสีเทาอ่อนปกคลุมทั่วพื้นโลก
พื้นดินแตกเป็ลายราวร่างแผลเป็ของดาวที่เพิ่งผ่านา
เมฆหมอกค่อย ๆสลาย เผยให้เห็นท้องฟ้าที่เริ่มปรับสมดุลใหม่
เรมิโอค่อย ๆลืมตาอีกครั้ง
เขายืนอยู่ท่ามกลางทุ่งกว้างสีเงินที่ไม่เคยเห็นมาก่อน—
ไม่มีเศษซากาไม่มีควันไฟ มีเพียงสายลมอบอุ่นที่พัดเอื่อย ๆ
วิเวียน่ายืนข้างเขา
เส้นผมสีบลอนด์ของเธอเปียกชื้นด้วยเหงื่อและคราบน้ำตาแต่รอยยิ้มกลับเปล่งประกายสดใส
ข้าง ๆ กันนั้นจูเลียน่าอุ้มลูซิโอที่หลับใหลอยู่ในอ้อมแขน
เด็กน้อยหายใจช้าๆ เหมือนกำลังฝันอยู่ในโลกที่สงบสุข
“...จบแล้วใช่ไหม”
วิเวียน่าเอ่ยเสียงแ่
เรมิโอมองขึ้นฟ้า
“ไม่รู้สิ...แต่มันคงเริ่มต้นใหม่อีกครั้งเหมือนทุกครั้ง...”
เขายกมือแตะดิน—
รากหญ้าเล็ก ๆงอกขึ้นจากพื้นแห้งแล้ง
พลังชีวิตเริ่มกลับมาสู่โลกทีละน้อย
วิเวียน่าและจูเลียน่าสบตากัน
ไม่มีคำพูดใดจะอธิบายความรู้สึกได้นอกจากคำว่า “กลับบ้าน”
เสียงของ เรนาตา ดังขึ้นในสายลม —
“อย่ากลัวการเริ่มต้นใหม่...เพราะทุกครั้งที่ดาวถูกเผามันจะให้กำเนิดแสงอีกดวงหนึ่งเสมอ...”
เรมิโอมองขึ้นเห็นร่างของเธอจางหายไปราวแสงอรุณ
ก่อนที่ท้องฟ้าจะเปล่งประกายเป็สีทอง—
เสียงหัวใจของโลกเริ่มเต้นอีกครั้ง
???? ภาพหลังเครดิต (End CreditScene)
มุมกล้องค่อย ๆเคลื่อนออกจากโลกใบใหม่
ผ่านทะเลแห่งอีเทอร์ที่หมุนวนราวมหาสมุทรแห่งกาลเวลา
เศษเสี้ยวพลังสีม่วงดำลอยอยู่กลางอวกาศ— เศษจิตของ ลูมิเอล
“ฮึ...เ้ายังคิดว่าแสงนั้นคือชัยชนะงั้นหรือ?”
เสียงของเขาก้องในมิติความว่างเปล่า
เศษแสงเริ่มรวมตัวกันกลายเป็ร่างเงาลาง ๆ
“พวกเ้าลืมสิ่งหนึ่งไป— พลังอีเทอร์ไม่เคยดับสูญ มันเพียง...แปรรูป”
เขายื่นมือออกไปัักับเส้นเวลา —
วงแหวนแห่งกาลเคลื่อนกลับหลังอย่างรวดเร็ว
ภาพปรากฏเป็โลกเมื่อหลายร้อยปีก่อน— ปี ค.ศ. 2200
บนแท่นหินในเมืองหลวง เอเธอร์นัส (Aethernus)
ชายคนหนึ่งในชุดขาวกำลังนั่งลงบนบัลลังก์ประธานาธิบดี
ใบหน้าเรียบสงบแต่ในดวงตาส่องแสงสีม่วงอมน้ำเงิน...
“ประธานาธิบดีไดโอนีซัส วาเลนติส ขอต้อนรับสู่ยุคแห่งการปฏิรูปมนุษย์”
เสียงโฆษณาจากจอขนาดั์ก้องอยู่ในเมือง
ผู้คนโห่ร้องในถนนขณะที่ธงสัญลักษณ์ของรัฐบาลใหม่ถูกชูขึ้นสูง
ในเงามืดหลังบัลลังก์ร่างเงาของลูมิเอลค่อย ๆ แทรกเข้าซ้อนกับร่างของไดโอนีซัส
ดวงตาทั้งสองคู่กลายเป็สีเดียวกัน
“โลกใบนี้...ข้าจะเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง—
และครั้งนี้จะไม่มีใครหยุดข้าได้...”
เสียงหัวเราะต่ำๆ ดังลั่น
ภาพค่อย ๆตัดไปยังเด็กสาวคนหนึ่งในชุดนักเรียนที่เดินผ่านหน้าจอโฆษณาขนาดใหญ่โดยไม่รู้ชะตากรรมที่รออยู่ —
เธอคือแมรี่...
หญิงสาวผู้จะกลายเป็“แม่คนแรกแห่งจักรวาลใหม่”
กล้องค่อย ๆแพนขึ้นสู่ท้องฟ้า
แสงแห่งอีเทอร์กลับมาหมุนวนอีกครั้ง
และตัวอักษรสุดท้ายก็ปรากฏขึ้นท่ามกลางอวกาศ—
POP MOM — The Loop Begins Again.
( ลูมิเอลย้อนเวลากลับไปยังภาคแรกเข้าสิงไดโอนิซัส ยึดอำนาจจากประธานาธิบดีออกุสโต แล้วตั้งตนเป็ผู้นำเผด็จการ)
อวสาน
( 31 ต.ค. 68 )
11K
