บทที่ 6
ั้แ่กองทัพใหญ่ออกจากเมืองหลวงนี่ก็ผ่านมานับเดือนแล้วที่กองทัพเดินทางมาจากเมืองหลวงสู่ชายแดนเหนือ
เมื่อกองทัพใหญ่มาถึงก็มีการสู้รบกันทันที จ้าวหรงที่ได้รับคำสั่งมาเป็แม่ทัพใหญ่ที่อายุน้อยที่สุด ดูเหมือนว่านี่จะเป็เื่ยากสำหรับเขามาก เพราะแทบจะไม่มีใครฟังคำสั่งของเขาเลย
"นายท่านจะไม่ช่วยองค์ชายหรือขอรับ"อู๋จวินที่ยืนดูอยู่ห่างๆ ถามเสียงเบา
"เราช่วยเขาทุกเื่ไม่ได้หรอก หรงเอ๋อร์เด็กคนนั้นน่ะจะต้องเรียนรู้อีกเยอะ"เฟิงเสวียนมองภาพที่ผู้ใหญ่หลายคนกำลังรุมทึ้งเด็กชายวัยสิบสามอย่างเป็เอาตาย คนนี้หยุดพูดคนนี้ก็พูดแทนแทบจะไม่ให้โอกาสจ้าวหรงพูดออกมาแม้แต่น้อย
"แต่ครั้งนี้ถ้านายท่านไม่ช่วยองค์ชายใหญ่แย่แน่"อู๋จวินเตือน
"ก็คงจะเป็อย่างนั้น"เฟิงเสวียนพูดจบก็เดินเข้าไปในกระโจมที่มีการถกเถียงกันอยู่
"พอได้แล้วกระมัง"น้ำเสียงเรียบๆ ของเฟิงเสวียนทำให้ทั้งหมดหยุดชะงักไปทันที
"ท่านอ๋อง"แต่ละคนร้องเรียกเฟิงเสวียนด้วยความดีใจ
"ท่านอา"จ้าวหรงพูดออกมาเบาๆ เมื่อเห็นเฟิงเสวียนเดินเข้ามา
"พวกเ้ากำลังทำอะไรกันอยู่"เฟิงเสวียนเดินไปยืนอยู่ข้างๆ จ้าวหรงมองเหล่าแม่ทัพนายกองทั้งหลายที่พากันก้มหน้าไม่ยอมสบตากับเฟิงเสวียน
"พวกเราแค่"รองแม่ทัพคนหนึ่งพูดขึ้นมาก็ต้องหุบปากเงียบเมื่อโดนเฟิงเสวียนจ้องมองมา
"พวกเ้าเป็ใคร องค์ชายใหญ่เป็ใครคิดว่าเขาเป็แค่เด็กคนหนึ่งเลยกล้าทำแบบนี้กับเขาอย่างนั้นหรือ"เฟิงเสวียนถามเสียงเรียบ
"ไม่ใช่อย่างนั้นพ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง เพียงแต่องค์ชายใหญ่ยังอายุน้อยการตัดสินใจขององค์ชายพวกเราไม่มั่นใจว่าสิ่งที่องค์ชายตัดสินใจถูกต้องหรือไม่ ถ้าองค์ชายตัดสินใจผิดเราต้องสูญเสียทหารไปหลายพันคนนะพ่ะย่ะค่ะ ชีวิตทุกชีวิตมีค่า เราจะเอาชีวิตของพวกเขามาทำเป็ของเล่นให้เด็กคนหนึ่งประลองฝีมือไม่ได้นะพ่ะย่ะค่ะ"แม่ทัพคนหนึ่งพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"แล้วพวกเ้าได้ฟังในสิ่งที่องค์ชายพูดหรือยัง แผนการรบทั้งหมดองค์ชายได้มาปรึกษาข้าแล้วและข้าก็เห็นด้วยกับแผนการขององค์ชาย พวกเ้าทำเช่นนี้ถือว่าพวกเ้ากำลังขัดคำสั่งแม่ทัพใหญ่อยู่นะ และรู้ใช่หรือไม่ว่าขัดคำสั่งแม่ทัพใหญ่บทลงโทษคืออะไร"เฟิงเสวียนถามเสียงเรียบ คนพวกนี้ร่วมรบกับเขามาแต่ต้นแต่ก็อย่างว่าคนพวกนี้ไม่ใช่คนของเขาและดูแล้วไม่ใช่คนของจ้าวหรงด้วย ก็ไม่แปลกที่พวกเขาจะทำตัวเช่นนี้
"ข้าไม่สนใจหรอกนะว่าพวกท่านจะมองข้าอย่างไร และใช่ข้าเป็เด็กคนหนึ่งแต่ข้าก็ไม่ได้เอาแต่เล่น ตลอดห้าปีที่ผ่านมาข้าได้เรียนรู้สิ่งต่างๆ มาจากท่านอามามาก
ข้าจะไม่ทำให้ท่านอาผิดหวังแน่นอนและยิ่งไม่เอาชีวิตทหารของข้ามาเป็ของเล่นอย่างที่พวกเ้าเข้าใจด้วย"จ้าวหรงพูดเสียงเรียบ
"พ่ะย่ะค่ะ"คนอื่นๆ ต่างขานรับ ก่อนจะเริ่มฟังแผนการและได้มีการถกเถียงกันและทุกครั้งที่มีการโต้แย้งจ้าวหรงก็จะอธิบายในสิ่งนั้นได้ ซึ่งสิ่งเหล่านี้เฟิงเสวียนได้บอกเอาไว้แล้วว่าจะเกิดปัญหาอะไรบ้าง
"ข้าหวังว่าพวกท่านจะทำตามแผนเป็อย่างดี"จ้าวหรงพูดจบก็เดินออกจากกระโจมไปทันที
"พ่ะย่ะค่ะ"แม่ทัพและรองแม่ทัพรีบคารวะแทบไม่ทัน
"หน้าที่ของพวกเ้าก็คือเป็ทหารสู้รบกับข้าศึกก็ทำตามหน้าที่ของตัวเองไป และการที่จ้าวหรงต้องมาทำหน้าที่นี้ก็เพราะเ้านายของพวกเ้าสั่งลงมา เพราะฉะนั้นอย่าหาเื่ที่ไม่เป็เื่มาก่อกวนเขาอีก
เพราะถ้าข้าเห็นข้าจะไม่ปล่อยพวกเ้าเอาไว้ อย่าให้ข้าเห็นว่าคนที่เห็นทหารเป็ผักปลาเป็พวกเ้า"เฟิงเสวียนเตือน
"ไม่ใช่อย่างนั้นนะพ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง นายของเราก็คือท่านอ๋อง ทำไมท่านอ๋องพูดเช่นนี้เล่าพ่ะย่ะค่ะ"แม่ทัพพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าซีดๆ
"พวกเ้าและข้าต่างก็รู้กันดีว่าอะไรเป็อะไร อย่าให้ข้าพูดมากเลย และก็ให้ทหารพวกนั้นระวังปากด้วยเพราะอย่างไรจ้าวหรงก็เป็คนที่เ้านายของพวกเ้าแต่งตั้งด้วยตัวเอง เพราะถ้าข้าเอาจริงขึ้นมาก็อย่าหาว่าใจข้าเหี้ยมก็แล้วกัน"เฟิงเสวียนเตือนก่อนจะเดินออกกระโจมไปอีกคน
"พูดไปแบบนี้จะดีหรือขอรับ"อู๋จวินถามขึ้นมา พูดแบบนี้ออกไปไม่เท่ากับบอกให้ฮ่องเต้จ้าวิรู้หรือว่าเฟิงเสวียนรู้เื่ทุกอย่างหมดแล้ว
"ดีสิ เพราะอย่างไรเขาก็ต้องกำจัดข้าอยู่แล้ว อยู่ที่ว่าจะเร็วหรือช้าแค่ไหน"เฟิงเสวียนพูดออกมาอย่างรู้ทันความคิดของจ้าวิ
"นายท่าน"อู๋จวินพูดออกมาด้วยความใ
"คนอย่างจ้าวิน่ะ ถ้าหมดประโยชน์แล้วเขาก็ไม่เก็บเอาไว้หรอก"เฟิงเสวียนพูดออกมาอย่างรู้ดี
"อะไรที่ทำให้เขามั่นใจที่จะทำอย่างนั้นหรือขอรับ เื่รบไม่มีใครเก่งเกินนายท่านแล้วนะขอรับ หรือเขาคิดว่าต่อจากนี้จะไม่มีศึกอีก"อู๋จวินไม่เชื่อความคิดตัวเองนัก
"ถ้าจะมีคงอีกหลายปีเลยล่ะอย่างต่ำก็ยี่สิบปีก็ในเมื่อดินแดนรอบๆ แคว้นจ้าวต่างก็แพ้ให้กับเราเกือบหมดแล้ว ยี่สิบปีนี้เขาสามารถสร้างแม่ทัพขึ้นมาใหม่ได้"
"แต่มันก็ใช้เวลานานอยู่ดี หรือจะเป็องค์ชายใหญ่"
"ไม่หรอก หรงเอ๋อร์เป็แค่ตัวหลอกเท่านั้นไม่อย่างนั้นเขาไม่ส่งหรงเอ๋อร์มาให้ข้าดูแลั้แ่เด็กหรอก"เฟิงเสวียนส่ายหน้าเบาๆ
"แล้วเราจะทำอะไรกันดี ให้ไปบอกฮ่องเต้จ้าวิตรงๆ เลยไหมขอรับ ว่าไม่ต้องฆ่าพวกเราหรอก เพราะยังไงพวกเราก็้าไปจากที่นี่อยู่แล้ว"
"ช่างเถอะ อย่างไรข้าก็ถูกหมายหัวไปแล้ว เ้ากลับไปหาอาจารย์เถอะ ข้ามีงานให้ทำ"
"ไม่ได้ขอรับ ข้าจะทิ้งนายท่านไปได้อย่างไร "อู๋จวินปฏิเสธทันที
"ไม่ใช่ทิ้งแต่ไปทำงานบางอย่างให้ข้า ไปหาอาจารย์ของข้า เดี๋ยวข้าจะเขียนจดหมายไปให้ท่านอาจารย์ เ้าเอาจดหมายไปให้ท่านอาจารย์แล้ว อาจารย์จะบอกเ้าเองว่าต้องทำอย่างไรต่อ" เฟิงเสวียนคิดอยู่นานแล้วก่อนจะพูดออกมา
"นี่ไม่ใช่แผนเพื่อกันข้าออกไปใช่หรือไม่ขอรับ"อู๋จวินถามออกไปอย่างไม่เชื่อนัก
"ไม่ใช่หรอก ถ้าข้าจะกันเ้าออกไปจริงๆ ข้าให้เ้าพาหรงเอ๋อร์ไปด้วยแล้ว แต่สิ่งที่ข้าให้เ้าไปทำเพราะข้าอยากรู้อะไรบางอย่าง"เฟิงเสวียนบอก เพราะถ้าเขา้ากันอู๋จวินออกไป เขาจะต้องให้อู๋จวินพาจ้าวหรงไปด้วยอยู่แล้ว
"เื่อะไรพ่ะย่ะค่ะ"
"เื่เมื่อสิบสามปีก่อนอย่างไรเล่า ก่อนที่เราจะกลับมาเมืองหลวง"คำตอบของเฟิงเสวียนทำให้อู๋จวินคิ้วขมวดทันที
"นายท่านสงสัยเื่อะไรหรือขอรับ"
"ก่อนที่เราจะกลับมาถึงเมืองหลวง หรงเอ๋อร์เคยเล่าให้ข้าฟังว่าเขาป่วยเป็อาทิตย์และจำเหตุการณ์ในตอนนั้นไม่ได้ เ้าคิดว่ามันไม่แปลกหรือ"
"มันก็แปลกพ่ะย่ะค่ะ แต่มันเกี่ยวกับตอนนี้อย่างไรข้าไม่เข้าใจ"
"สิ่งที่จ้าวิทำ มันเหมือนกับว่าเขารู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นอย่างนั้นแหละ"
"จะเป็ไปได้ยังไงขอรับ"อู๋จวินพูดออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ ถึงจะเปรียบฮ่องเต้เป็โอรส์ แต่ก็เป็แค่คำเปรียบเปรยเท่านั้นฮ่องเต้จ้าวิจะไปรู้อนาคตได้อย่างไร
"ใช่ มันจะเป็ไปได้อย่างไร แต่มันก็เข้าเค้าไม่ใช่หรือ สิ่งที่เขาทำตลอดมันทำให้ข้าคิดเช่นนั้น อย่างเื่ที่จะกำจัดข้าก็เหมือนกัน
เขามั่นใจได้อย่างไรว่ายี่สิบปีนี้จะไม่มีแคว้นใดก่อศึกขึ้นมาอีก ไม่มีข้า เ้าคิดว่าแคว้นรอบๆ แคว้นจ้าวจะอยู่เฉยๆ อย่างนั้นหรือ หรือแม้แต่เื่ของหรงเอ๋อร์ก็ตามเขาจะต้องวางแผนอะไรบางอย่างไว้แน่"เฟิงเสวียนวิเคราะห์ไม่ใช่ว่าเขายกยอตัวเอง แต่ที่ผ่านมาก็เป็เขานี่แหละที่นำทัพเข้าสู้รบกับแคว้นรอบๆ ข้างของแคว้นจ้าวจนอีกฝ่ายต้องยกธงขาวยอมแพ้ ทำสัญญาสงบศึก
"ข้าเคยได้ยินเื่นักพรตเฒ่าที่อยู่ในตำหนักโหรหลวงมา จะเกี่ยวข้องกับเื่นี้ไหมขอรับ"อู๋จวินพยายามคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดออกมา
"ข้าไม่แน่ใจ เ้าก็รู้ว่านอกจากข้าและเ้าจะมีใครที่เป็คนของข้าจริงๆ บ้างก็ไม่มี และอีกอย่างข้าเป็ห่วงหรงเอ๋อร์ ถ้าเราสามารถแก้ไขอะไรได้มันอาจจะดีกว่า"สิ่งที่เฟิงเสวียนเป็ห่วงไม่ใช่ตัวเขาเองแต่เป็จ้าวหรงมากกว่า เขาหวังเพียงว่าจ้าวิจะไม่คิดฆ่าลูกตัวเองจริงๆ
"นายท่านจะให้ข้าไปตอนนี้เลยหรือขอรับ"ดูจากสีหน้าเคร่งเครียดของเฟิงเสวียนแล้วอู๋จวินก็เดาได้ทันทีว่าเื่นี้เป็เื่เร่งด่วน
"ใช่ เ้าไม่ได้เป็ทหารแต่เป็คนของข้าเ้าหายไปก็ไม่มีอะไรหรอก ข้าจะรีบเขียนจดหมายให้ เ้าไปเตรียมตัวเถอะ"
"ขอรับ"ทั้งสองก็แยกย้ายกันไปตามหน้าที่ของตัวเอง เฟิงเสวียนไปเขียนจดหมาย ส่วนอู๋จวินไปเก็บข้าวของเพื่อเตรียมตัวออกเดินทาง
3K
![[นิยายแต่ง] ยูกิ เทพอสูรจิ้งจอกเงิน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1757658077_33852774.webp)
